Eeuwige Rutte

Nederlanders moeten in groot aantal wel zielsveel van de monarchie houden;  waarom is mij een raadsel, Vanaf 1815 zijn de Oranjes verantwoordelijk voor een behoorlijk aantal schandalen en schandaaltjes. 

Wat de familie de schatkist heeft opgeleverd is nihil, maar wat zij de staat hebben gekost en nog steeds kosten, is enorm! Overigens zit er na Wilhelmina geen Oranje meer op de troon!  En wat de verbindende rol betreft . . . . nooit iets van gemerkt en van die handelsmissies is enkel P.B. beter geworden.

Het zal het conservatisme van de Nederlanders zijn.

Alles moet blijven zoals het is.

Buitenlanders in het buitenland.

Zwarte Piet moet zwart.

De koning hoort op de troon of in een speedboot van 2 miljoen.

Vuurwerk moet knallen en de gordijnen horen dicht!

Het is allemaal wel eens spannender in Nederland geweest.
De troonsbestijging van Trix was een kostelijk hoogtepunt, maar daarna werd het al snel een burgelijke boel.

De verrechtsing gaat maar door, daar help geen lieve Baudet aan.

Nu huizen op rechts, naast wat klein grut, het CDA en de VVD  met de PVV van de beroepspoliticus Geert.

Met meer dan 20 jaar op het pluche is Wilders een van de langstzittende Kamerleden.

Rutte doet daar overigens niet veel voor onder.

Onder zijn leiding is de VVD langzaam op de plek van het CDA gaan zitten en de as van de politiek geworden.

Rutte gaat nu de verkiezingen in en zal eruit komen als de nieuwe ministerpresident: ongelofelijk. 

Na verantwoordelijk te zijn voor kabinetten die samen een van de grootste politieke schandalen hebben opgeleverd, gaat hij door alsof zijn neus bloed.

Vierenzeventig miljoen Amerikanen stemden op Trump en dat wordt onbegrijpelijk gevonden.

Dat straks Rutte weer regeert vind ik veel onbegrijpelijker!

Stint

Afgelopen zomer liep ik door Leiden in de buurt van een school, die weldra zou beginnen, dus van alle kanten kwamen ouders met hun kroost toegestroomd.

Dat toestromen gebeurde op veelal (voor mij nieuw) verrassende wijze.

Ik zag bakfietsen, dan ofwel aan de voorkant of aan de achterkant van de fiets, met een of met meerdere koters gevuld. 

Ouders met achter hun fiets een minifietsje zonder voorwiel gekoppeld, met daarop een gehelmde en mee trappende kleuter.

Ik zag de dames met hun bakfietsen vol kleuters de kruispunten links en rechts opvliegen onder het motto: knappe automobilist die mij geen voorrang te verleent en daarbij hun nakomelingschap als wapen in de strijd gebruikten.     

De grootste verrassing waren de zuurstokkleurige mobiele badkuipen gevuld met een achttal kindjes met achterop chaufferende dame's, die geluidloos en in hoog tempo van alle kwamen aangevlogen.

Thuisgekomen vertelde ik mijn geliefde wat ik allemaal had gezien.

Ik deed moeite het kekke kinderwagentje te beschrijven.

Naar aanleiding een tragisch ongeval met dit vervoermiddel is mij de benaming daarvan nu welbekend. 

Maar om het haar toen duidelijk te maken zei ik: "Je weet wel zo'n karretje waarmee ze vroeger over de perrons scheurden met pakjes en bagage!"

Ook voor dat ding wist ik geen naam.

Ik maakte er een tekeningetje van en mailde dat naar het Spoorwegmuseum in Utrecht met de vraag of zij mij aan de naam konden helpen.

Per omgaande kwam het antwoord: "Het is een perronwagen, leuke tekening overigens! De machinist (!) van de perronwagen stuurde met zijn voeten  en remmen en tempo regelde hij met een hand.".

Aardige mensen, die spoorkezen.

Ik vertelde ook dat die dames achter die bak heel wat harder scheurden dat die dingen op de perrons (alhoewel, dat ging ook fors) en dat ik het dapperder zou vinden als zij eveneens als kapitein op een schip voorop zouden zouden staan in de oplaats zich achter de kinderen te verschuilen.
Dat waren mijn gedachten toen . . . ik zou dat laatste nu niet meer zeggen.                                            

Blij zijn dat je leeft

Als er een zin is die ik niet meer kan horen dan is dat wel: "Je mag blij zijn dat je nog leeft!"
Wanneer je zegt dat je net vijfduizend euro bent verloren, dan zal iedereen zeggen dat dat verschrikkelijk voor je is. Wanneer je van je paard valt en je ribben kneust krijg je te horen dat je te oud bent om nog uit rijden te gaan. Je dondert van de fiets en vol schaafwonden wordt  je van het asfalt geraapt. Ach arme man zal ik je naar het ziekenhuis brengen?
Allemaal cliché's waarvan "Je mag blij zijn dat je nog leeft!" wel de meest platte is.
Ik ben niet zomaar blij.
Alle dagen worden gevuld met gedoe en momenten van geluk, zo is mijn leven nu eenmaal.
Alleen een auto scoren binnen een paar dagen is niet mijn ding.
Toch staat 'ie inmiddels voor de deur.

