Regeldag

De nacht was heet en slapeloos.
Het hoofd vol vragen en zoekend naar de antwoorden.
De dag wordt besteed aan telefonades met de verzekering.
Omdat er ontzettend veel vakantiegangers zijn, die ook iets moeten regelen met hun verzekering,
is er geen doorkomen aan.
We denken veel aan en praten veel over ons ongeluk.

Ondertussen gaan de telefonische pogingen om in contact te komen met de verzekering gestaag door,

evenals het oplopen van de temperatuur.

Om twee uur is het niet meer uit te houden op onze kamer. 

Tijd voor een kleine siësta.

De enige plek die zich hiervoor leent leek mij de kathedraal Saint-Mammès in het centrum van de stad.

De kerk geeft weinig verkoeling en de contemplentatie ging ook niet de goede kant op.

Terug naar het zweethok.

Laat in de middag lukt het mij om de verzekering te bereiken. Door de gekte aan vakantieverkeer op de weg (het is het weekend van chassé-croissé) komt de hulp maar moeilijk op gang.

Er wordt een huurauto voor 24 uur aangeboden om thuis te kunnen komen. 

Ik geef aan dat dat geen kleintje moet zijn omdat wij vrij veel bagage bij ons hebben. Tevens vertel ik dat 24 uur onvoldoende tijd is om thuis te komen, in verband met die verkeersgekte en omdat ik alleen moet chaufferen.

Hier is gelukkig begrip voor; we krijgen een grotere huurauto en mogen die 48 uren gebruiken. 

Er is echter een maar, die auto staat in Besançon: 200 kilometer verderop.

Onze hotelkamer kijkt uit op de Rue Diderot. We zitten in het centrum van de mooiste vestingstad van Frankrijk. Veel renaissance-huizen uit dikke blokken natuursteen opgetrokken.  

De hitte van de dag, 39°C, is in de stenen gekropen en daardoor blijft de nacht even heet als de dag.

Onze laatste nacht in Langres wordt daardoor een heel lange.

We have a lift-off

In de gril in de bijkeuken draait een stuk vlees.
Bovenop deze gril heb ik een blikje Campinggas gezet.
Gedachteloos en onzorgvuldig.
Na enige minuten klinkt er een enorme knal door het huis, gerinkel en geluid van vallend gruis en houtsplinters.
Verward kijken mevrouw L. en ik elkaar aan. Wat is er aan de hand?
Was dit binnen of buiten?
In de bijkeuken wordt het ons direct duidelijk, een geslaagde lancering van het blikje gas.
Het heeft een forse deuk in de bovenkant van de gril geslagen, die als lanceerplatform heeft gediend.
Recht daar boven is een keurig rond gat in het kalkplafond geslagen.
Uiteindelijk is de schade te overzien en herstelbaar.
We hebben met dit voorval weer een hoop geleerd.
Bijvoorbeeld dat een vol blikje gas in een oogwenk veranderen kan in een projectiel.

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!

Hoog water

Ik ben niet zo van de regen, maar aangezien ik meeleef met de lokale wijnboeren, verlang ik met hen naar de zo noodzakelijke regen.
Het is het mooist als het gedurende de nacht regent en dan liefst in de vorm van zachte buitjes. Immers stortbuien dringen amper in de bodem door, maar  het water stroomt snel over de vette grond de hellingen af. Zo ontstaan binnen de kortste kerenkolkende stromen die voor de nodige overlast kunnen zorgen. Vannacht regende het weer enorm en opnieuw deze maand stond een deel van mijn buurdorp Bize-Minervois blank.

