Koerna (=muisje)

Het muisje loopt vanuit de broedkamer naar de hoofdgang en volgt deze in de richting van de uitgang van haar hol.
Ze stopt als ze voor de helft buiten haar hol is gekomen.
Ze kijkt dromerig in het duister van de avond, maar ze is zeer alert. Met haar neus en oren scant ze de omgeving. Het muisje overdenkt de indrukken die ze met deze zintuigen verzamelt: het is veilig!
Ze schiet naar buiten en stopt onder een bosbessenstruikje.
Ze vindt er een verdroogde vrucht van een lijsterbes. Terwijl ze hieraan knabbelt, voelt ze de energie in haar lichaam toenemen. Het eten maakt haar weer onrustig. Het geluid van knabbelen en al die andere geluiden van schurende tanden en slikken maken haar tijdelijk doof voor andere geluiden in de omgeving.
Ze zoekt naar meer voedsel.
Snel, snel, alles doet ze nu snel. Ze wil niet lang buiten zijn; buiten is gevaarlijk.
Terwijl ze het bosbessenstruweel verruilt voor een oerwoud van adelaarsvarens, ligt aan de andere kant van de wereld Koerna in de zon op een grote vlakke steen die voor de helft, als een schiereiland, in het het water ligt.
Hij weet niet waar dit water heen stroomt, hij denkt dat een rivier iets rond is; na een tijd komt hetzelfde water weer voorbij.
Koerna noemt de steen zijn Grote Warme Schildpad en als hij hem zo noemt, dan heet hij ook zo. Koerna  betekent muisje en hij is klein, daarom is dat zijn naam, logisch!
"Koerna, Koerna!", klinkt het vanuit het dorp. Het is de stem van zijn moeder.
Geërgerd staat hij op en keert hij zich om. Hij ziet zijn eigen lichaam als een vochtige foto op de rug van zijn schildpad. Met zijn grote teen tekent hij een pijl in de modder naast de steen. De pijl wijst naar het dorp. Koerna loopt terug naar het water en wast zijn voeten.
Hij moet een smoes verzinnen. Zijn moeder heeft hem een tas meegegeven en verwacht van hem dat hij iets mee zal brengen voor het eten. Maar hij is gaan zwemmen en liet zich drogen op de grote steen in de zon.
Aan het verzamelen van voedsel is hij niet toegekomen. Hij is gaan nadenken. Dagdromen dat kan hij goed. Altijd wil hij vragen verzinnen. Hij kent inmiddels meer vragen dan de ouden antwoorden weten.
Koerna vertrouwt de antwoorden van anderen ook niet zo goed.
Beter is het zelf de antwoorden bij je eigen vragen te bedenken.
Ze is nu moe van het zoeken naar bessen.
Ze heeft er genoeg gegeten en ze voelt zich zwaar.
Ze wil slapen. Ze volgt de geur van haar urine die ze als spoor heeft achtergelaten.
Terug lopen nu.
De hele weg die ze aarzelend en speurend heeft afgelegd, volgt ze nu in de tegenvergestelde richting.
Nu laat ze zich niet afleiden, alleen ruiken en rennen.
Hijgend schiet ze haar holletje in.
Heel even heeft ze het gevoel dat het jammer is om naar binnen te gaan, de nacht te verlaten en hierover verbaast ze zich.........

Het schrijverke (Gyrinus natans)

O krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kabotseke aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op 't waterke gaan!
Gij leeft en gij roert en gij loopt zo snel,
al zie 'k u noch arrem noch been;
gij wendt en weet uwe weg zo wel,
al zie ' geen oge, geen één.
Wat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
Verklaar het en zeg het mij, toe!
Wat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
dat nimmer van schrijven zijt moe?
Gij loopt over 't spiegelend water klaar,
en 't water niet méér en verroert
dan of het gladdige windtje waar,
dat stille over 't waterke voert.
o Schrijverkes, schrijverkes, zeg mij dan,-
met twintigen zijt gij en meer,
en is er geen een die 't mij zeggen kan:-
Wat schrijft en schrijf gij zo zeer?
Gij schrijft, en 't is uit en 't is weg;
geen Christen en weet er wat dat bediedt:
och, schrijverke, zeg het mij, zeg!
Zijn 't visselkes daar ge van schrijven moet?
Zijn 't kruidekes daar ge van schrijft?
Zijn 't keikes of bladtjes of blomkes zoet,
of 't water, waarop dat ge drijft?
Zijn 't vogelkes, kwietlende klachgepiep,
of is 'et het blauwe gewelf,
dat onder en boven u blinkt, zo diep,
of is het u, schrijverke, zelf?
En ' krinklende winklende waterding,
met 't zwarte kapoteke aan,
het stelde en rechtte zijn oorkes flink,
en 't bleef een stondeke staan:
`Wij schrijven,' zo sprak het, `al krinklen af
het gene onze Meester, weleer,
ons makend en lerend, te schrijven gaf,
één lesse, niet min mochte meer;
wij schrijven, en kunt ge die lesse toch
niet lezen, en zijt gij zo bot?
Wij schrijven, herschrijven en schrijven nóg,
de heilige Name van God!'
(Guido Gezelle, 1858)

