Blij zijn dat je leeft

Als er een zin is die ik niet meer kan horen dan is dat wel: "Je mag blij zijn dat je nog leeft!"
Wanneer je zegt dat je net vijfduizend euro bent verloren, dan zal iedereen zeggen dat dat verschrikkelijk voor je is. Wanneer je van je paard valt en je ribben kneust krijg je te horen dat je te oud bent om nog uit rijden te gaan. Je dondert van de fiets en vol schaafwonden wordt  je van het asfalt geraapt. Ach arme man zal ik je naar het ziekenhuis brengen?
Allemaal cliché's waarvan "Je mag blij zijn dat je nog leeft!" wel de meest platte is.
Ik ben niet zomaar blij.
Alle dagen worden gevuld met gedoe en momenten van geluk, zo is mijn leven nu eenmaal.
Alleen een auto scoren binnen een paar dagen is niet mijn ding.
Toch staat 'ie inmiddels voor de deur.

Het kentekenbewijs is overgeschreven en bezorgd door de post.
Nu is het wachten op de groene kaart.
En dan is alles weer een beetje zoals het was.
Een beetje armer en misschien een beetje rijker.
Ik hoop vooral wat wijzer.

Regeldag

De nacht was heet en slapeloos.
Het hoofd vol vragen en zoekend naar de antwoorden.
De dag wordt besteed aan telefonades met de verzekering.
Omdat er ontzettend veel vakantiegangers zijn, die ook iets moeten regelen met hun verzekering,
is er geen doorkomen aan.
We denken veel aan en praten veel over ons ongeluk.

Ondertussen gaan de telefonische pogingen om in contact te komen met de verzekering gestaag door,

evenals het oplopen van de temperatuur.

Om twee uur is het niet meer uit te houden op onze kamer. 

Tijd voor een kleine siësta.

De enige plek die zich hiervoor leent leek mij de kathedraal Saint-Mammès in het centrum van de stad.

De kerk geeft weinig verkoeling en de contemplentatie ging ook niet de goede kant op.

Terug naar het zweethok.

Laat in de middag lukt het mij om de verzekering te bereiken. Door de gekte aan vakantieverkeer op de weg (het is het weekend van chassé-croissé) komt de hulp maar moeilijk op gang.

Er wordt een huurauto voor 24 uur aangeboden om thuis te kunnen komen. 

Ik geef aan dat dat geen kleintje moet zijn omdat wij vrij veel bagage bij ons hebben. Tevens vertel ik dat 24 uur onvoldoende tijd is om thuis te komen, in verband met die verkeersgekte en omdat ik alleen moet chaufferen.

Hier is gelukkig begrip voor; we krijgen een grotere huurauto en mogen die 48 uren gebruiken. 

Er is echter een maar, die auto staat in Besançon: 200 kilometer verderop.

Onze hotelkamer kijkt uit op de Rue Diderot. We zitten in het centrum van de mooiste vestingstad van Frankrijk. Veel renaissance-huizen uit dikke blokken natuursteen opgetrokken.  

De hitte van de dag, 39°C, is in de stenen gekropen en daardoor blijft de nacht even heet als de dag.

Onze laatste nacht in Langres wordt daardoor een heel lange.

Weer een referendum

Ik mag toch hopen dat het raadgevend referendum betreffende de sleepwet tevens het allerlaatste referendum is dat er wordt uitgeschreven.
Opnieuw wordt er €8.000.000 over de balk gegooid.
Een koopje omdat er tevens de gemeentelijke verkiezingen worden georganiseerd.
Het zal wel weer een onduidelijke uitkomst opleveren.
Het lijkt wel of iedereen zo graag meer democratie wil (wat is het verschil tussen democratie en meer democratie) behalve als er gestemd kan worden; steeds een lagere opkomst.
In de prullenmand met het referendum en leve het parlement.
Als Nederlander in het buitenland ontving ik vandaag mijn stemkaart en uiteraard heb ik voor gestemd. Waarvoor interesseert mij niets.  Ik meegedaan aan de Tweede Kamerverkiezingen en dat vind ik voldoende!

Vorkpijn

"Auw", denk ik als ik mijzelf met mijn vork prik.

