Eerste brand

Tijdens de wandeling, zojuist om 14h00 zag ik het begin van een bosbrand. 

Het seizoen begint al vroeg, was mijn eerste gedachte.

In de aanname dat de brandweer al gealarmeerd was wandelde ik verder.

Een half uur later klonken de sirene's en nam het blussen een aanvang.

Er blaast een pittig en gortdroog windje.

Het blussen wordt een lastige klus zijn.

Terwijl ik dit type, zie ik buiten de rook wit kleuren en langzaam dunner worden

Ik neem aan: alles onder contrôle!

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!

De verdwijnende wildernis

Ik ben zelden van mijn stuk.
Ik raak niet zo gauw ergens van in de war.
Nu wel.
Nu heel erg.
Het natuurgebied de Oostvaardersplassen moet toeristisch ontwikkeld worden.
Er lopen daar teveel beesten.
Er creperen daar zomaar, ongecontroleerd, beesten.
VVD en SGP gaan voorop, om uit passie voor de natuur, de natuur te temmen.
De natuur moet gereguleerd worden.
Mensen moeten de ruimte krijgen om te recreëren .
Er moet weer meer geharkt worden in Nederland
Natuur achter een hek is geen natuur.
Wat is dit voor stomme redenatie.
Natuur op een eiland is geen natuur?
Er staat een nog hek om de OVP om VVd-ers en SGP-ers met hun dierenartsen en schietgrage jagers buiten de poort te houden.
Hoe lang nog?
Alle gekheid op een stokje.
Ik was zo trots op Nederland.
De grootste populatie wilde paarden, de grootste populatie edelherten.
Vier broedparen zeearenden sedert de middeleeuwen.
Zo kan ik wel even door gaan.
Zo trots als ik was, zozeer schaam ik mij dat dit nu in Nederland gaande is.
Enfin, we hebben de film nog!

Croix de la Femme

Zaterdag gaat Tanna naar de kennel in Narbonne en zondag ga ik op reis met madame.
Tot nu toe vond Tanna de kennel best oké, maar naarmate zij ouder begint te worden neemt haar enthousiasme wat af. Ik gun haar dus nog een flinke wandeling.
Die wandeling begon bij La Croix De La Femme en voerde ons door prachtige landschappen vol verrassingen. Allereerst was het weer zoals het hoort te zijn en zonder de wind was het doodstil met af en toe wat gepiep van puttertjes.
De grote verrassing was een berghelling volledig begroeid met aardbeibomen. Omdat deze struik tot de familie van de Ericaceae behoort zou ik dus van een heideveld moeten spreken. Maar als je tussen deze struiken staat heb je dan meer het gevoel dat je onder een heideveld staat dan erop. Enfin, het was een bijzondere gewaarwording. Bijna aan het einde van mijn wandeling passeerde ik een zgn. capitelle.
Capitelles zijn huisjes of hutten gemaakt van los gestapelde stenen. Ze kunnen vele honderden jaren oud zijn. Nog niet zo lang geleden werden hier enorme schaapskuddes gehoed en was het landschap afgegraasd en kaal. De herders moesten voor weer en wind dus schuilplaatsen creëren en deden dat middels het bouwen van stenen onderkomens. Tussen het struikgewas achter deze capitelle zag ik in de verte een hoge boom vol met witte stipjes. Door mijn verrekijker herkende ik hierin een reusachtige aardbeiboom in volle bloei. Ik had geen tijd en lust meer mij door de dichte begroeiing heen te worstelen . . . maar ik kom zeker terug om op te meten hoe groot hij werkelijk is.
Tanna heeft ongeveer het drievoudige afgelegd dan wat ik heb gelopen en moet er dus 25 km op zitten. Heeft zij nog iets om aan terug te denken als zij in haar hokje in de kennel ligt.

Herfst

Ik was wat vroeger uit de veren dan gewoonlijk.
Uit een blauwe hemel viel een fijne regen, waarbij je zonder jas niet nat wordt, maar wel steeds wordt verrast door heldere regenbogen.
Ik zou duizend foto's willen maken van verkleurende wijngaarden; de bloembollenvelden van de herfst.
Ik ken zelfs mensen die deze plek hebben gekozen om wonen enkel vanwege de geweldig mooie kleuren in de herfst.

Inmiddels is het acht uur later. 