Muizenmoord

De schuur staat bol van de muizen en om hierin verandering te brengen is een muizenval niet afdoende. Nu staan er vier vallen op een rij en in het ritme als van klapperende castagnetten in een flamenco, laten de muisjes zich wegvangen. Inmiddels zijn we twintig muizen verder en nog verandert het ritme niet.

Urban Classical

Op een zondagmorgen, stond ik onder de douche.
Via iTunes schalde de zender Magnatune Classical door het huis.
Bij de eerste tonen, van wat later bleek Bellatrix te heten, sloeg mijn hart over. was wie deze muziek? Drijfnat holde ik de trap af naar de pc om te dit kunnen aflezen.
Ik heb toen direct bij de componist René Gruss (I'm in the Business of Music, not the Music Business) zijn cd besteld.
Sindsdien gedraag ik mij een beetje als zijn ambassadeur; luister!

Vakantieherinnering

Nu langzamerhand alles weer z'n gewone gangetje gaat en de Hollandse zomer meer op herfst lijkt, vergeet ik snel de vakantie, die nog maar een week geleden afliep.

Opstandige gedachte

Wat is er precies gebeurd op Golgotha en in het graf?
Hoe bereikte het vlees vanuit nederigheid en smart,
die caleidoscoop van de opstanding?
Jezus' eigen opstanding wordt een mysterie genoemd,
maar gek genoeg wil niemand er het fijne van weten.
Wat wordt er precies bedoeld als er in de bijbel staat dat Jezus uit de dood is opgestaan?
Was Hij alleen in de geest teruggekeerd, als een onbevredigd soort spook?
Kennelijk niet volgens de bijbel: de ongelovige Thomas had een vinger in een van de spijkergaten in Zijn handpalm gestoken, Hij was gezien, duidelijk genoeg, op de weg naar Emmaűs, Hij had zelfs een hapje gegeten bij een van de discipelen thuis.
Maar als Hij echt in Zijn aardse lichaam is opgestaan, waar is hij dan nu?
En als Hij zoveel van iedereen hield als Hij beweerde, waarom moet er dan ooit iemand sterven?
Merkwaardig overigens dat Hendrik Goltzius de Gestorven Christus gebruikte voor zijn Stervende Adonis.

Openbaarheid

Ideetje voor de Nederlandse jagers?
Timmer, net zoals in Frankrijk, je jachttropheeën aan je deur.
Zo kan het volk (de mensen in het land in jagersjargon) op de hoogte blijven van je verrichtingen.

Rattenjacht

Elke avond en elke morgen hoor ik de schoten op wilde zwijnen in de bossen rondom mijn huis. Wat is er ineens aan de hand?
Stel je voor dat er wordt bepaald dat er in Nederland maar ruimte is voor twee miljoen mensen.
Vervolgens komt de regering met de oplossing dat er veertien miljoen mensen moeten worden afgeschoten en het parlement gaat accoord en het plan wordt uitgevoerd.
Het resultaat is dat de twee miljoen overgebleven mensen allen moeten treuren om overledenen in hun familie. Wat voor samenleving kan hieruit nog voortkomen?
Klinkt misschien gek, maar dat is het niet.
Op dit moment vindt er een slachting zonder weerga plaats op de Veluwe.
In elke wilde zwijnenfamilie vallen elke avond en ochtend slachtoffers.
Waarom? Vanwege schade, klagende campingboeren, verkeersveiligheid?
Ga eens kijken in de bossen, zie de campings strak in de rasters, geen wrakken in de berm; niets aan de hand.
Een bange minister en een machtige jachtlobby zijn de oorzaak van dit drama.
Waarom wordt er met zulke dieren omgegaan alsof het ratten zijn?
Waarom laten al die groene Nederlanders niets van zich horen?