Dierentuin

Wanneer ga je naar de dierentuin?
Het schijnt dat de meeste mensen dat drie keer in hun leven doen.
Allereerst als kind, vervolgens als vader en tenslotte als opa.
Bij mij verloopt het bezoek aan de dierentuin anders.
Als kind was ik vaak in de dierentuin te vinden; ik woonde er immers vlak in de buurt en had een abonnement.
Veel later, als ik door de week vrij was, bracht ik vaak mijn tijd door in Burgers Bush, vooral in de winter.
Nu heb ik feitelijk niets meer met dierentuinen.
Laatst zag ik op de Franse tv een uitzending waarin meerdere dierentuin-directeuren de hoop uit spraken dat in de nabije toekomst de laatste dierentuin gesloten zou worden.
Ik hoop het met hen.
Vandaag was ik in de de zoo van Sigean met m'n schoonzus; weer een uitzondering op de regel.
Het meest genoot ik van de flamingo's, pelikanen en ooievaars. Immers deze drie soorten verlaten dagelijks de dierentuin om in de lagunes tussen Leucate en Narbonne te foerageren. Prachtig om deze vogels in vlucht te zien, vooral de pelikanen, die als bommenwerpers komen aanzweven om op het water te landen!
Maar het maffe baltsgedrag van pelikanen is ook niet te versmaden:

Ik herinner mij de paniek die ik voelde toen ik, zittend achter mijn bureau en worstelend om een verslag af te ronden, zag hoe een oud-medewerker  richting kantoor slenterde.
"Oh jee, dat wordt koffiedrinken en dat gaat dus kostbare tijd kosten!" flitste door mijn hoofd.

Natuurlijk nam ik de tijd.

Natuurlijk hoorde ik geduldig aan hoe hard werken het vroeger was.

Natuurlijk beaamde ik dat in het verleden alles beter was en vooral duidelijker.

Natuurlijk zat ik teveel achter een computer, net als iedereen tegenwoordig.

Ik herinner het mij maar al tegoed.

Daarnaast herinner ik mij ook nog, dat als ik een beroep deed op tijd en kennis van een oud-medewerker het antwoord vaak ontwijkend was: geen tijd, vandaag erg druk, morgen een afspraak bij de dokter.

Als gepensioneerde wil ik niet dezelfde fouten maken, dezelfde meningen overnemen, op gelijke wijze mijn agenda vullen.

Toch merk ik dat het soms lastig is:

-Heb je morgen even tijd?

-Nee, morgen moet ik naar de tandarts in Narbonne.

-Oh, ik begrijp het ja, nee, dan gaat het over.

Het slaat natuurlijk nergens op, even naar de tandarts en verder geen enkele verplichting, maar wel zeggen dat je die dag bezet bent.

Kleine dingen worden groot.

Een pijntje wordt pijn.

Een gebroken kopje is al gauw een ramp.

Ja, de schoonheid zit in kleine dingen, en de ergernis dus ook.

Afscheid

Een paar jaar geleden kregen we nieuwe buren.
Een Iers echtpaar dat hier al een tijd een vakantiewoning bezat, besloot zich permanent in Frankrijk te vestigen.
Ik zeg een Iers echtpaar, maar hun hele leven woonden zij in Engeland.
Al snel raakten wij met hen bevriend.
Wij deelden immers hetzelfde: huis en haard verlaten om een droom te verwezenlijken.
Voor Engels sprekenden is het Frans een moeilijke taal.
Dus af en toe hielpen wij hen met (ver-)taalproblemen.
Het lukte hen ook na taallessen, niet om makkelijk met de lokale bevolking te communiceren.
Dit heeft niet meer dan twee jaar geduurd.
Zij kochten een huis in Ierland.
Nooit eerder woonden zij in dit land van hun voorouders, maar het schijnt dat Ieren een sterke band met hun vaderland houden.
In maart zouden zij vertrekken, maar een depressie maakte de reis onmogelijk.
Vele wandelingen heb ik met G. gemaakt om hem wat afleiding te bezorgen.
Dit heeft in de laatste drie maanden onze band hierdoor enorm versterkt.
Vanmorgen zijn ze vertrokken en laten een enorme leegte in mijn hart achter.
De band is verbroken en wat blijft is verdriet.
Maar ach, gaat niet alles voorbij?