Het kentekenbewijs is overgeschreven en bezorgd door de post.
Nu is het wachten op de groene kaart.
En dan is alles weer een beetje zoals het was.
Een beetje armer en misschien een beetje rijker.
Ik hoop vooral wat wijzer.

Nationalisme

Op de NL televisie zag ik onlangs een uitzending waarin een scene voorkwam van een groep mensen die het Wilhelmus zongen.
Daarbij viel mij op dat minsten een derde van deze vaderlanders tijdens niet allen gingen staan, maar ook hun rechterhand op het hart hadden geplaatst.
Ik behoor nog tot de generatie die op de lagere school het Wilhelmus moesten leren. Tijdens die lagere schooltijd werden wij geacht op het marktplein een aubade te brengen aan de commissaris van de koningin en daarbij ontbrak het Wilhelmus niet.  Ik heb de tekst dus geleerd maar die is mij niet beklijfd.; behalve flarden  tekst kan ik het niet vlotjes meezingen.
Geeft niet, want ik kan mij geen enkele gelegenheid herinneren waarbij ik het volkslied mee had moeten zingen.
Het gaat mij dus om die nieuwe malle Amerikaanse gewoonte om met de hand op het hart mee te blèren.
Wat is dat voor nieuwigheid?
Heb ik iets gemist?
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Op voorspraak van een christelijk partijtje (neen, deze keer niet de LPF) staat er nu een Nederlandse vlag in de tweede kamer.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Ter vergroting van het nationale gevoel moet het Wilhelmus onderwezen en geleerd worden op school.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Dus laten we meteen de rest invoeren: 's morgen een gebed voor de staat.
In elke schoolklas de nationale driekleur.
Niet meer vlaggen op een nationale feestdag, nee, op elke dag en wel door iedereen.
Neem daar nog bij dat er een soort van (vrijwillige) sociale dienstplicht komt en het is een rijtje geworden waarvan ik denk: het gaat om meer nationalisme.
En meer nationalisme heeft nooit tot iets goeds geleid!
Kees Boeke schreef in 1928:
Wij zingen niet meer van Wien Neêrlands Bloed
van vreemde smetten vrij ...,
want de mensen van een ander land
hebben even goed bloed als wij.
Wij zingen niet meer van een Duitse prins.
die een koning van Spanje eert,
want al gaf hij al zijn goed,
hij vergoot toch bloed,
en dat is en blijft verkeerd.
Zing het mee, zing het mee,
Wij zingen van liefde en vree.
En als er nog eenmaal een oorlog komt,
Doen wij met z'n allen niet mee!
Koningin Juliana heeft wellicht dit lied gekend, omdat zij direct na de oorlog haar dochtertje Trix heeft opgegeven als leerling van de Werkplaats Kindergemeenschap van Kees en Betty Boeke in Bilthoven.

Déconfiture

Een leuke belevenis vandaag.
Een dierbare collega nam vandaag afscheid van Staatsbosbeheer en ik was present op het afscheidsfeest.
Niet in de laatste plaats omdat ik ervan uit kon gaan dat er vooral leuke en dierbare andere ex-collega's acte de présence zouden geven.
Dat bleek zeker het geval.
Wat een leuke ontmoetingen heb ik gehad en veel nieuwe verhalen gehoord.
Dat de Staatsbosbeheer (net als de wereld) snel verandert is een gegeven en het kostte mij soms moeite mij een voorstelling te maken van de huidige organisatie.
Op een gegeven moment sprak een vroegere houtvester van Gelderland mij aan.
Ik leerde L.O. kennen gedurende de tijd dat ik bij het Bosbouw Proefstation "De Dorschkamp" in Wageningen werkte en dat is inmiddels zo'n vijftig jaren geleden. L.O. werkte daar toen op de afdeling houtteelt.
Veel later werd hij mijn houtvester.
Toen verbaasde hij mij met zijn milde mening over de invloed van zure regen op bossen. Hij zag vooral het positieve effect dat de stikstofdepositie had op de bijgroei van de houtgewassen.
Gelukkig is door overheidsmaatregelen uitstaat van verzurende stoffen drastisch gereduceerd en is veel natuurherstel gerealiseerd.
Dit alles is aan L.O. voorbijgegaan. Hij begon mij een les houtteelt te geven, waarvan de honden geen brood lusten.
"Staatsbosbeheer maakt van houtteelt eenrotzooi. Er wordt veel te veel kostelijk hout geveld om er pellets voor schonere energie van te laten maken. Een hele foute strategie, immers je kan veel beter gas voor elektriciteitsproductie gebruiken dan hout, dat is veel energiebewuster. Hierover heb ik zelfs contact met beroemde wetenschappers, die achter mij staan."
Ik las zijn artikel hierover in VORK al eerder en verbaasde mij toen al over domme gedachte dat aardgas beter verstookt kan worden dan hout. Dat laatste is immers vervangbaar, echter aardgas nooit meer, Roofbouw op de aarde en van toekomstige generaties.
Wat een zieligheid dacht ik.
Wie betaald hem zijn pensioen uit zijn, waarom nu zijn broodheren afzeiken?
Je gelijk proberen te krijgen door met wetenschappers te schermen.
Ik ken zijn artikel in Vork.
Je bent nooit een goeie manager geweest, maar als houtteler stel je nog minder voor.
Ik wilde van dit deprimerende gesprek af en nam afscheid met de woorden "Bedankt voor jouw déconfiture" en stapte naar een gezelligere gesprekspartner, waar er gelukkig een overvloed van was.
Leerde ik deze middag dat als je niet voor de strijd tegen zure regen was je later zelf verzuurd blijkt te zijn?
Het was niet enkel een heel leuke, maar ook leerzame middag