Hoenderleed en -vreugde

Vanmiddag hoorde ik buitenshuis een hoop gekakel van de haan. Ik was gisteravond vergeten de ren af te sluiten en dus waren de kippen buiten.
Ik holde snel naar buiten en zag dat een sperwer op mijn lievelingskip was gedoken.
Het bleek een sperwerwijf en zij werd danig gestoord door de haan, die met een hoop gekakel in de aanval was gegaan om zijn hennetje te redden.
Toen ik dichtbij was gekomen vloog het sperwerwijf weg. Een paar uren lang heeft de toom zich in het kreupelhout verborgen gehouden en pas in het avondlicht zijn ze terug het nachthok ingegaan.
Voorlopig zal ik wel geen eieren kunnen rapen!

Haast

Haast is iets dat bijna iedereen kent.
Het hoort bij het leven.
We verlengen er de tijd mee.
We kunnen net iets meer doen.
Maar haast heeft ook z´n nadelen.
Minder tijd genomen voor elkaar en anderen.
Minder gekeken en nagedacht.
Eerder afgetobt en moe.
Haast gaat het altijd goed,
En soms is de prijs erg hoog.
Een wit bestelautootje vloog mij tegemoet,
En kon mij nog wel ontwijken.
Langs de weg bleef een patrijzenmoeder,
Met nog maar één jong,
Roepen naar drie kinderen,
Waarvan ik wist dat ze haar niet zouden volgen.
Hoe zal ze om hen treuren?

Scharrelaar

Vanaf Le Somail, lopend langs het Canal du Midi (richting Middellandse Zee), is bij paal 307 het eerste nest van de Scharrelaar. Ze nestelen graag in holte's van Platanen, in de buurt van water. De jongen vliegen nu uit en overal zitten Scharrelaars op telefoonkabels.
Je vraagt je werkelijk af; voordat er telefoonkabels waren, waarop zaten ze toen?

Uitblazen

Niet zeuren natuurlijk.
Vanmorgen om half zeven een gesprekje met Etienne.
C'est couvert, alors il fait lourd aujourd'hui.
Een heel gesprek over het weer, maar het kwam er op neer dat het zomer is en daarmee was de kous af.
Veel gedaan deze vakantie aan ons huis. De ramen van de bibliotheek afgebrand en opnieuw in de lak, de keukenramen idem. Luiken gerepareerd, terrasvloer geverfd, overloop gerenoveerd etc.
Dit soort werk is doenlijk tot een uur of elf, de temperatuur is dan inmiddels vijfendertig graden; dus vandaag naar het strand gevlucht.
Heerlijk, aldaar zevenendertig graden in de schaduw en een wind van vijfendertig kilometer per uur.
Wijntje, baguette, worst en kaas en perziken na!
Les grandes traveaux zijn nu afgesloten. Een paar dagen luieren staan dan ook voor de deur. Vanavond is er een windje en daarvan genieten we op het terras boven de garage. Vleermuizen tellen en luisteren naar de Dwergooruil. Veel te vertellen over de heerlijke dagen in de Pyreneeën.
We beginnen met thee, of eindigen we daarmee?

Voskuil-gevoel

Net boven Pas de la Casa ligt een klein bergmeertje dat we zo'n vijftien jaar geleden voor het eerst bezochten. Ik fotografeerde er Kleine ruit in de sneeuw, zag er marmotten, filmde koeien in het water. Nu heb ik het voor het laatst gezien; ik zou geen reden weten hier opnieuw terug te keren.
Het zandpad is opengesteld voor auto's, picknickplaatsen zijn aangelegd.
De stilte wordt verstoord door krijsende blagen die achter dikkopjes aanjagen "Ils se amusent!" en discomuziek uit patserige auto's.
De natuur is er opgeconsumeerd en weggegooid.

Toch mooi

Vanuit ons hotel in Sispony meerdere excursies ondernomen.
In de zijdalen zijn toch nog heerlijke plekjes te vinden. En op kwelrijke plaatsen vonden we nog uitbundig bloeidende orchideeën, rook de Parnassia heerlijk naar vanille en groeide het Vetblad alsof het onkruid was.

Alpenglühen

Met Andorra moet je wel een haat- liefdesverhouding hebben, want enkel houden van is onmogelijk of je moet een fanatieke bouwvakker zijn. Waar je ook komt, overal staan hijskranen heen en weer te zwaaien, klinkt het geklop van pneumatische hamers en rijden vrachtwagens met steenblokken af en aan. Ook de nachtelijke aanblik van Andorra verandert snel: het Alpenglühen is nu gedurende de gehele nacht zichtbaar.

