Allerlaatste tomaten

Vanmiddag de allerlaatste tomaten geplukt.

Telkens tijdens het plukken heb ik gedacht dat het voor de laatste keer zou zijn.

Maar nee, altijd weer nieuwe kansen.

Nu is er vorst verwacht, niet alleen door de METEO, maar ook door mijzelf.

Du nu zijn de allerlaatste tomaten geplukt en aangezien het nog een behoorlijke opbrengst betrof kon ik er ook nog heel wat uitdelen: iedereen blij.

Nu gaat de moestuin, met enkel nog boerenkool en peterselie, de winterslaap in.

De citroenboom zal vannacht niet vrolijk worden.

Olijven

Ziezo, het zit erop.
Deze week mijn laatste pluk olijven ingeleverd en nu vind ik het wel weer genoeg.
La campagne oléicole duurt nog een week, maar daarna kun je geen olijven meer inleveren om er olie van te laten persen.
Ik heb iets meer dan 60 kilo ingeleverd.
Da betekent dat ik zo'n 14.000 olijven heb geplukt.
Dat zou ongeveer tussen de 8 tot 12 liter olijfolie moeten opleveren.
Afwachten dus.

Boerenkool

Om de draad weer op te pakken moet er een aanleiding zijn.
Niet dat er elke dag geen dingen door mijn hoofd gaan waarvan ik denk dat ik ze wil bewaren op mijn blog, in tegendeel.
Dagelijks stel ik mijzelf teleur door dat niet te doen.
Is het luiheid, ongeïnteresseerdheid, onwil . . . . ik kan er geen vinger op leggen.
Wat ik wel weet is dat ik veel momenten, waarvan ik denk dat ik ze later graag zou willen herinneren, zonder een blog mij niet meer voor de geest zal kunnen halen.
Bijvoorbeeld boerenkool in de zomer.
Alhoewel.
Dit nou juist zo'n belevenis waarvan ik verwacht dat ik hem niet vergeet.

Het is nu bijna drie maanden zomer, waarvan de laatste twee tropisch zijn te noemen.
Dagen met temperaturen boven de 35ºC zijn bepaald geen zeldzaamheid.
En toch staat er boerenkool op tafel.
Boerenkool uit eigen moestuin.
Dit komt voort uit een combinatie van onkunde en van gelegenheid.
Bij mijn kweker zag ik boerenkoolplantjes te koop en ik kocht de laatste drie.
Die kolen zijn nu klaar voor de keuken, of beter klaar voor de Franse keuken.
Hier is stamppot van boerenkool onbekend maar wordt "chou kale" als een salade gegeten.
Nu zijn de drie planten te oogsten.
Een kool ging mee naar de keuken en het gestripte groen verdween voor een nachtje in de vriezer.

Vandaag dus boerenkool met worst.
En wat blijkt?
Hij smaakt net als een oliebol op 1 juli: altijd lekker!

Water

Gesprek: 

Brengt u ons een fles huiswijn en een karaf water.

Wat voor water wenst u?

Gewoon water.

Wij hebben geen gewoon water.

Jawel hoor. Op het toilet kwam er water uit de kraan. Ik neem aan dat zich ergens in dit etablissement ook nog wel een ander kraantje bevindt  waaronder u een karaf of desnoods een lege fles kunt vullen met  . . . water.

Ja dat zou kunnen, maar dat mag niet van de chef.

Roept u dan de chef maar.

Die is er niet.

Nou, wat is dan het probleem?

Ik durf het echt niet te doen.

Geeft u mij dan een lege fles, dan vul ik die zelf wel.

Een raar gesprek? 

In Nederland niet, daar overkwam mij dit.

Daar is water in een restaurant een blauw plastic flesje voor  €2,50.

Waar heb je in de horeca mee te maken? Met kruideniers en zakkenvullers?

Als er een fles gekoeld water klaarstaat, voor je aan tafel gaat en die fles vervolgens niet terug ziet komen op de rekening, dan is de kans groot dat de eigenaar een Nederlandse en een migratieachtergrond heeft (voorheen allochtoon geheten).

Ooit werd prins Alexander, Prins Pils genoemd. Vreemde naam voor iemand die zich ontpopte als watermanager. Later zag ik hem nog eens terug tijdens een wedstrijdje pleepotten gooien: als dat geen watermanagement heet.

Inmiddels is deze prins opgeklommen tot koning. Laat hij nou eens iets nuttigs doen en per decreet de horeca verplichten om gratis leidingwater te serveren!

Traditie

Deze maand heb ik vaak gehoord dat we trots en zuinig op onze tradities moeten zijn.

Zwarte Piet wordt opgevoerd als een eeuwenoude traditie evenals het het afsteken van enorme hoeveelheden vuurwerk op de laatste dagen van het jaar. Ik vraag mij af hoe oud of hoe jong die tradities wel niet zijn. In elk geval houd ik mij er niet mee bezig.

