Kerst is nostalgie

Lichtjes in donkere dagen

Tijdens uitstapjes en vakanties worden in de bezochte steden en dorpen vaak de kerkhoven en kerken ook als toeristische attractie gezien.

Hoe slechter onderhouden het kerkhof is, hoe ruïneuzer de kerk, hoe meer deze plaatsen op mijn waardering kunnen rekenen.

Bemoste en scheefgezakte zerken onder breed uitgegroeide bomen, kerken waarbinnen zijbeuken zijn afgezet met rood-wit lint in verband met neerstortend pleisterwerk, staan hoog op mijn lijst van plaatsen waarvoor een stuk omrijden vaak de moeite loont.

Altijd is er wel een plekje te vinden waar iemand een brandend lichtje heeft achtergelaten.

Zo'n lichtje wordt dan ook meestal door mij, met achterlating van wat muntstukjes, als souvenir meegenomen..

Inmiddels heeft deze gewoonte geleid tot een flinke collectie en nu is het tijd voor een opruiming; december is immers dé tijd voor wat extra licht!

Nieuwe bijbel

Met enig verdriet constateer ik dat het geen lente meer is. 

Sinds de cicaden met hun getsjirp  de lucht doen trillen staat de zon dagelijks verzengend heet te wezen aan de hemel. Dit is het seizoen waarin men zich aan de tijden van de siësta moet houden om niet uitgeput te raken.
Werkelijk verzengend, alle voorjaarsbloemen zijn verdroogd en het gras is tot knisperend hooi verworden. Het was een voorjaar met prachtig veel voorjaarsbloemen en door het relatief koele weer, duurde de bloei langer dan gebruikelijk. Een heerlijke tijd om veel te ontdekken en te determineren

Ik krijg het nu rustiger dan voorheen. 

Deze lente kocht ik de Flore de la France méditerranéenne continentale.

Om planten te determineren gebruikte ik tot dit jaar voornamelijk de vertrouwde flora van Heukels en de lastige Flore Forestière Française deel 3.
Het determineren van Thijm lukte niet en enkel met de nieuwste flora van dit gebied zou dat wel mogelijk zijn.

Dus nu bezit ik de Floremed, zoals die kortweg wordt genoemd.
Met een gewicht van bijna twee kilogram en meer dan 2.000 bladzijden is het bepaald geen veldgids.

Toen ik een mij onbekend bloempje uit de zonneroosjesfamilie tegenkwam was dit de gelegenheid om de Flora te testen op zijn gebruiksvriendelijkheid.

Maar hoe ik ook mijn weg door de pagina's zocht, hoe ik ook sleutelde; het slot ging niet open!
Elke florist weet dat de naam zelf minder belangrijk is dan het vinden van die naam; het gaat vooral om dit euforische moment.
Dankzij de hulp van een florist uit Spanje (met bloemen maak je vrienden) weet ik nu dat het Helianthemum ledifolium betreft.
Dus voor de liefhebber: kort bloemsteeltje=H. ledifolium en een lang bloemsteeltje=H. salkicifolium. Dit noodzakelijke deel van de determinatie wordt niet gegeven door de Floremed.
Elke bijbel is feilbaar!

Divine nine

          

Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was. 

     

Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.

Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.

Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.

Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.

Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.

Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is. 

En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan. 

Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen:

De Schepping

Ineens stond ik ervoor.
Helemaal alleen en had alle tijd en rust om het geweldige Tapijt Van De Schepping in de kathedraal van Girona te bekijken, te lezen en te bewonderen.
Het meet bijna 4 bij 5 meter en komt uit de 11de eeuw.
Ik leerde dit tapijt kennen door de lessen kunstgeschiedenis op het Grafisch Lyceum, 50 jaar geleden.
Ik herinner mij het gezien te hebben als een  projectie middels een epidiascoop uit een boek. Het was een kopie van dit tapijt. Maar zeker weten doe ik het niet.
In elk geval is het leuk om een vast gezet beeld in je herinnering te toetsen aan de werkelijkheid: echt is mooier . . . veel mooier!

Met wat gezoek op internet vond ik deze kopie van het originele wandtapijt. Er is behoorlijk wat bij gefantaseerd en alles lijkt wat strakker: echt is mooier . . . veel mooier!

Mis

De eerste kerstbomen liggen al weer langs de weg.
De vuilnisbakken puilen uit van cadeauverpakkingen en champagneflessen.
De dagelijkse beslommeringen worden weer opgenomen als voorheen.
Dit betekent ook dat de jaarlijkse religieuze explosie alweer is overgewaaid.
Even een stampvolle kerk op kerstavond en de rest van het jaar komt daar bijna niemand meer.
Nu nog oud en nieuw en alle gekte is weer voorbij.

Hier in Frankrijk is er een discussie of een kerststal in het gemeentehuis getoond mag worden. De scheiding tussen kerk en staat is hier iets consequenter geregeld als in Nederland. Het zijn de burgemeesters van het Front National die de christelijke symboliek maar al te graag willen tonen onder het motto dat dit een onderdeel van de Franse cultuur is en dus gekoesterd moet worden.
Vreemd, dat in Frankrijk, de bakermat van de verlichting, bijgeloof nog invloed kan hebben.

Er is nooit enig bewijs geleverd dat er een God bestaat danwel ooit is geweest.
Het idee van een God zal in oeroude tijden wel uitgevonden zijn door een lui en sluw lid van een gemeenschap die opeens ging verkondigen dat hij het Licht had gezien. En aangezien zijn toehoorders graag wilden geloven kreeg hij direct een aantal volgelingen die in zijn onderhoud gingen voorzien waardoor deze profeet de handen vrij had om door te gaan met orakelen en zo werd er een kerk met een God geboren.
Wie ook maar iets weet van parapsychologie, komt tot de ontdekking dat alles op dit terrein uit illusie of brutaal bedrog bestaat. Maar de kans is ook groot dat men tijdens het bestuderen hiervan, door de parapsychologie wordt gegrepen en zelf gelovige wordt. Zo is de parapsychologie zelf ook niets anders dan een religie en dus zelf totaal niet geschikt om er een eventueel bestaan van God mee aan te tonen.

Een paar weken geleden zat ik koffie te drinken met een vriendelijk gezelschap in Den Bosch.
Ik had uitzicht op de kathedraal en zei tegen mijn buurman dat het toch bijna onvoorstelbaar was dat zo'n kostelijk bouwwerk zoveel eeuwen geleden werd opgericht. Hiermee bedoelde ik dat de gemeenschap van toen zoveel vermogen bijeen wist te brengen om zo'n kathedraal te laten oprichten. Mijn gesprekspartner begon over de piramides, constructies in het nabije oosten, over de Azteken en de Mayacultuur. Dat waren pas bouwwerken waarvoor echt geen verklaring gevonden kon worden, dus . . . Ik was verbaasd, maar wist direct: ik heb hier met een gelovige van doen, zeg maar een volgeling van Erich von Däniken en ik knikte instemmend.

West-Europa is snel aan het seculariseren. Ik constateer dat met enige tevredenheid. Het zijn denkende mensen die bewust het geloof van zich afschudden. Ik zie ook dat onze wereld niet in elkaar stort tijdens dit proces. De kerk heeft altijd voorspeld dat ongeloof zal leiden tot moreel verval. Dit is bijna een contradictio als je de moraliteit van die instituten zelf onder de loep neemt.
En ik? Afgelopen maandagavond ging ik naar de avondmis in mijn dorp. Ik trof er vier ontredderde dorpelingen aan: de pastoor was niet komen opdagen en wie moest nu de klok luiden?
Het lukte mij de computer die de torenklok bestuurt zo te programmeren dat weldra het klokgelui over het dorp klonk en zo tot kerkgang opriep. Nog enkelingen schoven de middeleeuwse kerk binnen en samen wachtten we op de komst van de pastoor. Na een half uur wachten sprak ik "Ite misa est!" Hiermee stemde iedereen in en na ons vertrek kon de kerk gesloten worden.
Benieuwd of hij volgend jaar nog open gaat.