Als ik daarna de vork nauwkeurig inspecteer merk ik op dat de meest rechtse punt ervan, door het vele glijden over vele borden bijna de scherpte van een naald heeft gekregen. 

Ik heb dit familiezilver meegekregen als vervroegde erfenis en dus at ik er als kind al mee. 

Niet met een grote vork natuurlijk, maar voor mij werd lange tijd het ontbijtbestek naast mijn bord gedekt.

Ook toen overkwam het mij wel eens dat ik in mijn tong of wang stak met zo'n scherp geworden vorktand. 

Wanneer dit vaker gebeurde werden de scherp geworden vorken via de leverancier opgestuurd naar de firma M.J. Gerritsen & Co. te Zeist. Daar werden de scherpe punten eraf gezaagd en door nieuwe vervangen en prachtig verzilverd kwamen de vorken retour.

Ik herinner mij nog goed hoe wonderbaarlijk ik het vond . . . pijnloos eten!

Mijn vorken zullen nu dagelijks alleen nog maar scherper worden. 

De fabriek in Zeist bestaat niet meer en kan mij dus niet meer helpen en er is geen ander adres te vinden die het werk heeft overgenomen.

Na bijna 100 jaar zal mijn bestek langzaamaan ook onderdeel worden van de wegwerpmaatschappij, lastig en vooral jammer.

Pijntje

Het steekt allemaal niet meer zo in elkaar als het zou moeten.
De scanner onthulde mij de waarheid dat de oude dag zich met gebreken openbaart.
Evengoed heb ik tot nu toe zonder het syndroom van PHPD (pijntje hier, pijntje daar) kunnen leven.
Nu ben ik echter een halte gepasseerd die mij vertelt dat ik iets zuiniger op mijn eigen machientje moet zijn.
Hoewel ik mij de pijn van de eerste dagen niet meer voor de geest kan halen ben ik nog steeds niet zonder een zeurende rug.
Niet echt pijnlijk met een grote P, maar voldoende om mij langdurig uit de slaap te houden.
De beste medicijn is de gedachte: Alles gaat voorbij!

Gevloerd

Plat lig ik op de vloer.
Een tegelvloer is mijn bed.
Tien dagen, tien nachten.
Mijn uitzicht is een plafond.
Het is mijn projectiescherm.
Hersenspinsels worden er, aangemoedigd door morfine, op verbeeld.
Het begon op 21 oktober.
Een vage pijn onderin mijn rug.
Pijn verandert in een gevoel dat zich niet meer laat verwoorden.
Op maandagmorgen bracht een ambulance mij naar het ziekenhuis in Narbonne.
Hoeveel pijn heeft u op de schaal van 1 tot 10?
Maak er maar elf van!
Thuis weer plat.
Niets zo fijn als plat op mijn rug.
Op tegels.
Veel pillen doen veel.
Pillen maken mij beter.
Nu weet ik al niet meer hoe erg het een paar dagen geleden was.
Morgen zal het dus beter zijn.
Later lig ik weer op een bed en vergeet ik hoe dit was.
De pijn zal ik wel vergeten,
Maar ik hoop dat ik mijn visioenen op het plafond zal blijven zien.

Nog steeds aan het werk

Vanaf de overloop naar boven zit de randgarde aan de leuning. Olie B. Bommel zou zeggen:"Lieve vriend, ik wist niet dat ik het in mij had!" Jawel dus. Van de zeven bochten heb ik er nu vier gemaakt. Nu komt het lastigste gedeelte; van de overloop naar beneden. Drie lange bochten en alle rechte stukken blijken krom. Met als toppunt, hoe te eindigen onderaan de trap? We zullen zien . . .

Op naar NL

Deze week heb ik de autobanden verwisseld; toch maar winterbanden onder de auto.
Telkens als ik naar Nederland ga, is het meestal koud en regent het. In december is dit weertype een goede combinatie voor de winterbanden, die anders maar werkeloos staan te zijn in de garage.
Nu maar hopen dat alle moeite voor niets is geweest!