Jacht

Vandaag was ik uitgenodigd om mee te gaan op een jacht op wilde zwijnen.
Ik had er niet zoveel zin in, maar liet mij toch overhalen.
De ontvangst door de andere jagers was hartelijk en ik keek mijn ogen uit hoeveel anders het jagen er hier aan toe gaat.
Toen ik eenmaal op post stond kreeg ik zowaar een geweer in mijn handen gedrukt.
Vurig hoopte ik dat de wilde zwijnen zo wijs zouden zijn om vooral niet in mijn buurt te komen.
Gelukkig waren ze dat ook.
Toen even na het middaguur de jacht onderbroken werd betreurde de jager, met wie ik op post had gestaan dat ik geen kans had gehad. Ik vertelde hem dat ik nog nooit met een geweer met Brenneke-patronen op zwijnen had geschoten en dat zoiets in Nederland niet was toegestaan. Dat ontlokte hem de opmerking dat Nederland toch maar een raar land is.
's Middags kreeg ik een buks geladen met 7x64 patronen. Een bekend kaliber maar toch probeerde ik mijn jager te overtuigen dat hij de post moest innemen en dat ik meer dan tevreden zou zijn met enkel toekijken. Daar echter, wilde hij niets van weten.
De hoop die ik 's morgens had werd 's middags niet ingelost, er naderde een zwijn.
Toen het beest mij tot op twintig meter was genaderd haalde ik de trekker over en als een blok ging hij neer.  Ik zal een foto van je maken,aldus de eigenaar van de buks! En daar zit ik dan en lach een beetje schaapachtig naar het hondje dat dit varken naar mij had gedreven.

Een ongeluk . . . . .

Een ongeluk komt nooit alleen.
Hierin geloof ik niet, maar soms schuilt er een waarheid in en dat werd mij de afgelopen week aangetoond.
Als eerste begon er een lampje op het dashboard te branden met de melding: "Motorstoring".
De garage constateerde dat de egr-klep (?) een defect had.
Er werd een geheimzinnige vloeistof toegevoegd aan de brandstof en wellicht zou hierdoor het probleem al rijdend letterlijk opgelost worden.
Ik verliet €100 armer de garage, met als resultaat dat het oranje waarschuwingslampje nu de ene dag wel en de andere dag niet brandt.
Het toilet en de afvoer van de douche begonnen rare gorgelende geluiden te maken.
Bij het openen van een riooldeksel op straat voor het huis bleek dat het riool geheel met plantenwortels was gevuld: een slimme manier van de klimop om aan water en voedingsstoffen te komen.
Inmiddels verholpen.
Uit de kranen kwam opeens geen heet water.
Het verwarmingselement van de boiler bleek versleten en kapot.
Dus zaterdagmiddag een nieuwe boiler gekocht en buurman-loodgieter was zo vriendelijk het ding te installeren.
Dus inmiddels verholpen.
Om acht uur wil ik de tv aanzetten om even naar het journaal te kijken. Er volgde een knetterend geluid en een felle lichtflits met als resultaat een dode televisie.
Op maandag naar de tv-winkel en een nieuw apparaat aangeschaft.
Dus inmiddels ook verholpen.
Met een auto vol versleten elektrische apparaten ga ik naar de vuilstort, op het dashboard brand weer dat oranje lampje; er moet nog iets verholpen worden . . .
Ach, deze week leerde mij dat de meeste ongelukken verholpen kunnen worden.
Ik hoop dat ik enkel nog door dit soort ongelukken wordt getroffen!

Ontvoering

Vandaag is mijn geliefde jarig.
Reden voor een ontvoering.
Gisteren lokte ik haar mee voor een weekje in de Provence.
Mooi weer, lekker eten en veel cultuur.
Ik heb een gîte gehuurd tussen Aix-en Provence en Draguignan.
In "the middle of nowhere" net zoals we vroeger in Nederland wonen . . . . ook hier wilde zwijnen tot de voordeur.
Vandaag en morgen zijn het feestdagen in de dichtstbijzijnde stad Barjols.
De plaatselijke heilige Saint Marcel zal dit weekend voor de 665ste maal door de straten worden gezeuld onder luide geweerschoten en vooral veel drankgenot.
We maken er iets van mee, maar begrijpen doen wij het niet.

