Etienne Clavel

Vandaag overleed Étienne Clavel, mijn buurman, op vierennegentig jarige leeftijd.
Hij was tijdens zijn werkzame leven de garde champêtre in mijn dorp.
Nu is doet die titel vermoeden dat hij een veldwachter was, maar die vlag denkt niet de lading.
Hij was meer de duvelstoejager van het dorp, in de goede zin van het woord.
Je hebt het gemeente bestuur en je hebt iemand die het moet uitvoeren; en dat was Etienne.
Hij veegde de straten, ruimde op, verzorgde de watertoevoer, snoeide de bomen, harkte het kerkhof en hield een oogje op het buiten gebied.
Hij kende iedereen en iedereen kende hem.
Ik was graag bij hem en hoorde genoot zijn verhalen over lang geleden.
Deze foto heb ik gemaakt in een gehucht in de Montagne Noir.
Hier heeft hij zijn jeugd doorgebracht.
Hij was er in tientallen jaren niet meer terug geweest.
Een verhaal bij elke boom, bij elke ruïne, bij de wasplaats . .
Bij de wasplaats mopperde hij dat deze was overwoekerd en leeggelopen.
Was er dan niemand die voor onderhoud zorg droeg?
Het hele gehucht was leeggelopen.
Mensen sterven, vertrekken naar elders, komen niet terug.
Lastig te aanvaarden.
De afgelopen jaren hebben we veel generatiegenoten van Étienne naar de begraafplaats begeleid.
Zelf behoor ik tot de babyboomers van na de Tweede Wereldoorlog.
Nu realiseer ik mij pas dat Étienne tot de een van de laatsten van de generatie van kort na "La Grande Guerre" heeft behoort.

Trapleuning

Mijn blog van 1 februari 2017 handelde over de teakhouten randgarde die ik op trapleuning aan het maken was.
Ik eindigde met de opmerking: we zullen zien ....
Dat had ik veertien dagen daarna kunnen doen, maar ben dat toen volkomen vergeten.
Bij deze:

Aangezicht

Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht.
Als kind een onbegrijpelijk gezegde, later nooit meer horen gebruiken.
Een vergeten gezegde?
Deze week is het koperwerk op de voordeur na lange tijd weer eens gepoetst en opgewreven.
Dienstbodewerk, maar kom er maar eens om, om een dienstbode . . .
Toen alles blonk als een zonnetje moest ik aan bovenstaand gezegde terugdenken en was de context mij eveneens zonneklaar.
Om op z'n Apeldoorns te besluiten, ja net!

Traditie

Deze maand heb ik vaak gehoord dat we trots en zuinig op onze tradities moeten zijn.

Zwarte Piet wordt opgevoerd als een eeuwenoude traditie evenals het het afsteken van enorme hoeveelheden vuurwerk op de laatste dagen van het jaar. Ik vraag mij af hoe oud of hoe jong die tradities wel niet zijn. In elk geval houd ik mij er niet mee bezig.

Ik heb mij vanavond onledig gehouden met mijn kleine traditie: oliebollen bakken!

Ik ben thuis

Vier weken van huis, waarvan ik er drie in Nederland heb doorgebracht.
Meer dan 4.000 kilometers gereden,
27 nachten in andere bedden geslapen.
28 dagen niet gewandeld met mijn hond.
Veel leuke en veel nare dingen beleefd.
Nu weer thuis.
Dingen overdenken.
De draad weer oppakken.
Weer thuis geraken . . .

