Inburgering

Het is bijna niet meer leesbaar, maar er staat RESERVE de CHASSE, oftewel: Rustgebied.

Nou ja rustgebied.

Hieronder versta ik een gebied dat in elk geval afgesloten is voor motorcrosser, quads, loslopende honden enzovoorts.

Hier is een rustgebied een plek waar het verboden is te jagen.

Naast het crossen met motor en quad, vinden hier namelijk op gezette tijden rave-party's plaats waarbij horen en zien je vergaat.

Maar dat mag, omdat het op privéterrein gebeurt. 

En omdat er niet meer dan 50 gasten komen geldt het als een soort verjaardagsfeestje.

Een schot hagel door het bord geeft de boodschap een extra accent.

We zijn in Frankrijk en het lukt mij steeds beter mij hierover niet meer te verbazen of op te winden.

Ja, de inburgering maakt grote stappen

Dierentuin

Wanneer ga je naar de dierentuin?
Het schijnt dat de meeste mensen dat drie keer in hun leven doen.
Allereerst als kind, vervolgens als vader en tenslotte als opa.
Bij mij verloopt het bezoek aan de dierentuin anders.
Als kind was ik vaak in de dierentuin te vinden; ik woonde er immers vlak in de buurt en had een abonnement.
Veel later, als ik door de week vrij was, bracht ik vaak mijn tijd door in Burgers Bush, vooral in de winter.
Nu heb ik feitelijk niets meer met dierentuinen.
Laatst zag ik op de Franse tv een uitzending waarin meerdere dierentuin-directeuren de hoop uit spraken dat in de nabije toekomst de laatste dierentuin gesloten zou worden.
Ik hoop het met hen.
Vandaag was ik in de de zoo van Sigean met m'n schoonzus; weer een uitzondering op de regel.
Het meest genoot ik van de flamingo's, pelikanen en ooievaars. Immers deze drie soorten verlaten dagelijks de dierentuin om in de lagunes tussen Leucate en Narbonne te foerageren. Prachtig om deze vogels in vlucht te zien, vooral de pelikanen, die als bommenwerpers komen aanzweven om op het water te landen!
Maar het maffe baltsgedrag van pelikanen is ook niet te versmaden:

Zomerdag

De zon schijnt en het is warm vandaag.
Aan zee in La Nouvelle.
Ik lig op het zand bij de branding en geniet van de warmte.
In de verte zie ik de toppen van de Pyreneeën; een teken dat het weer zal veranderen.
Wat heet het weer zal veranderen . . . . het seizoen verandert.
Ik duik in zee.
Op kilometers kust ben ik de enige die in zee zwemt.
Het water is heerlijk en vervolgens een kilometerslange strandwandeling.
Onderweg kom ik meerdere kwallen tegen die de zee op het strand heeft achter gelaten.
Ik gooi een paar zeepaddestoelen terug in zee in de hoop dat ze tot leven zullen komen.
De zon brandt nog op mijn huid en staat nu laag boven de horizon.
Ik weet dat het morgen echt herfst zal zijn en met die wetenschap neem ik afscheid van een hele lange zomer!

Libellen

Platycnemis pennipes

De hitte maakt dat er floristisch weinig spannends is te beleven, dus zoek ik het water op.
De aquatische flora is ook interessant, maar vooral de vele libellen maken deze natte excursies zo aantrekkelijk en het fotograferen van die beestjes blijkt een uitdaging.

Onychogomphus uncatus

Net als ik wil afdrukken komt er een windvlaag en maak ik een beweging waardoor ze op het laatste moment toch wegvliegen.
Zo langzamerhand echter begin ik te begrijpen wanneer het juiste moment is: wolken voor de zon.
Telkens als er een wolkje voor de zon schuift wordt het iets koeler (beter: minder heet) en zijn de libellen iets minder alert en gaan sneller zitten en blijven ook langer zitten.

Platucnemis acutipennis

Hop voor de deur

Einde jacht

Na vier en een halve maand sluit over vier dagen de jacht in mijn departement.
Er zijn weer volop lege patronen in de velden te vinden, getuigen van het jachtplezier.
Ik blijf het, niet alleen als jager, onbegrijpelijk vinden dat er nog altijd zulke kneuzen rondlopen die het verdommen hun afval mee naar huis te nemen.
Onbegrijpelijk.

Jacht

Vandaag was ik uitgenodigd om mee te gaan op een jacht op wilde zwijnen.
Ik had er niet zoveel zin in, maar liet mij toch overhalen.
De ontvangst door de andere jagers was hartelijk en ik keek mijn ogen uit hoeveel anders het jagen er hier aan toe gaat.
Toen ik eenmaal op post stond kreeg ik zowaar een geweer in mijn handen gedrukt.
Vurig hoopte ik dat de wilde zwijnen zo wijs zouden zijn om vooral niet in mijn buurt te komen.
Gelukkig waren ze dat ook.
Toen even na het middaguur de jacht onderbroken werd betreurde de jager, met wie ik op post had gestaan dat ik geen kans had gehad. Ik vertelde hem dat ik nog nooit met een geweer met Brenneke-patronen op zwijnen had geschoten en dat zoiets in Nederland niet was toegestaan. Dat ontlokte hem de opmerking dat Nederland toch maar een raar land is.
's Middags kreeg ik een buks geladen met 7x64 patronen. Een bekend kaliber maar toch probeerde ik mijn jager te overtuigen dat hij de post moest innemen en dat ik meer dan tevreden zou zijn met enkel toekijken. Daar echter, wilde hij niets van weten.
De hoop die ik 's morgens had werd 's middags niet ingelost, er naderde een zwijn.
Toen het beest mij tot op twintig meter was genaderd haalde ik de trekker over en als een blok ging hij neer.  Ik zal een foto van je maken,aldus de eigenaar van de buks! En daar zit ik dan en lach een beetje schaapachtig naar het hondje dat dit varken naar mij had gedreven.

Mierengevecht

Wijnoogst

De druivenoogst is voorbij, voor mij in elk geval.
Deze week zag ik dat er op nog enkele plekken werd geplukt, maar nu is het echt gedaan.
Het was voor de derde keer dat ik deelnam aan de pluk en ik kijk al weer uit naar volgend jaar.
De eerste uren zijn altijd heftig.
Niet gewend aan het vele bukken en alsmaar oppassen dat je niet je eigen vingers doorknipt in de plaats van het steeltje van de druiventros.
De controle is streng, dus steeds opletten dat er geen enkel druifje aan de stok wordt overgeslagen.
Daarna ontstaat routine en ritme.
Het plukken gaat steeds meer automatisch en is het een genoegen te luisteren hoe de lokale plukkers de roddels van het dorp doornemen.
Aan alles komt altijd een einde, zo ook aan de druivenpluk.
Op mijn wandelingen viel mij op dat er nog steeds wordt geoogst.
Her en der hangen nog trossen in de wijngaarden die de plukmachines of de handplukkers hebben gemist.
Nu zijn de dassen aan de beurt.
Ik vond zelfs een snurkende das langs een pad, midden op de dag.
Kennelijk was zijn geest beneveld geraakt door de gisting van de druiven in zijn maag: een dronken das!
Overal zie ik dassenlatrines die tot aan de rand toe gevuld met de resten van ware bachanalen!
Ik mag toch hopen dat ze oppassen bij het oversteken van wegen . . . . .

Bosrandpicknickvlinder

Het is bijna midi.

Het tijdstip voor de middagmaaltijd.

We zijn via omwegen op weg naar huis en kijken uit naar een geschikt restaurant langs onze route.

Alhoewel, na een week restaurant-eten zie ik op tegen tegen weer een lange zit.

Plots zie ik langs de weg een reclamebord voor een Intermarché: nog drie minuten!

Die belofte ken ik, als je geen verkeersovertredingen maakt moet je op het dubbele in tijd rekenen of een snelheidsovertreding begaan.

Even later verlaat ik de supermarkt met stokbrood, boter en een pakje gerookte zalm.

We zitten langs een verroest spoorlijntje te smikkelen en bevinden ons praktisch in het paradijs.

Tussen het spoorlijntje met een zandpad ernaast, ligt een klein weitje en dan begint een bos.

Ik slenter het weitje is, je weet maar nooit wat voor moois er groeit.

Het zijn meest algemene soorten die ik zie en dan nog behoorlijk ruige soorten ook.

Maar de aanwezigheid van bevertjes, tormentil en oregano vertellen dat, toen dit weitje nog gehooid werd, het er prachtig is geweest.

Een vlinder landt vlak voor mijn voeten en zoekt naarstig naar een plekje om haar eieren af te zetten.

Het geeft mij de gelegenheid wat foto's te schieten waarmee ik deze vlinder later kan determineren.

Eenmaal thuis blijkt het een bosrandparelmoervlinder (Argynnis adippe) te zijn.

Is het niet prachtig deze vlinder uitgerekend op de plek tegen te komen waaraan zij haar naam ontleend?

Patrijzen

Op weg naar de bakker een stop gemaakt voor een wandelingetje met Tanna.

Aan de overkant van de weg zag ik een koppeltje patrijzen.

Ze zaten gelukkig onder de wind, waardoor de hond geen lucht van hen kreeg en ik alle gelegenheid had een plaatje te schieten.

Het was op dezelfde plek waar ik een paar jaar geleden meemaakte dat een volledig patrijzengezin door een voorbijrazende auto werd platgereden.

Ik kon nu nog lang genieten van het foeragerende stelletje.

Nu maar hopen dat ze niet van asfalt houden.

Jagersfeest

Wat in Nederland een game fair heet, wordt hier in Frankrijk een salon de chasse genoemd.
Zo'n jagersfeestje heb ik vandaag bezocht.
Ik keek mijn ogen uit en ik ben op dit gebied heus wel wat gewend.
In Nederland zijn er de demo's van valkeniers, jachthonden en werphengels, zijn er stands met gadgets voor jager en vissers, van elektrisch verwarmde handschoenen tot onderbroeken in camouflage kleuren en wordt en voorlichting gegeven door de Koninklijke Jagersvereniging
en soortgelijke clubs.
Dat zag ik hier ook, maar vooral veel meer.
Samen met 20.000 andere bezoekers doolde ik over een immens groot terrein waar ik alle jachthondrassen van Frankrijk kon bewonderen.
Meer dan 1500 honden werden tentoongesteld.
Ik kon er alles leren over het zetten van de meest gruwelijke klemmen en voetangels.
Mij werd even (onder-ons) geleerd hoe ik het beste de das kan opruimen, met aan het eind de goede raad: "Met deze kennis wel discreet omgaan  s.v.p.!"
Jachtmunitie was er te koop tegen beursprijzen en het aanbod buksen en geweren (nieuw en oud) overweldigend.
Waarop je moet schieten werd ook aangeboden; konijnen, fazanten en patrijzen in overvloed in mooie kratjes.
Ik kon er zelfs een drone kopen waarmee ik mijn hond kon terugvinden of de zoekgeraakte jachtbuit.
Stomverbaasd was ik toen ik zag hoe er met patrijzen werd omgesprongen die werden ingezet voor een demonstratie met jachthonden en hoe iedereen dit met droge ogen aanzag.
Maar ik beleefde er ook iets moois: een prachtig rommelige Hubertusmis.
Een priester die er duidelijk zin in had en elk beest zegende die hem voor de voeten kwam.
Een schare gelovigen, die overduidelijk weinig religieuze routine bezat.
En bovenal een wanordelijke troep sonneurs, die de sterren uit de wolkenloze hemel bliezen.
Ik beleefde dus een te gekke dag!

Trouvaille

Op zoek naar orchideeën vind ik natuurlijk allerlei andere planten of dieren, dus enkel autowrakken.
Ik ging nog eens terug naar de vindplaats van de bokkenorchis.
Daar groeien ook veel wilde irissen. Maar weinig bloemen geven vruchten.
Ik ging eens tellen wat de verhouding van het aantal gevormde vruchten is tot het aantal uitgebloeide bloemen.
Zo kwam ik deze spin tegen op de doosvrucht van een iris.
Ik wist direct dat het een apart spinnetje moest zijn want ik zo een zag ik niet eerder.
Determineren met mijn spinnengids van Tirion leverde geen goed resultaat, maar Facebook gaf de oplossing, bedankt Rob.
Wat ik vond was de Gutspalplynxspin - Oxyopes heterophthalmus. 
Zeldzaam, zeer zeldzaam in Frankrijk, de meeste waarnemingen kwamen uit Portugal.
Dat noem ik geen vondst maar een trouvaille!

Muurgekko

Hoewel de gekko hier niet zeldzaam is, kun je hem ook niet algemeen noemen.

Zeker niet in mijn dorp Montouliers, dat toch op een behoorlijke afstand van stromend water is gelegen. Want de nabijheid van water is belangrijk voor overwinterende gekko's.

Wellicht komt het door de automatische beregeningsinstallatie die ik in de plantenbakken langs het huis heb, waardoor ik zo af en toe een gekko zie.

Nu vanavond was het een makkie: tegen het plafond in het trapportaal zat een gekko of tjitjak van mijn interieur te genieten.

Ik mag toch hopen dat 'ie voor binnenkomst z'n pootjes heeft geveegd.

Zielig

Van zuslief ontving ik een ansichtkaart van de Hoge Veluwe die gebruikt kan worden voor de determinatie van herpetofauna, handig.

Vanmorgen liep er in de vensterbank een kleine gekko. ik kon zo vlug niets anders vinden om hem mee te vangen dan de ansichtkaart. 

Net zoals ik dat vaak meemaakte bij hagedissen, hield deze gekko zich dood en was daardoor makkelijk te fotograferen. 

Terug op de vensterbank rende hij snel naar een plekje in de zon.

Pas toen ik de foto op mijn pc bekeek zag ik dat het gekkootje een stukje staart had verloren; tragisch maar niet dodelijk. Het maakt hem in elk geval herkenbaar. 

