Klaproos

Gisteren en vandaag even terug in de schoolbank gezeten.

Les gekregen in botanisch tekenen en schilderen.

Begonnen met grassen in potlood, salomonszegel in inkt en tenslotte gewerkt in aquarel.

Ik moest een klaproos meebrengen en vervolgens in kleur weergeven.

Uiteindelijk, tot mijn eigen verbazing, is dit het resultaat.

Ik vind de bloem niet veel meer dan een grote rode vlek en verwachtte niet dat bij nauwkeurig kijken er zoveel tinten in een bloempje zouden zitten.

Gelukt!

Het bloempje stond in dit veld waar ik mijn schoonste blom omarm.

Bloeiende getuigenis

Op 11 november 1918 kwam er met de ondertekening van de wapenstilstand een einde de Eerste Wereldoorlog.
Met 10,5 miljoen doden werd deze oorlog terecht la Grande Guerre (the Great War) genoemd.
Deze oorlog der oorlogen zou tevens de laatste zijn, althans dat was na zoveel leed en vernieling de hoop en verwachting van iedereen. Helaas is daar niets van uitgekomen, in tegendeel
In mijn omgeving kleuren de de velden rood van de bloeiende klaprozen.
Het was de française Anna Guérin die  met idee kwam om de bloeiende klaproos tot symbool te maken van de tragische gevolgen van de oorlog.
Toen ik onderstaande foto nam sprak een een fransman mij aan: "Zelfs na honderd jaar spreken de doden nog tot ons".

 

Gazania

Daar stond ik op het strand met een raadsel.
Wat bloeit daar op dat kleine duintje?
Een grote gele bloem, eentje maar.
In de verre omtrek gezocht naar een tweede, doch niet kunnen vinden.
Mijn flora heeft 2078 pagina's, dus op één ervan moest ik de naam van deze plant kunnen vinden.
Dat ging echter niet zonder veel moeite en hulp . . . . op pagina 649 stond het verlossende antwoord: Gazania rigens, eindelijk!
Maar nu komt het.
De moestuin vraagt aandacht.
Plhoudt ook in dat ik regelmatig naar de tuinder in Capestang ga om slaplantjes, tomatenplanten, plantuitjes enzovoorts te kopen.
Vandaag wandelde ik daar even door de kassen met siergoed; geraniums, begonia's, petunia's en nog véél meer.
Ineens valt mijn oog op bloempotten gevuld met nog niet bloeiend groen.
Onmiddelijk dacht ik Gazania's!
Het klopte volgens het bordje dat erbij stond,
Gazania €6,00 per stuk!

Tellen

Het seizoen van de plantenjacht is weer geopend.
Hiervoor kom ik vaak terug op plaatsen waar ik eerder bijzondere planten heb aangetroffen; zo ook dit voorjaar.
Teruggekomen op zo'n plek, werd ik verrast door de grote hoeveelheid vroege spinnenorchissen,
Meten is weten en dus alle plantjes maar weer eens geteld: 250!
Thuis de gegevens van vorig jaar erbij gepakt, toen telde ik 300 planten!
Dat  ik er nu veel meer dacht te zien, komt dat door het lange uitkijken naar dit moment, door het achterblijven van de overige vegetatie, of verandert de tijd mijn perceptie van de werkelijkheid?

Overigens . . 

Tijdens het tellen van de orchideeën vond ik  Himantoglossum robertianum. 

Ik geloof dat ik deze plant voor het eerst zag . . .  alhoewel? 

Enfin, gelukkig stonden er slecht twee exemplaren en dat is volgend jaar dus makkelijk monitoren!

Aleppo

 

Aangeplante bossen bestaan hier voornamelijk uit pijnbomen, te weten Pinus halepensis.

Een boomsoort die een beetje op de grove den lijkt en zich makkelijk via zaailingen vermeerdert.

Gelukkig verbrandt er in het zomerseizoen met enige regelmaat hier en daar wel een bosperceel, waardoor het allemaal niet te monotoon wordt. 

