Zoete kers

Achter de schuur staat een Prunus avium. Geen idee hoe hij daar gekomen is, waarschijnlijk met vogelmest. Vanuit het keukenraam was te volgen hoe deze zoete kers in twee dagen in bloei kwam; wat een heerlijk weekend!

Pasen 2009

Dit jaar vallen Pesach en Pasen samen, iets wat niet zo vaak voorkomt. Wordt het paasfeest hierdoor extra feestelijk? Gisteravond, de Seidernacht, was het door het mooie weer en met al die kaarsen, warm in de Mariakerk. Vijf jaar geleden was het koud en nat toen we in het donker voor het eerst samen deze kerk binnen gingen. Ik stond die nacht op het altaar met Gaby als mijn meter aan mijn zijde en ik werd gedoopt en gevormd. Nu opnieuw werd de viering door dezelfde priester geleid.
Hoe kan ik dit lustrum resumeren en gedenken? Dat ik ontdekt heb dat het Katholieke bouwwerk heel wat rotte onderdelen in zijn constructie verborgen houdt? Dat de gemeenschap zich beter in een moment manifesteert dan in continuïteit? Dat de vormen vaak duidelijker zijn dan de inhoud en dat aan woorden een grotere betekenis wordt gegeven dan aan daden?
Ach, het is allemaal mensenwerk en het werk van mensen is niet altijd zo mooi. Door krampachtig overal een goddelijke maat aan te willen geven zit bedrog bijna achter alles. Ik probeer mij hieraan minder te storen dan voorheen en mijn kerk wordt daardoor steeds kleiner, maar dat zegt gelukkig niets over de maat van het geloof.
Vrolijk Pasen allemaal!

Fractals

Een Animated-Gif beweegt zich altijd in een "loop". Dit geldt niet voor fractals, welke door de computer worden opgebouwd vanuit chaos in steeds wisselende vormen. Dit levert intrigerende beelden, zowel bewogen als bevroren.

Bookcrossing

Wie veel leest kan in de problemen komen. Als alle wanden bedekt zijn met volle boekenkasten wordt het stapelen geblazen. Boeken onder het bed, op de wc, in de keukenkast, in de garage. Je wordt blij van de boekenwormen die je van het overtollige leesvoer verlossen. Voor de lezers die zich herkennen in deze boekenchaos de volgende tip, FREE YOUR BOOKS!
Niets zo leuk als je boeken los te laten in het wild. Laat een boek achter in het café, de bioscoop, de kerk, in het park, de wachtkamer, op school, achter de ruitenwisser, op straat, bij de dokter, in de trein.
Meld je aan bij bookcrossing.com en alles wordt je duidelijk. Je verlost jezelf van de boeken die je waarschijk nooit meer zult lezen en toch raak je die boeken niet geheel uit het oog. Het is verschrikkelijk leuk om te zien hoe jouw boek over de wereld reist!

Morgenstond

Om tien voor zes werd ik gewekt door de zang van een roodborstje. Dit werd de opmaat voor een verrukkelijk vogelconcert, een mooi begin voor een mooie dag. Om hiervan te kunnen blijven genieten hebben we buiten ontbeten. En jawel, de thee was nog niet ingeschonken of de Venijnige Veluwse Wolken trokken voor de zon! Hoe vaak hebben we dit niet beleefd, heel Nederland mooi weer, wij onder bewolking. Enfin blijven hopen!

Paashazen

In de goede week is niet alles somberheid, het einde van de veertigdagentijd is immers in aantocht en dan mag je toch wel weer eens aan een feestelijke maaltijd gaan denken. Dat had ik al een paar dagen geleden gedaan door hazenbouten in de marinade te leggen. Vandaag, Witte Donderdag leek mij een uitstekend moment om het hazengebraad te bereiden. Dus nu vult de keuken zich met heerlijke geuren en op Goede Vrijdag zal het gepruttel nog even aanhouden.

Die kersthazen hadden nooit verwacht om als paashazen uitgeserveerd te worden!