Water

Gesprek: 

Brengt u ons een fles huiswijn en een karaf water.

Wat voor water wenst u?

Gewoon water.

Wij hebben geen gewoon water.

Jawel hoor. Op het toilet kwam er water uit de kraan. Ik neem aan dat zich ergens in dit etablissement ook nog wel een ander kraantje bevindt  waaronder u een karaf of desnoods een lege fles kunt vullen met  . . . water.

Ja dat zou kunnen, maar dat mag niet van de chef.

Roept u dan de chef maar.

Die is er niet.

Nou, wat is dan het probleem?

Ik durf het echt niet te doen.

Geeft u mij dan een lege fles, dan vul ik die zelf wel.

Een raar gesprek? 

In Nederland niet, daar overkwam mij dit.

Daar is water in een restaurant een blauw plastic flesje voor  €2,50.

Waar heb je in de horeca mee te maken? Met kruideniers en zakkenvullers?

Als er een fles gekoeld water klaarstaat, voor je aan tafel gaat en die fles vervolgens niet terug ziet komen op de rekening, dan is de kans groot dat de eigenaar een Nederlandse en een migratieachtergrond heeft (voorheen allochtoon geheten).

Ooit werd prins Alexander, Prins Pils genoemd. Vreemde naam voor iemand die zich ontpopte als watermanager. Later zag ik hem nog eens terug tijdens een wedstrijdje pleepotten gooien: als dat geen watermanagement heet.

Inmiddels is deze prins opgeklommen tot koning. Laat hij nou eens iets nuttigs doen en per decreet de horeca verplichten om gratis leidingwater te serveren!

Wat is nog nieuws?

Om niet helemaal van de wereld vervreemd te raken ben ik een trouw volger van het nieuws en lees dagelijks minstens een krant.
Meestal kan ik na een uurtje het meeste nieuws niet reproduceren als mij wordt gevraagd wat er in de wereld is gebeurd.
Mijn antwoord is in de trant van: "Een omgevallen vrachtwagen bij Eindhoven # een OvJ wordt beschuldigd van het bezit van kinderporno # IS is een gevoelige slag toegebracht # bij de Filipijnen is een veerboot omgeslagen en 400 opvarenden worden vermist # Griekenland komt in aanmerking voor extra noodhulp # in Oude-Pekela is een automobilist van de weg geraakt en heeft een kanovaarder overreden."
Dit laatste weet ik meestal het beste te onthouden.

Een voorbeeld.
Dit bericht is mij bijgebleven.
Mijn eerste reactie was er een van stomme verbazing.
Nadat ik had opgezocht wie deze herdenking betrof is die verbazing niet verdwenen.
Herdenken wordt steeds meer op de plaats van overlijden gedaan.
De mini-monumentjes langs wegen getuigen daarvan. Kennelijk is het gebruik om iemand te memoreren tijdens de uitvaart of, zoals hier nog vaak wordt gedaan, door na een jaar van overlijden een herdenkingsdienst in een kerk bij te wonen.
Bedenk allerlei vormen van rouw, maar deze herdenking, door achter een scherm, langs een snelweg de dader samen met de slachtoffers van dood door schuld te herdenken blijf ik onbegrijpelijk en idioot vinden. Zeker als ik bedenk dat hiermee overheidsgeld en behoorlijke verkeershinder is gemoeid.
Het moet niet gekker worden!

Gedragsverandering

In de jaren dat het geld niet op kon raken, voor de crisis dus, stuurde menig bedrijf zijn werknemers naar een cursus bedrijfscultuur.
Alle neuzen dezelfde kant op, positief en iedereen aardig.
Ik heb het idee dat minstens de helft van de hotelwereld hiervan behoorlijk heeft geprofiteerd.
Twintig slaapkamers bezet, een goed draaiend restaurant en dito bar, enkel omdat er ook een zaaltje werd gefaciliteerd met flap-over, beamer en  tafeltjes in U-vormige opstelling met daarop de obligate schaaltjes met pepermuntjes.
Enigszins  argwanend  werd de trainer bij binnenkomst bekeken, maar al rap was iedereen al rap zo coöperatief als een slachtkuiken.
Een paar dagen later was het bedrijf een behoorlijke grijpstuiver armer en een half jaar later was het resultaat van dit sociale gestoei volledig verdampt.
Dit overdacht ik toen ik een sigarettendoosje van het bospad  opraapte.
Het is lang geleden dat ik zoiets in handen had en ik schrok van de opdruk: roken kan u doden!
Het pakje was leeg, leeg gerookt.
Terwijl ik het doosje bekeek moest ik aan die rare trainingen denken waaraan ikzelf ook eens deel moest nemen.
Dat soort dagen eindigen altijd met een rondje evaluatie.
Ik kon het toen niet laten om wijsneuzig op te merken dat de meeste rokers waarschijnlijk graag  van hun rookgewoonte af zouden willen en ondanks de aanwezigheid van hun wil, lukt het ze toch niet.
Hebben daarom al die bedrijven, die hun personeel willen omturnen in brave werknemers en daarvoor een behoorlijk bedrag fourneren, niet een veel te hoge verwachting dat de mens zo makkelijk zijn aard en gedrag zal veranderen?