Jarig in Lourdes

Als cadeau vier ik mijn verjaardag in Lourdes.
Al vele weken is er elke dag veel zon en heet.
Hier verwachtte ik koele nachten die een weldadige nachtrust zouden verschaffen.
Dat blijkt niet zo te zijn, ook hier zit de hitte diep in de muren.
Echter niet getreurd, men gaat naar Lourdes immers voor het bidden en de baden?
Het is maar een paar stappen vanuit het hotel naar het gemeentelijke zwembad.
Wat een teleurstelling. Zoals in veel plaatsen en plaatsjes is nu ook in Lourdes het zwembad gesloten en staat het te verloederen.
Echter hier is het zwembad geen uitzondering, bijna de halve stad begint tekenen van verval te vertonen. Veel winkels, hotels en restaurants zijn gesloten en het ziet er niet naar uit dat er spoedig meer leven in de brouwerij zal komen.
Triest, maar ook wel weer iets aantrekkelijks . . . .

Verwarrende beelden

Nu de doden van vlucht MH17 terugkomen naar Nederland bemerk ik hoe ver de afstand tot mijn vaderland is. 

Ik neem flarden van het nieuws tot mij via radio en tv, maar de emotie die door een groot deel van de Nederlandse bevolking wordt beleefd, komt niet over. 

Kennelijk ontbreekt het mij nog aan informatie, aan gesprekken in de straat, met familie, vrienden of collegae.

Als de lijkwagens passeren klinkt er applaus.

Ik weet dat het niet zo is bedoeld, maar ik ben gewend enkel te klappen voor een prestatie, meestal na een concert, een lezing, vuurwerk desnoods.

Voor het eerst zag ik dit klappen in de film The Godfather toen een lijkkist de kerk verliet.

Zou dit beeld aan de oorsprong van dit nieuwe gebruik liggen?

Waarvoor klapt men?

Op facebook en twitter zag ik de black-ribbons als tekens van medeleven.

Voor het eerst zag ik die ribbon-cultuur opleven in de VS, waarvan de pink-ribbon als eerste bodem kreeg in ons land en nu is daar een nieuwe kleur aan toegevoegd.

Voor wie is het medeleven op de sociale media bedoeld?

Voor het eerst zag ik het publiek langs de weg een soort van Hitlergroet brengen toen de stoet van vele lijkwagens met hun droeve lading passeerde: duizenden camphones werden omhoog gehouden om een plaatje of filmpje te maken. 

Waarvoor maakt men zulke foto's?

Allemaal nieuwe beelden die ik zag en mij verwarden.

Maar beelden vervagen . . . 

Gisteren zag ik op televisie nogmaals een lange stoet wagens waaraan geen einde leek te komen.

Het geluid van de televisie staat uit, het is stil in huis.

Geen beelden in mijn hoofd, maar het besef dat in elke wagen een leed wordt vervoerd waaraan voor de geliefden nooit einde zal komen en . . . . dat ik mij daar geen voorstelling van kan maken.

Vasten

Waistline, @easy4life, Dr. Frank dieet, Eiwitdieet, Fitslim, GiShakedieet, Protislank, SanaSlank, Atkinsdieet, EenKiloPerWeek, Kleurendieet, Kokosnootdieet, Mayodieet, Orgasmicdieet, 3Dagendieet, Yoghertdieet, Vetvrijdieet, Appeldieet, MLMdieet.
Het is slechts een greep uit de diëten die aangeboden worden om af te vallen of om langer te leven of gelukkiger te worden of weet ik veel.
Nu de anti-gluten rage ook in Nederland van de grond komt valt mij steeds meer op dat het volgen van een dieet zeer religieuze kenmerken heeft.
Je hebt de witte-jassen-profeten zoals Dr. Atkins, Dr. Dukan, Dr. Frank, Dr. Cordain, Dr. d'Adamo etc. die op hun beurt weer de pers weten te bereiken, die zij als platform gebruiken om hun bijbeltjes aan te prijzen.
In hun bijbeltjes lees je dat je het niet alleen kunt, je moet ook hun potjes met vitaminen, mineralen, pillen met de meest idiote bestanddelen aanschaffen.Zo is er een behoorlijk commercieel wereldje ontstaan die gebaat is bij de wens om af te vallen of gezond te leven.
Opvallend is dat veel van de diëten door artsen worden aanbevolen. Een beetje googelen leert, dat praktisch al deze geleerden gewoonlijk zakkenvullende kwakzalvers zijn.