Troumouse

Na het bad en het middageten Lourdes ontvlucht om het te verruilen voor de stilte van het hooggebergte. Het Cirque de Gavarnie werd al genoemd en geroemd door Victor Hugo; "C'est une montagne et une muraille tout à la fois; c'est l'édifice le plus mystérieux du plus mystérieux des architectes; c'est le colosseum de la nature: c'est Gavarnie!" en Georges Sand. Wij zijn hier meerdere malen geweest en om steeds enkel "sentimental journeys" te maken gaat te ver; aanleiding om dit keer ver voor Gavarnie linksaf te slaan richting Cirque de Troumouse. Wijder, maar minder hoog dan Gavarnie, vind ik het toch imposant. Sneeuw, schapen, koeien in diverse kleuren en verkoeling. Bij een berghotel nog een versnapering genuttigd en overwogen of we hier de nacht zouden doorbrengen. Niet dus, want die nacht sliepen we in Mane in de Haute-Garonne. Het was zo'n ouderwets hotel, dat al meer dan tweehonderd jaar van vader op zoon is overgedragen. De huidige zoon echter zal het bedrijf niet voortzetten volgens de praatgrage moeder des hotels. De ingewikkelde Europese regels zijn hieraan mede debet. Jammer, want zulke huiselijke hotels worden alsmaar schaarser. Vive Logis de France!
(zoals altijd: klik op de foto voor een groter beeld).

Virginia

Virginia daalt de trap af naar het spoorwegstation. Het Richmond-station is opeens een vertrek- en aankomstplek. Het is gevuld met colommen, zuilen, gevuld met een lichte brandlucht, een beetje verlaten, zelfs als het druk is (zoals nu het geval is), met geel-houten banken in lijn, die niet tot luieren uitnodigen. Zij kijkt naar de klok, en beseft dat de trein zojuist is vertrokken en dat de volgende niet eerder zal vertrekken dan over vijfentwintig minuten. Ze verstijft. Ze had zich voorgesteld (dom!) dat ze direct in de trein zou stappen of, op z'n langst, hooguit vijf minuten zou moeten wachten. Ze staat ongeduldig voor de klok, dan loopt ze langzaam een aantal stappen over het perron. Als ze het doet, als ze in de volgende trein stapt, wat dan, over drieëntwintig minuten en naar Londen gaat en door Londen loopt en de laatste trein terug neemt (die haar thuis zal brengen naar Richmond om tien over elf), dan zal Leonard gek van ongerustheid zijn. Als ze hem opbelt (er is een openbare telefooncel, kortelings hier op het station geplaatst) zal hij razennd zijn, hij zal eisen dat ze onmiddellijk terugkeert; hij zal voorstellen (hij zal dit nooit direct zeggen) dat als ze uitgeput en overdonderd raakt en als ze weer ziek wordt, ze dat aan zichzelf te danken heeft. En dat is natuurlijk het dilemma: hij heeft volkomen gelijk en heeft het volkomen fout op hetzelfde moment. Ze is beter af en veiliger, als ze in Richmond blijft; als ze niet teveel praat, teveel schrijft, teveel voelt; als ze niet in een opwelling naar Londen reist en door de straten daar loopt; en toch sterft ze op deze manier, ze sterft zachtjes op een bed van rozen.

Glimlach

In Lourdes lopen heel wat bedevaartgangers en natuurlijk ook veel nieuwsgierige toeristen rond.
De helft bestaat uit Fransen en dan komen Italianen en Duitsers, Spanjaarden en de rest van de wereld.
Wat mij steeds opvalt is dat veel Italiaanse vrouwen behoorlijk wat in hun uiterlijk investeren. Goed gekleed, goed gekapt, de nodige accessoires en flink in de make-up.
Dit alles wordt echter volkomen teniet gedaan door de chagrijnige blik die ze tonen en hun agressieve gedrag. Geen groet, geen stap opzij, geen ingetogenheid; maar aanwezig, luidruchtig telefonerend en altijd heftig kakelend.
Dit in tegenstelling tot de vele Indiërs, die natuurlijk door hun huidskleur, maar ook door hun exotische kleding, opvallen.
Rustig en vriendelijk; een verademing in een wereld die steeds onpersoonlijker wordt.
Een glimlach zie ik als de mooiste make-up.

