Grijs

Het is maandag.

De zon verschuilt zich sinds lange tijd achter een stopverflucht.

Het confinement, oftewel lock-down op z'n Hollands, is begonnen

De hond is mank.

Stille Lente

Zou het boek De Dode Lente van Rachel Carson nog gelezen worden?
Ik kijk even of het op de boekenlijst van bol.com voorkomt; niet dus.
Ik las dit boek toen ik op de Bosbouwschool zat.
Tijdens de lessen milieukunde was het verplichte kost.
Ik kon mij van een insectenloze wereld geen voorstelling maken.
Wel waren de desastreuze gevolgen van het gebruik van DDT toen goed zichtbaar.
Het zien van havik en buizerd was een bijzondere waarneming waarvan je notitie maakte.
Het verbod van dit gif heeft een positief gevolg op de vogelpopulatie gehad.
Maar er kwamen andere vergiften voor in de plaats en het gebruik van landbouwvergif is sterk toegenomen sindsdien.

Tijdens de voorjaarsschoonmaak kwam ik een vliegenspons tegen.
Wanneer heb ik die voor het laatst gebruikt?
Tijdens de vele zomerse ritten naar vakantiebestemmingen was deze spons een vast onderdeel van de bagage, samen met een flacon ruitenreiniger.
Tijdens elke stop onderweg het vaste ritueel van het reinigen van de voorruit en koplampen.
Honderden rode vlekjes die het resultaat waren van botsingen met bewoners van de insectenwereld moesten worden weggepoetst.
Ik bekijk de spons nog eens.
Hij ziet er versleten uit, veel gebruikt.
Wegdoen, niet meer nodig.
Het verdriet mij te zien dat de door Rachel Carson voorspelde lente realiteit is geworden.

Op weg

Ik liep het aan te zien 

bang en tevreden, 

mijn voeten als goede liên 

liepen beneden.

Vaak denk dat veel mensen continu op zoek zijn.
Yoga, een godsdienst, fitness, materialisme, reizen, klankschalen, cursussen naar binnen, kijken; ik weet niet wat.
Ik weet niet wat ze zoeken.
Is er binnen jezelf niet de weg te vinden om je leeg te maken?
Om een vorm van geluk te vinden?
Of een mate van tevredenheid?
Ik denk  dat mijn voeten als goede liên, mij op de goede weg houden.
Lopen is een goede manier van gaan.
Althans voor mij.
Zodoende kom ik er wel.
Dat geloof ik.

Thuiskomen

Het is 2 september en ik ben weer thuis.
De augustusmaand zal nog lang blijven spoken in mijn hoofd.
Niet eerder was ik in de zomer zo lang weg uit Frankrijk.
Het auto-ongeluk, het gedoe met de verzekering, het heen en weer reizen heeft er mede voor gezorgd dat de maand gelijk een jaar werd.
Pfffff!

We leven nog

Vanmorgen vertrokken.

Op weg naar Nederland om vakantie te vieren.

Geen zorgen en geen moeten en vooral eens het hoofd proberen leeg te maken.

Echter tussen vertrek en aankomst moet een lange weg worden afgelegd.

Je verwacht altijd dat alles goed gaat.
De wereld staat op z'n kop als het mis gaat.

Het ging mis en de wereld stond op z'n kop.

Precies tussen hier en daar, ter hoogte van Langres. zijn we van de snelweg geraakt.

En toen was het even heel stil. . . . .

Geen geraas van verkeer, alleen luisteren naar elkaars ademhaling. . . . .

Vragen of het goed gaat.

Om ons in de auto een ravage van kapotte en wanordelijke bagage.

Om de auto brokstukken van spatborden, flarden van autobanden, een smeulende uitlaat.

Even waren wij helemaal alleen op de wereld en helemaal van elkaar.

Toen kwamen er mensen:

De vrachtwagen chauffeurs uit de wagen die we nog maar kort daarvoor waren gepasseerd.

Verpleegsters uit een toevallig passerende privé-ambulance, politie, hulpverleners van de brandweer.

Iedereen even aardig en behulpzaam, maar wij raakten elkaar kwijt.

