Dierenliefde

De opvatting van dierenliefde verschilt hier nogal van de mijne.

Beesten in de natuur worden hier verdeeld in twee categorieën; nuttige en schadelijke.
Slangen worden subiet de kop ingetrapt en een patrijs verdwijnt in de kookpot.
Op weg naar huis rijd ik opeens achter twee fazanten.

Ze doken op uit het bos langs de berm. 

Onthutst vluchtten ze voor de auto en vergaten totaal dat ze ook vleugels hebben.
Het zijn gekweekte beesten waaraan jagers weldra een paar plezierige momenten hopen te beleven.
Gekocht in de fazantenwinkel en hier losgelaten.

Wat tijdens de jacht nodig zal zijn is een handige jongen die de beesten zal gooien zodat de dieren in de vlucht beschoten worden..

Wat een plezier . . . .

Fazant

De meeste fazanten die ik heb gezien lagen op mijn bord.
Nu loopt er een fazantenhennetje voor mijn huis.
Ik heb haar in de tuin van de buren gejaagd en strooide haar wat broodkruimels toe.
Hierop reageerde zij gretig: het bewijs dat het een gefokt exemplaar is, bedoeld voor de jacht.
Ik heb haar een voorspoedig nieuwjaar toegewenst en hoop dat zij het voorjaar haalt.
Zal ik haar melden op https://observation.org?
Laat ik het maar doen, als souvenir.

Lente

Wanneer begint de lente?

Is dat als de amandelbomen bloeien? 

Dat is dan wel erg vroeg, de eerste bloesem zag ik in januari.

Is het wanneer de eerste zwaluw uit Spanje op weg naar Nederland passeert?

Eén zwaluw maakt nog geen lente.\

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst dit jaar hop roepen, maar vanmorgen zag ik er twee op de kerktoren, druk roepend.

"Nu is het lente!", sprak ik mij zelf toe.

Vogelverkeer

In de krant van een paar dagen geleden had ik gelezen dat in de buurt van Perpignan veel kraanvogels zich verzamelden.
Vandaag is het een windstille dag, helderblauw en 21°C.
Terwijl ik in het zonnetje zit te genieten hoor ik kraanvogels roepen.
Zo'n prachtig geluid boven mij.
Gelukkig was er één wit wolkje in de lucht en daardoor ontdekte ik de vlucht vogels, meer dan dertig.
Waar ik al niet blij van kan worden.

Kleine trap

Wat ik zo dagelijks in de groende wereld om mij heen waarneem, publiceer ik meestal op https://observation.org/user/profile/20019 .
Maar graag maak ik een uitzondering voor het beest wat ik vandaag zag.
Al jaren is mij bekend dat er in de buurt van mijn dorp in het voorjaar wel eens een Kleine trap wordt gezien.
Al jaren kijk ik naar deze vogel uit,
Vanmorgen was het raak!
Aan de rand van een braakliggende akker stond een mannetje Tetrax terxax op de uitkijk.
Zou de balts al voorbij zijn?
Wordt er gebroed?
Zou het wijfje zich nog eens tonen?
Zo zie je maar, een waarneming leidt vaak tot meer . . . .

Dierentuin

Wanneer ga je naar de dierentuin?
Het schijnt dat de meeste mensen dat drie keer in hun leven doen.
Allereerst als kind, vervolgens als vader en tenslotte als opa.
Bij mij verloopt het bezoek aan de dierentuin anders.
Als kind was ik vaak in de dierentuin te vinden; ik woonde er immers vlak in de buurt en had een abonnement.
Veel later, als ik door de week vrij was, bracht ik vaak mijn tijd door in Burgers Bush, vooral in de winter.
Nu heb ik feitelijk niets meer met dierentuinen.
Laatst zag ik op de Franse tv een uitzending waarin meerdere dierentuin-directeuren de hoop uit spraken dat in de nabije toekomst de laatste dierentuin gesloten zou worden.
Ik hoop het met hen.
Vandaag was ik in de de zoo van Sigean met m'n schoonzus; weer een uitzondering op de regel.
Het meest genoot ik van de flamingo's, pelikanen en ooievaars. Immers deze drie soorten verlaten dagelijks de dierentuin om in de lagunes tussen Leucate en Narbonne te foerageren. Prachtig om deze vogels in vlucht te zien, vooral de pelikanen, die als bommenwerpers komen aanzweven om op het water te landen!
Maar het maffe baltsgedrag van pelikanen is ook niet te versmaden:

Nog niet vertrokken

Nog even en ze zijn vertrokken.
De gierzwaluwen zijn al op weg naar Afrika, maar de boeren zwaluwen hebben nog geen haast.
Maar als ik 's avonds naar huisloop landen ze boven mijn hoofd op de elektriciteitsdraden en starten dan een luidruchtig overleg. Ik neem dan aan dat het over de vertrekdatum gaat.
Ik hoop dat ze het voorlopig nog even uitstellen.

Europees vogelkoor

Vannacht om drie uur begon op de radio de uitzending van Vroege Vogels.

Een bijzondere uitzending.
Van Moskou tot Cork in Ierland werd het ontwaken van zangvogels in de ochtend gevolgd.
Heel vaak memoreren mevrouw L. en ik het ontwaken van de vogels in het voorjaar toen wij nog op de Ugchelse Berg woonden.
Het was alsof een vloedgolf aan geluid om zes uur 's morgens de slaapkamer binnen denderde.
Vaak denken wij samen dat we dit gebeuren aan het overdrijven zijn; romantiseren!
Echter vanmorgen beleefde ik het allemaal weer opnieuw.
De werkelijkheid is nog gekker dan de herinnering; in een woorden overweldigend.
Ik kreeg er tranen van in mijn ogen; een geweldige uitzending!
Hier in Zuid-Frankrijk hoor ik 's morgens wat gepruttel van de Zwarte roodstaart, een Turkse tortel en een paar Mussen en een Hop.
Ook leuk, maar toch anders . . .

Hop voor de deur

Pilaarheilige

Het is een zonnige stranddag.
Het is twintig graden.
Bovenop een heuveltje staat een grote zilverreiger.
Hij kijkt op mij neer.
1600 Jaar geleden zat in Syrië een man op een pilaar.
Simeon was een monnik met autistische trekken die zich uit de samenleving had terug getrokken.
Een klooster was hem te druk en hij verkoos het om op een pilaar te gaan zitten.
Dat maakte hem beroemd en zijn fans kwamen hem in groten getale opzoeken.
Dit dwong Simeon tot het verhogen van zijn pilaar.
Zo vergrootte hij zijn afstand tot zijn volgers.
Ik weet nog dat er in Nederland veel ophef werd gemaakt als er een zilverreiger werd waargenomen.
Het leidde tot ophef onder de vogelaars die zich met hun camera's in aanslag richting vogel bewogen.
Allemaal voorbij. Het is nu een bijna ordinaire verschijning in het polderland.
Dit geldt voor veel rare vogels die uiteindelijk gewone vogels zijn geworden.
Ik ben de vogel tot een tiental meters genaderd.
Hij beschouwt zijn heuveltje een pilaar te zijn en vliegt niet weg.
Ik ben het die deze plek verlaat.

Jonge kuifkoekoek

Ik ga op mijn blog niet pronken met mijn waarnemingen, dat doe ik op een andere site.

Maar zo af en toe kan ik het niet laten om een waarneming te melden.

Zonder te zoeken kun je heel wat vinden.

Mij is dat zojuist overkomen.

Tijdens de wandeling bij 32˚C heb ik het hoofd zo koel weten te houden en de blik zo scherp dat ik een bijzondere veer kon oprapen.

Een paar jaar geleden vloog er een vogel, door mij opgeschrikt, langs een hek dat zij even beroerde.

Daardoor verloor de vogel één veer.

Nog altijd bewaar ik hem als tastbaar bewijs dat ik een kuifkoekoek, Clamator glandarius, heb gezien.

Tijdens mijn wandelingen zie ik hem zo af en toe, maar meestal op grote afstand.

Nu vond ik dus deze veer, een handpen die de overduidelijke de roestbruine kleur heeft waaraan een jonge kuifkoekoek in vlucht is te herkennen.

Patrijzen

Op weg naar de bakker een stop gemaakt voor een wandelingetje met Tanna.

Aan de overkant van de weg zag ik een koppeltje patrijzen.

Ze zaten gelukkig onder de wind, waardoor de hond geen lucht van hen kreeg en ik alle gelegenheid had een plaatje te schieten.

Het was op dezelfde plek waar ik een paar jaar geleden meemaakte dat een volledig patrijzengezin door een voorbijrazende auto werd platgereden.

Ik kon nu nog lang genieten van het foeragerende stelletje.

Nu maar hopen dat ze niet van asfalt houden.

Huiselijke archeologie

Mijn huis is samengesteld uit vier woningen.
Vier kleine woningen maken samen een grote van 365m³.
Wanneer ik elke dag een vierkante meter zou kunnen renoveren dan was ik dus in een jaar klaar.
Was het maar zo.
Af en toe pak ik wat aan en dan blijkt alle werk meestal veel langer te duren dan gepland en gehoopt.
Het huis is gemiddeld zo'n driehonderd jaar oud.
Dit dorp is honderd jaar geleden geëlektrificeerd en delen van de bedrading in dit huis komen nog uit die tijd: houten gootjes met daarin bedrading met katoenen isolatie. Veel zekeringen zijn nog van porcelein met daarin een loden draad.
Romantisch maar toe aan vervanging.
Nu ben ik bezig de tien meter lange gang op te knappen.
Deze was "verfraaid" met door mij gehate crepie en een lichtgroen behang met een soort marmerachtige structuur.
Dus behang eraf en de crepie verstoppen achter stucwerk.
Het behang was geplakt met een betere soort lijm. Het kostte dus de nodige moeite om het af te weken.
Als verrassing toont zich dan de nieuwe, oude behanglaag en daar onder een muurschildering.
Meestal is het behang niet fraai en de muurschildering stelt niet veel meer voor dan een marmer-imitatie.
Nu vond ik als laatste behanglaag een verrukkelijke afbeelding van een paar vogeltjes, amandelbloesem en  besdragende takken.
Even nadenken of ik dit laat verdwijnen of dat ik het als museaal element in zicht laat.

Veertien juli

Vandaag reed de Tour de France door Münster in de Elzas.

Tien dagen geleden dronk ik hier op het terras van een konditorei in het centrum een espresso en bekeek de ooievaars op de gebouwen rondom dit plein; ik telde er zo'n 75.

Mijn gedachten gingen terug naar de ooievaarstellingen in Nederland en de aanvragen van  STORK voor het bijklimmen van nesten in reservaten waarover ik toen iets te vertellen had.

Ik weigerde op een gegeven moment de vergunning voor het bijklimmen van een nest op Cortenoever langs de IJssel.

De wereld werd te klein: ik was een nieuwe bedreiging voor de ooievaars in Nederland.

Toen ik vertelde dat ik meerdere malen had waargenomen dat ooievaars de pullen van grutto's als voer verzamelden en ik vond dat je op een gegeven moment moet accepteren dat het weer redelijk gaat met de ooievaar in Nederland en dat we blij moeten zijn dat deze vogel zich nu redt zonder allerlei extra hulp, keerde de (telefonische) rust enigszins terug.

De zorg voor het milieu moet op een zeker moment belangrijker worden dan de zorg voor de individuele soort.

Enfin, zouden de jonge ooievaars in Münster vandaag genoten hebben van de Tour die onder hen door reed?

Hop hop

Vanmorgen had ik trek in lekker brood.

Daarvoor moet je hier naar Cruzy.

Tenminste als je wit brood wilt kopen.

Onderweg even gestopt om de hond uit te laten.

Van alle kanten klonk de roep van de hop.

Nu moet dat wel met een korreltje zout worden genomen.

De roep van de hop is nogal laag van toon en valt daardoor moeilijk te lokaliseren.

Nu had ik geluk.

Vanwaar ik stond kon ik twee hoppen zien roepen en lukte het mij beide te fotograferen.

Het ontbijt kon niet meer stuk!

Korhoen

Als kleine jongen begon het voorjaar pas echt als mijn vader  mij meenam naar het bolderen van de korhoenders.
Als het nog donker was vertrokken we  naar de Arnhemse Heide. Die lange wandelingen door het aardeduistere bos herinner ik mij nog goed.
We verstopten ons in een greppel en wachtten op het eerste ochtendlicht waarin de korren actief werden. Langzaam kroop de koude richting mijn botten, maar gelukkig had pappa een fles warme thee meegenomen. Ingerold in krantenpapier was hij nog heerlijk warm gebleven en deze zoetere drank was op zo'n moment het lekkerste op de wereld.  Ineens was er dan het geluid van schaatsen op dun ijs: het bolderen van de korhoenders was begonnen!
Lang geleden allemaal en meer dan alleen een zoete herinnering, want niet alleen is die tijd voorbij, maar ook is het korhoen praktisch geheel uit Nederland verdwenen.
Als laatste heb ik in 1981 nog een haan gezien, wegvliegend van de Hoogbuurlose Heide richting Gerrits Flesch; sindsdien is er nooit meer een kip gezien.
Maar vanmiddag, ruim dertig jaar later, zag ik hier bij mij in de buurt weer een korhaan. Opgestoten door Tanna, vloog hij luid protesterend voor mij langs.
Twee weken geleden een genetkat, vandaag een kor. Ik hoop dat de zeldzaamheden op mijn pad blijven komen, dan wordt het een bijzonder jaar!

Vogelvraag

"Het is de Cetti's zanger", althans dat dacht ik.
Het heeft lang geduurd eer ik wist wat voor vogel ik in bos en veld rondom mijn dorp hoor.
Urenlang zingt hij in mijn moestuin.
Vreemd, kikkerachtig geratel met korte tsjilpjes hoor ik ook.
Beide geluiden blijken door hetzelfde vogeltje gemaakt te worden.
Sinds vandaag weet ik zijn naam.
Ik had het geluid op https://soundcloud.com/linde-h/ gezet en vragen gesteld aan mijn collegae in Nederland.
Maar ondertussen staat het geluid wel op het wereldwijde web eb kwamen er heel wat reacties.
Zo leerde ik weer even hoe nuttig internet kan zijn want het bleek toch een nachtegaal!

Kleine trap

Vanmiddag was ik op zoek naar de kleine trap.

De kleine trap is behoorlijk zeldzaam, zeker als broedvogel. 

Hier in Frankrijk heeft hij sinds een paar jaren de vlakte zuidelijk van mijn dorp als broedbiotoop 

Begin mei zag ik hem voor het eerst, echter zonder dat ik mij hiervan bewust was.

Ik liep op een heuvel en zag vlak onder mij een een vreemde bergeend vliegen. 

"Wat doet een bergeend hier?" dacht ik bij mijzelf en nam mij voor thuis de vogelgids eens flink door te spitten. Het plaatjes kijken leverde geen resultaat op..

Maar vandaag was ik bewust op zoek naar de kleine trap.

Die zoektocht begon met theoretische studie: ... kenmerkend is de eendachtige vlucht met snelle, ondiepe vleugelslagen, waarbij de witte vleugels met zwarte uiteinden opvallen.

"Verrek," dacht ik bij het lezen van deze tekst, "ik heb jou eerder gezien!"

Vandaag geen trap gezien, maar wel ontdekt dat ik er al eerder een zag.

Wel leverde de zoektocht mij een prachtige groeiplaats van de bijenorchis.

Zo zie je maar; een vliegende kraai vangt altijd wat.

Hop

Vorige week zei een vriend mij: "De hop kan nu elke dag arriveren!"
Lang heb ik niet hoeven wachten.
Vandaag gonsde het in het dorp van roepende hoppen.......
Spannende tijden komen, elke dag weer iets nieuws te beleven.

Dood vogeltje

Vanmorgen zat er in de klimroos (die nog steeds in bloei staat) voor het eetkamerraam een bonte vliegenvanger, al prachtig in zomerkleed.
Door hem moest ik denken aan het roodborstje dat zich in Nederland dagelijks vanuit het keukenraam liet bewonderen. Grappig hoe in het voorjaar de wintergast op dezelfde dag verdween als zijn collega trekvogel uit het Zuiden was aangekomen. Daardoor leek het alsof er jarenlang hetzelfde vogeltje voor het raam zat.
Na de koffie maakte ik een wandeling met Tanna en een beetje beduusd bekeken we het dode roodborstje aan de voet van de kerktoren.
Komt dat nou omdat ik aan hem dacht?
Ik voelde mij er een beetje schuldig door.