Ik zal volgend jaar naar hem uitzien!

Halve bidder

Zou deze bidsprinkhaan aan iets één vinger hebben gegeven zodat daardoor zijn hele hand is genomen, of is hij een verstokte nagelbijter?
Het is hem vandaag in elk geval wel gelukt zijn kostje bijeen te scharen (?).
Maar bidden voor het eten . . . nee!

Ook feestelijk

In 2012 vond ik hier in de buurt een paar planten met de naam Kalketrip en met een paar bedoel ik dat er slecht twee planten stonden. Een smalle basis om te overleven en daarom verzamelde ik er wat zaad van. Ik heb het in de buurt van de moederplanten uitgezaaid in de hoop en verwachting dat de soort ter plekke zal overleven.
Is dit natuurvervalsing? Ik vind van niet. Ik koloniseer geen nieuw gebied, ik verander de groeiplaats niet.
Resultaat: eenenvijftig planten staan er nu te bloeien; helemaal blij!

Voor Jaap

Stand.nl

Vandaag beluisterde ik het radioprogramma Stand.nl.
Er wordt een stelling geponeerd en luisteraars worden uitgenodigd hierop te reageren.
Praatprogramma's zoals deze zijn er steeds meer.
In de studio zit een presentator achter de microfoon met een telefoon; een makkelijke en vooral goedkope oplossing om zendtijd te vullen.
Op televisie zijn ook steeds meer Rondom-10-achtige programma's.
Mensen willen duidelijk steeds meer gehoord en gezien worden.
Wel vreemd dat de helft van het volk nalaat naar de stembus te gaan als hun stem er echt toe doet; of zijn dat juist de mensen die zich het liefst in deze programma's roeren?
Enfin, vandaag in Stand.nl de stelling dat Nederland doorslaat op het gebied van dierenwelzijn.
De helft van de reacties was het met de stelling eens.
Waarschijnlijk allemaal varkensvleesconsumenten die het onzin vinden dat het couperen van de staarten, van de meer dan 12.000.000 varkens die in Nederland worden gehouden, tegenwoordig onder verdoving moet plaatsvinden.
Ik heb zelf een stageperiode in de bio-industrie gewerkt. Elke dieronvriendelijke maatregel die ik daar tegenkwam werd ingegeven door economische motieven. Elke diervriendelijke maatregel die werd ingevoerd, was veroorzaakt door druk van buitenaf.
Kennelijk is het voor de helft van de Nederlanders nu voldoende: de legkippen in de batterijen hebben plezier, de plofkippen zakken vrolijk door hun poten, de nauw opgehokte mestvarkens in verduisterde stallen vermaken zich uitstekend, de in vijf jaar leeggemolken melkkoeien trekken blij publiek als deze scharminkels in de lente de winterstal verlaten.
Zo is het goed, denkt de helft van de Nederlanders: we slaan door op het gebied van dierenwelzijn!
Terwijl ik stop bij een zojuist doodgereden marter moet ik aan dit alles denken.
Zou die andere helft van de Nederlanders graag een monumentje voor dit dooie beest langs de weg willen plaatsen?
Dan zie ik dat er voor de marter een poot van een patrijs ligt; zijn laatste prooi.
Zo zie je maar, de een zijn dood, de ander zijn brood.
Met genoegen constateer ik dat deze marter op het fatale moment wel iets smakelijks in de bek had....het is hem gegund!

Page

Ik blog een beetje weinig, in elk geval minder dan ik zou willen.
Hierover krijg ik mailtjes die mij aanmoedigen vooral de pen (?) weer ter hand te nemen.
Ik weet het, ik wil wel, maar ik ben drukker dan ooit.
Toen ik nog een arbeidzaam leven leidde, had ik soms met gepensioneerden van doen.
Het was bijna onmogelijk om met deze soortgenoten concrete afspraken te maken.
Altijd maar dat antwoord: druk, druk druk.
Ik moet mijn dochter verhuizen.
Ik moet schilderen bij mijn zoon.
We moeten op ons kleinkind passen, druk, druk.
Ik begin nu ook zo te worden: druk met tegelwerk op het terras, druk met spitten van de moestuin, druk met schilderen, met timmeren, met de hond uitlaten, met mijzelf, soms druk net niks . . . .
En dan komt er vandaag ineens een koningspage voorbij.
Het is uitzonderlijk zacht weer.
Er bloeit, vliegt en fladdert van alles.
Hagedissen kruipen langs de muren omhoog, de bijen vliegen volop, sprinkhanen springen en kikkers kwaken.
Ik laat het gereedschap uit mijn handen vallen, ga zitten en geniet . . . . van een page.