Mevr. L. verdween in de ambulance richting ziekenhuis en ik kon mee met de takelwagen die de auto was komen halen.

Om tien uur in de avond kon ik met mijn lief het ziekenhuis verlaten.

Een aardige zuster had voor ons een hotelkamer geregeld in het centrum van Langres.
Tussen vrolijke vakantiegangers door slopen wij naar onze schuilplaats.
Praktisch geen bagage bij ons, enkel de kleren die wij droegen.
Hoe gelukkig ben je als je nog leeft?
Gelukkig?
Eerder verdoofd zou ik zeggen. 

Reden

Er zijn van die dagen waarop niets meezit.
Van die dagen waarop ik niet blij kan zijn.
Dagen zonder zon.
Maar als ik voor het slapen gaan,
nadat ik mijn schoenen heb uitgetrokken,
naar mijn voeten kijk,
Moet ik glimlachen;
Alles heeft een reden!

Verjaardagscadeau

De tijd waarin ik mij kon verheugen op verjaardagscadeaus heb ik al lang achter mij gelaten, evenals mevrouw L. Er komt in het leven een moment dat je vindt dat je alles hebt wat je hartje begeert en veel meer dat als lastig gaat ervaren.
Dat is ook de reden dat wij elkaar, toen we nog in Nederland woonden, een boom voor ergens bij huis als present schonken.
Sinds enige jaren is deze gewoonte veranderd in het uitnodigen van een reisje waarvan enkel de gever de bestemming kent.
Nadat ik gereserveerd had, bleek het gemeentebestuur op haar verjaardag de nieuwjaarsreceptie gepland te hebben.
Nu moest ik de inhoud van mijn cadeau wel verklappen en in goed overleg is de reservering een week vooruit geschoven. Immers deze receptie is het enige moment van het jaar waarop je alle dorpsbewoners tegelijk kunt ontmoeten.
Nu heeft  mevrouw L. dus kennis van plaats en tijd van mijn plannetje om een week in Arcachon door te brengen.
Dagelijks wordt nu met behulp van WeatherPro de weersvoorspelling te Arcachon gevolgd en die voorspelt maar zelden goed weer. Het is regen en wind wat de klok slaat aldaar.
We kunnen nog steeds besluiten de reis te annuleren . . . of blijven hopen op een wondertje?

Zaterdagavond

Wij gingen in het bad van groot naar klein

gewassen in het water van de ander

een ketel heet water erbij - water verander!

ik stap in schuim vol van ons samenzijn

ik werd gewassen met ruwe streken

met water dat al lang vergeven was

van vlokkig vuil waarin ik poel en plas

schoon ondergoed eens in de weken

Sinds ik een douche heb denk ik soms vol spijt:

ik sta alleen -  het water fris en onversneden

valt op mij neer - want nergens wast dit heden

nooit meer zo schoon als in de kindertijd

toen wij ons rillend voor het bad ontkleedden

Ik sta alleen en staar in de vergetelheid.

Parijs

De aanslagen in Parijs werden nu bijna een week geleden gepleegd.

Toen bekend werd wie er achter deze daden stak, rolden politici over elkaar om zo snel mogelijk opnieuw een War on Terror te starten. 

Ik nam mij voor een week lang mij geen mening over deze tragedie te vormen.

Ik ben deze week geschrokken hoeveel agressie deze terreurdaden los hebben gemaakt. 

De roep om wraak reikte zelfs naar de vluchtelingen die op de vlucht zijn voor hetzelfde geweld, wellicht veroorzaakt door dezelfde personen.

Er wordt gezegd dat we in oorlog zijn.

In deze week zijn de slachtoffers gewroken en zijn bombardementen in Syrië en Irak verhevigd. 

Het aantal burgerslachtoffers zal schrikbarend hoog worden.

Ik las ook over de aanslag in Beiroet waar de laatste aanslag 17 maanden geleden plaatsvond en over de reacties hierop.

Ik had gehoopt dat onze regeringleiders over de hele wereld ook een week hadden gezwegen en gehoopt  dat de maatregelen die ze daarna zouden afkondigen zouden bijdragen aan een wereld met 

aandacht voor wat er zich tussen de wal en het schip bevindt.