Ik heb mij vanavond onledig gehouden met mijn kleine traditie: oliebollen bakken!

Peen

Waspeen, bospeen, winterpeen.
Dit jaar had ik een zakje met oude wortelrassen gezaaid in de moestuin.
Vorig jaar waren de wortels geen succes geworden. Volgens mijn moestuin-buurman doen wortels het hier helemaal niet goed: weggegooide moeite volgens hem.
Dit jaar het wortelmengsel in een geul met scherp zand gezaaid en gezorgd voor een bewatering volgens het systeem goutte-à-goutte.
Het resultaat mag er wezen. Van diep oranje, via kleuren geel tot spierwitte wortelen en heerlijk van smaak.
Toen ik met een mand wortels de tuin verliet ontmoette ik mijn buurman.
Bij het zien van mijn oogst maakte hij mij een compliment en voegde er aan toe dat alle Hollanders nu eenmaal goede tuinders zijn.
Volgende keer zal ik klompen aan doen.

Oogsten

Vanaf half mei is het zomer.

Het aantal dagen waarop het heeft geregend zijn een een hand te tellen.

Alles rijp nu sneller dan voorheen.

Dat betekent veel werk aan de winkel.

Er is veel te oogsten.

De aardappels zijn gerooid en ingekuild.

De uien geoogst en liggen op het veld te drogen.

De bramen zijn er in overvloed en de tweede golf vijgen is enorm.

In de keuken zijn nu al bijna alle lege jampotjes weer opnieuw gevuld met confituren.

Ik kan mij nu al verheugen op de amandelen, de kastanjes en de paddestoelen.

Zomerhaasje

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit in de zomer een haas heb bereid.
Maar gisteren werd ik eigenaar van een haas met een lichaamstemperatuur van minus 20˚c.
Vreemde gewoonte hier. Een geschoten haas wordt niet alleen met huid en haar in de vriezer gegooid maar zelfs inclusief de ingewanden, een vreemde gewoonte.
Enfin het vel is hem inmiddels over de oren getrokken en nog een half uurtje en het beestje valt van het bot.
Wanner zal de haas op tafel staan?
Probleem is de temperatuur buiten.
Hoog zomer en het liefst geniet ik van een haas als de eerste sneeuw is gevallen.
Dat wordt dus lang wachten . . .

Oliebollen

Op 31 december bakte ik de traditionele oliebollen en normaal duurt het 365 dagen voor ik dat opnieuw doe.
Echter vandaag had ik er weer trek in, dus opnieuw 25 oliebollen geproduceerd.
Zou het er nog een keer van komen . . . . .?

Bruin goud

Gisteren vroeg een buur mij of ik met hem mee wilde gaan paddenstoelen zoeken.
De consequentie van mijn instemming was dat ik om zes uur vanochtend naast mijn bed stond, om kwart voor zeven in noordelijke richting vertrok en nog in het donker ergens in de Montagne Noir een helling beklom om die te gaan afzoeken.
Paddenstoelen zoeken is hier een half geheimzinnige bezigheid. De goeie plekken worden geheim gehouden en om ze niet te verraden moet je er in het donker naar toe, zodat niemand kan zien waar je gaat zoeken. Er zijn zelfs plukkers die dit midden in de nacht doen, en met een schijnwerpertje op hun hoofd aan het plukken slaan.
Het resultaat van onze expeditie is een ruime kilo eekhoorntjesbrood en dat vind ik, gezien de oppervlakte die we afzochten, niet echt bijzonder.
Maar eenmaal thuis veranderde de inhoud van mijn mand al snel in een verrukkelijke ragout; voldoende voor twee dagen smullen!

Bio

Er wonen in dit dorp biomensen, althans zo noem ik hen.
Wanneer er iets te eten of te drinken voorbij komt zullen zij nooit nalaten te melden dat het bio is.
Ja, deze wijn komt van een bioboer. We zijn er helemaal voor naar X gereden om hem te proeven, het blijken ontzettend aardige mensen.
Ja, deze komkommer kochten we bij een jong stel op de weg tussen Y en Z. Alles is wat ze verbouwen is bio en het is een ontzettend aardig stel.
Steeds leer ik nieuwe bioproducten kennen en dito bioboeren en -tuinders.
Ik hoor het aan en probeer de ruimte tussen mijn oren open te houden zodat wat het ene oor ingaat er weer snel door het andere uit kan gaan.