Nu wandel ik in een mij onbekend gebied. Niet zo ver van huis, misschien tien kilometers slechts.

Kleine valleien en veel zichtbare sporen van de grote ijstijd.

Ook hier vervoeren mij de prachtige tinten van de verkleurende druivenbladeren.

Europa enzo

De kiezer heeft altijd gelijk.
Dit is een uitspraak die geen enkele politicus zal weerleggen.
Nee, daar zijn ze te geslepen voor. Maar over welke kiezers hebben ze het dan feitelijk?
In het Verenigd Koninkrijk hebben de kiezers gesproken.
Door de grote opkomst van de babyboomers was de stem van conservatief, behoudend en nationalistisch Waes en Engeland doorslaggevend. De dromen van de jeugd van het VK werden door deze oude knarren in een nacht  kapot gemaakt.
Voor deze jongeren hen betreur ik de uitslag, verder kan ik er niet zo mee zitten.
Het VK heeft zich altijd als een koekoek in het Europese nest gedragen en een rem op de ontwikkeling ervan gezet.
Nederland pocht dat zij zich nauw verwant met de Britten voelt, maar heeft niet in de gaten dat het slechts liefde van een kant is.
Nu roepen veel politici dat de EG moet hervormen, wellicht een twee-stromen-beleid zal introduceren.
Altijd weer een reactie op een actie.
Het waren die verdomde politici die hun eigen gestuntel wilden maskeren door aan alle impopulaire maatregelen het etiket "Europa" te hangen.
Alle wetten en besluiten die goed uitpakten, waarmee het volk tevreden was, schreven zij op hun eigen conto, maar als iets impopulair bleek dan was dat uiteraard de schuld van Brussel.
Bijna geen enkele politicus is ferm achter het Europese beleid gaan staan, of had de moed het toe te lichten, te verklaren: Brussel werd afgeschilderd als een rioolput, waaruit af en toe kwalijke dampen opstegen. . . .
Ik heb mijn centen in de natuurbescherming verdiend en kan met enige kennis van zake vaststellen dat zonder de EG de natuur er in Europa heel wat beroerder aan toe zou zijn geweest. In tegendeel; dankzij in Brussel democratisch (ja, wij hebben het Europese parlement zelf kunnen kiezen) vastgestelde wetten en maatregelen is de robuustheid van veel natuurgebieden verbeterd en de soortenbescherming goed van de grond gekomen en de aandacht voor biodiversiteit vergroot.
Onze nationale politici zouden eens wat actiever moeten zijn als het aankomt om de besluitvorming op Europees niveau te verdedigen en te verklaren.
Tegelijk zouden de kiezers eens wat kritischer moeten luisteren naar de valse beloften van populisten.

Weerhuisje 2

Gezocht en gezocht naar de weerhuisjes die ik een paar dagen geleden langs de weg buiten het dorp heb gevonden en gefotografeerd. 

Ze leken onvindbaar en meerdere dagen ben ik teruggegaan om te zoeken, want ik kon mij niet voorstellen dat ze volkomen verdwenen zouden zijn.
Tenslotte, op zes april vond ik de weerhuisjes terug. Ze waren vgeheel ingedroogd tot kleine, bruine balletjes, amper 2 cm groot.
Gisteren een filmpje gemaakt om te kijken hoe snel zo'n paddenstoel op vocht reageert.
In een kwartier ontvouwt hij zich en het opnieuw opvouwen duurt vier keer langer.
Ook weer ontdekt!

Divine nine

          

Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was. 

     

Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.

Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.

Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.

Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.

Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.

Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is. 

En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan. 

Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen:

Keukenhof

Het ras, vocht, behandeling, oogstmoment en -methode  zijn bepalend welke kleur de bladeren van de druivenstokken krijgen.
De herfst kleurt de velden in vele tinten geel, oranje tot diep-paars.
Ik heb de Keukenhof nooit bezocht en toch moet ik er in dit jaargetijde altijd even aan denken.

Picknick

Vandaag eens niet naar zee, maar een dagje de bergen in.

Heerlijke picknick in een prachtig weitje!

Volg de link en geniet mee.

Uitzicht

De wereld om mij heen is weer groen.

Het is een lente zoals ik hem nog nooit heb beleefd.