Misschien is een week nog veel te kort.

Vox populi

Politiek wordt in toenemende mate als een smerig bedrijf gezien, althans die indruk krijg ik soms.

Er werd laatst wel een stille tocht gehouden voor een dode hond, maar als een gekozen parlementariër, nota bene in het parlement, roept dat het een nep-parlement is en dat Nederland onder een nep-regering gebukt gaat dan moet ik het eerste protest hiertegen nog horen.

Mijn stem zal niets uitmaken behalve voor mijzelf.

Ik ben een trouw aanhanger van de democratie, hoewel ik ook wel weet dat niets perfect is.

Ik heb altijd braaf gehoorzaamd aan de stemplicht en later trouw gebruik gemaakt van mijn stemrecht.

Bij verkiezingen heb ik altijd gekozen op de partij die naar mijn mening het meeste doet voor de mensen die de meeste hulp kunnen gebruiken. Het is maar een uitgangspunt. De keuze had ook kunnen vallen op een partij die het meeste voor de aarde doet, maar bestaat die wel?

Ik krijg nu de indruk dat veel mensen stemmen op de partij die zoveel mogelijk voor hun eigen belang opkomt en omdat die ook niet bestaat willen ze dat de politiek meer naar het volk luistert.

Ik houd er juist van dat de politiek NIET naar het volk luistert. 

Eens in de zoveel tijd krijg ik de kans mijn politieke keuze te maken en dan mag ik toch hopen dat die partijen zich houden aan hun beginselprogramma's, hun beloftes nakomen en vooral niet gaan zwalken door naar het het volk te gaan luisteren. 

Ik wil niet dagelijks met politiek bezig zijn maar ik geef mijn mandaat aan de door mij gekozene. Kennelijk wordt er op school geen staatsrecht of maatschappijleer meer onderwezen, daarin kwam het principe van stemrecht duidelijk en uitvoerig aan bod.

Regeren is niet luisteren naar het volk, maar regeren is vooruit zien!

Als ik vooruit kijk dan zie ik grote problemen die om een oplossing vragen, namelijk de opwarming van de aarde en de gevolgen hiervan. Al deze problemen zijn gerelateerd aan slechts twee dingen, de hebzucht van het individu en het onvermogen om de toekomst te willen veranderen. 

Aan dit alles moest ik denken toen ik hoorde dat in Nederland op nog meer wegen 

130 km/h gereden mag worden. De verlaging van de NOx-norm maakt dit mogelijk redeneert de minister.

Natuurlijk weet ieder kind dat een verhoging van 120 naar 130 km/h meer brandstof, meer NOx, meer CO₂, meer fijnstof, meer lawaai en meer ongelukken betekent. Ieder kind weet dat door deze populistische maatregel niemand in Nederland noemenswaard eerder op de plaats van bestemming zal aankomen. En ieder kind weet dat deze maatregel wel zal bijdragen aan een verdere opwarming van de aarde. De minister echter is geen kind, maar iemand die zijn oren naar de stem des volks laat hangen.

Volgend jaar op 6 april komt er een referendum over het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne. Het parlement heeft het besluit om tot een verdrag te komen reeds met overgrote meerderheid aangenomen en met dit referendum wordt naar mijn mening de democratie behoorlijk in twijfel getrokken.

Als er straks een referendum over de sluiting van de grenzen voor vluchtelingen of over de invoering van de doodstraf zou worden gehouden dan laat de uitslag zich raden.

Af en toe moet de stem des volks klinken, het liefst alleen in talkshows . . . . 

Omkijken

De hele dag op het strand liggen luieren met doorloper-puzzles.
Ook even in zee.
Het voelt allemaal nog als zomer.
Maar toen ik om vier uur naar huis vertrok, toch even omgekeken met de gedachte: "Was dit de laatste keer dit jaar?"