Bio interesseert mij niet zo.
Ik weet ook niet goed wat het betekent.
Ik zie een winkel voor mij met kisten verschrompelde appels en beurse peren, flessen ahornsiroop, naast glutenvrije stroopwafels op houten stellages, waartussen magere klanten traag hun etenswaar bijeen zoeken, gehuld in ruimvallend, figuurverhullend Indiaas katoen.
Het doen van de inkopen is hun soort kerkgang, het bereiden van de maaltijd wellicht hun gebed, het praten erover tegen mij in elk geval hun missie.
Deze week zag ik op de televisie Annie Schreijer-Pierik.
Zij is voor mij de personificatie van de klagende boerenstand.
Als boegbeeld van de Christelijke Boeren Partij (CDA) werpt zij zich nu op om elke komkommer die Rusland niet inkomt, ruimschoots uit de staatskas vergoed te krijgen voor de gedupeerde telers.
Ik heb haar verhaal nu in meerdere variaties aangehoord en zij gaat aan het langste eind trekken verwacht ik.
Geld voor die arme tuinders en boeren en ook nog voor de chauffeurs die voor janlul met al die handel mee heen en weer karren.
Bepaald geen bio.
Bepaald niet duurzaam.
Komkommers, tomaten en allerlei ander tuinbouwgoed, dat voorheen rondom dorp of stad voor de plaatselijke bevolking werden geteeld, worden nu door enorme opschaling en gefinancierd door meneer RABO, geteeld voor de halve wereld. Vrachtwagens en vliegtuigen vervoeren dit desnoods naar de anderen kant van de wereld: in New York spreekt elke komkommer Hollands.
Heeft dit ook maar iets met duurzaam ondernemen te maken?
En wat zijn gevolgen voor het milieu?
Ik denk dat het louter winstmakerij is en dat daarbij dus een gezond ondernemersrisico een onderdeel van moet zijn.
Mooi zo'n boycot. Nu ook graag voor varkensvlees en zuivel.
Het gevolg zou moeten zijn dat er minder overschotten zijn die niet langer duizende kilometers getransporteerd worden om op verre markten terecht komen.
Het gevolg zou moeten zijn dat de Russen hun eigen varkens moeten gaan mesten, dat de Chinezen hun eigen babymelk produceren en dat Nederlanders iets meer ruimte krijgen in hun eigen land, waarvan op dit moment de helft van de oppervlakte gebruikt wordt voor productie van spul voor het buitenland.
En laat ik het nog maar niet hebben de schonere lucht door minder varkensmesterijen en minder vrachtwagenverkeer; lijkt mij behoorlijk bio!

La Calçotada

Ik moest de boodschappen doen en zo ontdek je nog eens wat.

Op de groenteafdeling van een supermarkt in Narbonne zocht ik de ingrediënten bij elkaar voor een stevige groentesoep. 

Ineens viel mijn oog op een mand vol met uit de kluiten gewassen lente-uien. 

Ik herkende direct dat het hier de Spaanse Calçot, of in het Frans Oignon Calcot, betrof. 

In het Catalaans is de naam van deze groente Blanca gran Tardana en een nationaal gerecht in Tarragona.

Nooit eerder zag ik deze groente te koop, dus sloeg ik direct mijn slag.

Thuis een flink vuur gemaakt en de calçotten geroosterd tot ze zwartgeblakerd waren.

Even het buitenste velletjes eraf pellen, door een romesco (saus) halen en opeten alsof het een zoute haring betreft. 

Samen met een glas rode wijn moet je oppassen dat je je eigen vingers niet mee opeet en heet het Calçotada, heerlijk!

Smakelijk kerstmaal

Paul McCartney heeft eens gezegd dat een van de beste manieren om overbodig dierenleed te voorkomen, is door de wanden van mesterijen en slachterijen van glas te maken.
Wanneer ik nu door de supermarkt loop en zie wat er gekocht wordt voor de kerstmaaltijd dan blijkt van enige crisis geen sprake meer. Het is een en al overvloed met als culinair hoogtepunt de foie gras, de ganzenlever.
Het leed dat mestganzen wordt aangedaan is onvoorstelbaar terwijl het op een zeer eenvoudige wijze te voorkomen zou zijn.
Zelf heb ik menige tournedos rossini voorgeschoteld gekregen en met smaak gegeten; sterker nog, ik heb een speciaal servies voor ganzenlever!
Echter ik kan mijn ogen niet langer sluiten voor de martelingen die ten grondslag liggen aan de productie van deze "lekkernij".
Ik ben het met Paul eens: transparantie leidt tot inzicht en inzicht moet leiden tot handelen.
Eet smakelijk!

Rozemarijn

Af en toe wordt ik de deur uitgestuurd om rozemarijn te knippen.
Dat betekent dat er iets gegrild gaat worden; heerlijk om rozemarijntakjes op het vuur te leggen zodat het zijn geur aan het vlees geeft.
Gelukkig hoef ik niet ver te gaan alle wegbermen zijn blauw gekleurd van deze geurige bloemen.
Het merkwaardige is dat ik geen enkel insect aantref die deze bloempjes bezoekt en bestuift.
Toch de komende tijd eens opletten wie hiervoor verantwoordelijk is.

