Een nieuwe lente, een nieuw geluid citeerde Hiddema uit blijdschap met de eclatante zege van zijn partij, Leuk dat hij de beginregel van een van mijn lievelingsgedichten citeert.
Elk jaar in mei herlees ik dit gedicht van Herman Gorter.
Met genoegen constateer ik dat ook binnen het Forum het werk van de oprichter van de Siciaal-Democratische Partij (de latere CPN) wordt gekend en gewaardeerd.
Het is te hopen dat deze partij hier een grondige studie van gaat maken.
Kan geen kwaad.
Overigens,
Vanmorgen in mijn moestuin hoorde en zag ik voor het eerst dit jaar de hop; op de eerste lentedag nota bene.
Het is zondag.
Uit de radio klinkt OVT waar ik deze keer niet naar luister,
maar ik herschik de boeken in mijn bibliotheek.
Het zijn meer dan tweeduizend titels waar ik mijn ogen langs laat dwalen.
Ik sorteer thema's zo goed mogelijk bijeen en op alfabet.
Ik zoek naar boeken die ik weg kan doen.
Boeken die hun plaats zullen geven aan titels die op de grond staan gestapeld,
in afwachting van een plek op een plank.
Regelmatig talm ik met een boek.
Heb ik dit eerder gelezen, is het waard te bewaren, om ooit te herlezen, is het een naslagwerk dat niet door Google vervangen wordt?
De titel Edelman-Bedelman, gedichten van Michel van der Plas, valt open bij: EEN DROOM Ik droomde deze nacht een nieuwe droom: dat ik ontwaakte voor de kathedraal waar, aan de gevel boven het portaal, een vogel nestelde in een stenen boom. Adam en Eva stonden met de vrucht onder de takken; maar de vogel floot, tegen zijn graf in, tegen zijn eigen dood, en roekeloos als op een vrije vlucht. Ik ben niet wakker. Het is nog geen dag , maar ik wil denken aan die droom, ik wil geloven dat ik ervan leven mag, morgen misschien, eenmaal als ik lag stil stil gelegen heb in uw toereikendheid, onze Vader die in de hemel zijt.
Een mooi gedicht, overdenk ik
en geef het boek een nieuwe plaats.
Zo, november zit er bijna op.
Het was een prachtige maand met bont verkleurende wijngaarden en dagen waarop ik in zee kon zwemmen zonder te bevriezen.
In elk geval heel anders dan de novembers die ik in Nederland beleefde.
Hiervan getuigt het filmpje, dat ik zeven jaar geleden maakte van het gedicht van J.C. Bloem over deze maand.
Ik zou het nu een ander gedicht kiezen.
Overigens denk ik niet dat ik nog in staat zou zijn zo'n opname te maken.
Hoe heb ik 'm dat geflikt?
Elk jaar in de maand mei neem ik Mei van Herman Gorter ter hand en probeer ik in dezelfde maand de 4381 versregels te lezen.
Ik loop momenteel, zoals dat heet bij de fysiotherapeut, twee maal per week. Telkens nam ik het versboek mee en las ik het gedicht tijdens de behandelingen.
Echter de Mei laat zich niet in vier uren lezen.
In totaal kostte het mij het ditmaal 14 uren.
Het was weer een genoegen, met opnieuw vele nieuwe ontdekkingen (met dank aan Willem Wilmink).
Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was.
Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.
Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.
Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.
Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.
Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.
Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is.
En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan.
Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen:
Ineens stond ik ervoor.
Helemaal alleen en had alle tijd en rust om het geweldige Tapijt Van De Schepping in de kathedraal van Girona te bekijken, te lezen en te bewonderen.
Het meet bijna 4 bij 5 meter en komt uit de 11de eeuw.
Ik leerde dit tapijt kennen door de lessen kunstgeschiedenis op het Grafisch Lyceum, 50 jaar geleden.
Ik herinner mij het gezien te hebben als een projectie middels een epidiascoop uit een boek. Het was een kopie van dit tapijt. Maar zeker weten doe ik het niet.
In elk geval is het leuk om een vast gezet beeld in je herinnering te toetsen aan de werkelijkheid: echt is mooier . . . veel mooier!
Met wat gezoek op internet vond ik deze kopie van het originele wandtapijt. Er is behoorlijk wat bij gefantaseerd en alles lijkt wat strakker: echt is mooier . . . veel mooier!
Al vanaf het moment dat ik naar kunst ging kijken (en doordat wij thuis waren geabonneerd op Openbaar Kunstbezit en ik wekelijks de dito radiouitzending beluisterde, was dit al op jonge leeftijd) ben ik een bewonderaar geweest van Joseph Mallord William Turner.
Bijna mijn hele leven heb ik het één origineel moeten doen: de enige Turner die Nederland rijk is in De Fundatie in Zwolle.
Vandaag bezocht ik de tentoonstelling "Gevaar en Schoonheid, Turner en de traditie van het sublieme", natuurlijk in De Fundatie.
Ik heb me lopen vergapen aan de vele tientallen schilderijen, de een nog indrukwekkender dan de ander.
Maar de schilderijen impressionistisch voor het impressionisme, minimalistisch voor het minimalisme . . . . . geen woorden voor!
Een fantastische tentoonstelling, een fantastische dag!
In de jaren zeventig heb ik de opleiding tot windmolenaar gedaan en daarna zelfs een aantal jaren als molenaar mijn brood verdiend. Mijn meest bijzonder ervaring als molenaar beleefde ik op de molen Het Fortuin van het Nederlands Openluchtmuseum. Deze molen had meer dan dertig jaar niet meer bewogen toen ik er de hoede over kreeg. De molen komt van de stadswallen van Delft en naar de Veluwe overgeplaatst waar hij redelijk verstopt is achter hoge beukenbomen. Echter op 2 april 1973 kwam er een zware storm over Nederland en op die dag had ik de wieken met vier volle zeilen gelegd en lichtte ik de vang van de molen. En waarachtig, de molen zette zich in beweging. Ik haalde de directeur Jager Gerlings vanachter zijn bureau en toonde hem het draaiende wonder op zijn museumterrein. Zijn enthousiasme bij het zien van dit bewegende monument is de aanleiding geweest dat uiteindelijk alle molens in het museum zijn gerestaureerd en zelf het gehele museum veel meer actie is gaan tonen. Tot zover . . .
Ik ben erachter dat wanneer je een grote zolder hebt je snel teveel gaat bewaren.
Er moet dus opgeruimd worden en dat is soms net schatgraven.
Ik kom allerlei zaken tegen waarvan ik niet meer wist dat ik ze nog bezat of dat ik ze überhaupt in bezit had gekregen. Laatst was ik weer eens aan het schatgraven en vond ik een tekening van de molen Het Fortuin. Hij is gemaakt door mijn broer Peter lang voordat ik interesse in deze molen had.
Wat een trouvaille. Inmiddels hangt hij ingelijst aan de wand en ben ik dagelijks heel even op de molen.
In Saint Lizier strijken we neer op een terrasje van een salon de thé.
Mevrouw L. nam een kop thee met het volume van een zwembad en ik een espresso in een mini-kopje met versgebakken (nog warm) chocoladetaart. Dit vertier bracht mij ertoe langdurig tegen de plaatselijke kerk aan te kijken die op minder dan tien meter afstand voor mij oprees. Deze kathedraal staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Binnen zijn prachtige fresco's en erachter een droom van een kloostergang en wie naar boven kijkt ziet de bijzondere zeshoekige romaanse klokkentoren uit baksteen, met daarop weer interessante vegetatie (vijgenboom?).
Maar ik had geen zin naar boven te kijken, noch rond te gaan banjeren, maar ik had voldoende aan het stukje muur: een stukje buitenmuur van het priesterkoor en een straalkapel.
Ik geloof niet dat ik eerder zo lang naar een stukje kerk heb gekeken en zag daardoor allerlei details. De oude muur is opgebouwd uit delen van nog oudere muren.
Delen van een oud Romeins bouwwerk, sloopresten van een nog oudere kerk?
Lang kijken geeft geen antwoorden, maar roept vragen op.
Ik kan het niet laten.
Vooral met wankel evenwicht.
Zo kwetsbaar dat zelfs de wind er mee kan spelen.
Wellicht loopt een dronken kever er een omver.
