Stille Lente

Zou het boek De Dode Lente van Rachel Carson nog gelezen worden?
Ik kijk even of het op de boekenlijst van bol.com voorkomt; niet dus.
Ik las dit boek toen ik op de Bosbouwschool zat.
Tijdens de lessen milieukunde was het verplichte kost.
Ik kon mij van een insectenloze wereld geen voorstelling maken.
Wel waren de desastreuze gevolgen van het gebruik van DDT toen goed zichtbaar.
Het zien van havik en buizerd was een bijzondere waarneming waarvan je notitie maakte.
Het verbod van dit gif heeft een positief gevolg op de vogelpopulatie gehad.
Maar er kwamen andere vergiften voor in de plaats en het gebruik van landbouwvergif is sterk toegenomen sindsdien.

Tijdens de voorjaarsschoonmaak kwam ik een vliegenspons tegen.
Wanneer heb ik die voor het laatst gebruikt?
Tijdens de vele zomerse ritten naar vakantiebestemmingen was deze spons een vast onderdeel van de bagage, samen met een flacon ruitenreiniger.
Tijdens elke stop onderweg het vaste ritueel van het reinigen van de voorruit en koplampen.
Honderden rode vlekjes die het resultaat waren van botsingen met bewoners van de insectenwereld moesten worden weggepoetst.
Ik bekijk de spons nog eens.
Hij ziet er versleten uit, veel gebruikt.
Wegdoen, niet meer nodig.
Het verdriet mij te zien dat de door Rachel Carson voorspelde lente realiteit is geworden.

Supermanen

Vannacht was er sprake van een supersneeuwmaan . . . . wat een naam.

Volgens mij is er eerder sprake van een maanhype. Bloedmaan, reuzenmaan, super sneeuwmaan, blauwe maan, ik heb ze recent allemaal gezien, omdat er in het nieuws over werd gesproken.

De artikelen deden mij geloven dat ik het vooral moest zien: "De volgende super bloedrode maan zal pas in 2037". 

Oh God, leef ik dan nog, gauw kijken anders mis ik het nog.

Ik voelde mij gemaand om vooral te gaan kijken.

Dus vannacht vanwege de super sneeuwmaan vanuit het zolderraam even een fotootje gemaakt.

Het resultaat is een schijnbaar overbelichte maanfoto. Met een beetje fotoshoppen wordt het weer de oude vertrouwde maan.

Oké, het was een erg heldere maan, maar zo bijzonder was dat nu ook weer niet.

Veel opvallender was de maan de dagen ervoor; een heldere wassende maan naast de zon aan de hemel. 

Zo zag ik het niet eerder!

Alweer een Zwarte Piet

Van de premier van Canada Justin Trudeau kan Nederland nog veel leren.
Vooral op het gebied van respect en gelijkheid gaat het bij hem niet om woorden, maar om daden.
De helft van zijn kabinet bestaat uit vrouwen.
Op zijn initiatief zijn er wetten gekomen die de rechten van minderheden verbeteren.
Met de komst van immigranten uit andere culturen wordt heel erg gestuurd op het aanpassen van de wet voor deze mensen, in de plaats van de mensen aan de wet aan te passen.
Nederland heeft het moeilijk te accepteren dat de de witte, altijd gelijk hebbende, man niet langer zijn gelijk aan de rest van de bevolking kan opleggen.
Bijvoorbeeld de klaslokalen in Rotterdam zijn dit moment voor 70% gevuld met kinderen met een buitenlandse achtergrond.
Als ik nu zie hoe krampachtig en bovenal geëmotioneerd de Zwarte Pieten discussie weer oplaait dan bevestigt dit mijn openingszin.
Het gaat immers niet om het gelijk.
Het gaat er niet om of ZP wel of niet een slaaf moet uitbeelden.
Het gaat er ook niet om Sinterklaas al voor 1850 met een gekleurde knecht op pad ging.
Wat ik van Trudeau leer is dat een natie een er voor al zijn inwoners moet zijn.
Wanneer er mensen en kinderen in ons land zijn die gekwetst worden door de presentie van Zwarte Piet, zoals deze vorm heeft gekregen in de vorige eeuw dan is het m.i.z. hoog tijd om het feest aan te passen op zo een wijze dat het voor iedereen een feest is.

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!

