Olijfolie

De olijven zijn geperst.
Ik heb 60,5 Kg olijven laten persen.
Dit leverde 6,48 liter olijfolie op; 10,72 Kg/L.
Hoeveel tijd het mij heeft gekost, ik wil het niet weten.
Maar het plezier dat ik beleefd heb vanaf de eerste pluk tot het moment waarop de flessen met de verse olijfolie zijn gevuld en van eigen etiket voorzien, doet mij nu al uitzien naar de oogst van dit jaar.
Op naar de 100 Kg!

Oudjaar

Het is de laatste dag van het jaar.
Ik parkeer achter het kerkhof in Argeliers.
Ik maak mijn laatste wandeling dit jaar.
Tot besluit loop ik in het laatste zonlicht over het kerkhof.
Een laatste foto.
Het is 17:19h.
Een minuut later is de zon achter de horizon.
De laatste dag van het jaar is voorbij.
Tijd om jou een gelukkig nieuwjaar te wensen!

Ik vertrek opnieuw

Vandaag begint dezelfde reis als op 2 augustus.
Andere vertrektijd, andere route.
Ik kan niet zeggen dat ik welgemoed in de auto stap maar het zal wel loslopen hoop ik.
Nog maar 1350km te gaan!

Picknick

Het is vandaag een jaar geleden dat een groepje vrijwilligers is begonnen met het toegankelijk maken van de Gloriëtte.
De Gloriëtte is de bron die altijd het drinkwater voor het dorp leverde tot diep in de vijftiger jaren.
De bron was niet langer toereikend om aan de toenemende vraag naar water te voldoen.
Nu wordt het water diep uit de grond opgepompt en is bij lange na niet meer zo kalkhoudend als La Gloriëtte.
De omgeving van de bron is dus flink aangepakt en dat was aanleiding voor een klein feestje dat groots werd aangepakt.
Mosselen en worst bereid op gloeiende druivenstokken, lokale wijnen en het mooie weer waren de waren de basis voor een zeer geanimeerde middag.
Volgend jaar weer?

Verjaardag

Lappenmand

Ruim een jaar geleden maakte ik een armbeweging die een behoorlijke pijn  in mijn schouder veroorzaakte.

Ik zal wel iets hebben verrekt dacht ik bij mij zelf.

In de loop van de tijd werd deze pijn telkens iets venijniger en tenslotte belandde ik ermee op het spreekuur van mijn huisarts.

Ik geloof dat het voor het eerst was dat ik hem, na een eerste kennismaking, voor een kwaaltje kwam raadplegen.

Dat was in januari dit jaar.

Sindsdien zijn er röntgenfoto's. arthrographieën en arthroscans van mij rechterschouder gemaakt.

Er bleek een pees ingescheurd te zijn.

Het vooruitzicht was dat mijn schouder geopereerd zou moeten worden.

Gezien de ervaring die mevr. L. hiermee had opgedaan zag ik enorm op tegen enige vorm van chirurgie.

Stel je voor, na de operatie zou mijn rechterarm meer dan zes weken onbeweeglijk gefixeerd moeten blijven en manueel gezien ben ik hartstikke rechts, geen autorijden, geen moestuin onderhouden, niet schrijven.

Ik kreeg de keus: opereren of niet. 

Als ik mij goed zou ontzien en trouw de fysiotherapeut blijf bezoeken (ja dokter!), dan zou er een grote kans zijn dat mijn schouder zichzelf heelt.

Voor mij een eenvoudige keus, geen operatie . . . . . maar ik blijf nog wel even in de lappenmand.

Winterwarmte

Ik zit er weer warmpjes bij.

De winter is nog niet afgelopen en nu al ben ik voorbereid op de volgende.

Nooit eerder heb ik zoveel moeten zagen om vijf stères hout naar binnen te krijgen

Gisteren werd ik ongevraagd door de buurman geholpen en acht uur lang ronkten er twee moterzagen waardoor bijna al het hout in een dag was kort gemaakt. 

Vandaag het laatste beetje hout binnen gestapeld en de boel aangeveegd.

Ik denk dat dit echt de laatste keer is geweest dat ik zelf mijn stookhout heb verzaagd.

Ouder worden is ook berusten geloof ik . . .

Jarig

Het is de verjaardag van mevr. L., mijn liefde.
Vorig jaar nam ik haar mee naar de Provence, vandaag ontvoer ik haar naar Begur in Spanje.
In Collioure was de stop voor de lunch gepland.
Dat het kil en bewolkt zou zijn was niet gepland, maar je moet het weer nemen zoals het is.
Tijdens de rit naar het zuiden volgden we de kust en gelukkig zagen we de zon achter de wolken vandaan komen.
In Spanje voelen wij ons altijd heel ver van huis.
Dat heeft niets met de afstand te maken, maar alles met de taal. Als je de taal niet machtig bent, verandert alles in het Chinees.
Gelukkig was de gérant van het hotel, een Marokkaan die vloeiend Frans sprak, een hele geruststelling.
Echter 's avonds, in een restaurant waren we weer geheel verstoken van een vlotte communicatie. Tot het laatste moment is het altijd een verrassing of het uitgeserveerde eten in de buurt komt van wat we dachten besteld te hebben.
Maar alle keren hebben we de vinger op de juiste gerechten gelegd en alles was prima.