Voorspellen

Alles wat eik heet draagt volop eikels. Ik zie struiken (de steeneik groeit hier meer als struik dan als boom) waar werkelijk meer eikels aan de takken zitten dan bladeren.
Ik hoor dan ook zeggen dat het een strenge winter gaat worden.
Ik snap best dat er iets aantrekkelijks schuilt in het doen van lange termijn voorspellingen, maar om dat te doen op basis van de eikenmast lijkt mij onbetrouwbaar.
Ik voorspel dat de winter een beetje zachter zal zijn dan normaal, zeker het begin van de winter. Natuurlijk is dit een onbetrouwbare voorspelling, enkel gebaseerd op statistisch materiaal.
Te voorspellen dat de jagers het verdomd moeilijk zullen krijgen om de stand van wilde zwijnen onder controle te houden is veel makkelijker en 100% betrouwbaar: let maar op!

Blij thuiskomen

Drie weken van huis, voor mij een lange periode.
De eerste twee weken verbleef ik in Nederland.
Lastig is dat geworden.
Familie bezoeken is een logisch gedrag.
Met vrienden is dat anders geworden merk ik.
Opbellen om te vragen of je op bezoek kunt komen.
Jezelf uit nodigen, nooit eerder gedaan.
Lastig is dat.
Wachten tot een vriend  mij uitnodigt; hoelang kun je wachten?
Lastig.
Weg gereden uit Nederland.
Familiebezoek in Duitsland en Frankrijk.
Vandaag kwam ik thuis en voelde mij direct thuis.
Maar het terugkijken is lastig!

Pijn

Ik ben in Arnhem, de stad waar ik geboren ben.
Veranderd en hetzelfde gebleven.
Lopend door de binnenstad herken ik de meeste gevels.
Echter veel winkels, die erachter hun nering drijven zijn mij vreemd.
Uitverkoopachtige teksten, weinig artistieke etalages, goedkope uitstraling.
Het is niet vrolijk stemmend.
Zie daarbij de vele leegstaande panden en je kunt het uitgesproken droef noemen; het motregent bovendien.
Bij elke mij vreemde winkel wordt in mijn geheugen gezocht naar een beeld van vroeger: hier was chocolaterie Mousset, hier banketbakker Janssen, de boekwinkels Kroneman, Van Beek of Oranje.
Het lukt mij vaak een plaatje van vroeger op te roepen, echter in veel gevallen lukt dat niet meer.
Weemoed, oppoetsen van die Jugendzeit, romantiseren?
Is dit een gedrag dat alleen ik vertoon of beziet een ieder op dezelfde wijze de stad van zijn jeugd . . . . . . en wat zoek je dan?

Wat is nog nieuws?

Om niet helemaal van de wereld vervreemd te raken ben ik een trouw volger van het nieuws en lees dagelijks minstens een krant.
Meestal kan ik na een uurtje het meeste nieuws niet reproduceren als mij wordt gevraagd wat er in de wereld is gebeurd.
Mijn antwoord is in de trant van: "Een omgevallen vrachtwagen bij Eindhoven # een OvJ wordt beschuldigd van het bezit van kinderporno # IS is een gevoelige slag toegebracht # bij de Filipijnen is een veerboot omgeslagen en 400 opvarenden worden vermist # Griekenland komt in aanmerking voor extra noodhulp # in Oude-Pekela is een automobilist van de weg geraakt en heeft een kanovaarder overreden."
Dit laatste weet ik meestal het beste te onthouden.

Een voorbeeld.
Dit bericht is mij bijgebleven.
Mijn eerste reactie was er een van stomme verbazing.
Nadat ik had opgezocht wie deze herdenking betrof is die verbazing niet verdwenen.
Herdenken wordt steeds meer op de plaats van overlijden gedaan.
De mini-monumentjes langs wegen getuigen daarvan. Kennelijk is het gebruik om iemand te memoreren tijdens de uitvaart of, zoals hier nog vaak wordt gedaan, door na een jaar van overlijden een herdenkingsdienst in een kerk bij te wonen.
Bedenk allerlei vormen van rouw, maar deze herdenking, door achter een scherm, langs een snelweg de dader samen met de slachtoffers van dood door schuld te herdenken blijf ik onbegrijpelijk en idioot vinden. Zeker als ik bedenk dat hiermee overheidsgeld en behoorlijke verkeershinder is gemoeid.
Het moet niet gekker worden!