Kleine trap

Wat ik zo dagelijks in de groende wereld om mij heen waarneem, publiceer ik meestal op https://observation.org/user/profile/20019 .
Maar graag maak ik een uitzondering voor het beest wat ik vandaag zag.
Al jaren is mij bekend dat er in de buurt van mijn dorp in het voorjaar wel eens een Kleine trap wordt gezien.
Al jaren kijk ik naar deze vogel uit,
Vanmorgen was het raak!
Aan de rand van een braakliggende akker stond een mannetje Tetrax terxax op de uitkijk.
Zou de balts al voorbij zijn?
Wordt er gebroed?
Zou het wijfje zich nog eens tonen?
Zo zie je maar, een waarneming leidt vaak tot meer . . . .

Autowrak 12

Ik ben de tel een beetje kwijt, maar dit zou autowrak nummer 12 moeten zijn.
Geen idee wat het merk is.
Echter de kleur is fantastisch, nog maar niet te spreken van de sensuele golvende carrosserie.
Waar zie je nog een auto gespoten in zo'n mooie pastelkleur groen?
Ik zag dit wrak in het niemandsland achter het strand van La Nouvelle.
Laatst kwam ik daar  weer: weg auto!

Gietergeld

Op het kerkhof in Nederland bleef ik verbaasd staan bij een rek waaraan gieters waren opgehangen.
Net als een boodschappenkar bij de supermarkt kon je pas na het inschuiven van een euro beschikken over een gieter. De Hollandse zuinigheid zorgt er kennelijk voor dat men zich door deze handeling geen eigenaar van de gieter gaat beschouwen en na gebruik het ding weer terug hangt en zichzelf beloont met de teruggave van de euro. Klaarblijkelijk is dit een moderne wijze van diefstalpreventie.
Het menselijke gedrag is behoorlijk maakbaar mag ik concluderen.

Gelukkig dat hier op het kerkhof nog steeds gehoor wordt gegeven aan het verzoek de gieter na gebruik terug te hangen of . . . . hebben hier oorspronkelijk tien gieters gehangen?

Tour de France

De Tour de France komt vandaag door de heuvels in de buurt van waar ik woon.
Ik volg het op de televisie.
Als de voorste renners door Aigues-Vives rijden wijst Froome naar rookwolken en vraagt aan de volgwagen of daar brand is.
Vanuit de helikopter worden beelden getoond van een grote bosbrand.
De rookwolken worden door de wind zelfs tot in Narbonne gebracht.
De brand wordt aangewakkerd door een harde droge wind die met vlagen van 100km/h over het land jaagt; de Tramontane.
In Bize-Minervois worden mensen geëvacueerd en langer dan zes uren vliegen vijf blusvliegtuigen af en aan om de voor de brandweermannen onbereikbare plaatsen te doven met water en bluspoeder.
Als de avond valt blijkt er meer dan 120 ha aan bossen en wijngaarden te zijn verbrand.
Het is de avond van 13 juli, de avond voorafgaand aan de de Franse nationale feestdag. Op deze avond zijn bijna alle brandweerkazernes in geheel Frankrijk open voor publiek om samen met de brandweerlieden het Bals-des-Pompiers te vieren, meestal een spetterende disco-avond. Ik vraag mij af of de feesten bij mij in de buurt afgelast worden.
Op de ontstane brandvlakte zal ik later nog vaak gaan rondstruinen.
Het volgen van de natuurlijke ontwikkeling na bosbrand blijft mij boeien.
Meestal als ik op zulke plekken kom moet ik telkens weer opzoeken wanneer de brand is geweest.
Ik weet nu al dat dat bij deze brandvlakte niet het geval zal zijn: de Tour van 2016 zal ik wel kunnen onthouden.

Weerhuisje 2

Gezocht en gezocht naar de weerhuisjes die ik een paar dagen geleden langs de weg buiten het dorp heb gevonden en gefotografeerd. 

Ze leken onvindbaar en meerdere dagen ben ik teruggegaan om te zoeken, want ik kon mij niet voorstellen dat ze volkomen verdwenen zouden zijn.
Tenslotte, op zes april vond ik de weerhuisjes terug. Ze waren vgeheel ingedroogd tot kleine, bruine balletjes, amper 2 cm groot.
Gisteren een filmpje gemaakt om te kijken hoe snel zo'n paddenstoel op vocht reageert.
In een kwartier ontvouwt hij zich en het opnieuw opvouwen duurt vier keer langer.
Ook weer ontdekt!