Schaliegas

Ik weet nog dat ruim tien jaar geleden de wegen in de Minervois volgekalkt werden met leuzen tegen de mogelijke bouw van een nucleaire energiecentrale.
De centrale is er bij mijn weten niet gekomen en de leuzen zijn allang verbleekt.
Nu verschijnen er overal in mijn omgeving protesten tegen de mogelijke winning van schaliegas.
Ik weet te weinig van het voor of tegen van deze vorm van energie en zal mij er eens in gaan verdiepen om een standpunt te kunnen innemen.
Spaarzamer met energie omgaan is op dit moment het enige positieve dat ik aan de verkleining van het energieprobleem kan bijdragen.
Gelukkig was het een zachte winter en komt de zomer eraan.

Geen Charlie

Je suis Yeon-Mi Park coréenne du Nord.
Je suis Youssef, jeune chrétien irakien contraint de fuir mon pays. Je suis réfugié syrien sans identité sur un bateau à la dérive au sud de l’Italie. Je suis Fabienne Terral-Calmès, enseignante assassinée à Albi. Je suis Mustapha, palestinien, enfermé dans un camp à ciel ouvert. Je suis Hadassah, maman israélienne murée dans la peur, derrière les clôtures de ma colonie. Je suis Iwao Hakamada, dans le couloir de la mort depuis 46 ans au Japon.Je suis Cédric Roland, 33 ans, mort de froid à Lille en 2014. Je suis Asia Bibi, condamnée à mort pour blasphème au Pakistan.Je suis Jean-Marie Boudot, retrouvé mort chez lui 3 ans après... Je suis Anne-Lorraine Schmitt, assassinée dans le RER en 2007. Je suis Yohan Barros, mort accidentellement en 2010. Je suis cet agriculteur qui croule sous des dettes et a décidé d’en finir. Je suis cette maman qui a donné la vie, malgré les risques pour sa propre vie. Je suis ce pompier volontaire qui a donné sa vie pour en sauver une autre. Je suis cet anonyme que tout le monde a oublié. Je suis cet anonyme qui est mort sans un bruit. Je suis moi parce que je suis eux.  Je suis moi parce que leur mémoire fait grandir l’humanité. Je suis Charlie parce que ça crève l’écran aujourd’hui. Je serai Charlie demain et toujours parce que l’oubli est pire que tout

Zoveel commentaren, interviews, meningen gehoord over de aanslagen in Frankrijk, over de vrijheid van meningsuiting en over de rol van de islam, zoveel beelden gezien . . . .  mijn hoofd is er dol van.
Mij viel op als islamieten werden bevraagd over de drijfveren van de terroristen, het antwoord altijd was dat het hier geen "echte" islamieten betrof.
Sterker nog, echte islamieten doen zoiets niet!
In vele fora werd gesteld dat achterstelling, discriminatie, stigmatisering en geringe kansen op de arbeidsmarkt het radicaliseren van islamitische jongeren  in de hand werken.
Vreemd.
De vele vervolgde joden die zich onder andere in Nederland vestigden, bleven ook in ons land onderhevig aan discriminatie en van een volledige deelname aan onze maatschappij was geen sprake. Sterker nog, integratie werd hun onmogelijk gemaakt, zoals in veel landen in Europa.
Het heeft echter niet geleid tot calimero-gedrag inclusief kalasjnikovs.
De vele Surinamers die zich na de verzelfstandiging van Suriname in Nederland vestigden kwamen eveneens moeilijk aan werk en de tweede generatie leek zelfs hetzelfde stigma te krijgen als de "kut-Marokkaantjes". Hetzelfde geldt min of meer voor de Antilliaanse jongeren. Uiteindelijk zijn deze groepen onderdeel van de samenleving geworden en de wrijving is veel minder dan aanvankelijk werd verwacht. Dat criminaliteit deels als metier wordt beschouwd is eerder een cultuurkwestie dan dat het een verband heeft met achterstelling.
Ik denk overigens niet dat achterstelling de oorzaak is van radicalisering -wat een rotwoord overigens- maar dat de kiem van geweld zich in de islam zelf bevind.
Je kunt moeilijk spreken van een vreedzaam en tolerant geloof.
Voor Mohammed is elke niet-moslim een vijand, het kan zelfs een moslima zijn, die in verband met overspel wordt gestenigd.
Mohammed heeft vele gezichten, maar het gezicht dat ik het meeste zie is dat van een humorloze, en laffe wraakzuchtige despoot.
Ik zie geen imams die de kansels in de moskeeën beklimmen en zich afkeren van haatzaaiers en betweters.
Die hun gelovigen meenemen naar een wereld waarin ruimte is voor zelfspot, zelfs voor bittere ironie.
Imams die hun gelovigen leren dat hun geloof een religie is en geen bestuursvorm.
Imams die prediken dat wanneer je respect wilt ontvangen, je dat in gelijke mate moet tonen.
Ik zie dat niet en verwacht het niet.
Wat ik nu zie zijn mensen die zich Charlie noemen.
De hypocrisie ten top, het zijn eerder charlatans!
Ik ben echt geen Charlie, ik ben een beetje bang voor al die nieuwe Charlie's.
Nu madame Le Pen, de Witte Neger uit Venlo en God mag weten wat voor burgermannetjes en idem-vrouwtjes zich de naam Charlie aanmeten is er plaats voor nieuwe angst.