Als kind moest ik wel eens medicijnen afhalen bij de apotheek en daar stalde ik mijn fiets in een fietsenrek met reclamebord van Dr.Dushkind. Aanvankelijk was het rokertje van deze dokter een medicijn tegen astma en later aanbevolen als middel tegen nervositeit. Deze reclame voor de apotheek, met de naam van een dokter; kan het nog meer vertrouwenwekkend?
Het gekke is dat iedereen die ik ken en aan het diëten sloeg, zich er direct veel beter bij ging voelen en vervolgens ook aan zending of missie ging doen.
Wie zijn lachspieren wil trainen moet deze site bezoeken, ik kwam niet meer bij!
Overigens over diëten gesproken, hierbij het Linde-dieet.
Zorg dat je altijd een notitieboekje en een potlood bij je hebt. Noteer dagelijks wat er door het mondje naar binnen gaat. Je zult zien dat je na enige tijd beduidend minder en andersoortige notities maakt.

St. Anne

Vandaag in Thierenbach de basiliek van St. Anne bezocht.
Dat doe ik voornamelijk om plaatjes te kijken.
Al meer dan tweehonderd jaar worden in deze kerk ex voto's opgehangen met de voorstellingen van de wonderbaarlijke tussenkomst van de maagd Maria.
Honderden van deze kleine schilderijtjes aan de wanden vertellen het verhaal van ongelukken, oorlogshandelingen, zware bevallingen, vee dat aan onweer ontkwam, branden die werden geblust op voorspraak van de Aanbedene.
Aandoenlijk is het om deze dankbaarheid te zien die stamt uit een tijd dat geloven gelijk stond aan weten.Het leukste vind ik het volgen van de chronologie. De schilderijtjes laten de komst van de industrie, de auto, de oorlogen zien vanuit een merkwaardig perspectief.
Vele malen kwam ik hier om mij aan de plaatjes te vergapen en elke keer ontdek ik er weer iets nieuws.
Dat nieuwe is echter wel oud, want er gebeuren geen wonderen meer die de moeite waard zijn om nieuwe ex voto's te plaatsen.
Jammer!

Blijde boodschap

De nieuwe paus Franciscus: echt een verfrissing. 

Hij komt met een blijde boodschap: hij pleit voor grote gezinnen. 

Een volkomen nieuw inzicht. 

Hij vindt dat ouders teveel aan zichzelf denken door teveel op vakantie te gaan en teveel achter de tv te hangen. Hierdoor vergeten zij zich te wijden aan de instandhouding van de soort. 

Een scherpe analyse van deze paus. 

Goed dat er iemand is die zich druk maakt over de bevolkingsafname. 

Het uitsterven van de Homo sapiens wordt eindelijk als een groot probleem erkend!

We zijn nog met slechts zes miljard mensen op onze aarde. 

Als ik Franciscus een tip mag geven: schaf het onderwijs af. 

Immers ongeletterden hebben beduidend grotere gezinnen dan geschoolde alfabeten. 

Een bijkomend voordeel is, dat het woord van de curie weer gewicht krijgt. 

Bravo Franciscus, zo vang je twee vliegen in één klap. 

Nu nog enkel nog het celibaat afschaffen en de priesters en nonnen opdracht geven om ook deel te namen aan het spel der voortplanting en onze toekomst is veilig gesteld.

Ik zou zeggen: Franciscus geef het voorbeeld!

Pinksteren?

Het lijkt wel Pinksteren!
Ik weet het, het is vandaag Goede Vrijdag en gisteren was het Witte Donderdag en liet ik mijn voeten wassen in de kerk van Quarante.
Waarom ik steeds aan Pinksteren moet denken?

De velden zijn vol met pinksterbloemen.
Vanaf oktober bloeien zij en naarmate Pinksteren dichterbij komt, bloeien er steeds meer en ook steeds uitbundiger. De bloemen worden hier ook wel sneeuw van het zuiden genoemd.
Buiten geurt de nectar van deze bloemen en lokken bijen en vlinders.
Nog geen Pinksteren, maar wel helemaal lente!