Lopend door het bos realiseerde ik mij zojuist dat de Nederlandse naam van deze boom Aleppoden is; de den uit Aleppo. 

Ineens nemen mijn gedachten een andere wending en ik vraag mij af hoe het er nu aan toe gaat in Aleppo.

De zwaarste strijd is gestreden en weg zijn de journalisten.

De bomen zullen wel verbrand zijn . . . 

maar van alle ellende zal dat het minste zijn.

Nieuwjaar

Het is nieuwjaarsdag.
Beetje vol van oliebollen.
Tijd voor een eerste wandeling onder een stralende zon.
In de berm schittert een Cistus albidus.
Maanden vroeger bloeiend dan normaal.
Een mooie bloem, een mooi voorteken voor dit jaar?

Croix de la Femme

Zaterdag gaat Tanna naar de kennel in Narbonne en zondag ga ik op reis met madame.
Tot nu toe vond Tanna de kennel best oké, maar naarmate zij ouder begint te worden neemt haar enthousiasme wat af. Ik gun haar dus nog een flinke wandeling.
Die wandeling begon bij La Croix De La Femme en voerde ons door prachtige landschappen vol verrassingen. Allereerst was het weer zoals het hoort te zijn en zonder de wind was het doodstil met af en toe wat gepiep van puttertjes.
De grote verrassing was een berghelling volledig begroeid met aardbeibomen. Omdat deze struik tot de familie van de Ericaceae behoort zou ik dus van een heideveld moeten spreken. Maar als je tussen deze struiken staat heb je dan meer het gevoel dat je onder een heideveld staat dan erop. Enfin, het was een bijzondere gewaarwording. Bijna aan het einde van mijn wandeling passeerde ik een zgn. capitelle.
Capitelles zijn huisjes of hutten gemaakt van los gestapelde stenen. Ze kunnen vele honderden jaren oud zijn. Nog niet zo lang geleden werden hier enorme schaapskuddes gehoed en was het landschap afgegraasd en kaal. De herders moesten voor weer en wind dus schuilplaatsen creëren en deden dat middels het bouwen van stenen onderkomens. Tussen het struikgewas achter deze capitelle zag ik in de verte een hoge boom vol met witte stipjes. Door mijn verrekijker herkende ik hierin een reusachtige aardbeiboom in volle bloei. Ik had geen tijd en lust meer mij door de dichte begroeiing heen te worstelen . . . maar ik kom zeker terug om op te meten hoe groot hij werkelijk is.
Tanna heeft ongeveer het drievoudige afgelegd dan wat ik heb gelopen en moet er dus 25 km op zitten. Heeft zij nog iets om aan terug te denken als zij in haar hokje in de kennel ligt.

Herfst

Ik was wat vroeger uit de veren dan gewoonlijk.
Uit een blauwe hemel viel een fijne regen, waarbij je zonder jas niet nat wordt, maar wel steeds wordt verrast door heldere regenbogen.
Ik zou duizend foto's willen maken van verkleurende wijngaarden; de bloembollenvelden van de herfst.
Ik ken zelfs mensen die deze plek hebben gekozen om wonen enkel vanwege de geweldig mooie kleuren in de herfst.

Inmiddels is het acht uur later. 

Nu wandel ik in een mij onbekend gebied. Niet zo ver van huis, misschien tien kilometers slechts.

Kleine valleien en veel zichtbare sporen van de grote ijstijd.

Ook hier vervoeren mij de prachtige tinten van de verkleurende druivenbladeren.

Moeder van de nacht

Mijn moeder zou dit jaar 110 jaar oud zijn geworden. Maar vorige maand was het alweer 23 jaar geleden dat zij overleed.
Zo lang je aan iemand denkt leeft hij voort, wordt wel gezegd.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer alle dagen aan mijn moeder denk. 
Hoeft ook, zij leverde de helft van mijn genen, dus met dat voortleven zit het wel goed.