Kersentijd

Nee, ik heb geen kersenboom in de moestuin en toch plukken we ons suf.
Onze goede buur heeft ons een aantal van zijn kersenbomen ter pluk aangeboden.
Erop af met emmers en veel energie.
Even later kom je thuis met volle emmers en een buik vol kersen.
Wat moet je daar mee?
Dus kersenjam, kersengelei, kersensap en clafoutis bereid.
Nu even geen kersen graag!

Tafelpraat

Ik zit aan tafel te dineren in gezelschap van leeftijdsgenoten.
Ik weet dat niemand daarvan zich ook maar in het minst iets heeft afgevraagd over de Vietnamoorlog, de vrijheidsstrijd van Angola, de fascistische regimes van Spanje, Portugal of Griekenland of wat voor onrecht ook in de wereld.
Dat geeft niet.

Iedereen leeft in de wereld die hij kan overzien. en hoe kleiner die wereld is, des te overzichtelijker zij blijkt te zijn.
Het moest hun goed gaan en het is hun beter gegaan.
Tafelgesprekken behoren onderhoudend en aangenaam te zijn is mij van huis uit geleerd.
Politiek en geld behoren aan tafel geen plaats te krijgen is mij van huis uit geleerd.
Maar aan deze tafel hield men zich niet aan deze goede gewoonte.
"Stukje grond gekocht voor €200.000 dat inmiddels €1.200.000 doet. Leuk hè?"
"Vakantie hoeft niet duur te zijn. Mijn woning laatst geruild met iemand uit het centrum van Parijs.
Geweldig, zeven slaapkamers, de kinderen verdronken in het speelgoed, geen cent gekost. Leuk hè?"
"Dat Depardieu naar België is vertrokken om de Franse fiscus te ontvluchten was toch onvermijdelijk?"
"Rutte stelt toch helemaal niks voor, zoals hij zich door links liet inpakken..."
Ik hoor dit aan en verbaas mij over het onfatsoen.
"Ik heb geld dus ben ik iemand.
Als ik er meer van heb, dan ben ik meer.
Hoe meer ik ben, hoe holler ik word!"
De Grote Graaicultuur lijkt de rattenvanger van Hamelen wel,  overal volgelingen.
Mijn zwijgen viel op en om de feestvreugde niet te bederven plaatse ik wat passende opmerkingen die aansloten bij het gesprek en daarmee werd ik een farizeeër!
Ik gierde van binnen van het lachen.
Alles is dubbel!

Kersttijd

Het is kersttijd.

Drie dagen geleden werd mij een haas overhandigd die een paar uur eerder was geschoten. Een prachtig gebaar in deze donkere dagen, alhoewel, wat heet donker. Vandaag een heerlijke wandeling gemaakt, die om vier uur begon en nog in het avondlicht eindigde om half zes en dat bij achttien graden. 

Toch een kerstboom versierd en nu ook nog die haas.

Vanmiddag vond ik hem adellijk genoeg, dus moest hij maar eens uit zijn jasje.

Inmiddels is hij opgedeeld in panklare delen.

Telefoon: "Het is een beetje laat, maar hierbij worden jullie van harte uitgenodigd voor een kerstmaal, er wordt haas geserveerd!"

Daar gaat mijn verse haas, gevacumeerd de diepvries in.

Ik ben benieuwd wanneer hij (het is eigenlijk een zij) op tafel belandt.

Zoon en dochter

Een week komen Matthijs en Sanne ons helpen om een beetje orde in de huiselijke chaos te krijgen.
Vele handen maken hopelijk al het werk wat lichter en makkelijker.
Maar bovenal zal er weer op de gebruikelijke manier uitgebreid getafeld worden wat de productiviteit niet ten goede zal komen. Kiezen hieruit zal toch betekenen dat we voor de gezelligheid gaan!

Verjaardag

Vanavond was ik uitgenodigd voor een etentje.
Het betrof de inlossing van een verjaardagscadeau.
Er werden drie wijnen geschonken waar je je fiets tegenaan kon zetten!
Goede wijn behoeft geen krans, maar voor topwijnen zou ik best een uitzondering willen maken.
Matthijs, heel erg bedankt!

Plaatje

Wat mij betreft mocht de hele vitrine een plaatje in het Louvre krijgen. Ik stond mij te vergapen aan een kunstzinnige collectie gebakjes en het water liep mij in de mond.
Nu even geen Van Gogh of Mondriaan, maar een mini Charlotte Russe bij de espresso.
En de smaak ..... onbeschrijfelijk!