Franse homofobie

Uit alle hoeken van het land waren ze naar Parijs gekomen om deel te nemen aan de manifestatie tegen het homohuwelijk dat op 29 januari in de Senaat zal worden behandeld. De politie schat het aantal deelnemers op 340.000. Dat is behoorlijk zou ik zeggen.
Hoe komt het dat in dit land, ruim 10 jaar nadat het homohuwelijk in Nederland gelegaliseerd werd, zoveel mensen te hoop lopen tegen dit wetsvoorstel.
Het heeft voornamelijk te maken met het aan het huwelijk verbonden recht ook een gezin te mogen stichten.
De paus heeft zich al danig over de homoseksuelen uitgelaten en ik al meerdere male over hem. Het voorstellingsvermogen aangaande sex, binnen de katholieke kerk, is behoorlijk beperkt, alhoewel meerdere individuele priesters op dat gebied zelf  hun horizon hebben verbreed. Zoals Wim Kan ooit in een oudejaarsconference zei, wie het spel niet speelt, moet zich niet met de spelregels bemoeien! 
Hoewel de kerken in dit land behoorlijk zijn leeggelopen beschouwen veel Fransen zich nog steeds katholiek. In mijn dorp kerken zes mensen, maar een uitvaart gaat altijd via een stampvolle kerk!
Die oproep tot verzet tegen het homohuwelijk door de kerk, zal veel Fransen over de streep hebben getrokken om deel te nemen aan het protest.
Daarnaast heeft Frankrijk nog steeds een zeer groot landelijk gebied met ontzettend veel zeer kleine gemeenten. Gemeentelijke herindeling is hier totaal onbekend. De tolerante ten opzichte van minderheden op het platteland is duidelijk minder dan in stedelijke gebieden.
Geen wonder dat in het zo verstedelijkte Nederland als eerste land ter wereld het homohuwelijk wettelijk geregelde.
Ik zag het met plaatsvervangende schaamte, zoveel mensen die het geluk van enkelingen in de weg willen staan. Het steeds weer klinkende argument was, dat een kind zich enkel gelukkig en natuurlijk  kan ontwikkelen in een gezin dat door zijn vader en moeder is gevormd.
Nergens heb ik gehoord of gelezen dat kinderen uit homoseksuele gezinnen slechter af zijn. 
Wel heb ik hier in Frankrijk gehoord dat men tegen was, omdat de kinderen van een homopaar in hun dorp gepest zouden worden. Dat zegt dus niets over het geluk binnen het gezin, maar alles over de mentaliteit in het dorp; wil je als jood niet gediscrimineerd worden, dan moet je maar geen jood zijn!
Wat ook steeds klonk was dat het klassieke gezin, waarin het kind met liefde werd gemaakt en ontvangen, als ideaal moet worden gezien.
Ik stel mij voor dat er heel wat gezinnen zijn, waarin de kinderen het resultaat zijn van een verkrachting binnen het huwelijk of van een haastige wip. De helft van de in Frankrijk gesloten huwelijken loopt binnen twee jaar op de klippen.
Je kunt van het homohuwelijk denken wat je wilt, zeker is wel dat als zo'n echtpaar besluit kinderen te willen hebben, dat een zeer overdachte keuze is en tevens dat de uitvoering van deze keuze heel wat meer voeten in aarde heeft dan een heterowip!

Kerst

Vanavond is het Kerstavond, maar nu is er nog tijd voor een wandeling.
Met mevrouw L. wandel ik over de Bollenberg in de Elzas.
We passeren een kapelletje en zien in de verte de Beierse- en Zwitserse Alpen,  zelfs is de Mont Blanc  te herkennen.
De wereld is verstild en ook wij zwijgen, maar weten van elkaar dat wij allebei het afgelopen jaar overdenken.
Het is een jaar dat we voor het eerst van ons leven geheel samen vorm hebben kunnen geven.
Moe en tevreden dalen we af naar het dal en rijden naar ons hotel in Rimbach.
Van de plannen om naar de nachtmis in Thierenbach te gaan komt niets terecht.
In Rimbach luiden de klokken voor de Kerstmis, ik ga het dorp niet uit en kan te voet naar de kerk.
Wat een feestelijke Kerstavond.
Ik hoop dat iedereen op de wereld hetzelfde kan zeggen, in elk geval wens ik allen een vrolijk Kerstfeest!