Stroomloos

Vannacht stormde en regende het flink, meer dan 40 mm water stroomde naar beneden en de wind had soms een snelheid van 130 km/h. Om 02.00 uur viel de stroom uit en mijn eerste gedachte was dat er waarschijnlijk een boom over een bovengrondse stroomkabel was gevallen.
Maar toen het licht werd, bleek dat alleen mijn huis stroomloos bleek te zijn.
Met goede buren ben je zelden in nood, bij hen kon ik een verlengsnoer aansluiten, voldoende om de vriezer en de koelkast draaiende te houden.
Aan het eind van de dag verschenen twee auto's van de EDF, een hoogwerker en een reparatiebus.
Binnen de kortste keren ging binnen het licht weer aan.
Morgen of overmorgen komen de technici terug om de tijdelijke reparatie deugdelijk te maken. Ik blijf het een mysterieus vak vinden, dat van elektroman. Ze verrichten onbegrijpelijke handelingen die tot een vertrouwd resultaat leiden: er is weer licht en de pc draait weer als vanouds!

Kerst

De kersttafel van de familie Kröller-Müller in het jachtslot St. Hubertus.
Terwijl ik de wijnglazen met prachtige gravures bewonder vraag ik mij af met wie zij hier hun kerstdiner deelden.
Mogelijk alleen hun vier kinderen; de ideale situatie.
Wie kent niet de stress die altijd aan kerst vooraf gaat: wat doen we met onze ouders, of met de jouwe?
Moeten lieve tante en oom of die eenzame neef uitgenodigd worden?
Dat nieuwe vriendinnetje van zoonlief is vast geen blijvertje, dus die maar niet?
En wat doen we dan met die vrijer van onze dochter?
Het is lang geleden dat ik ook die stress kende.
Al zo lang vieren mevrouw L en ik met z'n tweetjes kerst.
In pais en vree.
Moge dat lang zo blijven.
Iedereen wens ik ook zo'n kerstviering toe!

Zondagen

Gisteren en vandaag op het strand doorgebracht.
Kilometers strand voor ons alleen. 
Gisteren 27˚C en vandaag werd het met 30˚C nog een stukje warmer. 
Ideale dagen om te niksen. 
De afgelopen weken waren voor mevr. L. en mij behoorlijk inspannend. 
Meer dan vijf weken kennissen, vrienden en familie over de vloer is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten.
Heerlijke dagen waren het, veel gekletst en getafeld, gelachen en verbaasd.
Nu we weer samen zijn lijkt ons huis even veel te groot,.
Maar . . . wat fantastisch is het ook weer te kunnen doen en laten waar we zin in hebben zonder met anderen rekening te hoeven houden.
Tot we daar ook weer genoeg van hebben . . . .

Thuis

Heel wat jaren hing dit bord boven de eettafel in de keuken op de Ugchelse Berg.
Ik kocht het van een pottenbakker in de Elzas en vond de tekst op mij persoonlijk van toepassing.
Ik neem aan dat iedereen op zoek is naar de plek waar hij thuis is.
Ik heb het gevoel dat ik hem altijd heb gehad, gekregen, gezocht en gevonden.
Na mijn verhuizing naar Frankrijk is het bord te lang verborgen geweest in een verhuisdoos.
Vandaag vond ik het terug.
Hij zal nu dezelfde plek krijgen als in Nederland.

Bak aardappels

Terwijl de mussen van het dak vallen door de hitte, ben ik aardappels aan het rooien.
Het loof is nu afgestorven en  ik ben bang dat als ik ze nu niet rooi, ze in de grond worden gebakken.
De broertjes van de aardappel, de tomaten heb ik gisteren volop kunnen plukken voor de soep.
Ja, het is nu volop zomer en de moestuin produceert maximaal.
Ik sta strak van de vitaminen en de courgettes groeien niet enkel in de tuin, maar beginnen ook al m'n neus uit te komen.
Zal ik nog boontjes gaan leggen?

Bye bye bad

Bijna 150 kg weegt de badkuip.
Ik heb er in de afgelopen maanden wat mee heen en weer gezeuld door de badkamer.
Wel tien keer heb ik dat ding verplaatst voor ik hem vandaag het huis uit moest zien te krijgen.
Onmogelijk om op te tillen, dus met veel moeite het bad in vier stukken geslepen en naar de vuilnisplaats vervoerd.
Hè, hè, einde van het tijdperk "afbraak" nu kan eindelijk de opbouw beginnen.
Dat is te zeggen als de leveranciers hun afspraken na komen!

Terug op mijn honk

Weer terug op mijn honk.
M'n hoofd is vol van de vele ontmoetingen.
Indringende gesprekken.
Familiebezoeken.
Mijn kleinkind voor het eerst een zwembad laten ervaren.
Van alles en allen weer afscheid moeten nemen.
Van sommigen een afscheid voor het leven.
Terug naar huis
Hier is alles vertrouwd.
Tanna was blij en vlooienvrij toen ik hem uit de kennel van Narbonne ophaalde.
Dorpelingen hadden mij gemist.
De afvalcontainers puilen uit van de verpakkingen van kerstcadeaux.
De zon schijnt alle dagen en het is nu 18 graden.
Ik ga maar eens een wandelingetje maken om mijn zinnen te verzetten.

Tropische regen

Uitpakken

Twee dagen de tijd om de verhuiswagen te legen.

Praktisch alle huisraad uit Nederland is overgebracht en moet in twee dagen worden gelost.
Ongeveer 8.000 kg aan spullen moet het huis in en nadat de garage volledig is volgestouwd, gaat het meeste naar de zolders.

Met limonade, biertjes en Campari is de klus een beetje te overzien, want er blijft sprake van aanhoudend zomerse temperaturen.

Aankomst

Lyon lag onder een zomerse zon en even later wees de thermometer 29 graden aan.

Op zo'n zeshonderd kilometer achter ons reed de verhuiswagen met twee chauffeurs die rond middernacht uit Apeldoorn waren vertrokken.
Om vijf uur kwamen we thuis. Nu niet als vakantiebestemming; maar thuis!
Wat een week ligt achter mij en wat een afgelopen 24 uur.
Nu ik in Montouliers ben aangekomen, de deuren en luiken geopend, de zon volop schijnt en het nu in de avond nog vijfentwintig graden is, er nog vlinders voorbij vliegen en de hagedissen tussen de klimop ritselen, voel ik mij helemaal thuis (of is het een misplaatst vakantiegevoel) en gelukkig.
Over een paar uur komt de verhuiswagen, dus nog even genieten van de stilte!

Als begroeting kijkt nog even een tarente door het raam naar binnen.

Onderweg

Gisteren en vandaag alle huisraad ingeladen tot de verhuiswagen stampvol zat.
Nadat deze was vertrokken de tijd genomen om alle kamers schoon te maken en het laatste vuil op te ruimen. Om half zes liep ik nog een rondje door het bos om ons huis, dat even later mijn huis niet meer zou zijn. Voor de laatste keer Jozef en Maria gevoerd. Ze zijn het duidelijk niet gewend om zo laat in de middag nog voer te krijgen en verwachten eerder even uit de ren te mogen. Verbaasd keken ze mij na.
Samen met mevrouw L. voor het laatst over de drempel en de deur achter ons gesloten.
Uitgeput stapten we in de auto en vertrokken.
Nu is het vijf uren later en lig ik in een hotel in Metz.
Gauw de oogjes toe, want het is zo weer morgen!

Daar gaat ze!

Daar gaat ze, mevrouw L.
Voor de laatste keer vertrekt zij als business-woman om vanavond als mijn gepensioneerde liefde thuis te komen.
Zo schrijven we alle dagen onze mini-geschiedenis.
Heden zij, morgen ik.
Er ontstaat een vreemde behoefte om al de laatste momenten hier rond ons en in ons huis vast te leggen.
Alleen wij tweeën begrijpen waar het om draait.
Iedereen redeneert: "Jullie gaan nu toch naar jullie mooie plek in Zuid-Frankrijk".
Wat niemand zich realiseert is het feit dat wij bijna twintig jaar die plek in het Zuiden bezitten.
Waar het nu om draait is het verlaten van ons thuis in Nederland. Dat doen we natuurlijk omdat wij dat willen, maar we weten ook dat wij iets onvervangbaars gaan verlaten, waar wij zolang met zoveel plezier hebben geleefd. Vanaf hier vertrokken wij en hier kwamen wij altijd weer thuis.
Het zal nog een heftig laatste weekje worden.