Blij met Ebola

Nog dagelijks denk ik terug aan een gesprek dat ik enige weken geleden had.
Het gesprek maakte diepe indruk op mij.

Door het van mij af te schrijven hoop ik dat het niet langer door mijn hoofd blijft spoken en er weer ruimte komt voor positievere zaken.

Via de radio hoorden we over de uitbreiding van de ebola-epidemie. 

Dat ontlokte mijn gespreksgenoot de uitspraak, dat dit weliswaar triest was voor de Afrikanen, maar dat het goed was voor de rest van de wereld, omdat het mede zou helpen de groeiende overbevolking te stuiten; de wereld zou immers door de overbevolking ten onder gaan.

Ik was even met stomheid geslagen. 

Wat een uitspraak. 

Het was niet zozeer de stupiditeit van deze uitspraak die mij verbaasde, maar de perversiteit ervan die mij choqueerde.

Uiteindelijk werd ons gesprek toch in alle beleefdheid voortgezet en stelde ik dat het einde van de wereld op meerdere manieren veroorzaakt kan worden, maar het gelijkstellen van  het einde van de mensheid met het einde van de wereld is echter onzin. Als de laatste mens van de aarde is verdwenen, draait de aarde nog vrolijk door, echter als de aarde verdwijnt is daarmee natuurlijk ook de mens verdwenen.

Maar mijn gesprekspartner was stellig van mening dat er te veel mensen op aarde komen en dat daardoor de mensheid zal uitsterven: de groei van de wereldbevolking is een bedreiging voor de wereldbevolking!

Een redenatie die ik niet kan volgen. De redenatie heeft meer een religieus dan een beredeneerd karakter: het is een kwestie van geloven.
Ik zie in de feiten het tegenovergestelde: de wereldbevolking groeit omdat zij kan groeien. 

Van 1 miljard mensen in 1800 naar meer dan 7 miljard mensen op dit moment en groeiprognoses voorspellen dat de groei zich zal doorzetten tot 11 miljard in 2100 en vervolgens zal afvlakken.
Vele malen hebben futurologen voorspeld dat het maximum is bereikt en telkens is de wereldbevolking verder toegenomen en tevens groeide ook de welvaart.

Toch bleef mijn gesprekspartner opperen dat oorlogen en uitbraken van epidemieën een goed remmend effect heeft op de "funeste" aanwas van de wereldbevolking.

Wat moest ik daarop zeggen?
Dat de pestepidemieën tijdens keizer Justicianus met 25 miljoen slachtoffers en de zwarte dood in de middeleeuwen met wellicht 200 miljoen doden bij een veel lagere wereldbevolking, de bevolkingsgroei slechts tijdelijk heeft vertraagd?
Dat de eerste wereldoorlog met 35 miljoen doden en de tweede wereldoorlog met 60 miljoen doden samen met de 1,5 miljoen aid-slachtoffers niet hebben gezorgd voor een afname van de wereldbevolking?
Dat ik desondanks blij moest zijn met een uitbraak van Ebola?

Enkel ontwikkeling van kennis en een eerlijke deelname aan de welvaart zullen leiden tot een stabilisering van de bevolkingsgroei. In heel wat westerse landen (en Japan) is de bevolkingsgroei inmiddels negatief en dat heeft niets te maken met ziekten of rampen.

Ik weet niet wat ik er verder over moet zeggen. 

Het gesprek is voorbij. Mijzelf neem ik kwalijk dat ik veel technocratische argumenten heb gebruikt: Ebola lost niets op, omdat het getalsmatig geen rol speelt, Het juiste argument moet natuurlijk naastenliefde zijn. Mensen zijn ook altijd je broeders en zusters en hun noden zijn onze noden!

Ik heb geprobeerd het verhaal van mij af te schrijven.

Nu maar denken aan leukere dingen . . . .