Blij met Ebola

Nog dagelijks denk ik terug aan een gesprek dat ik enige weken geleden had.
Het gesprek maakte diepe indruk op mij.

Door het van mij af te schrijven hoop ik dat het niet langer door mijn hoofd blijft spoken en er weer ruimte komt voor positievere zaken.

Via de radio hoorden we over de uitbreiding van de ebola-epidemie. 

Dat ontlokte mijn gespreksgenoot de uitspraak, dat dit weliswaar triest was voor de Afrikanen, maar dat het goed was voor de rest van de wereld, omdat het mede zou helpen de groeiende overbevolking te stuiten; de wereld zou immers door de overbevolking ten onder gaan.

Ik was even met stomheid geslagen. 

Wat een uitspraak. 

Het was niet zozeer de stupiditeit van deze uitspraak die mij verbaasde, maar de perversiteit ervan die mij choqueerde.

Uiteindelijk werd ons gesprek toch in alle beleefdheid voortgezet en stelde ik dat het einde van de wereld op meerdere manieren veroorzaakt kan worden, maar het gelijkstellen van  het einde van de mensheid met het einde van de wereld is echter onzin. Als de laatste mens van de aarde is verdwenen, draait de aarde nog vrolijk door, echter als de aarde verdwijnt is daarmee natuurlijk ook de mens verdwenen.

Maar mijn gesprekspartner was stellig van mening dat er te veel mensen op aarde komen en dat daardoor de mensheid zal uitsterven: de groei van de wereldbevolking is een bedreiging voor de wereldbevolking!

Een redenatie die ik niet kan volgen. De redenatie heeft meer een religieus dan een beredeneerd karakter: het is een kwestie van geloven.
Ik zie in de feiten het tegenovergestelde: de wereldbevolking groeit omdat zij kan groeien. 

Van 1 miljard mensen in 1800 naar meer dan 7 miljard mensen op dit moment en groeiprognoses voorspellen dat de groei zich zal doorzetten tot 11 miljard in 2100 en vervolgens zal afvlakken.
Vele malen hebben futurologen voorspeld dat het maximum is bereikt en telkens is de wereldbevolking verder toegenomen en tevens groeide ook de welvaart.

Toch bleef mijn gesprekspartner opperen dat oorlogen en uitbraken van epidemieën een goed remmend effect heeft op de "funeste" aanwas van de wereldbevolking.

Wat moest ik daarop zeggen?
Dat de pestepidemieën tijdens keizer Justicianus met 25 miljoen slachtoffers en de zwarte dood in de middeleeuwen met wellicht 200 miljoen doden bij een veel lagere wereldbevolking, de bevolkingsgroei slechts tijdelijk heeft vertraagd?
Dat de eerste wereldoorlog met 35 miljoen doden en de tweede wereldoorlog met 60 miljoen doden samen met de 1,5 miljoen aid-slachtoffers niet hebben gezorgd voor een afname van de wereldbevolking?
Dat ik desondanks blij moest zijn met een uitbraak van Ebola?

Enkel ontwikkeling van kennis en een eerlijke deelname aan de welvaart zullen leiden tot een stabilisering van de bevolkingsgroei. In heel wat westerse landen (en Japan) is de bevolkingsgroei inmiddels negatief en dat heeft niets te maken met ziekten of rampen.

Ik weet niet wat ik er verder over moet zeggen. 

Het gesprek is voorbij. Mijzelf neem ik kwalijk dat ik veel technocratische argumenten heb gebruikt: Ebola lost niets op, omdat het getalsmatig geen rol speelt, Het juiste argument moet natuurlijk naastenliefde zijn. Mensen zijn ook altijd je broeders en zusters en hun noden zijn onze noden!