Al zou ik mijn best doen niet aan haar te denken, dan zou dat onmogelijk zijn doordat eens per jaar bij mij in huis een cactus (Cereus peruvianus) woont die ik praktisch mijn hele leven ken. 

Ik denk dat deze cactus zo'n zestig jaren telt.

Als kleine jongen werd ik al midden in de nacht uit bed gehaald om de bloei van de plant te bewonderen.
Na het overlijden van mijn moeder is de cactus een van de weinige dingen die nog aan haar herinneren.
Bloeien deed de cactus niet meer.
Jaren bleef hij groen.
Hij verhuisde mee naar Frankrijk.
Drie jaar geleden begon hij weer te bloeien en sindsdien elk jaar opnieuw.
Vannacht was het weer zover.
Moeder is ook in Frankrijk van de partij!

Nieuwe bijbel

Met enig verdriet constateer ik dat het geen lente meer is. 

Sinds de cicaden met hun getsjirp  de lucht doen trillen staat de zon dagelijks verzengend heet te wezen aan de hemel. Dit is het seizoen waarin men zich aan de tijden van de siësta moet houden om niet uitgeput te raken.
Werkelijk verzengend, alle voorjaarsbloemen zijn verdroogd en het gras is tot knisperend hooi verworden. Het was een voorjaar met prachtig veel voorjaarsbloemen en door het relatief koele weer, duurde de bloei langer dan gebruikelijk. Een heerlijke tijd om veel te ontdekken en te determineren

Ik krijg het nu rustiger dan voorheen. 

Deze lente kocht ik de Flore de la France méditerranéenne continentale.

Om planten te determineren gebruikte ik tot dit jaar voornamelijk de vertrouwde flora van Heukels en de lastige Flore Forestière Française deel 3.
Het determineren van Thijm lukte niet en enkel met de nieuwste flora van dit gebied zou dat wel mogelijk zijn.

Dus nu bezit ik de Floremed, zoals die kortweg wordt genoemd.
Met een gewicht van bijna twee kilogram en meer dan 2.000 bladzijden is het bepaald geen veldgids.

Toen ik een mij onbekend bloempje uit de zonneroosjesfamilie tegenkwam was dit de gelegenheid om de Flora te testen op zijn gebruiksvriendelijkheid.

Maar hoe ik ook mijn weg door de pagina's zocht, hoe ik ook sleutelde; het slot ging niet open!
Elke florist weet dat de naam zelf minder belangrijk is dan het vinden van die naam; het gaat vooral om dit euforische moment.
Dankzij de hulp van een florist uit Spanje (met bloemen maak je vrienden) weet ik nu dat het Helianthemum ledifolium betreft.
Dus voor de liefhebber: kort bloemsteeltje=H. ledifolium en een lang bloemsteeltje=H. salkicifolium. Dit noodzakelijke deel van de determinatie wordt niet gegeven door de Floremed.
Elke bijbel is feilbaar!

Weerhuisje

Vreemde bouwsels in de berm.
Even door de knieën om deze dingen nader te bekijken.
Op het eerste gezicht aardsterren, maar voor mij hele vreemde.
Na enig determineren met Mycokey kwam ik er achter dat ik Weerhuisjes (Astraeus hygeometricus) had gevonden. Een zeer zeldzaam voorkomende paddestoel, die in Nederland op de rode lijst is geplaatst. Dus ook even googelen of deze paddestoel ook in Frankrijk is beschermd. De enige informatie die ik kon vinden betrof de typisch Franse mededeling: niet eetbaar!
Daarnaast geven de zoekwoorden weerhuisje+paddestoel ook de volgende info:

Tijm

De natuur is vroeg dit jaar.
In Nederland heeft de ontwikkeling van de natuur een voorsprong.
Ik vraag mij dan af of je iets wint met die zes weken of juist verliest.
Dit stond ik mij vanmorgen af te vragen toen mijn oog op bloeiende tijm viel.
Dit is tien weken vroeger dan gebruikelijk.
Omdat ik alle jaren bloeiende tijm pluk voor de keuken komt mij deze vroege bloei niet uit, want daarbij hoort een pittig zonnetje om dit kruid te drogen.
In dit geval verlies ik dus iets met deze vroege bloei geloof ik.