Starbucks

Het probleem van smaak is referentie.
Een goede cognac, is die te vergelijken met een goede cognac van 100 jaar geleden?
Is een lekker gekookt kippeneitje, net zo smakelijk zoals het eitje van 100 jaar geleden?
Is Goudse half-belegen vergelijkbaar met die van 100 jaar geleden?
Zijn het niet de voedselproducenten die meer en meer mijn smaak gaan bepalen en manipuleren?
Hier moest ik aan denken toen ik deze week las dat Starbucks van plan is om zich ook in Italië te vestigen.
Starbucks: met hun verschroeide koffiebonen, hun aanbod met honing- en vanillearoma's in hun te grote koffiebekers.
Godbetert . . . Starbucks in Italië!
Ik houd van koffie, of beter, van goede koffie.
Ik koop mijn bonen ongebrand, bij een handelaar die de wereld afzoekt naar de smakelijkste arabica's.
Thuis brand en melengeer ik deze bonen zelf.
De koffie die ik drink is nooit langer dan twee dagen ervoor geroosterd.
Ik ben geen snob!
Ik weet echt wel iets van koffie, ik ben geen snob en geloof mij: Starbucks heeft niet alleen de kleur van shit . . . .
Wie weet zien we straks in Milaan, Rome en Napels de snelle juppen interessanterig met een koffiebeker van Starbucks door de stad lopen. Met een laptop onder de oksel en met een gezicht van "Kijk mij eens druk en onmisbaar zijn.....  Kijk naar mij, ik ben net een Amerikaan!
Nee, ik heb geen tijd om rustig van een espresso te genieten in een lokale coffeeshop, ik ben immers net een Amerikaan!".
Ooit opende McDonald een hamburgertent op de Boulevard St.Michel in Parijs. In dit restaurant at ik mijn eerste en laatste hamburger. Ik stond versteld van de slechte smaak van brood, saus en vlees en ik was ervan overtuigd dat deze keten geen vaste voet op Franse bodem zou krijgen.
Welnu, nergens ter wereld, buiten Amerika zelf, worden inmiddels zoveel hamburgers gegeten als in Frankrijk. Elke dag gebruiken meer dan 1 miljoen Fransen de maaltijd binnen de muren van een McDo of een vergelijkbare keten
De strijd tegen het slechte eten, la mal bouffe, wordt nu op de Franse scholen met extra onderwijsuren in smaakontwikkeling gestreden. Wie rondkijkt in Frankrijk ziet echter dat die strijd helaas is verloren.
Nu maar hopen dat Italië van goede smaak blijft getuigen . . VIVA BARISTA!

Van Gogh is back in town

Dat het te warm is voor de tijd van het jaar is zo langzamerhand geen nieuws meer. Op de radio was het nieuws dat de temperatuur op de Noordpool plus 1°C is in de plaats van de gebruikelijke -30°C.
Ik wandelde vanmiddag bij een temperatuur van 18°C.
Ik keek nergens meer van op: bouwvakkers op de steiger in blote bast, kinderen hollen voorbij in korte broek.
Opeens zie ik voor mij een veld met bloeiende zonnebloemen. Hier keek ik wel van op!

Bloedrode supermaan

De wekker stond op kwart voor vier en direct de beentjes uit bed.
Een kwartier later stond ik op een heuvel met vrij uitzicht op de horizon rondom.
Ik keek naar de maan.
Pas in 2033 zou ik opnieuw de kans krijgen om een "super maansverduistering" te zien.
Statistisch gezien betwijfel ik of ik dat nog ga meemaken.
Dus heb ik mij door de media laten opfokken om mijn warme bedje te verruilen voor een fris uurtje bovenop een heuvel.
In het oosten zag ik prachtig de morgenster Venus verschijnen.
Tot mijn verdriet stond hoog aan de hemel Orion, een teken dat de winter in aantocht is.
En in het westen de maan: rood en redelijk groot.

Achter mij zat een uil te keuvelen: schorre blafgeluidjes, zacht en vooral hees.
Het werd uit de verte beantwoord. Er volgde een moeizaam en ingewikkeld gesprek tussen twee uilen, nooit eerder zo gehoord, het had iets intiems en buitenaards.
Ik voelde mij een beetje een audio-voyeur.

Ik maakte een kiekje van de maan als bewijs dat ik hem heb gezien en ging terug naar huis, ik had het koud gekregen. In bed duurde het lang voor ik weer zo warm was geworden waarbij je inslaapt.
Van uilen droomde ik niet.