Van Gogh is back in town

Dat het te warm is voor de tijd van het jaar is zo langzamerhand geen nieuws meer. Op de radio was het nieuws dat de temperatuur op de Noordpool plus 1°C is in de plaats van de gebruikelijke -30°C.
Ik wandelde vanmiddag bij een temperatuur van 18°C.
Ik keek nergens meer van op: bouwvakkers op de steiger in blote bast, kinderen hollen voorbij in korte broek.
Opeens zie ik voor mij een veld met bloeiende zonnebloemen. Hier keek ik wel van op!

Stroomloos

Vannacht stormde en regende het flink, meer dan 40 mm water stroomde naar beneden en de wind had soms een snelheid van 130 km/h. Om 02.00 uur viel de stroom uit en mijn eerste gedachte was dat er waarschijnlijk een boom over een bovengrondse stroomkabel was gevallen.
Maar toen het licht werd, bleek dat alleen mijn huis stroomloos bleek te zijn.
Met goede buren ben je zelden in nood, bij hen kon ik een verlengsnoer aansluiten, voldoende om de vriezer en de koelkast draaiende te houden.
Aan het eind van de dag verschenen twee auto's van de EDF, een hoogwerker en een reparatiebus.
Binnen de kortste keren ging binnen het licht weer aan.
Morgen of overmorgen komen de technici terug om de tijdelijke reparatie deugdelijk te maken. Ik blijf het een mysterieus vak vinden, dat van elektroman. Ze verrichten onbegrijpelijke handelingen die tot een vertrouwd resultaat leiden: er is weer licht en de pc draait weer als vanouds!

Op reis

Daar gaan we weer richting Nederland.

Maar we gaan niet alleen.

Alle vakantiegangers uit het Noorden rijden met ons in dezelfde richting, met als apotheose de ringweg om Parijs.

Weliswaar geen zwart weekend, maar wel oranje!

We zullen zien waar we stranden, hopelijk in Senlis!

Ont-stoken

Ik ben gezegend met een hoge pijngrens.
Dat is een prettig gegeven, vooral bij het ouderen.
Want ouder worden betekent ook dat er af en toe een pijntje bij komt.
Beetje stijver bij het opstaan, gewrichten die een beetje piepen, achterom kijken doe ik tegenwoordig meer vanuit de schouders dan dat ik mijn nek hiervoor gebruik.
Maar zojuist heb ik gelukkig eens een pijntje minder.
Bijna een maand geleden sloeg de naald van de naaimachine in mijn duim, precies in het midden van de nagel. Omdat ik onmiddellijk mijn hand terugtrok, brak de naald onder de nagel af.
Door de felle pijn had merkte ik dat pas nadat de pijn wat dragelijker werd.
Tja, ik zou in die week naar de Pyreneeën gaan en dacht er niet over om een dokter te bezoeken.
De pijn van de eerste inslag werd verdrongen door de pin van een ontsteking.
Telkens als ik met het topje van mijn duim iets beroerde werd ik getrakteerd op een felle pijn.
Maar ik hield mij vast aan de wijsheid "de tijd heelt alle wonden" en dat overkwam mij vandaag.
Diep onder de nagel zag ik vanmiddag iets glinsteren.
De naald wilde naar buiten maar werd nog door de nagel tegengehouden.
Kort gezegd; na een do-it-yourself-operation kon ik de naaldpunt uit het bot trekken.
Ik voel nu even geen enkel pijntje meer, heerlijk!

De zon schijnt

Het is hier vandaag weer een zonnige dag.
In Nederland is het dat zeker: het duo hondenkop is afgetreden.
Dit wereldnieuws bereikte mij gisteravond om tien uur en zo'n bericht stemt mij vrolijk.
Zelden twee van zulke ongure type's op Justitie gezien.
De halve wereld is op dit moment wegen aan het zoeken om het drugsbeleid te liberaliseren.
Echter niet dit duo, dat jarenlang weinig anders naar buiten bracht dan: "Eh, gewoon eh harder aanpakken en eh strenger optreden, gewoon eh doen!"
Regeren is niet voor politieagentje spelen, maar beleid ontwikkelen en uitvoeren.
De reorganisatie van de politie moet nu werkelijk eens goed gecoacht worden, de privacywetgeveing beter gewaarborgd, het drugsbeleid gemoderniseerd, de omgang met immigranten (vluchtelingen) gehumaniseerd.
Voldoende te doen na drie jaren stilstand.
Ik ga heerlijk genieten van de zon

Zon

Na drie weken Nederland en drie dagen Elzas nu weer thuis.