Lappenpop

De laatste beelden van haar.
Een bewakingscamera achter de supermarkt, bedoeld om diefstal te ontmoedigen, registreerde nu het stelen van een kind.
Containers, vuilnisbakken, rommel.
Ze loopt van de camera af en van links komt een man die haar pols grijpt en met haar verder loopt.
Ze draait haar gezicht naar hem toe en stelt blijkbaar een vraag.
De man knikt.
Ze lopen door, maar net voor ze achter een schutting verdwijnen, probeert ze zich los te rukken.
Hij houdt haar stevig vast en dan zijn ze uit beeld.
Ze werd gevonden, later, toen het te laat was.
Als een lappenpop met ontbloot onderlijfje.
Weggegooid als een vod.
Als iets dat nutteloos is geworden.
Zo werd ze gevonden.
Volgens de patholoog-anatoom heeft hij haar nog geen zes uur later gedood.
Gezien de verschrikkelijke staat waarin haar lichaam verkeerde, moeten die uren erg lang zijn geweest voor dat kleine meisje.
Ze moeten eindeloos hebben geleken.

Een paar dagen geleden vond ik op zolder een paar kinderschoentjes.
Ze zijn minstens honderd jaar oud.
Ik zal nooit weten wie ze heeft gedragen.
Ze ontroeren mij.
Langzaam vormde zich de hierboven beschreven gedachte.
Dagelijks nieuws, fact of life bijna.
Het leven heeft duistere kanten.

Familiebezoek

Vandaag kwam mijn familie op bezoek.

Op de wandeling naar de moestuin met dochter en kleinzoon werden wij gekiekt door een vriendelijk dorpsgenoot. 

's Avonds belde de fotograaf mij om te vertellen dat hij de foto's naar mij had gemaild.

Die moet je op internet plaatsen zei dochterlief.

Echter ik begin ik het internet te wantrouwen.

Google en Facebook verkopen informatie van hun gebruikers zonder dat precies bekend gemaakt wordt wat er wordt verhandeld en wat daarmee wordt verdiend.

De berg digitale informatie groeit zo exponentieel dat ik zelf niet meer weet wat er over mijzelf op internet is te vinden. 

Ook is er ook informatie opgeslagen van mijn betalingen met creditcards. 

Wat, wanneer en voor hoeveel heb ik iets gekocht of besteld. 

Welke sites heb ik bekeken op internet, welke "vrienden" in contact met mij staan. 

Waar en hoe laat ik de tolweg op en af reed. 

Welke webcam mijn omzwervingen registreerde.

Eng veel informatie, dat is zeker.

Ik vond de foto's in mijn mailbox.

Ik durf nog niet vrijelijk een familiekiekje te delen!

Is dit het begin van een digitale fobie?

Autowrak 10

Ik was de trotse aankoop van een jong stel.
Ik diende als schuilplaats, vakantieverblijf, als liefdesnest.
Ik werd bemind.
Ik werd gewassen en in de was gezet, opgewreven tot ik blonk in de zon.
In mij werd de liefde bedreven.
Ik haalde de jonge moeder met haar tweeling op uit het ziekenhuis.
Ik ging mee op vakantie.
Op mijn achterbank groeiden de kinderen op, keken door mijn raampjes, noteerden de nummers van de departementen die ze lazen op de kentekenplaten van passerende auto's.
Ik werd geparkeerd naast de wijngaard en beschutte mijn eigenaar tegen regen en kou:
Ik werd zijn schaftwagen.
Ik wacht op hem, op zijn vrouw, op de kinderen.
Ik kan maar niet geloven dat zij mij zijn vergeten.
Ik wacht . . . .

Vurige visite

Een aantal mensen konden door omstandigheden geen gehoor geven aan de uitnodiging voor mijn afscheid van Staatsbosbeheer, nu bijna drie jaar geleden. 