Ik heb geprobeerd het verhaal van mij af te schrijven.

Nu maar denken aan leukere dingen . . . .

De Canigou re-re-re-re-revisited

Ik ben de tel een beetje kwijt van het aantal keren dat ik de Canigou heb beklommen.
Gisteren in elk geval nog eens een keer.
Niet zo`n indrukwekkende klim, omdat ik samen met D. de weg naar de hut Cortalets op 2150 meter met een auto heb afgelegd.
Vanaf Cortalets in de namiddag vertrokken naar de top en weer terug. Dat betekent 630 meter omhoog en omlaag in minder dan vier uren; en dat is op zich weer wel indrukwekkend.
Onderweg weinig bloeiends tegengekomen.
In de mist de alpenkauw gehoord, verder zagen we een marmot en nabij de top een sprong gemzen!

D. klom heel wat vlotter dan een aantal jaren geleden en dat deed mij genoegen.
Tanna, de hond, was ook van de partij.
's Avonds moest het teefje alleen in een hut bivakkeren en dat resulteerde in een wolvengehuil. Ik werd dus gepord en ging bij het hondje in de hut slapen....nou ja...slapen?

Les Poilus de Montouliers

Na weken van voorbereiding is nu de tentoonstelling over Montouliers in de Eerste Wereldoorlog geopend. Mevrouw L. en ik waren lid van het voorbereidings- en organisatiecomité. Ik heb tijdens het proces van voorbereiding veel geleerd over de Franse vergadertechniek, of beter gezegd, over het totaal ontbreken ervan. Overleggen gaat hier heel langzaam en verloopt uiterst moeizaam omdat: a. iedereen zijn plasje over elk onderwerp, dat ter tafel komt, wil doen,
b. iedereen veel liever zijpaden inslaat dan de hoofdweg bewandelt,
c. iedereen bijzaken belangrijker vindt dan hoofdzaken,
d. iedereen iets wil zeggen waarover ze niets te zeggen hebben.
Het is daarom des te opmerkelijker dat er uiteindelijk een fantastische tentoonstelling is opgebouwd: wat telt is het resultaat.
Vol trots kon het organiserend team na afloop terugkijken op een geslaagde actie met een verrassend bijkomend resultaat: naar aanleiding van alle research (Paulette M.) naar de vermiste en gesneuvelde militairen uit ons dorp, bleken er vier vergeten, hun namen zijn niet vermeld op het monument voor La Grande Guerre.
Bij de komende herdenking op 11 november zullen hun namen voor het eerst worden genoemd !

Taart

Gisteren had ik vrienden over de vloer. 

Vrienden uit Nederland waarmee mad. L. en ik een bijzondere band hebben. 

We hebben elkaar leren kennen naar aanleiding van de aankoop van een huis in Frankrijk. 

In Nederland woonden we slechts enkele kilometers bij elkaar vandaan en allebei kochten we een huis in Frankrijk ook slechts enkele kilometers bij elkaar vandaan. 

Op een gegeven moment kwamen op wij op de hoogte van elkaars overeenkomstige activiteit en hieruit ontstond de vriendschap.

Gisteren kwamen ze met een taart op bezoek om met met ons te vieren dat wij op dertien juli 1994 de koopakte voor onze woning in Ornaisons tekenden.

Ik kan niet zeggen dat dat lijkt alsof het gisteren was. 

Het is lang geleden.

Ik stond toen heel wat anders in het leven dan nu. 

Bij het vieren van zo'n gebeurtenis besef ik mij dat pas ten volle.

De dagen glijden voorbij in het slome ritme van een trage golfslag en dat geeft mij het geruststellende gevoel dat er niet veel in mijn leven verandert. 

Echter het herdenken van deze dag, waarop we bij de notaris in Narbonne de koopakte tekenden, geeft toch weer even een andere kijk op het leven!

Filmset

Toen ik eens een keer wat te mopperen had kreeg ik van een dorpsgenoot het gevatte antwoord: "Niet zo zeuren, Kijk een om je heen, wie woont er nou op zo'n prachtige plek, het is toch net een filmset?"
Vandaag werd mijn dorp gebruikt als filmset.
Een toneelgezelschap speelde op diverse plaatsen in het dorp scenes uit bekende Franse films. Het halve dorp werd zo door zijn eigen bekende woonplaats geleid, maar toch kwamen we op deze wijze toch nog op plekjes die voor iedereen onbekend waren.
De opvoeringen waren af en toe zeer geestig, maar soms ook ontroerend mooi, zoals de scene uit het werk van Marcel Pagnol:

Dauwtrappen

   Hij zal zijn weg op
het
asfalt vervolgen. Steekt zijn duimen onder de riempjes van de rug-
zak, voor de borst, naast de oksels, om het lopen aan te vangen vindt
hij dat
een fijne positie voor  de
handen. Even kijkt hij naar zijn schoenen, dan wordt welbewust de
eerste stap gezet,- met de linkervoet. Nu is de tocht voor  hem
pas
echt begonnen.

   Het
loopritme begeleidend fluistert hij: links, rechts, links,
rechts,
links, rechts... en ziet hoe zijn besmeurde schoenen hem verplaatsen.
Hij is tevreden. Links, recht, links, rechts, links, rechts... naast de
weg
zo
hier en daar een boom, slapend nog, zo schijnt het hem toe. Stilte.
Links, rechts, links, rechts...

   Zijn wimpers plakken wat als hij
knippert
met
de ogen. Evenals alles om hem heen is ook hijzelf inmiddels bedekt
met een fijn laagje dauw. Dat het niet veel lichter wordt en de mist
maar
niet definitief verdwijnt,
komt in hem op , terwijl hij naar de lucht tuurt, die als een egaal
grijze deken op het land rust. Richt
zijn blik weer op een enkele boom, mompelt Slaap zacht, bij zichzelf, en glimlacht.

   Haalt
dan, om slapende handen te voorkomen, zijn
duimen onder de riempjes vandaan en laat zijn armen langs het lichaam
heen en weer bewegen. De
linkerarm begeleidt het rechterbeen, de rechterarm het linker-, wat
ook de meest logische,
de
meest natuurlijke beweging is - het gemakkelijkst om uit te voeren,
concludeert hij terecht, al mompelend, links, rechts, links, rechts...

   De gedachte die in hem opkomt om de meest voor de hand lig-
gende onlogische loopbeweging
uit
te proberen, die er voor hem uit bestaat dat de linkerarm met
het linkerbeen en de rechterarm met het rechterbeen meezwaait, wordt
terstond onderdrukt. Het
spel heeft hij al een hele tijd geleden afgezworen, houdt hij zich
voor, al mompelend: links, rechts, links, rechts...

   Die
bewolkte lucht, de egaal bewolkte lucht, dat is iets waar zijn ge-
moed zeker niet onder te lijden
zal
hebben, integendeel zelfs: het vooruitzicht dat de zon vandaag waar-
schijnlijk zijn kop niet meer kan tonen - om het maar eens in zijn
jargon uit
te
drukken -, doet hem
goed. Zo'n zonbeschenen landschap met het zich daaraan aangepaste
leven, dat dat hem tijdens deze wandeltocht waarschijnlijk
bespaard
blijft, stemt hem tevreden.

Waterrat

We zien elkaar niet veel door de grote afstand waarop ik van de kinderen woon.

Contact gaat via telefoon of ipad, sms-jes of andere digitale communicatievormen.

Dus nu in Nederland geniet ik van de fysieke nabijheid, oogcontact, aanraking.

Dus als opa geniet ik van de momenten met kleindochter, die op haar manier weer van het water geniet, net zoals mijn dochter.....

