Regeldag

De nacht was heet en slapeloos.
Het hoofd vol vragen en zoekend naar de antwoorden.
De dag wordt besteed aan telefonades met de verzekering.
Omdat er ontzettend veel vakantiegangers zijn, die ook iets moeten regelen met hun verzekering,
is er geen doorkomen aan.
We denken veel aan en praten veel over ons ongeluk.

Ondertussen gaan de telefonische pogingen om in contact te komen met de verzekering gestaag door,

evenals het oplopen van de temperatuur.

Om twee uur is het niet meer uit te houden op onze kamer. 

Tijd voor een kleine siësta.

De enige plek die zich hiervoor leent leek mij de kathedraal Saint-Mammès in het centrum van de stad.

De kerk geeft weinig verkoeling en de contemplentatie ging ook niet de goede kant op.

Terug naar het zweethok.

Laat in de middag lukt het mij om de verzekering te bereiken. Door de gekte aan vakantieverkeer op de weg (het is het weekend van chassé-croissé) komt de hulp maar moeilijk op gang.

Er wordt een huurauto voor 24 uur aangeboden om thuis te kunnen komen. 

Ik geef aan dat dat geen kleintje moet zijn omdat wij vrij veel bagage bij ons hebben. Tevens vertel ik dat 24 uur onvoldoende tijd is om thuis te komen, in verband met die verkeersgekte en omdat ik alleen moet chaufferen.

Hier is gelukkig begrip voor; we krijgen een grotere huurauto en mogen die 48 uren gebruiken. 

Er is echter een maar, die auto staat in Besançon: 200 kilometer verderop.

Onze hotelkamer kijkt uit op de Rue Diderot. We zitten in het centrum van de mooiste vestingstad van Frankrijk. Veel renaissance-huizen uit dikke blokken natuursteen opgetrokken.  

De hitte van de dag, 39°C, is in de stenen gekropen en daardoor blijft de nacht even heet als de dag.

Onze laatste nacht in Langres wordt daardoor een heel lange.

Rijbewijs 1

Ik citeer even het AD van 6 februari 2016:

De clichés blijken te kloppen: Franse ambtenaren werken minder en verdienen meer dan hun collega's in andere landen. Het begrip 'Franse ambtenaar' doet sommigen dromen en anderen gruwen. Het is iemand die met héél veel collega's héél weinig doet, daar goed voor betaald krijgt, en die lang op vakantie mag.

Dat zijn de clichés, en die blijken niet geheel bezijden de waarheid. De liberale Franse denktank IREF (Instituut voor Economische en Fiscaal Onderzoek) maakte een vergelijking met vijftien andere rijke landen die zijn aangesloten bij de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) en de conclusies zijn niet mals

Een kwart van de beroepsbevolking (25,7 procent) is in Frankrijk werkzaam als ambtenaar. Het overgrote deel is in vaste dienst én heeft een arbeidscontract voor het leven. Daarmee is het land recordhouder. Gemiddeld werkt in de OESO-lidstaten 15,5 procent als ambtenaar.

'Als Frankrijk zich naar dat gemiddelde zou voegen, zouden 1,6 miljoen Franse ambtenaren een andere baan moeten zoeken, wat een besparing van 48,4 miljard euro per jaar oplevert,' staat in het IREF-rapport.

De Fransen die bij de rijksoverheid, regionale overheden of overheidsdiensten werken, zitten 35,5 uur per week achter hun bureau. Dat is de kortste werkweek van alle vergelijkbare landen. Zelfs de Italiaanse ambtenaren (36 uur) en de Spaanse ambtenaren (37,5 uur) werken langer dan hun Franse collega's.

Het werk houdt ook eerder op in Frankrijk. De officiële pensioenleeftijd is 62 jaar, terwijl die in het onderzochte OESO-gebied gemiddeld 67 is. En de Franse ambtenaar wordt ook nog (iets) beter betaald dan in het buitenland. Alleen onderwijspersoneel in Frankrijk is slechter af dan leraren elders.

Die situatie is niet vol te houden, zegt directeur Nicolas Lecaussin van het liberale IREF. Het Franse ambtenarenapparaat is te duur, terwijl het land al kampt met een enorme staatsschuld.

'De regering probeert te bezuinigen en in zo'n situatie is het onvoorstelbaar ons archaïsche systeem van overheidsfunctionarissen niet ook aan te pakken,' aldus het rapport.

Tot zover dit citaat.

Op 25 januari j.l. heb ik een Frans rijbewijs aangevraagd omdat mijn Nederlandse rijbewijs op 19 juli verloopt. 

Het bemachtigen van een rijbewijs alhier blijkt een behoorlijk do-it-yourself-gedoe. Formulieren, akten, foto’s, bewijsmateriaal dat ik nog leef  en de rekening van de elektriciteits-leverancier die moet aantonen dat ik woon waar ik woon heb ik aangeleverd.

Vervolgens een half jaar radiostilte. 

Vorige week een brief gestuurd naar de instantie met de noodkreet dat ik weldra niet meer mag chaufferen.

Vanmorgen, op het moment dat ik nogmaals bezig was om via de mailbox het ambtenarenapparaat aan te sporen om mijn dossier in behandeling te nemen, viel de begeerde brief op de mat. 

Tot  12 maart volgend jaar moet ik het stellen met een voorlopig rijbewijs, zijnde een flodderig A4-tje. Het artikel uit het AD bewijst wellicht: hoe meer ambtenaren, hoe minder productief het overheidsapparaat functioneert. 

Het wachten heeft 172 dagen geduurd!
Ik ben benieuwd hoeveel dagen het gaat nog duren tot de dag waarop ik mijn nieuwe rijbewijs in mijn bezit heb.

Naar huis

Achter het stuur

Een bezoek aan vrienden en familie in Nederland betekent voor mij twee dagen autorijden.
Het is een rit die ruimte biedt aan enige variatie.
Vanuit mijn woonplaats Montouliers via Clermont-Ferrand, Parijs en Antwerpen om zo bij Breda Nederland binnen te komen.
Of de route via het westen, dus Toulouse, Limoges, Tours, Parijs etc.
Of, de snelste route, via Montpellier, Nîmes, Lyon, Luxemburg, Luik, Maastricht, deze is de snelste, maar ook de duurste (tolweg Route du Soleil).
De drie routes verschillen in afstand niet zoveel, niet meer dan veertig kilometer op een afstand van ruim 1300 km.
Ditmaal heen gereisd over Clermont-Ferrand en terug over Lyon.

Regen

Het is heet en bovenal is het droog.
Gortdroog is het na bijna drie maanden zonder regen.
Overal zie ik stervende bomen als gevolg van die aanhoudende droogte. Zelfs oude amandelbomen leggen nu het loodje.
De wijnboeren die geen irrigatiesysteem hebben laten aanleggen hebben de druivenoogst zo lang mogelijk uitgesteld in de hoop op een buitje of een beetje zeewind waaruit het druivenblad nog wat vocht aan kan onttrekken, in de hoop op een iets rijkere oogst.
Maar nu is de "vendange" toch begonnen.
Eergisteren was ik aan de beurt om de zoete muscat te plukken. Na vijf uren was de temperatuur opgelopen tot 33°C en zat de pluk erop.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines. Er wordt voornamelijk 's nachts geplukt om de druiven zo koel mogelijk binnen te krijgen. Het verschil tussen dag en nacht is soms meer dan 20° en dat scheelt dus een hoop kosten in koeling van de most.
Op mijn dagelijkse wandelingen heb ik praktisch altijd een fototoestel bij mij.
De laatste tijd komt dat minder voor: zinloos.
Er valt niets te fotograferen, alles is verdort, en wat zich roert doet dat in de vroege ochtend of late avond.
Met de hond wandelen staat gelijk aan dierenbeulerij. Tanna begrijpt niet zij het het rondhollen moet laten en is dus in staat zich letterlijk dood te lopen.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines en overdag het gebrom van de canadairs, de geel gekleurde blusvliegtuigen van de bosbrandweer.
Elke dag brand in de buurt wel een stuk bos of struikgewas. Meestal beperkt zich de brand tot een honderdtal hectares, maar met harde wind zijn er nu ook al branden van over de duizend hectares.
Ik had nooit verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen . . .

Saint Martin

Sintere Maarten is zo koud,

Geef me een turfie of een hout,

Dan kan ik me verwarmen,

Met me blote armen,

En met me blote bene,

Kan ik een centje verdenen.

We lopen weer mee in de jaarlijkse optocht vanaf het gemeentehuis naar het monument voor de gevallenen op het kerkhof. Een jaarlijks ritueel op Armistice, de herdenking van het einde van de Eerste Wereldoorlog. Er zijn jaren geweest dat er naast mevr. L. en ik slechts een paar dorpelingen meeliepen. Maar sinds vorig jaar, honderd jaar na het uitbreken van de Grote Oorlog is de opkomst iets groter geworden. 

Het is warm, zo niet heet voor de tijd van het jaar. Het kwik stijgt snel boven de twintig graden en de zon voelt weer zomers en iedereen is blij als we weer terug in de gemeenteraadszaal zijn en ons kunnen laven aan de aperitief.

Ik noemde zo'n warm najaar altijd een indian summer oftewel un été indien. 
Tijdens de borrel leerde ik dat zo'n warm najaar hier un été de Saint Martin heet.
Nou, dacht ik bij mijzelf, ik ken nog een bedelversje dat wij zongen op Sinte Maarten dat er vanuit ging dat het dan juist koud was!

Jagersfeest

Wat in Nederland een game fair heet, wordt hier in Frankrijk een salon de chasse genoemd.
Zo'n jagersfeestje heb ik vandaag bezocht.
Ik keek mijn ogen uit en ik ben op dit gebied heus wel wat gewend.
In Nederland zijn er de demo's van valkeniers, jachthonden en werphengels, zijn er stands met gadgets voor jager en vissers, van elektrisch verwarmde handschoenen tot onderbroeken in camouflage kleuren en wordt en voorlichting gegeven door de Koninklijke Jagersvereniging
en soortgelijke clubs.
Dat zag ik hier ook, maar vooral veel meer.
Samen met 20.000 andere bezoekers doolde ik over een immens groot terrein waar ik alle jachthondrassen van Frankrijk kon bewonderen.
Meer dan 1500 honden werden tentoongesteld.
Ik kon er alles leren over het zetten van de meest gruwelijke klemmen en voetangels.
Mij werd even (onder-ons) geleerd hoe ik het beste de das kan opruimen, met aan het eind de goede raad: "Met deze kennis wel discreet omgaan  s.v.p.!"
Jachtmunitie was er te koop tegen beursprijzen en het aanbod buksen en geweren (nieuw en oud) overweldigend.
Waarop je moet schieten werd ook aangeboden; konijnen, fazanten en patrijzen in overvloed in mooie kratjes.
Ik kon er zelfs een drone kopen waarmee ik mijn hond kon terugvinden of de zoekgeraakte jachtbuit.
Stomverbaasd was ik toen ik zag hoe er met patrijzen werd omgesprongen die werden ingezet voor een demonstratie met jachthonden en hoe iedereen dit met droge ogen aanzag.
Maar ik beleefde er ook iets moois: een prachtig rommelige Hubertusmis.
Een priester die er duidelijk zin in had en elk beest zegende die hem voor de voeten kwam.
Een schare gelovigen, die overduidelijk weinig religieuze routine bezat.
En bovenal een wanordelijke troep sonneurs, die de sterren uit de wolkenloze hemel bliezen.
Ik beleefde dus een te gekke dag!

Wel Charlie

Vandaag werd overal in Frankrijk geprotesteerd tegen de aanslagen, die deze week plaats vonden en voor tolerantie en vooral voor de laïcité.
Bij deze gelegenheid vond ik het meer gepast om aan de demonstratie in Narbonne deel te nemen dan op tv de actie's te volgen.
Ik weet hoe druk het in Narbonne kan zijn, tijdens de zomerfeesten, met al de toeristen.
Nu was de hoofdstad van de Aude afgeladen vol met mensen die uiting wilden geven aan hun gevoelens over de aanslag op de redactie van Hebdo Charlie.
Ik was dus ook even een Charlie. Door de drukte schuifelden we met z'n allen maar langzaam vooruit. Achter mij werd gediscussieerd over de naam Charlie. Niemand wist waar die voor stond.
Ik draaide mij om en voegde mij in het gesprek. Toen ik vertelde dat deze naam betrekking had op de voornaam van De Gaulle was men hierover stomverbaasd, en al helemaal om dit van een Nederlander te vernemen.
Al met al een indrukwekkende, maar vreemd genoeg ook gezellige demonstratie

Apenland

Ik zit nu achter een pc in de VVV van Narbonne.
Narbonne ligt in Apenland.
Momenteel is het bewolkt en daardoor is mijn internetverbinding uitgevallen.
Alleen als de zon schijnt wordt er voldoende vermogen opgewekt voor de accu`s die het krakkemikkige wifinetwerk in de lucht proberen te houden.
Nu dus al een paar dagen geen internet.
Juist nu we op reis willen gaan en nog een aantal bankzaken willen afhandelen, een hotel boeken, bestellingen plaatsen.
Daarom zit ik nu achter een pc te typen op een azerty-toetsenbord en dat valt niet mee.
Deze week een adsl-aansluiting aangevraagd, maar nog niet aangesloten.
Trouwens als dat wel het geval zou zijn, dan is het nog afwachten of daar een beetje snelheid in zit, want ook dat is hier zeer twijfelachtig.
Hier in de departementale hoofdstad zijn er nog steeds wijken die het nog met een trage, zeg maar middeleeuwse aansluiting moeten stellen.
Laat ik maar stoppen, want ik wind mij teveel op.
Eind deze week verlaat ik voor een paar weken dit digitale apenland.
 Ik reis dan af naar Nederland. Het land dat vol ligt met snelle glazvezelverbindingen . . . een digitaal paradijs!

Les Poilus de Montouliers

Na weken van voorbereiding is nu de tentoonstelling over Montouliers in de Eerste Wereldoorlog geopend. Mevrouw L. en ik waren lid van het voorbereidings- en organisatiecomité. Ik heb tijdens het proces van voorbereiding veel geleerd over de Franse vergadertechniek, of beter gezegd, over het totaal ontbreken ervan. Overleggen gaat hier heel langzaam en verloopt uiterst moeizaam omdat: a. iedereen zijn plasje over elk onderwerp, dat ter tafel komt, wil doen,
b. iedereen veel liever zijpaden inslaat dan de hoofdweg bewandelt,
c. iedereen bijzaken belangrijker vindt dan hoofdzaken,
d. iedereen iets wil zeggen waarover ze niets te zeggen hebben.
Het is daarom des te opmerkelijker dat er uiteindelijk een fantastische tentoonstelling is opgebouwd: wat telt is het resultaat.
Vol trots kon het organiserend team na afloop terugkijken op een geslaagde actie met een verrassend bijkomend resultaat: naar aanleiding van alle research (Paulette M.) naar de vermiste en gesneuvelde militairen uit ons dorp, bleken er vier vergeten, hun namen zijn niet vermeld op het monument voor La Grande Guerre.
Bij de komende herdenking op 11 november zullen hun namen voor het eerst worden genoemd !

Druivenpluk

Ziezo, de druivenpluk voor dit jaar is gedaan.
Het hete en droge weer houdt maar aan; ook tijdens de pluk.
De aanhoudende droogte is de oorzaak van de kleinere oogst, die daarentegen kwalitatief hoog genoemd wordt.
Enfin dat gaan we strakjes, als de zoete muscat in de fles zit, uitgebreid proeven.
Het is in elk geval voor het kleine groepje handplukkers een bijzonder jaar.
Na meer dat zestig jaren actief geplukt te hebben stopt onze trouwe Armande ermee.
Zij was zo langzamerhand als een  mascotte voor ons en ze zal node gemist gaan worden.
Enfin ik ga proberen om een speciale fles op de markt te krijgen, met haar portret op het etiket en een vermelding wat 2014 tot zo'n bijzonder wijnjaar maakt,

De Grote Oorlog

Zo vrolijk ginggen ze 100 jaar geleden ten oorlog.

Rode kepi, blauwe jas en rode broek. 

De kleurstoffen werden geleverd door Duitsland.

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek "De eerstgevallenen".
In dit boek van Theo Toebosch staan de levensverhalen van André Peugeot en Albert Mayer beschreven; de eerstgevallenen van de Eerste Wereldoorlog.
Bijna vijf jaren geleden vond ik tijdens het touren door de Franse campagne het monument ter ere van de eerste Franse gevallene: korporaal Andé Peugeot.
Ik kon toen niet bevroeden dat korporaal André op zijn beurt, verantwoordelijk was voor de eerste Duitse gevallene, de luitenant Albert Mayer.
Feitelijk onjuiste informatie, omdat de oorlog nog niet was uitgeroepen en dus werd de Fransman vermoord op eigen grond en daarmee is hij volgens mij slachtoffer in de plaats van gevallene.
Inmiddels zit ik hier in mijn Franse dorpje in het comittée ter voorbereiding van een tentoonstelling over de invloed van de Eerste Wereldoorlog op Montouliers.
Van de dorpelingen die aan de oorlog deelnamen keerden er elf niet terug.
De tentoonstelling beloofd iets indrukwekkends te worden, althans voor dit klein dorpje.
De opening is op 20 september in de salle polyvalante alhier.
Ik zou zeggen: komt allen . . . soyez nombreux!

Vakantie

Het begin van de zomervakantie betekent voor heel veel mensen vertrekken, huis en haard en vertrouwde omgeving inruilen voor een bestemming achter de horizon.
Nu ligt de horizon, in een polder, op minder dan 5 kilometer, dus hoeft de reis niet oneindig te zijn.
In Frankrijk gaat 30% van de vakantiegangers naar het buitenland, 22% prefereert de kust, 10% gaat naar de bergen en 34% naar La Campagne (het platteland)
De buitenlandse vakantiebestemming is hoofdzakelijk Spanje, Italië.
Waar overnachten ze?
10% Van de Fransen boekt een hotel, 5.5% gaat naar de camping, 9,5% huurt een huisje of gaat naar een chambre d'hôte. Een behoorlijke groep, 9,9% verblijft in een eigen tweede woning en 48% gaat logeren bij familie en 11,2% doet dat bij vrienden.
Wie verre reizen maakt kan veel verhalen, zegt een oud spreekwoord.
Het is duidelijk een gezegde uit een analfabete samenleving want zelf ken ik weinig interessante verhalen van verre reizigers, of het moeten de verhalen van Cees Nooteboom zijn. Ik weet uit al die verhalen waar de maaiste landschappen zich bevinden, de mooiste steden zijn, het lekkerste eten te genieten valt en de aardigste mensen wonen. Wat die verhalenvertellers zelf niet weten is, dat dat alles ook om de hoek te vinden is.
De meeste Fransen schijnen deze mening te delen en blijven dus in eigen land.
Ik vind dat een prettige gedachte, want anders zou je hier in de vakantietijd bijna enkel de Engelse taal horen spreken en daar moet ik niet aan denken!

Quatorze juillet

Het is feest in Frankrijk.

Vanavond gaat overal het vuurwerk weer de lucht in en zal op het dorpsplein de farandole in alle vrolijkheid gedanst worden.
Naast het vieren van deze nationale feestdag is er al de voorpret van alle vieringen rondom het 100-jarige jubileum van La Grande Guerre (1914-1918), vooral in 1916, als de slag om Verdun herdacht gaat worden, zal Frankrijk een natte broek krijgen van trots.
En ik gun het ze, want in principe is er weinig te vieren.
Of hier nu een linkse of een rechtse wind waait, het conservatisme staat elke vernieuwing van de samenleving en economie in de weg.
Frankrijk is zo langzamerhand het zieke kindje van Europa.
Maar in mijn dorp merk je niet dat men bezig is met de nationale politiek of het moet gaan over zo'n zakkenvuller als Sarkozy, die op dit moment de Calimero uithangt, dus zal het mij niet verbazen dat hij nog eens president gaat worden.
Het is leuk dat dit dorp met z'n 260 inwoners een eigen, dagelijks geopend, postkantoor heeft.
Binnen een straal van 5 kilometer bevinden zich nog drie andere postkantoren. Wanneer ik vertel dat in Nederland het laatste zelfstandige postkantoor op 28 oktober 2011 werd gesloten dan word ik meewarig aangekeken: "Vous pauvres Néerlandnais" en is er geen enkel besef dat het eigen postkantoor een enorme en exemplarische kostenpost is.
Hoe naïef kun je zijn?

Vanaf mijn terras heb ik mijn bijdrage aan de feestvreugde geleverd, op naar het volgende feest!

Aftakas

Gisteren maakte mijn buurman een domme fout met zijn tractor door deze te starten zonder te beseffen dat de hefinrichting was ingeschakeld. Achter de tractor was een spuitwagen gekoppeld en de heffing tilde deze via de aftakas op: aftakas verbogen.
Buurman ging werkelijk uit zijn dak van woede, dit is de tijd waarin van alles in de wijngaarden moet gebeuren en het is voor hem hollen en vliegen van de vroege morgen tot de late avond (daar tussen wel een flinke siësta).
Samen met hem de halve ochtend gewerkt om de aftakas weer recht te krijgen.
Thuis vertelde ik wat een achterlijke toestand het hier is omdat ik meer dan veertig jaar geleden tijdens mijn stages van de Landbouwschool, nooit een aftakas zonder beschermkap ben tegengekomen. "Het is vragen om ongelukken!" zei ik als laatste.
Vanmorgen zou ik mijn hond bij de buurman brengen en hij zou er de komende tij voor zorgen want ik ga naar Nederland.
Echter..... op dat moment werd in de wijngaard mijn buurman door zijn aftakas gegrepen.
Zo'n lullig koordje dat uit de zoom van een regenjack komt wikkelde zich razendsnel om de as en trok de man over de as.
Het is een pezige, ijzersterke vent en het lukte hem zich te redden.
Echter niet zonder vleeswonden aan beide bovenarmen en borst en enige gebroken ribben.
Het is meestal een dodelijk ongeluk en de buurman beseft zich dat terdege.
Inmiddels loopt hij alweer rond, maar de aftakas is nog steeds onbeschermd!

Eindelijk de gevraagde regen

In mijn moestuin heb ik drie punten om water te tappen.
Het is geen drinkwater, maar de leiding komt vanaf de Rhône.
Ik heb dus geen probleem met droogte in mijn tuin. Dat geldt echter niet voor de wijnboeren die deze winter, of in recente afgelopen jaren, nieuwe wijnstokken hebben geplant en geen irrigatie systeem in hun wijngaard hebben. De jonge planten moeten dus met de hand begoten worden, een hele arbeid.
Eindelijk viel gisteren in de namiddag een flinke regenbui . . . . men hoopt op meer!
Wellicht aanstaande maandag?
P.S.
Ja, ik weet het.
Foutje in de aftiteling: Couteau moet zijn Cousteau.
Helaas, ik kan het niet meer veranderen.

Hommels

De foto verdient geen schoonheidsprijs, maar de hommel wel.
Om kwart over vijf wandelde ik met Tanna door de velden.
Opeens was er dat vrolijke, zomerse geluid van zoemende hommels.
"Waar leven die op dit moment van?" vroeg ik mij af.
In de wijngaarden hangen nog vergeten trossen druiven.
Inmiddels zijn die door de "edele rotting" mierzoet geworden en daarmee in kostbaar voedsel voor de hommels veranderd.
Zoiets simpels vind ik een leuke waarneming die ik met schroom publiceer.
Waarom met schroom?
Deze foto maakte ik om tien over vijf, vijf minuten voor zonsondergang.
De zon gaat nu op zijn vroegst onder en dat is een verschil van zevenenveertig minuten ten opzichte van Nederland; daar gaat de zon al om zestien uur achtentwintig onder.
's Morgens is er een verschil van een half uur met Nederland en dat brengt het verschil per daglengte op een totaal van meer dan een uur en een kwartier.
Dat is een wezenlijk verschil in daglengte.
Tel daarbij de hogere temperaturen, de heldere hemel, de vrijwel afwezigheid van regendagen en je weet waarom ik hierover niet graag blog.
Ik vind het bijna pesterig als ik vertel wat voor weer het is, hoe vredig de dagen zijn, wat een rust ik hier ervaar en dat ik nu nog een hommeltje ontmoet......

Ikeagevoel

"12-12-'12
Ik zit in IKEA in Duiven.
Ik ben dus in Nederland.
Ik ben dus niet thuis, ik ben op reis.
Ik ben op bezoek bij familie en vrienden.
Ik ben ver van huis en toch is het hier heel bekend.
Maar het voelt niet meer naar huis, doch anders.
Ik ben hier gast.
Het is een goed gevoel.
Terug op de plek waar ik ben geboren, opgegroeid, gewerkt, voortgepland, geluk heb gekend, verlang ik naar huis, 1.377 km van hier."

Dit schreef ik 364 dagen geleden.
Vandaag, 11-12-'13 ben ik in de IKEA van Montpellier, ik heb een tekort aan ruimte voor mijn boeken.
Dwalend door dit woonparadijs voel ik mij terug in Nederland.
Alles wat ik zie associeer ik met de mij zo vertrouwde vestiging in Duiven nabij Arnhem.
Ik heb de sensatie dat ik vanuit de parkeergarage zo de IJsselbrug over kan oversteken en  zo mijn geboortestad binnen  kan rijden.
Ik passeer de kinderafdeling en loop het restaurant binnen.
Het  is twaalf uur.
Een sacraal moment in het dagelijkse leven in Frankrijk; men gaat aan tafel!
Het is druk, alle tafels zijn bezet.
Op menige tafel staat een wijnfles en rood gevulde glazen.
Direct besef ik dat ik ver van Nederland ben.
Dit is mijn land en Duiven is heel ver weg.

Plasmaferese

Tijdens mijn dienstplicht kwam op een nacht de sergeant van dienst de slaapzaal binnen hollen en vroeg om vrijwillige bloeddonoren.

Met twee andere rekruten werd ik naar het ziekenhuis van Venlo gereden.

Op de Maasbrug had een ernstig verkeersongeluk plaatsgevonden. 

Er was behoefte aan een voorraad bloed, noodzakelijk bij de chirurgische behandelingen van de slachtoffers.

Zo maakte ik, letterlijk bij ongeluk, kennis met het geven van bloed.

Vooral omdat ik de twee dagen na de transfusie was ontslagen van zware diensten, werd ik een trouwe bloeddonor. 

Op een bepaald moment werd ik gevraagd om in de plaats van bloed, bloedplasma te geven. Ik had ertoen zo'n honderd donaties opzitten.

Vlak voor mijn emigratie naar Frankrijk zou ik de mijlpaal van 200 plasmaferese's bereiken.

Dit jaar heb ik mij hier weer als donor opgegeven en inmiddels ben ik al dik over die mijlpaal heen.

Hier geen medailles, reiswekkertjes of andere goedbedoelde prullaria die ik in Nederland ontving na jubileum-donatie's. 

Echter nu verbaas ik mij over wat ik hier telkens aangeboden krijg: een rijk gedekte dis. 

Worsten, kaassoorten, paté, allerhande zoetigheden (nooit geweten dat Fransen zulke zoetekauwen zijn) uitgeserveerd door een allervriendelijkste verpleegster die er tijdens de maaltijd op toeziet dat je voldoende van dit alles tot je neemt, met als belangrijkste boodschap: "Il se faut hydrater!"

Ja, de Fransen zullen dat niet vergeten, maar een Hollander moet tot zuipen worden aangezet....waar is de pleegzusterbloedwijn gebleven?

Laatste duik?

Na de picknick toch nog even naar het strand voor een laatste duik.

Niet alleen ik had die gedachte want de weg naar het strand bij Narbonne stond vol geparkeerde auto's. De volgende dag meldden de kranten op de voorpagina dat het in de zomer niet zo druk was op Matteille.

Toch kon ik nog een parkeerplaats vinden en na een klein wandelingetje met mijn hond bereikte ik al snel een rustiger plekje.

Mijn duik in zee was een mooie afsluiting van een zomer waaraan geen einde leek te komen. Een zomer met volop zon en weinig wind. Over de regen zal ik maar niets zeggen want het probleem is hier niet de regen, maar het gebrek eraan. Na de zomer kwam de Indian Summer die tot deze dag voor een heerlijke verlenging van de zomer zorgde.

Laat nu de herfst maar komen, we zijn er klaar voor!