Dooie boel

Dit keer zaten we in hotel St. Avit, tegenover het kerkhof.
Vanuit onze kamer keken we hierop uit.
Midden op dit kerkhof staat het familiegraf van de Soubirous.
In 2005 is de laatste persoon van deze familie hierin bijgelegd.
Gegarandeerd geen burengerucht dachten we.
Echter er moet heel wat aangevoerd worden voor het hongerige en kooplustige volk.
Dus al vroeg wordt het geruis van de Gave overstemd door het geronk van vrachtwagens.
Het hotel heeft wel het voordeel dat het hoog is gelegen, waardoor het 's avonds wat berglucht als verkoeling ontvangt. Ook de vriendelijke eigenaresse maakte veel goed.

Lourdes

Vanmiddag zijn we in Lourdes aangekomen.
Inmiddels bijna het gehele heiligdom weer eens rondgegaan.
Ik wist niet dat 2008 een jubeljaar is, maar aangezien de verschijningen 150 jaar geleden hebben plaatsgevonden is het meer dan lagisch.
Elke keer als ik hier ben word ik weer getroffen door de verschrikkelijke variatie die Homo sapiens heet.
Op weg naar het hotel kwam ik voorbij een internetcafe.
Alle toetsen zitten op andere plaatsen: AZERTY i.p.v. QUERTY, dat valt niet mee.
Morgenvroeg naar de baden en dan gauw de bergen in. Het weer is mooi geworden en gelukkig ligt ons hotel hoog en naast een kerkhof; koel en rustig.
Nu gauw Gaby zoeken en een Jurançon gaan pakken!

Zonsopgang

Vanmorgen voor zonsopgang opgestaan en aan de oostkant van Montouliers de heuvels in gelopen. Ik wilde van daaraf de zonsopkomst zien. Het leverde geen spectaculaire beelden op. Ook nog geprobeerd of videootjes een beter beeld gaven, maar ook dat was niets! Het zal met het felle zomerse licht te maken hebben. Met winterlicht zijn deze foto´s immers wél gelukt.

Gedachte

Je kunt je ogen sluiten, je oren dichtstoppen en je neus dichtknijpen.
Dan ben je echt alleen.
Van buiten komt niets meer binnen.
Maar je kunt je gedachten niet stoppen.
Altijd draait het in mijn hoofd maar door.
Gedachten en ideeën waar ik niet om vraag, maar die wel in mij woelen.
Soms kan ik er over praten, maar vaak ook niet.
Wat ik denk begrijp ik immers zelf vaak niet.
Hoe helder de gedachten vaak zijn; zo moeilijk zijn zij te verwoorden.
Gedichten of muziek zijn dan sterker dan het woord.
Uiteindelijk is een mens alleen met zijn gedachten op een planeet die rondtolt door een immense ruimte.
Hoe kan een mens echt gelukkig zijn zolang je weet dat er anderen zijn die lijden?

Terras

Na heel veel geschuur, gesleep met plantenbakken en ontstoffen staat het boventerras eindelijk in de verf. Tevens een nieuw tafeltje geplaatst en aanschuiven maar. Hoeveel fotootjes hebben we niet met de zelfontspanners gemaakt met geheven glazen? Erg origineel is het niet meer.
Trouwens,in verband met de maar blijvend oplopende temperaturen zullen we de glazen nog veel ter hand moeten nemen.

On mange pour vivre, mais on ne vit pas pour manger

's Avonds wordt er uiteraard gegeten. Altijd met de idee dat rustig aan te doen. Maar in tegenstelling tot het franse spreekwoord gaan we steeds meer "vivre pour manger". De schemering is kort dus zitten we nu om tien uur aan een candlelight supper.

Zand

Zand, zand, zand
En dan zien wij in dit land
Een man staan in het zand.
Een man in de woestijn.
Hij kijkt en staat.
Hij loopt en gaat.
Achter de einder ligt zijn doel
Dat hij voor ogen heeft.
De stilte is aanwezig.
De zon zal wijken.
De nacht geeft geen enkele richting.
Wij weten: hij zal zijn bestemming nooit bereiken.

Heet

We vonden het in de Provence al zo heet, maar gisteren beleefden we hier de heetste dag tot nu toe.
Om half vier stond het kwik op dertig en een halve graad in de schaduw. Het was de hele dag bladstil. Dan zou je verwachten dat het druk aan zee is. In La Nouvelle hadden we nog alle ruimte en genoten we van een zuchtje uit zee en een wijntje uit de koelkast.