Bultenaar

Vorig jaar, in januari begon mijn schouder pijn te doen. In het begin van dit jaar was het mij onmogelijk om de Hitlergroet te brengen. Niet dat ik dat zou willen, maar het illustreert de toegenomen beperking van de mobiliteit in mijn schouder.
Na onderzoeken bleek er een gat in een pees en kreeg ik de keus tussen een operatie of een langdurige fysio behandeling. Ik koos voor het laatste.
Tijdens een van de eerste behandelingen vertelde de kinesitherapeut (zo heet in Frankrijk de fysiotherapeut) dat ik een bult op mijn schouder had.
Nooit iets van gemerkt, maar met behulp van twee spiegels kwam ik tot de ontdekking dat ik een bultenaar was geworden.
Zou dat gekomen zijn omdat 2016 het Jeroen Bosch-jaar is? Immers op menig schilderij komt een bultenaar voor.
Ook dat ding op mijn rug moest onderzocht, gescand en geröntgend worden. 
Uiteindelijk had ik vandaag een afspraak bij een keisnijder en ben ik verlost van mijn quasimodo-syndroom. 
Ik zal niet langer de klokken luiden, zeker niet van de Notre-Dame de Paris!

Grijs

Op 21 juli vertrokken naar Nederland om nog een geliefde zwager te bezoeken.

Hij was reeds ernstig ziek maar ik had nog alle hoop op een ontmoeting met hem. 

Het mocht niet zo zijn. 

Halverwege de reis ontvingen mevr. L. en ik het droeve bericht van zijn overlijden. 

Dit bericht en alles wat hieruit voortkwam kleurde ons verblijf.

We reden ook letterlijk van het zonnige Zuiden, naar het grijze, sombere Noorden. 

Onze garderobe was iets te optimistisch samengesteld. 

We waren voorbereid op temperaturen boven de 25°C. Maar het was gemiddeld 16°C met een motregentje.

Natuurlijk waren er ook zonnige dagen en dito momenten, maar de grijsheid was overheersend.

Ooit behoorde ik tot de hard-core babyboomers, maar inmiddels behoren die allen tot de grijze golf.

Kennelijk om die onzichtbaar te maken lijkt het wel of alles grijs gemaakt wordt.

Ik heb tijdens mijn verblijf heel wat interieurs mogen bewonderen waar grijs de boventoon voert. Het lijkt wel of elke kleur, al was het maar een accent, taboe is.

De grijsheid van het Nederlandse wagenpark is bijna spreekwoordelijk. Dat is er alleen maar grijzer en zwarter op geworden: zelfs de ruiten worden steeds donkerder! 

Op zonnige dagen zag ik op de goedgevulde terrassen de meeste klanten nippen aan nota bene een gris-de-gris!

Nu weer thuis.

Ik geniet van de gele, blauwe, groene en rode tractoren die voorbij rijden om wijngaarden te gaan bespuiten met vrolijk gekleurde gele zwavel of prachtig blauwe Bordeauxe pap en dat alles onder een blauwe hemel met een aldoor stralende zon!

En nippend aan een mauresque denk ik terug aan die ene auto die ik (nota bene) inhaalde op de snelweg naar huis: een gele Lamborghini!

Daar gaan we weer

Op naar NL met mevr. L.
Feitelijk een lastig moment om huis en haard te verlaten.
Achter te laten in een blijven tropische hitte van boven de dertig graden.
Veel boswegen zijn afgesloten uit angst voor brand. Want gebrand heeft het in deze streek. Al bijna 800 ha zijn in vlammen opgegaan en met de aanhoudende droge wind zal de oppervlakte nog wel toenemen.
Mijn zorg is hoe de planten in en om het huis het zullen overleven, niet te spreken over de moestuin.
Op dit moment is de productie van courgettes en tomaten maximaal. Bijna alle wordt automatisch van water voorzien en nu maar hopen dat er geen storing optreedt.
Op naar NL en maar hopen dat het zonnetje meegaat.