Mazelen

Mazelen is in het ergste geval letaal.
Voor 1-2 patiënten op de 1000 loopt de ziekte dodelijk af.
Mazelen is te voorkomen, na twee vaccinaties is het kind hier voor 97% tegen beschermd,
maar er zijn mensen die hun kinderen deze bescherming onthouden.
Het zijn veelal dezelfde mensen die voor de doodstraf, tegen het homohuwelijk, tegen de emancipatie van vrouwen, tegen abortus en voor een vloekverbod zijn. Zij hopen en verwachten dat hun lieve Heer zich om het welzijn van hun kinderen bekommert in de wetenschap dat dit geen genezing biedt.
Mogen deze ouders experimenteren met de gezondheid van hun kind?
Volgens Van der Staaij is het niet goed om dominees te dwingen deze groep mensen te overtuigen van het nut van een prik. De SGP-voorman vindt dat er ruimte moet zijn voor verschillende stellingnames. "Mensen moeten zelfstandig nadenken en dan een persoonlijke en gewetensvolle afweging maken over vaccinatie", aldus Van der Staaij.
Inmiddels heeft zelfs onze minister-president - als gelovig mens - de godvruchtige bewoners van de biblebelt opgeroepen om hun kinderen te laten vaccineren. 
Ik verwacht hier weinig goeds van. 
In tegendeel, de opgeroepenen zullen persisteren in hun donkere geloof.
Stel dat het niet de bevindelijk gereformeerden zijn die hun kinderen uitsluiten van vaccinatie tegen mazelen , maar de volgelingen van een baardige goeroe uit een geheimzinnig land, die zich verenigd hebben in een verlaten Limburgs kloostercomplex.
Hoe zou daarmee worden omgegaan? Zou Rutte met een megafoon voor de poort gaan prediken?
Ik weet haast zeker dat de Staat zich in dat geval zich het welzijn van de kinderen aantrekt, omdat hun gezondheid in het geding is.
De "sekte" zou door de ME worden bestormd met de vaccinatiespuit in de aanslag.
Om minder importante redenen is het ouderlijk gezag opzij geschoven in belang van het kind.
De Staat heeft als eerste taak het welzijn van zijn burgers te beschermen; waartoe ook de kinderen behoren!
Geen woorden maar daden zou ik denken.

Franse homofobie

Uit alle hoeken van het land waren ze naar Parijs gekomen om deel te nemen aan de manifestatie tegen het homohuwelijk dat op 29 januari in de Senaat zal worden behandeld. De politie schat het aantal deelnemers op 340.000. Dat is behoorlijk zou ik zeggen.
Hoe komt het dat in dit land, ruim 10 jaar nadat het homohuwelijk in Nederland gelegaliseerd werd, zoveel mensen te hoop lopen tegen dit wetsvoorstel.
Het heeft voornamelijk te maken met het aan het huwelijk verbonden recht ook een gezin te mogen stichten.
De paus heeft zich al danig over de homoseksuelen uitgelaten en ik al meerdere male over hem. Het voorstellingsvermogen aangaande sex, binnen de katholieke kerk, is behoorlijk beperkt, alhoewel meerdere individuele priesters op dat gebied zelf  hun horizon hebben verbreed. Zoals Wim Kan ooit in een oudejaarsconference zei, wie het spel niet speelt, moet zich niet met de spelregels bemoeien! 
Hoewel de kerken in dit land behoorlijk zijn leeggelopen beschouwen veel Fransen zich nog steeds katholiek. In mijn dorp kerken zes mensen, maar een uitvaart gaat altijd via een stampvolle kerk!
Die oproep tot verzet tegen het homohuwelijk door de kerk, zal veel Fransen over de streep hebben getrokken om deel te nemen aan het protest.
Daarnaast heeft Frankrijk nog steeds een zeer groot landelijk gebied met ontzettend veel zeer kleine gemeenten. Gemeentelijke herindeling is hier totaal onbekend. De tolerante ten opzichte van minderheden op het platteland is duidelijk minder dan in stedelijke gebieden.
Geen wonder dat in het zo verstedelijkte Nederland als eerste land ter wereld het homohuwelijk wettelijk geregelde.
Ik zag het met plaatsvervangende schaamte, zoveel mensen die het geluk van enkelingen in de weg willen staan. Het steeds weer klinkende argument was, dat een kind zich enkel gelukkig en natuurlijk  kan ontwikkelen in een gezin dat door zijn vader en moeder is gevormd.
Nergens heb ik gehoord of gelezen dat kinderen uit homoseksuele gezinnen slechter af zijn. 
Wel heb ik hier in Frankrijk gehoord dat men tegen was, omdat de kinderen van een homopaar in hun dorp gepest zouden worden. Dat zegt dus niets over het geluk binnen het gezin, maar alles over de mentaliteit in het dorp; wil je als jood niet gediscrimineerd worden, dan moet je maar geen jood zijn!
Wat ook steeds klonk was dat het klassieke gezin, waarin het kind met liefde werd gemaakt en ontvangen, als ideaal moet worden gezien.
Ik stel mij voor dat er heel wat gezinnen zijn, waarin de kinderen het resultaat zijn van een verkrachting binnen het huwelijk of van een haastige wip. De helft van de in Frankrijk gesloten huwelijken loopt binnen twee jaar op de klippen.
Je kunt van het homohuwelijk denken wat je wilt, zeker is wel dat als zo'n echtpaar besluit kinderen te willen hebben, dat een zeer overdachte keuze is en tevens dat de uitvoering van deze keuze heel wat meer voeten in aarde heeft dan een heterowip!