Vincent van Gogh

Vorig jaar was ik alleen in Saint-Rémy-de-Provence om er de plekken te bezoeken waar Vincent van Gogh in de periode 1889-1890 heeft gewerkt.
Hij was toen opgenomen in het krankzinnigengesticht Saint-Paul-de-Mausole.
Hier maakte hij zijn indrukwekkendste zelfportret, veel bijbelse studies, de olijfgaarden en schilderijen van de heuvels in de nabije omgeving.
Nu samen met Gaby, was het even indrukwekkend en ontroerend. Het was verzengend heet, en de wind nog steeds gekmakend.
Vincent schreef ook al over deze combinatie; de Cycales tsjirpten luid!
Vreemd is nu te beseffen dat Vincent verpleegd werd naast het Glanum zonder dat te beseffen. (Het moest immers nog ontdekt en opgegraven worden.) Hij heeft enkel Les Antiques gezien, maar na Arles vond hij dat kennelijk niets bijzonders.
In St-Rémy moesten we ook even aan J.J. Voskuil denken toen we in een restaurant uiterst slecht werden bediend: "Rottig volk in het restaurant, maar het eten was redelijk".

Partir c'est mourir un peu

Om vijf uur vanmorgen klonk het eerste gestommel en een uurtje later was de auto van David volgepakt. Een paar espresso's, een plakje cake en "eine letzte Zigarette im Stehen". Toen bleef ons niets anders over dan Matthijs, Sanne en David uit te wuiven. Na zoveel gezelligheid val ik altijd even in een gat; wat hebben we samen een paar ontzettend leuke dagen beleefd!

Testudo hermannii

Door de straten van Montouliers zag ik een schildpad lopen. Ik was meteen verrukt want ik verwachtte een Testudo hermannii, oftewel een Tortue d'hermann te zien en dat paste mij wel.
Uit angst dat Hermanns schildpad door een auto geplet zou worden heb ik hem verplaatst naar de garrigue buiten het dorp. Nadat ik wat plaatjes van hem had geschoten wenste ik hem een vrolijk leven toe. (Lijkt mij niet makkelijk om als schildpad een partner te vinden)
Een paar uren later was er enige opwinding in het dorp: de schildpad van Maria was verdwenen! Hij ging wel vaker aan de kuier, maar werd altijd snel terugbezorgd; immers het hele dorp wist bij wie deze schildpad hoorde. Mijn verhaal was inmiddels ook bekend en zo moest ik samen met Maria op schildpadjacht. Wel, ze blijken sneller te zijn dan je zou verwachten. Pas laat in de middag werd deze Griekse schildpad (blamage) teruggevonden.
Enfin, eind goed, al goed!
In het vervolg beter determineren.

Zeldzaam

Moeder en zoon tezamen in het water, dat is nog nooit gefilmd. Gisteren allemaal in het l'Etang de Jouarres bij Homps en daar ontstond dit zeldzame beeld.

The party is over

Het feest duurde, dachten wij, tot in de kleine uurtjes.
Wel, na de kleine uurtjes begon de band pas te spelen met een nogal krakerige geluidsinstallatie. En nog later nam een dj het weer over: Fatigué?....NON!!
Dus ging de party door tot vijf uur. Het werd afgesloten door een geweldige onweersknal. Dat bracht overigens geen regen van betekenis.
Vandaag is het Fête de l'Oliviers in Bize. Ik ging daar naar de mis en werd gevraagd de eerste lezing te doen. Ik ontmoette er ook een aardige Breton uit Ginestas die me voor de borrel uitnodigde. Grappig dat hij Olivier heette en net als opa bij de marine op een mijnenveger dienst deed.

Verjaardag

Nu is het middernacht. Mijn verjaardag is voorbij en nu ben ik in mijn eenenzestigste levensjaar. Buiten dreunt de vrolijkheid op het dorpsplein nog voort.
Een dag met zoveel bijzonderheden. Van Volker kreeg ik voor mijn verjaardag een boek "Insekten und Spinnentiere am Mittelmeer" Op de omslag staat de afbeelding van de Reuzenhaft (Palpares lellibuloides). Op het moment dat ik het boek had uitgepakt (Volker had het verpakt in de slangenhuid die zijn koningsslang vandaag voor het eerst in z'n geheel had afgegeven) kwam er een Palpares voorbij en kon ik hem vangen....ongelofelijk!

Champagne

Matthijs kwam uiteraard met een fles champagne aanzetten.
Maar wat voor een! Natuurlijk wordt 'ie uitgeschonken en gedronken "en famille" voordat we ons in het feestgedruis storten!