Dan heb ik niet de gedachte dat mijn bouwsels door mensen zijn vernield.
Toen in het dorp bekend werd dat ik gestopt was met stapelen ontving ik
de nodige support om vooral door te gaan.
En aan de andere kant, het zal mij ook een zorg zijn wat ervan gevonden wordt.
Stapelen, gewoon stapelen . . .
Het zal in 1967 geweest zijn dat ik op de Kunstacademie in Arnhem een voordracht over op-art door Vermeulen bijwoonde. Daar zag ik voor het eerst reproducties van het werk van Vasarely.
Tijdens de trip door de Provence kreeg ik de kans voor het eerst originelen van Vasarely te zien. Enorm grote werken, meters hoog en telkens zes in een zaal.
Een bijzonder museum, waarvan ik heb genoten.
Tijdens de bouw van het museum, die in 1973 begon, hebben aannemers de kluit behoorlijk belazerd; nu wordt het gerenoveerd voor bijna €9.000.000, bijna niet op te brengen voor een particulier museum.
Als de restauratie voltooid is, zal ik zeker nog eens gaan kijken!
Een herfstige dag aan de Côte d'Azur.
De zee was dus grauw en woest, maar toch kon ik genieten van het zomerse licht van het zuiden.
Een bezoek aan het museum l'Annonciade toonde mij prachtige schilderijen die het gebrek aan zonlicht buiten ruimschoots aanvulden.
Vrijwel altijd wordt Saint-Tropez afgebeeld in prachtig zonlicht vol met aangemeerde zeilboten.
De werkelijkheid is echter wel iets weerbarstiger: niet altijd schijnt de zon en de romantische vissersbootjes met de kenmerkende Latijnse bazaan, zijn allang afgezonken of verrot. In elk geval hebben ze plaats moeten maken voor poenige motorjachten van smaakloze miljonairs, die kennelijk liever de wal op gaan om de evenzo vele poenige boetieks van Louis Vuton, Gucci, Prada, Cartier, Hermès etc. te bezoeken met hun plastic bruidjes en zodoende het havenfront volledig verpesten met hun Adidas-boten!
Gelukkig zijn er nog vele dorpjes en stadjes in de Provence die gespaard zijn van een vermelding in de toeristengidsen. Daar valt nog voldoende authentieks te bewonderen en te genieten.
De beklimming naar de citadel en het bezoek aan het Scheepvaartmuseum maakte veel goed. Mevrouw L. en ik waren de enige bezoekers en dat vind ik een gratis gevoel van rijkdom geven . . . we genoten!
Het blijven voor mij sieraadjes in het landschap.
Veel mooier dan al dat blinkende spul op de snelweg vind ik het wagenpark
dat het asfalt heeft verruild voor een zachte bosbodem.
Niet langer vervuilend onderweg.
Niet langer bedoeld om te pronken of te zwoegen.
Elke keer weer een verrassing voor de toevallige passant.
Pure poëzie!
Madame L wilde in Nederland zijn in verband met het bijwonen van een reünie.
Door de treinstakingen in Frankrijk en België werd ik haar chauffeur en daardoor kwam ik in de gelegenheid om de overzichtstentoonstelling van Seurat in het Kröller-Müller Museum te bezoeken.
Een vreugde om zoveel werken (48) bijeen te zien.
Door zijn korte leven en door zijn tijdrovende wijze van schilderen is zijn œuvre niet erg groot. Uren verbleef ik in de zalen, want Seurat dwingt mij tot langdurig kijken.
Buiten de werken van Seurat waren voor de Van Gogh-zaal de volgelingen van Seurat ten toongesteld.
Wat zag ik, waar dacht ik aan, wat heeft mij geraakt, vermaakt, geïrriteerd of gefrustreerd?
Soms wil ik dit delen met een toevallige lezer, maar meestal zal het iets zijn dat ik zelf niet wil vergeten en dus wil verwoorden of verbeelden. Wie schrijft, die blijft!
In 1948 als bergbewoner geboren op de helling van de Waterberg.
Vervolgens dertig jaar gewoond op de Ugchelse Berg.
Nu woon ik met mevrouw L. in de Minervois met een blik op de Canigou.
Het kan verkeren!