We hebben veel mooie momenten beleefd en veel slecht weer meegemaakt.

Na zoveel grijze luchten en regen en korte dagen is het weer fijn om bij te tanken in een warme zuidelijke zon. Ik had niet kunnen bedenken dat ik dit zó zou missen . . . .

Nederlandse wildernis

Soms vragen dorpelingen mij waarmee ik vroeger in Nederland mijn brood verdiende.
Als ik dan vertel dat dat met de natuur te maken had, word ik vaak met ongeloof aangekeken.
Bestaat er dan zoiets als natuur in jouw land?
Bij het noemen van het aantal broedgevallen van raven werd mij verzekerd dat ik het verschil tussen een kraai en een raaf niet wist, want het is immers onmogelijk dat er in Nederland raven voorkomen!
Ik kan de locals niet betrappen op een grote kennis van de wereld buiten Frankrijk en laat staan van enig benul van natuurterreinen in Nederland.
Het tonen van de film "De Nieuwe Wildernis", die werd opgenomen in een terrein van Staatsbosbeheer, vervult mij telkens met trots, als ik zie hoe verbaasd men is dat zoiets prachtigs zich in Nederland heeft kunnen ontwikkelen!
Nu ontdekte ik dat een compilatie van beelden uit deze film is uitgeroepen tot Vimeo Staff Pick!
Goeie reclame voor NL!

ADSL

Op mijn ochtendwandeling loop ik tegen een aantal palen met leiding aan, die er voorheen nog niet waren.
Technici zijn doende deze leiding te testen . . . en jawel mijn wens blijkt eindelijk in vervulling te gaan: er komt ADSL naar Montouliers!
Er flitst een regel uit het Franse volkslied, de Marseillaise, door mijn hoofd: "le jour de gloire est arrivé". Alhoewel, daar kan ik beter "le jour de gloire est presque arrivé" van maken, want de ervaring heeft mij inmiddels geleerd dat sommige zaken hier heel wat langer kunnen duren dan ik van huis uit gewend ben. Een hoorbaar voorbeeld is de kerkklok van het dorp die sedert januari niet meer luidt.
Eerst was het verhaal dat het kwam omdat hij was stilgezet omdat elektriciteitskabel van de klokluidinstallatie zou interfereren met die van de wifi-kabel. Later bleek het de hele schakelkast voor het luiden van de klok, inclusief uurwerk verrot was. Deze diagnose kostte drie maanden, dan moet er worden gespeurd naar een reparateur die de klus gaat klaren . . . tien maande later worden de uren weer geslagen. Dus wanneer mijn pc is aangesloten op deze leiding: geen idee! Maar de gedachte dat ik straks eindelijk zal kunnen genieten van een stabiele en snelle internetverbinding maakt mij nu al blij!

De laatste van het seizoen

Uren later dan gepland verscheen zoon M. uit het vliegtuig.
Door mist (wat is dat ook alweer?) was zijn  vertrek vanuit Nederland vertraagd.
Snakkend naar koffie en een nicotineshot zaten we even later op een terrasje bij te kletsen.
Na al deze weken van bezoek zak het straks extra stil zijn . . . . . maar dat begint dus pas over tien dagen!

Drie gratiën

Familie over de vloer.
Meer dan vijfendertig jaar geleden vond ik de liefde van mijn leven en samen zijn we gewend aan het rustige leven in een dorpje, alwaar een dooie mus grote kans heeft om de voorpagina van de krant te halen.
De binnenkomst van familie in ons stille huis is voor mevrouw L. en mijzelf gelijk aan het binnenmarcheren van een bezettingsleger.
Maar wat een heerlijk leger.
Samen we hebben we dingen beleefd en ondernomen waar ik nooit zou zijn opgekomen.
En zo zie ik op het strand in Spanje niet alleen de liefde waarmee ik dertig jaar geleden begon, maar besef ik eens temeer dat ik inmiddels drie vrouwen in mijn leven heb . . . . .  . een aanleiding om hier eens mee te pronken!

Beetje trots

Eén nachtje in Spanje.

Twee dagen aan het strand.

Met z'n drieën op de foto. 

Gouden randje

Er zijn van die dagen met gouden randjes.
De afgelopen dagen behoorden daartoe.
Meneer en mevrouw A. waren enige dagen onze gasten, waarvoor het een genoegen was de deur open te houden.
Wat hebben we veel gekletst, getafeld, gelopen en de glazen geheven,  kortom wat hebben we veel gedaan in zo korte tijd en wat hebben we van elkaars gezelschap genoten.
Aan alles komt een einde en zojuist vertrokken zij richting Pyreneeën voor een sportief vervolg van hun vakantie.
Nu weer over tot de orde van de dag . . . .