Boem

Vrijdag de dertiende

Ik ben niet zo van de bijgelovige.
Aan een geloof heb ik meer dan voldoende.
Ik ken ze, de verzamelaars van alles wat occult, mysterieus, semi wetenschappelijk lijkt, enz.
Ze geloven in buitenaardse wezens, de kracht der getallen en stenen en kleuren, het effect van acupunctuur tegen de vermeende schadelijke effecten van draagbare telefoons, aanbidden Boeddha en de Dalai Lama en Schillebeeckx, geloven in astronomie en het vergaan van de wereld in 2012. Dit allemaal als er maar interessante Readers Digest-achtige boeken over geschreven worden.
En toch....
Vandaag....
Vrijdag de dertiende.....
Ik houd van koffie.
Goede kwaliteit, goed gebrand (do it yourself!) en goed gezet.
Vanmorgen stierf mijn espressomachine. Hij had al eerder kuren en diep in zijn binnenste wist ik zijn kwalen te genezen.
Vandaag lukte dat niet meer.
Op een zeker moment was ik het punt van "no return" ver gepasseerd.
Al zou ik de lekkage weten te verhelpen dan wist ik zeker dat ik de machine nooit meer correct zou kunnen reconstrueren.
Ook ik ken mijn beperkingen.
s' Middags zag ik in de Carrefour een mij bekend espresso-apparaat. Het was het laatste exemplaar in de winkel en werd hierom extra gunstig aangeboden.
Ik kocht het en betaalde bij de kassa met een bankpas van de AbnAmro.
Thuisgekomen bleek de machine allerlei geluid te produceren, maar geen espresso.
Toen ik in het weekend mijn bankrekeningen controleerde bleek ook nog eens dat ik de machine twee maal had betaald.
Dit wordt een leuk weekend, helemaal niet.
Maandagmorgen zal ik om negen uur op de stoep staan bij de Carrefour. 
De kassaoverzichten zullen dan aantonen dat zij slechts een keer geld van mijn pas hebben afgeschreven.
Ergens in het digitale universum doolt een bedrag dat mij toebehoort.
Bij de service après vente ga ik de kapotte machine inleveren.
Het zal dan lastig blijken om dat ding naar Parijs te sturen voor reparatie. 
Ik krijg daarom een tegoedbon waarmee ik in de winkel een vervangend exemplaar kan kopen.
Terug in de winkel zal blijken dat alles wat ik in aanmerking vind komen, behoorlijk aan de prijs is.
De verkoper zal zich niet inschikkelijk tonen.
Pas nadat ik ga eisen dat ik mijn geld contant terug wil hebben zal er een afdelingschef bijgehaald worden die bereid blijkt mij dezelfde korting te berekenen als ik op deze rampendag kreeg.
Thuis zal ik dan eindelijk genieten van een heerlijke espresso.
Een vriendelijke AbnAmro-mevrouw zal mij dan telefonisch op de hoogte brengen dat hun computersysteem een beetje in de war is en dat hopenlijk aan het einde van de volgende week alles in orde zal komen.
Ik hoop dat het zo zal gaan.
Maar om nu te gaan geloven in vrijdag de dertiende en daarmee toe te treden tot de wereld van allesgelovers; beter van niet!
Hè lekker, koffie!

Schaapjes tellen

In het ziekenhuis kreeg ik bezoek van een RK-zielzorger.
Hij was het stereotype van een doodbidder.
Ik dacht aanvankelijk dat hij mij de maat kwam nemen voor een kist.
Maar neen, het ging de op de Hand van God, die mij uit mijn ziekbed zou trekken, mits ik hieraan voldoende geloof zou hechten.
Hij probeerde mij ervan te overtuigen dat er niets zo mooi was, om gelegen op een ziekbed, het sacrament te ontvangen.
Ik zou mij dan kunnen  vergelijken met soldaten die dit ontvingen in de loopgraven of met slachtoffers die nog leefden en wisten dat ze nooit vanonder de brokstukken van de Twintowers bevrijd konden worden.
Nog meer enge voorbeelden bracht hij ter berde.
Nou, zo'n genereus voorstel sla je niet af.
Toen ter sprake kwam dat ik Nederlander was, trok er even een donker wolkje over zijn gezicht.
Hij had over mijn vaderland een uitgesproken mening.
Natuurlijk wonen daar ook allemaal aardige mensen, maar onder hen had ene  Bart Schierbeek gewoond, de duivel in eigen persoon, die ervoor heeft gezorgd dat die arme Nederlanders de moederkerk de rug toe hebben gekeerd.
Het deed mij genoegen te weten dat hij deze verlichte geest kende, maar helaas niet heeft gelezen.
Ik was te moe om met hem in discussie te gaan en hem uit te leggen dat het de verdienste van Schierbeek is dat er überhaupt nog jongeren ter kerke gaan.
Maar de hand vanuit Rome zal zijn best doen om de laatsten ook uit de kerkbanken te jagen, komt daarbij dat de moraal die de kerk preekt heel wat anders is dan zij  in menige chambrette heeft gepraktiseerd.
's Avonds in het donker overdacht ik dit bezoek nog eens.
Ik zag mijn bezoeker nu liggen, als in een cartoon van Haderer:

Paasgedachte

Tijdens het avondeten bespraken mevrouw L. en ik de zin en onzin van bidden, over de zin en onzin van kerk en religie; zeg maar dat we de Paasavond bewust in gingen.

Je kunt kerken zien, opperde ik, als een soort van clubhuizen.

Goed herkenbaar en zichtbaar, zelfs als je nog niet in stad of dorp bent aangekomen (hoe anders zouden al die silhouetten zijn zonder kerktorens).

De club is gratis en veelal staat de deur open. aarbinnen staat de tijd een beetje stil.

Daarbinnen kom ik tot rust.

Mij ogen dwalen langs beroette gewelven, sombere altaren, afbrokkelend gips en grauwe kerkvensters.

Hoeveel mensen zochten hier troost, werden hier gekapitteld, gingen hier biechten, zijn hier gedoopt, lagen hier gekist.

Het denken aan mensen, mijn eigen soort op aarde, is dat biddden?

Of is dat een opgelegd ritueel van knielen , handen vouwen en gedachten dwingen?

Laat mij maar, ik ben niet wie ik ben.

Gisteravond gingen we naar de Paaswake in Cruzy.

Tweeënhalf uur duurde de mis.

Tijd genoeg om te mijmeren en dit gesprek nog eens te overdenken

Ik wens allen een vrolijk Paasfeest!

Tekst

Es kann vor Nacht leicht anders werden,

Als es am frühen Morgen war; 
Denn weil ich leb' auf dieser Erden, 
Leb' ich in steter Todsgefahr.

Mein Gott, ich bitt' durch Christi Blut:
Mach's nur mit meinem Ende gut!

De wind fluit om het huis en wandelaars passeren als michelinpoppen.

Een goede aanleiding om eens wat dichtwerken door te nemen.

Uit het Colmarisches Gesangbuch komt het bovenstaande couplet.

Het werd geschreven door Ämilie Juliane von Schwarzburg-Rudolstadt in de tweede helft van de zeventiende eeuw.

Niet een vrolijk makende tekst, maar het stemt wel tot nadenken.

Voltooid verleden tijd

Vanmorgen kreeg ik het bericht van het overlijden van een hele goede kennis uit ons dorp op de Veluwe. Haar man was een collega bij Staatsbosbeheer en na zijn overlijden bleef zij geïnteresseerd in het wel en wee van "De Staat".
Sterker nog, als je wilde weten wat er de laatste tijd had plaatsgevonden op personeelsgebied, dan ging je als eerste naar mevrouw H., want zij wist er het fijne van. Wonderlijk hoe zij allerlei details te weten kwam en onthield zonder hiervoor haar huis te verlaten.
Haar huisdeur was nooit op slot, maar stond op een haakje. Dat was niet alleen voor de frisse lucht waar zij zo op was gesteld, maar hij stond werkelijk altijd open voor iedereen!
Gisteren is zij overleden en ik ben mij ervan bewust dat ik haar de laatste jaren te weinig een bezoekje heb gebracht.
Zo gaat dat, het leven lijkt steeds drukker te worden en voor je het weet neem je te weinig tijd voor elkaar.
Vandaag brandt er bij een beeldje uit Lourdes een kaarsje voor mevrouw H., ze was immers bijna een heilige.