Voor Jommie

Omdat overal poezen rondlopen en jij er steeds sentimenteler over poezen spreekt, moet ik telkens aan je denken als ik weer een poes zie.
Dus telkens als ik zo'n straatkat wat extra's toestop, vertroetelen ik jou ook een beetje!
Het lijkt mij overigens geweldig als jullie niet langer op huizen in de Dordogne gaan passen, maar in Venetië. Qua straatkatten schijnt het daar een Walhalla te zijn.

Dooie mus

Vanmorgen mocht ik niet eerder opstaan dan negen uur; een hele beproeving. Maar daarna werd ik toegezongen door het hele gezin. Een heel contrast met de voorstelling die ik had van deze dag. Prachtig ontbijt met z'n allen en een tafel vol cadeaux. Ik ben echt verwend. Toen ik naar buiten liep lag daar nog een presentje: een dooie mus. Wat wil dat nou zeggen?

Verrassing

Komen Gaby en ik vanmiddag terug van een bezoek aan het strand van La Nouvelle, blijkt er thuis een grote verrrassing op mij te wachten. Aan de eetkamertafel zaten Matthijs, David en Sanne!
Ik ben niet gauw van mijn stuk, maar deze keer dus echt wel!
Er blijkt al maanden een samenspanning op handen te zijn geweest om dit mogelijk te maken, zonder dat ik er ook maar iets van in de gaten heb gehad.
Sanne en David zaten op een camping in de Cevennen en hebben in Carcassonne Matthijs van het vliegveld opgepikt. De arme jongen vertrok al in allervroegte vanuit Düsseldorf via Londen naar Frankrijk!

Mysterie

Bernadette leefde en stierf
In de Bourgogne aan de Loire.
Zou zij Pouilly Fumé of Sancerre
Gekend, geproefd of bezocht hebben?
Was haar geluk de opmaat voor een droevig leven?
Was God er moederoverste,
Rechter of advocaat,
Aanklager of scherprechter?
Nu is het meer dan 150 jaren geleden
Dat Maria tot haar sprak.
Waarom bleef die boodschap geheim?
Zodat het verhaal nooit voltooid werd?
Of moeten wij het zelf invullen en vaststellen?
Weten geeft immers geen voldoening
Als door geloven het mysterie blijft!

Kappertjesplant

In de heuvels bij Cruzy een "kappertjesplant" gevonden. Ik weet niet of dit een goede Nederlandse naam is voor de Câprier épineux (Capparidacées,Résédacées).
De driehoekige bloemknopjes worden jong geplukt en enige tijd in zout bewaard. Daarna worden deze knopjes gewassen en op azijn gezet en geserveerd als kappertjes.
De plant komt in het gehele gebied rond de Middellandse Zee voor.

Quand les cigales chantent

Elke dag is het weer een beetje warmer dan de vorige dag. Dat is niet alleen te voelen, maar ook te horen: de cicaden tsjirpten dat het een lieve lust is.
Fijn voor de makelaars. Die zeggen immers: "Als de cicaden zingen, stijgen de prijzen".

Opgraving in Cruzy

Met Didier Clavel mee gegaan naar een archeologische opgraving achter Cruzy. De hele week zijn daar archeologen doende vondsten uit de jura te verzamelen. Deze vindplaats werd in 1996 ontdekt en in gebruik genomen. Er worden veel fragmenten van dynosauriërs (Raptors) en schildpadden gevonden. Best vreemd om al die peuterende mensen bezig te zien.

Gaby thuis

Vrijdagavond kwam 'ie dan, de TGV uit Brussel met mijn meisje aan boord. "Verreisd" en uitgedroogd zat Gaby even later met mij achter het traditionele biertje op het terras van het stationsrestaurant in Béziers. En nog wat later achter de boontjes van Clavel met een rosé......pfffffffffffffff.

Weer een boekenkast

Donderdagmorgen naar IKEA in Montpellier om een boekenkast te kopen. De winkel ligt pal langs de snelweg op de hoogte van afslag Montpellier-Est. Maar vanaf die afslag begint het grote dwalen. Enfin eindelijk binnen. Warempel, helemaal Duiven. Alleen met dit verschil, dat de wc's links zitten i.pv. rechts en in het restaurant zijn meer wijnen en kazen.
Gratis ophangsteunen voor de "Lack" en ook gordijnen gekocht. Dit gisterenmorgen allemaal gefikst. 't Viel uiteraard weer tegen. Het blijft wriemelen met al die schroefjes en IKEA-boutjes.