Zoveel bloemen, vlinders, vogels, om stil van te worden

Blij met een bij

De auto is ziek en moet naar de dokter.
De dokter zit drie dorpen verderop.
Samen met Tanna leverde ik de auto af en begreep dat pas voorin de middag de diagnose zou worden gesteld en dat ik hierover telefonisch op de hoogte zou worden gesteld.
Ik had de keuze om naar huis te bellen en mevrouw L. te vragen mij op te komen halen of om naar huis te lopen.
Het werd drie en een half uur lopen onder een behoorlijk warm zonnetje bij een temperatuur van meer dan zestien graden.
Thuisgekomen werd mij gevraagd of ik onderweg nog iets bijzonders had gezien.
Natuurlijk waren dat de afwisselende landschappen, de machtige platanen, het kabbelende water van het Canal du Midi, de vele kerktorentjes, die ik inmiddels allemaal een naam kan geven of de mannen in de velden, druk met snoeien van de wijnstokken, die mij onder een fijne wandeling toe wensten.
Toch was het iets kleins: een bij met klompjes stuifmeel die op weg naar huis even een pauze nam en mij de gelegenheid gaf haar te bewonderen.

Nederlandse wildernis

Soms vragen dorpelingen mij waarmee ik vroeger in Nederland mijn brood verdiende.
Als ik dan vertel dat dat met de natuur te maken had, word ik vaak met ongeloof aangekeken.
Bestaat er dan zoiets als natuur in jouw land?
Bij het noemen van het aantal broedgevallen van raven werd mij verzekerd dat ik het verschil tussen een kraai en een raaf niet wist, want het is immers onmogelijk dat er in Nederland raven voorkomen!
Ik kan de locals niet betrappen op een grote kennis van de wereld buiten Frankrijk en laat staan van enig benul van natuurterreinen in Nederland.
Het tonen van de film "De Nieuwe Wildernis", die werd opgenomen in een terrein van Staatsbosbeheer, vervult mij telkens met trots, als ik zie hoe verbaasd men is dat zoiets prachtigs zich in Nederland heeft kunnen ontwikkelen!
Nu ontdekte ik dat een compilatie van beelden uit deze film is uitgeroepen tot Vimeo Staff Pick!
Goeie reclame voor NL!

Autowrak 8

Het blijven voor mij sieraadjes in het landschap.
Veel mooier dan al dat blinkende spul op de snelweg vind ik het wagenpark
dat het asfalt heeft verruild voor een zachte bosbodem.
Niet langer vervuilend onderweg.
Niet langer bedoeld om te pronken of te zwoegen.
Elke keer weer een verrassing voor de toevallige passant.
Pure poëzie!

Vurige visite

Een aantal mensen konden door omstandigheden geen gehoor geven aan de uitnodiging voor mijn afscheid van Staatsbosbeheer, nu bijna drie jaar geleden. 

Eergisteren verscheen Adrie Hottinga met zijn vrouw Zwier bij mij op de stoep met Hollandse heerlijkheden. Destijds kon hij niet komen i.v.m. familieomstandigheden en door nu alsnog te verschijnen werd een extra feest.

Natuurlijk maakten we een excursie door de groene dreven. Adrie wilde graag de kust met zijn binnenmeren zien.

Staande op de hoogste heuvel bij Peyriac-de-Mer met het uitzicht over binnenmeren, eilanden en de zee toasten we met een glaasje rosé.

We spraken over de domme aanplant van dennenbomen en welk een weldadige en onderschat positief effect een bosbrand op de natuurontwikkeling zou kunnen hebben.

Vandaag zijn mijn gasten weer vertrokken en ook vandaag woedde bij Peyriac de eerste grote bosbrand van het seizoen, waarbij meer dan 500ha bos en struikgewas in vlammen opging.

Wat een idioot toeval, ik durf sommige dingen bijna niet meer uit te spreken!

Feest

Er was een aanleiding voor een feestje: mijn verjaardag.

Die hebben we in redelijke afzondering gevierd, want hier telt niet de verjaardag, maar de naamdag en de mijne is ergens in augustus. 

Enfin ik werd door mijn geliefde ontvoerd naar een weilandje in de Montagne Noir, met de kwaliteiten van de Bennekomse Meent of Allemans Kamp.