Pijn

Ik ben in Arnhem, de stad waar ik geboren ben.
Veranderd en hetzelfde gebleven.
Lopend door de binnenstad herken ik de meeste gevels.
Echter veel winkels, die erachter hun nering drijven zijn mij vreemd.
Uitverkoopachtige teksten, weinig artistieke etalages, goedkope uitstraling.
Het is niet vrolijk stemmend.
Zie daarbij de vele leegstaande panden en je kunt het uitgesproken droef noemen; het motregent bovendien.
Bij elke mij vreemde winkel wordt in mijn geheugen gezocht naar een beeld van vroeger: hier was chocolaterie Mousset, hier banketbakker Janssen, de boekwinkels Kroneman, Van Beek of Oranje.
Het lukt mij vaak een plaatje van vroeger op te roepen, echter in veel gevallen lukt dat niet meer.
Weemoed, oppoetsen van die Jugendzeit, romantiseren?
Is dit een gedrag dat alleen ik vertoon of beziet een ieder op dezelfde wijze de stad van zijn jeugd . . . . . . en wat zoek je dan?

Bosrandpicknickvlinder

Het is bijna midi.

Het tijdstip voor de middagmaaltijd.

We zijn via omwegen op weg naar huis en kijken uit naar een geschikt restaurant langs onze route.

Alhoewel, na een week restaurant-eten zie ik op tegen tegen weer een lange zit.

Plots zie ik langs de weg een reclamebord voor een Intermarché: nog drie minuten!

Die belofte ken ik, als je geen verkeersovertredingen maakt moet je op het dubbele in tijd rekenen of een snelheidsovertreding begaan.

Even later verlaat ik de supermarkt met stokbrood, boter en een pakje gerookte zalm.

We zitten langs een verroest spoorlijntje te smikkelen en bevinden ons praktisch in het paradijs.

Tussen het spoorlijntje met een zandpad ernaast, ligt een klein weitje en dan begint een bos.

Ik slenter het weitje is, je weet maar nooit wat voor moois er groeit.

Het zijn meest algemene soorten die ik zie en dan nog behoorlijk ruige soorten ook.

Maar de aanwezigheid van bevertjes, tormentil en oregano vertellen dat, toen dit weitje nog gehooid werd, het er prachtig is geweest.

Een vlinder landt vlak voor mijn voeten en zoekt naarstig naar een plekje om haar eieren af te zetten.

Het geeft mij de gelegenheid wat foto's te schieten waarmee ik deze vlinder later kan determineren.

Eenmaal thuis blijkt het een bosrandparelmoervlinder (Argynnis adippe) te zijn.

Is het niet prachtig deze vlinder uitgerekend op de plek tegen te komen waaraan zij haar naam ontleend?

Overloop

Na de gang, de keuken, het trappenhuis ben ik nu op de overloop aangeland.
Ook hier weer meters behang verwijderd.
De kale muren vertonen een imitatie leisteen beschildering en een geschilderde lambrisering in bruin, geel en steenrood; niet echt vrolijkmakende kleuren.
Dit kan ik echt niet zo laten.
Aan de andere kant, verstoppen vind ik ook een slecht idee.
Eerst maar een een nachtje slapen.

Autowrak 9

Tussen oude dennenbomen zie ik hem liggen.
Prikkend struikgewas maakt het moeilijk erbij te komen.
Eenmaal bij hem blijkt hij groter dan ik had verwacht.
Alsof hij uit de middenaarde is komen rijden, op weg naar het licht.
Nu staat hij stil naar de hemel te kijken.
Hoeveel vrachtwagen verschuilt zich nog in de aarde?

Ikea-ijs

Na het winkelen in IKEA had ik nog tijd over.

Bij de uitgang is een buffet waar ik een kopje koffie nam.

Toen ik naar een tafeltje slenterde om daar van mijn koffie te genieten viel mijn oog op een echtpaar dat op een bankje richting uitgang zat en waarvan hij een ijsje consumeerde.

Mevrouw Stofnest en meneer Afwaskwast doopte ik ze direct.

Een echtpaar van net over de zeventig. 

Een beetje versleten, maar zo te zien in goeden doen.

Mevrouw S. was een kordaat ogend corpulent wijfie in cameljas met stopverfteint (rookster?) en een beetje uitgroei in haar eveneens camelkleurig permanentje.

Meneer A. had zijn lakschoenen al lang verwisseld voor senioren-Mefisto's en hij maakte een versleten indruk.

De reden dat ik naar ze keek was omdat hij op bijzondere wijze van hun ijsjes smikkelde: met een metalen lepeltje. 

Wie eet nou een ijshoorntje met een lepeltje?

Enfin, ik ging zitten aan een tafeltje waardoor het echtpaar voor mij niet langer zichtbaar was.

Opeens verscheen mevrouw Stofnest, zij scharrelde richting ijsautomaat.

Inmiddels weet ik hoe je aan een ijsje komt bij IKEA. 

Aan de balie betaal je €0,50 en daarvoor krijg je een hoorntje. Hiermee ga je naar een ijsautomaat en plaats je het hoorntje in een houdertje, druk je op een knop en hup, er wordt een schattig toefje ijs op het hoorntje geplaatst.

Terug naar mevrouw S. 

In haar hand had zij het inmiddels leeggegeten ijshoorntje van Afwaskast.

Toen zij in de buurt van de automaat was, kwam er van achter de balie een medewerkster met een keukendoekje om de automaat af te nemen.

Mevrouw S. maakte een kokette pirouette, het hoorntje verdween met een Napoleon-gebaar onder haar jas en ze scharrelde zo onopvallend mogelijk in het rond.  Juist hierdoor trok ze mijn belangstelling. 

Ze zal toch niet?

Jawel!

De baliemedewerkster was uitgepoetst en liep terug naar haar plek en onmiddellijk plaatste mevrouw S. geroutineerd het hoorntje in de automaat en bediende zij zich opnieuw van een ijsje om dit haar geliefde aan te bieden. 

Zodoende spaarde zij vijftig centen uit.

Toen ze terugliep keken wij elkaar in de ogen en besefte zij dat ik haar gisse actie had opgemerkt.

Langslopend zei ze tegen mij: Is er iets?

Ik vond dat wel van enig lef getuigen en antwoordde gevat: Jazeker, ook een klein diefstalletje is een diefstal!

Mijn opmerking deed een flinke blos op haar gezicht verschijnen, wat haar jaren jonger maakte. 

Even later stond ik op en passeerde ik het echtpaar.

Zwijgend zaten ze naast elkaar.

Afwaskwast lepelde weer van zijn ijsje.

Mevrouw Stofnest had haar oorspronkelijke kleur weer terug en wachtte geduldig tot zij opnieuw haar ondeugende trucje zou toepassen om haar Afwaskwast te plezieren.

Terwijl ik door de draaideur liep wist ik wat ik had gezien; een hongerig musje dat door zijn moeder wordt gevoerd.

Muurgekko

Hoewel de gekko hier niet zeldzaam is, kun je hem ook niet algemeen noemen.

Zeker niet in mijn dorp Montouliers, dat toch op een behoorlijke afstand van stromend water is gelegen. Want de nabijheid van water is belangrijk voor overwinterende gekko's.

Wellicht komt het door de automatische beregeningsinstallatie die ik in de plantenbakken langs het huis heb, waardoor ik zo af en toe een gekko zie.

Nu vanavond was het een makkie: tegen het plafond in het trapportaal zat een gekko of tjitjak van mijn interieur te genieten.

Ik mag toch hopen dat 'ie voor binnenkomst z'n pootjes heeft geveegd.

Autowrak 8

Het blijven voor mij sieraadjes in het landschap.
Veel mooier dan al dat blinkende spul op de snelweg vind ik het wagenpark
dat het asfalt heeft verruild voor een zachte bosbodem.
Niet langer vervuilend onderweg.
Niet langer bedoeld om te pronken of te zwoegen.
Elke keer weer een verrassing voor de toevallige passant.
Pure poëzie!

Industrieterrein

Een industrieterrein is geen logische plek voor een wandeling.
Zeker niet om mijn hond uit te laten.
Door een samenloop van omstandigheden kwam ik toch in zo'n desolaat gebied terecht.
Naast veel gebouwen waarin een of ander bedrijf was gevestigd, zag ik vooral veel lege gebouwen en terreinen.
De economische crisis is duidelijk  zichtbaar op industrieterreinen.
Echter afnemende bedrijvigheid op dit bedrijventerrein heeft ook een leuke bijkomstigheid: het barst van de patrijzen!