Bejaardentehuis

Het Nederlandse nieuws blijft boeiend.
Ik volg het nog wel, maar niet meer op de voet.
Het nieuws is een voorspelbaar geworden: een pedonetwerk, een ramp (ingestort flatgebouw, ketting- of treinbotsing), meteorologisch ongemak (wateroverlast, storm of droogte), politiek geneuzel.
Dat laatste is tegenwoordig vooral gewijd aan bezuinigingen en  koopkrachtplaatjes met als gevolg dat elke Nederlander zich "gepakt" weet.
Het schijnt vooral dat middengroepen niet gepakt mogen worden.
Van wie mag dat eigenlijk niet?
Mondiaal gezien is Nederland meer dan een gemiddelde middengroep. Dus als er bezuinigd moet worden, doe dat dan!.
Al de bezuinigingen moeten leiden tot beëindiging van de crisis, althans dat wordt door de politiek gesteld.
Ik denk dat ik het einde van de crisis niet zal meemaken en ik denk zelfs dat dit voor het ganse avondland geldt.
De hoofdoorzaak ligt in het zelfgekozen isolement van Europa en van Nederland in het bijzonder.
Het lijkt wel of de rest van de wereld er niet meer toe doet.
Mogen de bewoners van Europa in bed nog wel eens de liefde bedrijven, met de instandhouding van de soort heeft dat weinig meer mee van doen.
Europa vergrijst.
In 2050 zal meer dan de helft van de Nederlandse bevolking ouder zijn dan 50 jaar.
Dit komt maar deels door het lage geboortecijfer, maar vooral door onze angst voor buitenlanders.
Wij houden onze grenzen zo krampachtig mogelijk gesloten voor de horden economische vluchtelingen die in Europa aan de slag willen komen. Overigens is economisch vluchteling een idioot woord voor initiatiefrijke mensen die een plek zoeken om zich te ontplooien.
Waren de Hollandse boeren die in de vijftiger jaren naar Australië, Nieuw-Zeeland of Canada vertrokken emigranten of economische paria's?
In 2050 zal de gemiddelde leeftijd in de USA 35 jaar zijn, enkel door de emigranten die een belangrijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de economie en de samenleving.
In Nederland maken we ons liever druk over hoofddoekjes, over de integratie in Europa, over de bezuinigingen en als de angst over is, zitten we allemaal in een groot bejaardentehuis!

Goed boek

Zojuist heb ik Amerika, een reis zonder John van Geert Mak dichtgeslagen.
Altijd als ik een dikke pil heb uitgelezen word ik bevangen door een vreemd, leeg gevoel.
Alsof je afscheid hebt genomen van een goede vriend.
Ik schuif het boek in de boekenkast op een vaste plek.
Waarom doe ik dit, vraag ik mij zo vaak af.
Zeer zelden lees ik een boek voor de tweede keer.
Hoogstens blader ik er nog eens door op zoek naar die ene mooie regel of dat citaat dat verminkt in mijn herinnering is blijven steken.
Enfin, telkens als mijn oog over de rug van dit boek gaat zal ik waarschijnlijk denken: "Goed boek!".

Pays des singes

Stel je voor dat je tien dagen geen internetverbinding hebt.
Je relaties onbereikbaar, je digitale kranten zijn niet te ontvangen, de internetradio werkt uiteraard ook niet, bankzaken kunnen niet worden geregeld.
Stel je voor dat jij niet de enige bent, maar wat jou overkomt, dat is het hele dorp overkomen, inclusief het gemeentehuis.
De wankele internetverbinding is ons door de gemeente aangepraat en wat antwoordt de gemeente, als je daar je verhaal gaat halen? "Pfff, het komt wel weer goed."
Tien dagen geen internet, dan is er of oorlog, of je woont in een apenland: un vrai Pays Des Singes!
Enfin, zojuist keerde de digitale verbinding met de idem wereld terug en kan ik op bovenstaande wijze mijn frustratie uiten.
Op de ipad rollen de kranten binnen en de mailbox blijkt strak te zijn gevuld, dat wordt dus smullen dit weekend!