Dauwtrappen

(Maakt een fiets met kinderzitje jonger?)

Het is lang geleden dat ik dauw zag, maar vandaag, in Nederland, op de Hoge Veluwe, stond ik weer eens met mijn voeten in de dauw. Ik kan niet zeggen dat ik dat heerlijk vind, maar wel leuk om dit weer te beleven. 

Dauw is een onbekend verschijnsel in de streek waar ik nu woon, dus genieten van dauwtrappen op de witte fietsen van de Hoge Veluwe richting Krőller-Műller.

Onderweg zag ik dat de nachtvorst prachtige vensters had gelegd op regenplassen, maar ook had gezorgd voor ijshaar, iets dat je niet alle dagen tegenkomt.....prachtig!

Maar het mooist was toch het museumbezoek. Heerlijk om al die Van Gogh's, die we vroeger bijna wekelijks bekeken weer terug te zien. Toen ik door de museumwinkel scharrelde, viel mijn oog op het mooiste kunstwerk van alles, mijn lief!

Hommels

De foto verdient geen schoonheidsprijs, maar de hommel wel.
Om kwart over vijf wandelde ik met Tanna door de velden.
Opeens was er dat vrolijke, zomerse geluid van zoemende hommels.
"Waar leven die op dit moment van?" vroeg ik mij af.
In de wijngaarden hangen nog vergeten trossen druiven.
Inmiddels zijn die door de "edele rotting" mierzoet geworden en daarmee in kostbaar voedsel voor de hommels veranderd.
Zoiets simpels vind ik een leuke waarneming die ik met schroom publiceer.
Waarom met schroom?
Deze foto maakte ik om tien over vijf, vijf minuten voor zonsondergang.
De zon gaat nu op zijn vroegst onder en dat is een verschil van zevenenveertig minuten ten opzichte van Nederland; daar gaat de zon al om zestien uur achtentwintig onder.
's Morgens is er een verschil van een half uur met Nederland en dat brengt het verschil per daglengte op een totaal van meer dan een uur en een kwartier.
Dat is een wezenlijk verschil in daglengte.
Tel daarbij de hogere temperaturen, de heldere hemel, de vrijwel afwezigheid van regendagen en je weet waarom ik hierover niet graag blog.
Ik vind het bijna pesterig als ik vertel wat voor weer het is, hoe vredig de dagen zijn, wat een rust ik hier ervaar en dat ik nu nog een hommeltje ontmoet......

Ikeagevoel

"12-12-'12
Ik zit in IKEA in Duiven.
Ik ben dus in Nederland.
Ik ben dus niet thuis, ik ben op reis.
Ik ben op bezoek bij familie en vrienden.
Ik ben ver van huis en toch is het hier heel bekend.
Maar het voelt niet meer naar huis, doch anders.
Ik ben hier gast.
Het is een goed gevoel.
Terug op de plek waar ik ben geboren, opgegroeid, gewerkt, voortgepland, geluk heb gekend, verlang ik naar huis, 1.377 km van hier."

Dit schreef ik 364 dagen geleden.
Vandaag, 11-12-'13 ben ik in de IKEA van Montpellier, ik heb een tekort aan ruimte voor mijn boeken.
Dwalend door dit woonparadijs voel ik mij terug in Nederland.
Alles wat ik zie associeer ik met de mij zo vertrouwde vestiging in Duiven nabij Arnhem.
Ik heb de sensatie dat ik vanuit de parkeergarage zo de IJsselbrug over kan oversteken en  zo mijn geboortestad binnen  kan rijden.
Ik passeer de kinderafdeling en loop het restaurant binnen.
Het  is twaalf uur.
Een sacraal moment in het dagelijkse leven in Frankrijk; men gaat aan tafel!
Het is druk, alle tafels zijn bezet.
Op menige tafel staat een wijnfles en rood gevulde glazen.
Direct besef ik dat ik ver van Nederland ben.
Dit is mijn land en Duiven is heel ver weg.