Europa enzo

De kiezer heeft altijd gelijk.
Dit is een uitspraak die geen enkele politicus zal weerleggen.
Nee, daar zijn ze te geslepen voor. Maar over welke kiezers hebben ze het dan feitelijk?
In het Verenigd Koninkrijk hebben de kiezers gesproken.
Door de grote opkomst van de babyboomers was de stem van conservatief, behoudend en nationalistisch Waes en Engeland doorslaggevend. De dromen van de jeugd van het VK werden door deze oude knarren in een nacht  kapot gemaakt.
Voor deze jongeren hen betreur ik de uitslag, verder kan ik er niet zo mee zitten.
Het VK heeft zich altijd als een koekoek in het Europese nest gedragen en een rem op de ontwikkeling ervan gezet.
Nederland pocht dat zij zich nauw verwant met de Britten voelt, maar heeft niet in de gaten dat het slechts liefde van een kant is.
Nu roepen veel politici dat de EG moet hervormen, wellicht een twee-stromen-beleid zal introduceren.
Altijd weer een reactie op een actie.
Het waren die verdomde politici die hun eigen gestuntel wilden maskeren door aan alle impopulaire maatregelen het etiket "Europa" te hangen.
Alle wetten en besluiten die goed uitpakten, waarmee het volk tevreden was, schreven zij op hun eigen conto, maar als iets impopulair bleek dan was dat uiteraard de schuld van Brussel.
Bijna geen enkele politicus is ferm achter het Europese beleid gaan staan, of had de moed het toe te lichten, te verklaren: Brussel werd afgeschilderd als een rioolput, waaruit af en toe kwalijke dampen opstegen. . . .
Ik heb mijn centen in de natuurbescherming verdiend en kan met enige kennis van zake vaststellen dat zonder de EG de natuur er in Europa heel wat beroerder aan toe zou zijn geweest. In tegendeel; dankzij in Brussel democratisch (ja, wij hebben het Europese parlement zelf kunnen kiezen) vastgestelde wetten en maatregelen is de robuustheid van veel natuurgebieden verbeterd en de soortenbescherming goed van de grond gekomen en de aandacht voor biodiversiteit vergroot.
Onze nationale politici zouden eens wat actiever moeten zijn als het aankomt om de besluitvorming op Europees niveau te verdedigen en te verklaren.
Tegelijk zouden de kiezers eens wat kritischer moeten luisteren naar de valse beloften van populisten.

Democratisch feest = fiasco

Begin dit jaar ontving ik vanuit Nederland een bericht dat ik mij in kon schrijven voor het referendum betreffende de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne. Over de zin en onzin van een referendum schreef ik op 10 november 2015 een blog onder de titel Vox populi.
Ik heb mij toen tegen mijn zin ingeschreven omdat ik geen idee had hoe de stemming zou gaan uitpakken.. Uiteindelijk heb ik toch de moeite genomen om te stemmen en stuurde ik mijn stembiljet in.
De uitslag dat iets meet dan 30% van de stemgerechtigden is gaan stemmen en dat een kleine meerderheid hiervan tegen het verdrag heeft gekozen is hooguit interessant en bevestigd mijn mening dat referenda grote flauwe kul is.
Alle democratisch gekozen regeringen van Europa hebben ingestemd met het verdrag.
Tevens heeft ook het democratisch gekozen Europese parlement zijn goedkeuring gegeven.
Nu zegt een miniscuul groepje Europeanen dat het verdrag van tafel moet of moet worden aangepast.
Europa heeft 508 miljoen inwoners en 2.5 miljoen  Nederlanders verwachten dat zij nu even de dienst gaan uitmaken. 
Ik heb horen zeggen dat de uitslag van het referendum een feest voor de democratie wordt genoemd.
Ik zou zeggen een duur feestje dat een hoop centen heeft gekost en niets zak opleveren.
Soms denk ik wel eens dat Nederland een beetje de weg kwijt is.

Nu maar hopen dat is september Rutte weet waar de doofpot staat!

Zoldervloer

Van de zolders, was er altijd nog een die niet betegeld was.
In de afgelopen tien jaren heb ik mijn best gedaan om elk tegeltje dat ik tegenkwam, te bewaren om deze zolder meer te beleggen.
De laatste tijd vond ik slechts heel soms een tegel en heb ik het idee dat ik nooit voldoende tegels bijeen zal sprokkelen voor een hele vloer.
Vandaag dus de hele tegelvoorraad gelegd, als een oosters tapijt in het midden van de zolder.
Hierna moet het omliggende (onbetegelde) vloeroppervlak met cement worden opgehoogd zodat ik de rest kan betegelen met kleine, zeskantige tegeltjes.