Altijd groen

Alles went.
Toch niet alles.
Natuurlijk vallen in de herfst de bladeren van de bomen.
De platanen en populieren zijn kaal.
Toch als ik om mij heen kijk in dit dennenbos is alles nog groen.
Ik zie het dagelijks en het valt mij nog maar soms op dat ik midden in de winter door een groen bos wandel.
Als alles went wordt alles gewoon.

Van Gogh is back in town

Dat het te warm is voor de tijd van het jaar is zo langzamerhand geen nieuws meer. Op de radio was het nieuws dat de temperatuur op de Noordpool plus 1°C is in de plaats van de gebruikelijke -30°C.
Ik wandelde vanmiddag bij een temperatuur van 18°C.
Ik keek nergens meer van op: bouwvakkers op de steiger in blote bast, kinderen hollen voorbij in korte broek.
Opeens zie ik voor mij een veld met bloeiende zonnebloemen. Hier keek ik wel van op!

Plaatselijk mist

Op mijn wandeling met hond Tanna is het 24°C en windstil.
Tanna holt blijmoedig links en rechts van het pad door het struikgewas.
Opeens ontstaan er aan beide kanten van het pad mistwolken.
Hoe meer de hond rondholt, zoveel meer mist ontstaat.
Naderbij gekomen herken ik de oorzaak.
De mannelijke bloemen van de jeneverbesstruiken staan op barsten en bij de minste beweging laten zij hun stuifmeel los, een prachtig schouwspel.

Voorspellen

Alles wat eik heet draagt volop eikels. Ik zie struiken (de steeneik groeit hier meer als struik dan als boom) waar werkelijk meer eikels aan de takken zitten dan bladeren.
Ik hoor dan ook zeggen dat het een strenge winter gaat worden.
Ik snap best dat er iets aantrekkelijks schuilt in het doen van lange termijn voorspellingen, maar om dat te doen op basis van de eikenmast lijkt mij onbetrouwbaar.
Ik voorspel dat de winter een beetje zachter zal zijn dan normaal, zeker het begin van de winter. Natuurlijk is dit een onbetrouwbare voorspelling, enkel gebaseerd op statistisch materiaal.
Te voorspellen dat de jagers het verdomd moeilijk zullen krijgen om de stand van wilde zwijnen onder controle te houden is veel makkelijker en 100% betrouwbaar: let maar op!

Edelweiss

Heel lang geleden werkte ik op een boerderij in Zwitserland.
De eigenaar was alles behalve een boer. In de zomer was hij berggids en in de winter skileraar.
Ondertussen runde ik zo goed en kwaad als het ging zijn boerderij. Ik vond het prima dat hij al voor het melken verdween en pas in het donker terugkeerde.
Maar er waren momenten dat we er samen op uit trokken en zo leerde hij mij de fijne kneepje van het alpinisme en werd ik verliefd op het hooggebergte.
Altijd hoopte ik tijdens die tochten edelweiss te vinden. Ik weet niet goed waarom, want in het dorp bij de lokale toerist was dit bloempje volop te bewonderen. Ik vond er niet veel aan, maar verwachtte dat het in het wild veel mooier zou zijn.
Vandaag ben ik erachter gekomen dat ik gelijk had.
Tijdens mijn wandeling werd mijn oog getrokken door iets grijzigs, meters verwijderd van mijn pad.
Direct wist ik dat mijn queeste was vervuld en ja hoor, edelweiss is buiten een plastic potje echt een prachtig plantje!

Orchideeën-trofeeën

Hondskruid

Bokkenorchis

Hommelophrys

Poppenorchis

Paarse aspergeorchis

Orchideeënjacht

De eerste gele ophrys die ik in bloei zag staan was voor mij een hele vondst.
Inmiddels heb ik er vele gevonden, maar wat ik nu heb ontdekt . . . het lijkt wel onkruid!

Tuinbonen