Een wonder

Ik ben gek op wonderen en hoe vroeger in de morgen hoe beter.
Vanmorgen vroeg overkwam mij een wonder: de blauwe container, die ik gisteravond had buitengezet, werd geleegd!
Om de impact van deze handeling te begrijpen ga ik ruim een jaar terug in de tijd.
Toen werden wij verblijd met de verstrekking van alweer de vierde afvalcontainer in rij. We beschikten inmiddels al over een groene container voor gfk-afval, een grijze voor het gebruikelijke huishoudelijke afval, en een gele voor chemisch afval, die we als voorraad ton van het kippenvoer in gebruik hebben genomen.
De vierde blauwe container is bestemd voor papierafval.. Een uitkomst, vooral na het weekend als we de weekbladen en dikke weekend-edities van kranten hebben geconsumeerd.
Eens per maand wordt deze container geleegd, althans zo staat het gepland. De werkelijkheid is echter behoorlijk weerbarstig.
Elke maand heb ik hierover telefonisch contact met de ophaaldienst.
"Dit telefoongesprek kost €0,10 per minuut plus de kosten van uw provider."
"Met de ophaaldienst, wat kan ik voor u doen?"
"Graag mijn papiercontainer komen legen."
"Dat hebben we gedaan, had u hem wel op tijd buiten gezet?"
"Jawel, dat heb ik de avond van te voren al gedaan."
"Dat is vreemd, is hij bij de buren wel geleegd?"
"Ik heb geen buren, dus dat kan ik niet weten en vreemd kunt u het niet noemen, want hij wordt nooit opgehaald zonder een telefoontje van mijn kant."
"U heeft gelijk, nu zie ik het op mijn scherm, al 11 keer niet op tijd geleegd. Wat vervelend voor u. Aankomende dinsdag komen we hem legen. Zult u hem wel op tijd aan de straat zetten?"
"Hè mevrouw, nou werd het net een menselijk gesprek. Wat jammer dat u dit  nu beëindigt met zo'n gereformeerd opmerking!"
"Eh sorry, nou doei en nog een prettige dag verder."

Auw

Gisteren naar mijn huisarts geweest en een doorverwijzing naar de chirurg gekregen voor nog een knieoperatie. Prettig geregeld, dus opgewekt aan het werk.
Maar nu is het gedaan met de koopman!
Na een ruime maand glij- en valpartijen over het erf, waarbij alles net goed ging, sloeg gisteravond het noodlot toch nog toe.
Boems, achterover op mijn ribben.
Er lagen nog stenen op het ijs voor een extra pijnlijke verrassing. Na overeind te zijn gekrabbeld, boems, weer onderuit, maar nu omdat ik flauwviel van de pijn.
Elke ademhaling is te voelen en hoesten of de neus snuiten is er helemaal niet bij, laat staan in bed liggen.
Ik ben ineens een heel oud mannetje dat er de pest in heeft dat alle afspraken voor de komende tijd op de helling moeten.
Bah!

Weer witter

Ik zit op de rand van het bed, trek de gordijnen open kijk naar buiten en zie dat het weer witter is dan gisteren.
"Gatverdamme", denk ik bij mezelf, "houdt het nooit op?"
Ik blijf nog even zitten en zie hoe een vos rustig voorbij komt snoeren.
Wat zit ik ook te mopperen, het is prachtig! Elke dag nieuwe verrassingen in de vorm van verrassende sneeuwsporen.
En het dagelijkse sneeuwruimen heeft ook z'n voordelen. Het houdt mij soepel en de sneeuwberg is tevens een zeer praktische wijnkoeler!