Nooit meer Duracell

Vandaag wordt begonnen met het snoeien van de platanen voor mijn huis, dus ik dacht hiervan een time-lapse-filmpje te maken. Toch even controleren of er nog batterijen in het toestel zitten en jawel. Drie van een goedkoop merk en één Duracel. Met de goedkope batterijen was niets aan de hand, ze hadden zelfs nog voldoende lading. Echter de batterij van het merk waarin ik altijd zoveel vertrouwen had, mede onder het motto wat duurder is zal toch ook beter zijn, was flink aan het oxideren en verloor deels zijn inhoud. Een geluk dat het interieur van de camera nog niet was aangetast door het zuur. 

Les: Nooit meer Duracell want dan weet je het wel!

Ik vertrek

We verlaten het zonnige Zuiden, dat wij nog nooit zo zonnig als dit najaar hebben gekend.
Op naar het Noorden met als eerste stop Parijs.
En wat komt dan, regen of drup?
We gaan het meemaken!

Keukengeheim

De keukenmuren gebruikte ik tot voor kort als kladpapier.
Handig voor een recept, een gedachte of een artistiek probeersel.
Het liep een beetje uit de hand.
Daarnaast is het voorjaar en hoog tijd voor een grote schoonmaak, zeker in de keuken.
Dus heb ik de afgelopen week besteed aan behang afweken, plamuren verven en allerhande reparaties en verbeteringen in de keuken.
Alles is nu klaar, zelfs de marmeren vloer glimt als nooit tevoren.
De muren strak en wit . . . . . echter wanneer zal ik mijn potlood weer tevoorschijn durven halen?

Geconserveerd

Alle goede raad heb ik opgevolgd.
Het werk is klaar.
Alles is helder en opnieuw ingericht en boven de deur naar de drankvoorraad blijven de vogeltjes mijn bezoekjes in de gaten houden . . . .

Druivenpluk

Ziezo, de druivenpluk voor dit jaar is gedaan.
Het hete en droge weer houdt maar aan; ook tijdens de pluk.
De aanhoudende droogte is de oorzaak van de kleinere oogst, die daarentegen kwalitatief hoog genoemd wordt.
Enfin dat gaan we strakjes, als de zoete muscat in de fles zit, uitgebreid proeven.
Het is in elk geval voor het kleine groepje handplukkers een bijzonder jaar.
Na meer dat zestig jaren actief geplukt te hebben stopt onze trouwe Armande ermee.
Zij was zo langzamerhand als een  mascotte voor ons en ze zal node gemist gaan worden.
Enfin ik ga proberen om een speciale fles op de markt te krijgen, met haar portret op het etiket en een vermelding wat 2014 tot zo'n bijzonder wijnjaar maakt,

Zwervers

De cicaden zingen en dus zijn de zwervers weer in het land.
Met zwervers bedoel ik in dit verband ambulante bedelaars, zigeunerachtig volk en twijfelachtige straatartiesten.
Ze zijn afgedaald uit Parijs en andere grote noordelijke steden naar de kuststreek van de Middellandse Zee. Hier zijn nu volop vakantiegangers en toeristen en is er weinig kans op regen; hier is wat te verdienen!
Als je moet stoppen voor het rode licht staat er in het gunstigste geval een zwijgzame junk naast je auto die uitnodigend zijn lege blikje tegen het raam tikt met hoop op een muntje. In het ongunstigste geval wordt bij dat rode licht je auto omzwermd door een wolk zigeunerkinderen die onmiddellijk je autoramen in het zeepsop zetten. Als je die activiteit niet waardeert of honoreert dan leer je een flink aantal nieuwe scheldwoorden en heb je de kans, dat als het licht eindelijk op groen springt, je auto is opgesierd met een nieuwe deuk of kras en dit soms in meervoud.
Op internet vind je de site https://www.snurkbeddengoed.nl/ waar je een dekbedhoes kunt bestellen met het dessin van straatkeien of van kartonnen dozen. Een deel van de opbrengst komt ten goede aan de opvang van zwerfjongeren.
Jammer dat ik er geen raamsticker bij krijg zodat de bedelaars die mij belagen op de hoogte worden gebracht van mijn goede aankoop!