Bij jezelf beginnen heeft geen zin

Wat ik voor de bevrediging van mijn behoeften nodig heb, is goed.
Wat daar bovenuit gaat, is ten overvloede en dus fout.
Deze zin las ik in een blog dat gewijd was aan het "probleem" luxe en hoe gaan we hiermee om. 
Diverse citaten uit het boekje De keerzijde van de economische medaille van H. Krijnen werden aangehaald.
Bij het lezen hiervan ga ik mij bijna een beetje schuldig voelen tot ik aan het einde de gebruikelijke oplossing verneem: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Het is de oplossing die talloze gespreksgroepjes opperen nadat zij een avond lang getobd hebben over economische groei, luxe, spilzucht. Er wordt opgeroepen tot matiging, eerlijk delen, duurzaamheid.
Onder het genot van een kopje Max Havelaarkoffie en een volkorenkoekje worden de problemen verkend en conclusies getrokken: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Ik vind dat toch zo'n ongelofelijke dooddoener.
Grote onzin.
Waar in de geschiedenis is de wereld verbeterd doordat iemand bij zichzelf begon?
Ik zou geen moment kunnen aanwijzen.
Er wordt wel gesteld dat de aanleg van het rioolsysteem de grootste zegen voor de beschaving is geweest.
Is de wereld hierdoor verbeterd? Was het een initiatief van iemand die bij zichzelf begon?
Het resultaat was dat de wereldbevolking sterker kon groeien en daarmee ook de consumptie van de aarde zelf.
Als soort is de homo sapiens een weg ingeslagen waarvan zij pas zal afwijken als het zichtbaar is dat deze doodloopt.
Tot dat moment zal de wereldbevolking enkel toenemen inclusief de onvermijdelijke toename van CO2.
Milieuconferenties, oproepen tot matiging, verhoging van belastingen als sturend mechanisme en de tobberige huiskamergroepjes zullen hieraan niets veranderen.
Soorten komen en soorten gaan.
Het is duidelijk dat bijvoorbeeld de neushoorn al op die doodlopende weg terecht is gekomen. De paar exemplaren die in dierentuinen leven hebben niets van doen met hun uitstervende soortgenoten, het zijn levende dodo's.
In die zin vraag ik mij af of wij uiteindelijk ook in een dierentuin terecht komen of zitten we er al in?
Het kenmerk van de wereld is dat zij zich niet laat verbeteren, maar dat zij is zoals zij is!

Stenen tijdperk

De internetverbinding ligt eruit.
Via een telefoonverbinding weet ik dit berichtje nog op mijn blog te persen.
Wanneer je belt met de provider krijg je te horen dat de storing waarschijnlijk door vandalisme is ontstaan.
Of mij interesseert waardoor het is ontstaan.
Wanneer ik vraag wanneer de verbinding weer is hersteld wordt mij verteld dat het dagen, misschien wel weken kan duren.
Om gek van te worden.
De vorige president van Frankrijk heeft gezegd dat een internetverbinding tot het recht van elke inwoner behoort.
Kennelijk behoort het niet tot de plicht van de provider om een strakke verbinding te garanderen en te onderhouden.
Enfin, hiermee heb ik wel verklaard waarom mijn blogs zolang uitblijven.
Welkom in het stenen tijdperk!

Afstand

Als kind heb ik tijdens de maaltijd heel wat politieke disputen aan moeten horen.
We zaten met z'n vijven  aan tafel en vanaf het moment dat ik maar enigszins kon relativeren mocht ik aan het dispuut deelnemen.
Geen wonder dat politiek altijd een deel van mijn belangstelling bleef innemen.
Toch is mijn begrip van de Nederlandse politiek aan het afnemen.
De afstand tussen Nederland en Frankrijk wordt voor mij steeds groter.
Ik zie 's avonds geen NOS-journaal, volg geen actualiteitenrubriek, lees af en toe de NRC of Volkskrant en mis dus het dagelijkse gedoe waarover men zich in mijn vaderland druk maakt.
Met stijgende verbazing heb ik, in fragmenten, gevolgd dat de Nederlandse regering ten tijde van crisis voor zeven weken (ZEVEN WEKEN!) van de aardbodem was verdwenen.
Ik geloof niet dat zoiets ooit ergens ter wereld is vertoond.
Probeer dat eens aan  een buitenlander uit te leggen; veel succes!
Aan het eind van deze zeven weken staan twee onthutste regeringsleiders voor de pers met de mededeling dat ze er niets van hebben gebakken en dat de regering is gevallen.
Op zich een knettergek schouwspel, maar verkiezingsprognoses wijzen uit dat het vertrouwen in ministerpresident Rutte en zijn partij onveranderd groot blijft, het CDA winst boekt en de PVV op 25 zetels blijft staan. Dat is pas echt knettergek.
Er zal wel een logica aan ten grondslag liggen, maar voor iemand die op afstand verblijft is deze logica niet te ontdekken of de logica wijst uit dat |Nederlanders niet meer wijs zijn!
Mijn verbazing blijft nog verder toenemen als ik zie dat wat in zeven weken niet is gelukt, door een paar splinterpartijen in een paar luttele dagen wordt gefikst.
Wederom onbegrijpelijk.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat Nederland voor de helft van zijn inkomen afhankelijk is van de handel met het buitenland.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat als Nederland zich niet aan de 3%-regeling houdt, dat jaarlijks minimaal 4 miljard euro's extra gaat kosten.
Beste nieuwe regering, investeer flink in onderwijs in de plaats van hierop te bezuinigen, waardoor er straks niemand meer in staat is om door zijn overwogen stemgedrag dit land aan een fatsoenlijke en kabale regering te helpen.
Wanneer krijg ik de gelegenheid mij niet meer te verbazen?

Berichtje