Schorpioen

Toen ik gisteren thuiskwam en een voet over de drempel zette bleek ik niet alleen te zijn. Een schorpioentje rommelde in het stof achter de drempel.

Hij doet het !!!!!!!!!!!

Eindelijk doet mijn weerstationnetje het! Vanmorgen in alle vroegte het dak opgeklommen en aan de TV-antenne de windsnelheids- en windrichtingsmeter gemonteerd. De regenmeter op de nok van het dak geplaatst. De vochtigheidsmeter en temperatuurvoeler zitten aan het hek van het terras.

De computer ingeschakeld en .....voilá alles doet het. Wellicht als hier ooit nog eens ADSL komt (de leiding kost €3000,00 en dat vindt de burgemeester te duur voor die "paar" mensen die er van gaan profiteren) dan gaat dit station als ST.GEORGES de lucht in.

Toen het experiment met de airco. Dat ding de slaapkamer ingezeuld en geïnstalleerd. Het gele lijntje op de grafiek laat zien dat de slaapkamer in een uur is afgekoeld van 27.8 naar 20.5 graden. Hij maakt overigens een teringherrie. Dus in de toekomst een uurtje voor het slapen gaan de airco aan..... luxe!
(Zoals voor alle foto's geldt; er op klikken om te vergroten)

Einde Bamboe's

Inmiddels zijn de bamboe's voor het huis door mij vervangen door Schoenlappersplanten (Bergenia crassifolia). De buurt vindt het een hele verbetering, vooral de Clavels. Het weer is weer op z'n best: geen wind en vanaf zeven uur knalde de temperatuur omhoog naar zo'n dertig graden. "Il fait beau", zeggen ze dan.

Montouliers

Vrijdagmorgen bepakt en bezakt vertrokken met vakantiebestemming Montouliers.
De gebruikelijke 1350km werden er meer dan 1600! Parijs zat muurvast en dus moest ik onderweg wel overnachten. Dat werd Nevers. In de vroegte Bernadette bezocht. Veel op D-wegen gereden, Thiers (kom daar nooit meer), Ambert (Richard de Bas) en Millau. Daartussen heel veel mooie plekjes en natuur. Mooie, lichtbewolkte dagen.
Ineens voor Lodève, om tien uur 's avonds vloog de temperatuur omhoog naar de 28 graden; zo kennen we het Zuiden weer!
Om één uur in bed.

Vliegend hert

Ik heb de laatste tijd iets met herten. De halve voortuin is nu leeggevreten en inmiddels heeft er zich ook een Reegeit bijgevoegd. Gisteren, op 1 juli is de idiote jacht op Wilde zwijnen weer geopend en meteen knalde het al achter ons huis. Dus zullen alle dieren wel weer hun gebruikelijke (maar onnatuurlijke) schuwheid gaan vertonen.

Vandaag de paring, of beter de poging daartoe van een Vliegend hert gezien. Inmiddels de waarneming gemeld aan EIS.

Winterkraker

Al een paar keer geprobeerd het Winterkoninkje op zijn (gestolen) nest te fotograferen, maar hij vliegt steeds snel weg. Goed is te zien hoe het oorspronkelijke nest met mos is afgesloten. Niet eerder een Winterkoning zo hoog (2,5 meter) zien broeden.

Zwaluwleed

In de stal heeft een Winterkoninkje het nest van de Boerenzwaluw ingepikt en zo vertimmerd dat de zwaluwen dit nest niet meer kunnen gebruiken. Onthutst zitten ze nu op de antenne.

Varkens in de wei

Vanmorgen stonden er twee bagges met zo'n tien frisslingen in de wei achter het huis.
Het begint druk te worden, terwijl wij dat juist niet gewend zijn.
Zolang de vos de kippen niet komt halen is het echter goed!

Edelherten in de tuin

De hele week vond ik prenten van Edelherten bij mijn huis. Knap werk van die beesten, want rondom het huis staat en herten-kerend raster en ligt er een wildrooster. Dat heeft ze er kennelijk niet van weerhouden om zaterdag in de voortuin alle Hosta's op te vreten.Daarvan in elk geval geleerd dat ze alleen van de bladeren houden; de bloemen en stelen zijn blijven staan.

Start

Vandaag gestart met een nieuwe blog.
Ik weet eigenlijk nog niet goed hoe ik dit zal aanpakken, maar: niet geschoten, altijd mis! Er is elke dag wel iets nieuws te ontdekken, zoals hier op de Dwingelose heide: Sterrenschot!