Te midden van Trilgras, Ratelaar, Blauwe knoop, Spaanse ruiter, Kale jonker, Gele gentiaan, Stijve ogentroost, Grote brunel en nog veel meer moois, kon ik van een feestelijke picknick genieten. En niet bij een hoge temperatuur, maar bij 22˚C en een fris windje. 

Wat een mooi cadeau, om een herinnering, een verlangen naar een Hollands Blauw Grasland, 1400 kilometer zuidelijker driedimensionaal  te ontvangen en te beleven!

Voor Jaap

1 Mei

Op 22 februari blogde ik over de brand die in de heuvels rondom het dorp woedde.
Dat ik dit als een positieve bijdrage aan de natuur heb genoemd werd niet door iedereen begrepen.
Inmiddels heeft er op de Hoge Veluwe ook een brand gewoed, waarbij 500 hectare grond verloren ging.
Toen ik dat laatste las gingen bij mij de wenkbrauwen omhoog: die 500 hectare zal wel behoorlijk overdreven zijn en grond gaat nooit verloren!
Inmiddels zijn de berichten over deze brand bijgesteld; de 500ha is met 150ha verlaagd en er is geen grond verloren gegaan, maar slechts de vegetatie van heide en vooral van buntgras is verbrand.
Reken maar dat de beheerders hier niet ongelukkig mee zijn.
De Hoge Veluwe heeft als beheersdoelstelling het instandhouden van natuur alsof het een kerststukje betreft. Als morgen de oude eigenaren, Anton en Hélène, weer een wandelingetje op hun voormalige jachtgronden konden maken, dan zouden ze alles nog aan moeten treffen zoals zij het nalieten.
Deze brand helpt de beheerders daarbij.
In natuurlijke systemen komt struikheide op zeer kleine oppervlaktes voor; vlekje heide hier, toefje heide daar. Na een grote brand gedraagt dit plantje zich als superieure pionier en kan zij grote kale vlaktes koloniseren, tot uiteindelijk het bos de heide verdringt.
Met kunst en vliegwerk (lees maaien, begrazen, plaggen en . . branden) lukt het om grote heidevelden in stand te houden. Een prachttig voorbeeld is de heide van het artillerieschietkamp 't Harde. Door schietoefeningen vliegt de vegetatie er regelmatig in de fik en dat levert een zeer waardevol (vooral entymologisch) gebied op.
Terug naar het brandje rond het dorp.
Alles wat knol en bol heeft, zat op het moment van de brand veilig onder de grond en staat nu volop in bloei.
Het mooiste voorbeeld hiervan is het bosvogeltje.

En dat brengt mij op 1 mei, een belangrijke feestdag in Frankrijk.

Het is niet enkel de dag van de arbeid, maar ook de dag waarop je je geliefde verrast met een bosje lelietjes van dalen: un bouquet des muegettes:

Ainsi donc, jeunes midinettes,

Petits trottins et trottinettes,

Vous n’avez pas votre muguet,

Du premier mai, frêle et mystique,

A moins d’aller dans les boutiques

Où le syndicat fait le guet.

Mais consolez-vous, à tout prendre,

Vous ne perdrez rien pour attendre

Vous aurez le muguet des bois

Un peu plus tard, et plus sincère,

Que celui qui pousse dans des serres.

Et plus parfumé mille fois.

Overal langs de weg worden nu de boeketjes met lelietjes te koop aangeboden.

Echter in deze streek zal geen oudere ook maar een centime uitgeven om deze bloempjes te kopen.

Zij gaan het bos in en plukken Cephalanthera longifolia, de ernstig bedreigde en beschermde orchidee: het witte bosvogeltje. 

Hier wordt deze plant de wilde muguet genoemd, alsof het lelietje-van-dalen niet wild genoeg is!

Zondagwandeling

Lente

Op 20 maart hoorde ik voor het eerst de roep van de dwergooruil en de volgende dag vloog de eerste gierzwaluw door het dorp. Kort daarna waren hop en scharrelaar ook weer terug van weggeweest. In het veld bloeien de purper- en bijenorchissen als nooit tevoren . . . . het voorjaar is er weer in alle hevigheid.
Inmiddels worden graanakkers ondergeploegd omdat de aanhoudende droogte de groei onmogelijk maakt en menige plant sterft in de bloei nog voor hij vrucht heeft kunnen zetten.
Wie had verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen?