Le jour de gloire est arrivé

Om twee uur mocht ik samen met mad. L. de tent verlaten.

Even daarvoor hadden wij ons gemeld bij de vaccinatiepost tegenover het ziekenhuis in Narbonne.

De reis erheen voelde een beetje als spijbelen. We hadden een reden om de opgelegde beperking van maximaal 10km van huis te overschrijden en zomaar even de wijde wereld in te gaan.

Corona heeft onze wereld en die van velen, heel klein gemaakt.

Er valt mee te leven maar ik stel mij voor dat het voor de jonge mens voelt alsof je in de gevangenis bent beland.

Wat hebben wij uitgekeken naar dit moment en met plezier ondergingen wij de vaccinatie. 

Dat was om 13:45. 

Ons werd een papiertje overhandigd en moesten daarmee in een tent plaatsnemen

Een kwartier later wij de tent verlaten.

De eerste stap naar het paspoort naar de vrijheid is gezet

Kan niet wachten op de tweede prik!

What the fock

Groot nieuws in Nederland (en inmiddels ook in Frankrijk): Franse vakantiegangers lopen rond in safaripark. Het filmpje op Youtube (Tutube op z'n Frans) is megamaal bekeken.
Mij gaat het minder om het beeld, maar des te meer om de begeleidende tekst:

What the fock
  Oh wat erg
    In die auto mensen, kom op
      Oh wat erg
Jesus
  What the fock
    What the fock
      What the fock
Ok
  Jesus
    Kijk die kat
      Kijk dat beest
Oh
  Jesus
    Jesus
      Oh my God
        Oh my God
          Oh wat erg
Jesus
  Oh wat erg
    Nee, nee, nee
      Oh wat erg
Niet zo hard
  Oh my God
    Kind, nee
      Jesus, nee
        Jesus,
          Jesus
Doe normaal man
  Jesus
    Sorry maar
      Nee
        Nee
          What the fock
            What the fock
              Oh wat erg
In die auto mensen, kom op
  Oh wat erg
    Jesus
       What the fock!

Wat een rijk taalgebruik!
Een pracht van een gedicht: goeie tekst, lekker metrum.
Jammer dat mijn schoolgenoot (School 19) Johnny van Doorn, beter bekend als Johnny de Selfkicker
dit niet heeft mogen meemaken.
Hij zou genoten hebben van zulk een poëzie!

Winterdepressie

Ruim vijf jaren woon ik nu in Frankrijk.
Omdat ik in Nederland nooit een leven heb geleid als een gepensioneerde, vind ik het lastig om objectief vast te stellen wat het verschil is om hier of daar te leven; daarvoor is het verschil tussen voor en na de pensionering te groot.
Maar laat ik eens op zoek gaan naar verschillen die ik opmerkelijk vind.
De lengte der dagen is zoiets opmerkelijks.
Op 21 december komt hier de zon op om 08.18 uur en gaat onder om 17.14 uur.
In Nederland is dan de zonsopkomst om 08.43 uur en de ondergang om 16.25 uur.
Op de kortste dag van het jaar is de daglengte in Zuid-Frankrijk dus 1.14 uur groter dan in Nederland. Omdat in de winter de schemertijd naar het zuiden toeneemt is het verschil in daglengte inclusief schemertijd nog groter: 12.39 uur tegen 11.05 uur; ruim anderhalf uur langer!
Bedenk daarbij dat het aantal onbewolkte dagen hier aanmerkelijk groter is dan kan ik vaststellen dat ik hier aanmerkelijk meer moeite moet doen om in een winterdepressie te geraken dan in het Noorden.

Zomerdag

De zon schijnt en het is warm vandaag.
Aan zee in La Nouvelle.
Ik lig op het zand bij de branding en geniet van de warmte.
In de verte zie ik de toppen van de Pyreneeën; een teken dat het weer zal veranderen.
Wat heet het weer zal veranderen . . . . het seizoen verandert.
Ik duik in zee.
Op kilometers kust ben ik de enige die in zee zwemt.
Het water is heerlijk en vervolgens een kilometerslange strandwandeling.
Onderweg kom ik meerdere kwallen tegen die de zee op het strand heeft achter gelaten.
Ik gooi een paar zeepaddestoelen terug in zee in de hoop dat ze tot leven zullen komen.
De zon brandt nog op mijn huid en staat nu laag boven de horizon.
Ik weet dat het morgen echt herfst zal zijn en met die wetenschap neem ik afscheid van een hele lange zomer!

Vooruitgang

Het is 1 september en dat betekent dat de stilte in het dorp is teruggekeerd: de scholen zijn weer begonnen.

Hiermee is een einde gekomen aan de negen weken lange zomervakantie. 

Daarnaast geniet de schooljeugd ook nog volop van vakantie in de loop van het schooljaar: in totaal 17 weken. Het aantal schooldagen is voor de Franse leerlingen slechts 144 (in Nederland 200), maar dat zijn dan wel schooldagen voor de leeftijd vanaf zes jaar van half negen tot half vijf. en voor veel schoolkinderen begint en eindigt de dag met een lange rit in de schoolbus langs vele afgelegen dorpen.

Hier komen de kinderen om zes uur 's avonds de bus uitrollen, meestal met een tas vol huiswerk.

Het is nu dus stil. Niet alleen de kinderen uit het dorp zijn nu weg, maar ook de vele vakantiegangers met hun kroost.

En dan ineen geraas: stof en lawaai. . . . ?

Ik zie een heuse veegwagen aan mij voorbijrijden. 

Tot nu toe werden straten en pleinen door de garde champêtre handmatig schoongeveegd.

Een echte primeur dus. Nooit eerder reed een veegwagen door dit dorp.

De vooruitgang is niet te stuiten!

Kattenrestaurant

In het zuiden van Europa gaat men over het algemeen wat minder zachtzinnig om met vee en huisdieren dan in Noord-Europa. De grote hoeveelheid plaatsen waar het stierengevecht wordt getoond is schrikbarend hoog. Catalonië is hierop een goede en hoopvolle uitzondering.
Een ultieme vorm van dierenliefde kwam ik vanavond tegen in Begur.
Op diverse plaatsen in dit stadje staan kattenrestaurants.
Onder een afdakje staan een bakje water en een bakje kattenvoer: beide keurig gevuld!
Ik wist niet dat er zoiets bestond, laat staan dat ik verwacht had het in Spanje tegen te komen.
Rare jongens, die zuiderlingen.

Steenmannetjes 4

Ik kan het niet laten.
Vooral met wankel evenwicht.
Zo kwetsbaar dat zelfs de wind er mee kan spelen.
Wellicht loopt een dronken kever er een omver.
Dan heb ik niet de gedachte dat mijn bouwsels door mensen zijn vernield.
Toen in het dorp bekend werd dat ik gestopt was met stapelen ontving ik
de nodige support om vooral door te gaan.
En aan de andere kant, het zal mij ook een zorg zijn wat ervan gevonden wordt.
Stapelen, gewoon stapelen . . .

Steenmannetjes 3

Gisteren was de eerste ronde van de departementale verkiezingen.

Mevrouw L. moest vier uur in het stembureau achter de stembus de wacht houden. 

Een lange zit, maar je hoort wel veel nieuwtjes uit onze kleine gemeenschap.

Na zessen moest zij weer opdraven om bij het tellen der stemmen te assisteren.

Daar hoorde zij: Er loopt een type rond die overal "onze" stenen op elkaar stapelt."

Er was zelfs al een verdachte.

Mijn geliefde bekende dat haar geliefde dat deed.

Het werd als een zeer onbegrijpelijk gedrag ervaren.

Tja, het gevoel voor humor is niet overweldigend.

De veranderingen van het weer worden kennelijk  als voldoende ervaren en subtiele toevoegingen aan het landschap brengt de gemeenschap in verwarring.

Ik geloof dat ik er beter aan doe het hierbij maar te laten.

Steenmannetjes 2

Het schilderwerk even ontvlucht en een creatieve wandeling met Tanna gemaakt.

Ik kan de paden inmiddels wel dromen en vind het tijd worden voor wat landart.

Dus begon ik met het rondstrooien van steenmannetjes.

Als ik een beetje flink stapel dan lukt het mij er zo'n tien per wandeling in het veld achter te laten.

Ik ben benieuwd wanneer dit een onderwerp van gesprek wordt in het dorp!

Huiselijke archeologie

Mijn huis is samengesteld uit vier woningen.
Vier kleine woningen maken samen een grote van 365m³.
Wanneer ik elke dag een vierkante meter zou kunnen renoveren dan was ik dus in een jaar klaar.
Was het maar zo.
Af en toe pak ik wat aan en dan blijkt alle werk meestal veel langer te duren dan gepland en gehoopt.
Het huis is gemiddeld zo'n driehonderd jaar oud.
Dit dorp is honderd jaar geleden geëlektrificeerd en delen van de bedrading in dit huis komen nog uit die tijd: houten gootjes met daarin bedrading met katoenen isolatie. Veel zekeringen zijn nog van porcelein met daarin een loden draad.
Romantisch maar toe aan vervanging.
Nu ben ik bezig de tien meter lange gang op te knappen.
Deze was "verfraaid" met door mij gehate crepie en een lichtgroen behang met een soort marmerachtige structuur.
Dus behang eraf en de crepie verstoppen achter stucwerk.
Het behang was geplakt met een betere soort lijm. Het kostte dus de nodige moeite om het af te weken.
Als verrassing toont zich dan de nieuwe, oude behanglaag en daar onder een muurschildering.
Meestal is het behang niet fraai en de muurschildering stelt niet veel meer voor dan een marmer-imitatie.
Nu vond ik als laatste behanglaag een verrukkelijke afbeelding van een paar vogeltjes, amandelbloesem en  besdragende takken.
Even nadenken of ik dit laat verdwijnen of dat ik het als museaal element in zicht laat.

Angst

Het Front National is in de Provence een grote, zoniet de grootste partij: madame Le Pen kan hier een potje breken.

Zoals zo vaak tijdens in tijden van crises maakt men een ruk naar rechts en tracht te beschermen wat men wil behouden: desnoods met dit maffe bordje. 

Ik vraag mij af hoeveel procent van het inbrekersgilde leest Engels?

Malpas

Zo vaak heb ik hier het Canal du Midi overgestoken.
Nooit ben ik een keer uitgestapt om een stukje langs het kanaal te lopen en daardoor ook de tunnel te bezoeken.
Het is een bijzondere plek waar drie tunnels elkaar kruisen.
De diepste tunnel is voor de afwatering van een drooggelegd meer.
De middelste tunnel is voor de spoorweg van Béziers naar Narbonne en de bovenste tunnel is voor het kanaal. Deze werd in 1679 in 8 dagen gegraven.
Terwijl ik door de tunnel wandel springt Tanna het water in en zwemt voor mij de tunnel uit.
Later blijkt dat het haar om een enorme rat was te doen.
Zonder scheepvaart toch reuring in de tunnel!

Trillende lucht

Thuis werd niet over geld gesproken waar de kinderen bij waren; ik kan mij althans geen enkel monetair gesprek tussen mijn ouders herinneren.
Wel weet ik dat ik eens tijdens de maaltijd bedelde om een zakgeldverhoging: van een dubbeltje naar drie stuiver!
"Aan tafel wordt niet over geld gesproken" was de reactie. Overigens kreeg ik de daarop volgende zaterdag wel drie stuivers uitbetaald.
Laatst bezocht ik voor het eerst een bijeenkomst van Nederlanders in de Languedoc-Roussillon.
Vanaf de parkeerplaats liep ik met een Hollandse dame op. Na het voorstellen maakte ik een opmerking dat het nog zulk mooi zomers weer was. Twee minuten later wist ik hoe enorm groot haar tuin was, hoeveel zij tuinierde en dat ze een mannetje voor het zwembad zocht. Met het hele gesprek wilde ze maar een ding zeggen: "Ik heb het breed"!
Tijdens het gezamenlijke eten zat ik ingeklemd tussen landgenoten die thuis niet de les betreffende geldgesprekken hebben gekregen zoals ik. Het toppunt vond ik: "Natuurlijk kan iemand met een klein pensioentje hier niet rondkomen, die moet gauw terug naar Nederland"!
Weldra kende ik de (interessante) beroepen van de heren en was hun welstand makkelijk in te schatten. Veel geldbesparende tips werden uitgewisseld en de verdere verhalen betroffen de successen van hun kinderen en kleinkinderen.
Mensen praten veel.
Waarschijnlijk om niet te hoeven luisteren.

Oppassen dus . . . ..

Caddy

Het kan verkeren.
Ik ben verworden tot caddy van m'n zoon.
Samen gaven we het beeld af van een rijke patser met z'n privé caddy/leraar.
Dat deden we op de golfbaan van Mazamet en Lamalou-les-Bains
Alleen kon ik hem niets leren, maar hoefde mij ook niet voor hem te schamen, want golfen kan 'ie!
Ik heb er van kunnen genieten, niet in de laatste plaats door het vinden van een groeiplaats van wilde cyclamen.

Eitje?

Dakdoublet

Ik herinner mij de wandspreuk "Het is geen man die niet roken kan."

Duidelijk een reclametekst uit een tijd waarin nog zorgeloos gerookt kon worden.

Jongens van twaalf jaar werden overgehaald om met roken te beginnen, anders hoorde je er helemaal niet bij. Astma of verkoudheid werd het best bestreden met een Dr. Dushkind. Zelfs voor de drogisterij stond een fietsenrek met reclame voor dit sigarettenmerk.

Hier in Frankrijk hangt waarschijnlijk een andere spreuk aan de muur; "Het is geen man die niet jagen kan."

Elke dag klinken er schoten uit het veld. 

De hagel is bedoeld voor patrijs of zwijn (hier bejaagd met brenneke's). 

Ik ken mensen die in de jachttijd uit wandelen gaan gekleed met een signaalvest!

Zo erg is het niet met mij.

Ik ga er van uit dat de schoten niet voor mij of mijn hond zijn bestemd, daarnaast; risico's horen bij het leven!

Vandaag werd er wel heel heftig gejaagd, het ene na het andere doublet was te horen.

Ik kon mij niet voorstellen dat het mogelijk was om zoveel patrijzen achter elkaar te knallen.

Ik liep in de richting van de schoten.

Wat bleek, naast het kerkhof bouwt de kantonnier van het dorp zijn nieuwe woning. Nu werden de dakspanten vastgespijkerd met een halfautomatisch stuk gereedschap, poef, poef , dan een pauze, poef, poef .....

Weer een nieuw woord: dakdoubletten!

Sneeuwvrij

Zuid-Frankrijk heeft nu ook een witte hoed.
Gisteren begon het in de namiddag te sneeuwen.
Dikke vlokken vormden een laag sneeuw die kraakt onder je voeten.
Voor de noordeling niets bijzonders, maar hier zo uitzonderlijk dat de kinderen in het dorp vandaag sneeuwvrij hebben!

Wijsheid van Poeh

Laatste zeebad

Dat ik vandaag op 15 november in zee heb gezwommen vind ik het vermelden waard.
Nee, het is geen heldendaad zoals het jaarlijkse nieuwjaarsbad in Scheveningen.
Ik hoefde immers geen prestatie te leveren, maar het weer.
Tot half vijf hadden we het idee dat we echt zaten te bakken in de zon.
Heerlijk warm, geen wind en het water had nog een temperatuur die het mogelijk maakte om te gaan zwemmen.
Nooit eerder meegemaakt.
Maar, het zal echt de laatste keer geweest zijn, vanaf morgen bewolkt!