Eergisteren verscheen Adrie Hottinga met zijn vrouw Zwier bij mij op de stoep met Hollandse heerlijkheden. Destijds kon hij niet komen i.v.m. familieomstandigheden en door nu alsnog te verschijnen werd een extra feest.

Natuurlijk maakten we een excursie door de groene dreven. Adrie wilde graag de kust met zijn binnenmeren zien.

Staande op de hoogste heuvel bij Peyriac-de-Mer met het uitzicht over binnenmeren, eilanden en de zee toasten we met een glaasje rosé.

We spraken over de domme aanplant van dennenbomen en welk een weldadige en onderschat positief effect een bosbrand op de natuurontwikkeling zou kunnen hebben.

Vandaag zijn mijn gasten weer vertrokken en ook vandaag woedde bij Peyriac de eerste grote bosbrand van het seizoen, waarbij meer dan 500ha bos en struikgewas in vlammen opging.

Wat een idioot toeval, ik durf sommige dingen bijna niet meer uit te spreken!

Icoon

Zo heb ik iemand gekend die het schilderen van iconen als hobby beoefende.
Ze was daar erg druk mee, want het kwasten van een icoon is geen sinecure, maar een heel gedoe.
Het ideale plankje moet worden uitgezocht en dat alleen al, kan dagen in beslagnemen.
Vervolgens wordt het paneeltje gladder dan een babybilletje geschuurd, er moet een juiste ondergrond worden aangebracht en ten slotte wordt in vele bewerkingen de afbeelding van de een of andere heilige, de goddelijke familie of Maria met kind aangebracht aan de hand van een historisch voorbeeld.
Deze heiligen maken geen van allen de indruk dat zij de blijde boodschap onder de leden hebben en de maagd Maria met haar boreling op de arm kijkt meestal zo zuur, dat de term "gelukkige moeder"niet op haar van toepassing lijkt te zijn.
Het uiteindelijke resultaat oogt meestal als een futloze fotokopie in bruinige tint alsof deze decennia lang voor de invoering van het rookverbod achter de bar in een kroeg heeft gehangen.
Mijn kennis beschreef het maken van een icoon als een reeks sacrale handelingen die zeker geen schilderen mochten heten doch schrijven: een icoon wordt geschreven of ik daar maar goede nota van wilde nemen.
De slot-apotheose van dit schrijven is de wijding van het paneeltje door een heuse priester.
Ik schilder dit verhaal omdat mij iets stoort aan dit gedoe.
Ik heb niets tegen het maken van een kopietje van een religieuze afbeelding.
Ik vind echter dat je pas het interessante woord "schrijven" van een icoon mag gebruiken wanneer je een originele, unieke voorstelling creëert; de rest is ordinair kopiëren.
Tijdens en na de Russische revolutie van 1917 zijn er duizenden iconen verbrand, kapotgeslagen of vertimmerd, nadat zij van hun kostbare opsmuk van edelmetalen en dito stenen waren bevrijd.
De iconen werden beschouwd als het icoon van een achterlijk, slaafs en duister geloof.
Wat overbleef is deels handelswaar, staat te pronken in musea, of heeft weer een plaatsje gekregen in de orthodoxe kerk van Rusland alwaar het af en toe wordt beroerd door de lippen van Poetin.
Ik heb geleerd dat schrift slechts een hulpmiddel is om taal te fixeren.
Dit kan op een verhullende of op een heldere wijze.
Wanneer je het schilderen van een icoon, schrijven gaat noemen, dan is dat behoorlijk verhullend.
Schrijven is volgens Van Dale iets dat met potlood, inkt en papier, met brieven, literatuur of nota's van doen heeft.
Wellicht waren er ooit religieuze heremieten of pilaarheiligen, die beweerden dat zij hun icoon hadden opgeschreven naar Gods stem, het zij zo.
Ik ken het oud-Russisch onvoldoende om te weten of in die taal schrijven meerdere betekenissen heeft, waaronder het maken van plaatjes.
Duidelijk is wel dat de combinatie van paneel, verf, penselen en bladgoud behoorlijk dicht bij schilderen komt en iemand die een icoon kopieert is taalkundig een kopiist en niets anders!