1974

Dus in 1974 werkte jij in Zwitserland? Man, dat is een eeuwigheid geleden!
Ik schoot met zo'n vaart overeind dat ik bijna een glas wijn over mij heen gooide. Wat zullen we nou krijgen! dacht ik. Dat is helemaal niet lang geleden! In 1974 behaalde ik mijn diploma aan de Bosbouwschool, kocht ik een nieuwe Puch, stond Jesus Chris Superstar maandenlang op één en won Eddy Merx de Tour de France.
Ik besefte toen dat de opvatting over het verstrijken van de tijd zeer subjectief is.
Het mag dan waar zijn dat het feit, dat ik in de zomer van 1974 koeien aan het hoeden was op de Diablerets, in mijn ogen niet zo heel lang geleden is - eigenlijk niet langer dan een snelle blik over mijn schouder - maar er bestaan meer manieren om de jaren te tellen en bij enkele daarvan blijk dat 35 jaar een eeuwigheid kan zijn. In 1974 stortte bij Parijs een Turkse DC10 neer (346 doden) en had de sjah in Perzië nog de touwtjes in handen. John Lennon leefde nog en hetzelfde gold voor Elvis Presley, maar minder voor Brian Jones. De Volkswagen Kever werd verdrongen door de Polo, Abba behaalde met Waterloo een overwinning en Nixon verdween smadelijk van het toneel.
Ik had nog geen grijze haren en de broekband van dertig inch slobberde om mijn lijf.
Tijd is een rekbaar begrip en alles wat bestaat, kom je op een gegeven moment vanzelf tegen. Als je de bus neemt, denk je dat je maar een kort stukje hoeft te rijden - hoogstens naar het andere einde van de stad, verder niet - en dan opeens, jezus mina! Dan zit je halverwege het volgende continent.
Vind jij deze metafoor aan de naïve kant? Ik ook, maar wat maakt het uit: helemaal niets. In essentie is het raadsel van de tijd zo volmaakt, dat zelfs kinderlijke constateringen als die welke ik hierboven heb gedaan een vreemde, klaaglijke naklank hebben.
Eén ding is gedurende al die jaren niet veranderd - de voornaamste reden, veronderstel ik, waarom het mij soms toeschijnt dat er absoluut geen tijd is verstreken. Ik ben nog steeds met hetzelfde bezig: wandelen door mijn hoofd. Er is nog steeds aanzienlijk meer dan wat ik weet; het is nog steeds waar ik het meeste van houd. Begrijp me niet verkeerd - ik hou van mijn vrouw en kinderen, maar het is nog altijd een genoegen die vreemde zijwegen in mijn gedachten te zoeken en in te slaan, om te zien wat er woont en wat zich daar afspeelt en eventueel waarom. Van het vreemde gevoel dat dat opwekt hou ik nog steeds, evenals de verrukkelijke momenten wanneer de beelden helder worden en het mij lukt ze enigszins begrijpelijk te verwoorden!

Laatste Lakenvelders

Elke dag is mijn eerste blik naar buiten, gericht op het kippenhok. De laatste paar dagen was die aanblik extra vrolijk nu de ren zo gevuld was met jong leven. Veel aanpassings- moeilijkheden deden zich gelukkig niet voor, immers kippen kunnen onderling zulke hufters zijn.
Met de komst van het zonnige weer verbleekte ook de narigheid van de afgelopen maanden.
Dus wat een schrik toen ik vanmorgen zag dat er een slachting was aangericht.
Vijf dode kippen en twee verdwenen, meegenomen; er is nu geen huisvee meer over.
Sinds Tanna dood is, komt de natuur steeds dichterbij. Herten lopen tot tegen de gevel, overdag staat een reebok in de tuin en wat kwam er vannacht bij de kippen op bezoek, een marter of een vos? Het gaatje waardoor het dier zich naar binnen heeft gewurmd was in elk geval onwaarschijnlijk klein.
Zo zie je maar, een ongeluk zit in in klein hoekje, alhoewel dit tamelijk eufemistisch is voor: weer dood en verderf op ons erf!

Feestmaal

Natuurlijk kan het nog feestelijker.
Het damast op tafel.
De antieke roemers gepolitoerd en feestelijk gedekt.
Een frisse rijnwijn ontkurkt.
Kussentjes op de tuinstoelen.
Eieren hard gekookt en ham gesneden.
Botersaus op tafel en het zilver gepoetst.
Daar komen ze dan, in een warme avondzon, de eerste asperges!

Cortenoever revisited

Slechts een week geleden was het weer nog bijna herfstig. Vandaag is het een heftige voorjaarsdag die in Cortenoever gevierd wordt met 500 Weidegeelsterren (Gagea pratensis); feestelijk kan haast niet!

Lakenvelders

Twee kippen en een haan heet dan wel een toom te zijn, maar dat is wel het absolute minimum voor een toom. Ze zijn met z'n achten begonnen, doch de havik heeft z'n sporen achter gelaten. Nu heb ik er weer vier Lakenvelders bijgekocht, de eerste keer zonder haan. Telkens bij de aankoop van nieuwe kippen kwam ook een nieuwe kerel in het hok en dat betekende dat de oude haan door mij geslacht werd. Onze huidige haan heeft echter z'n sporen verdiend en ik kan het niet opbrengen hem een kopje kleiner te maken.
Met zes kippen aan de leg zie ik Pasen vol vertrouwen tegemoet!

Spijtauto

Grote dikke auto's, vaak in donkere kleuren met donker getinte ramen, geparkeerd in carports in vinex-wijken, die gekenmerkt worden door grindtuinen met bamboe-toefjes en de gebruikelijke twee bloembakken achter het venster.
Bij deze auto's horen grote belangrijke mannen, althans zo zien zij zich zelf, gespiegeld in de perfect gepoetste lak van hun monsters-op-wielen.
Nu staan opvallend veel van deze, net voor oktober 2008 aangeschafte, automobielen te koop. Voor mij de gelegenheid om de Nederlandse taal te verrijken met een nieuw woord: SPIJTAUTO'S !

5000

Totaal niet verwacht toen ik met deze blog begon.....meer dan 5000 hits alleen op mijn profiel kreeg deze site tot nu toe en het werkelijke aantal hits is een veelvoud hiervan.
Ik dank iedereen die hier kwam voor zijn of haar bezoekje en hoop dat jullie terug blijven komen!

Droom

Ik sta onder een boom en kijk naar rechts.
Een rode sportauto nadert met hoge snelheid.
Hij zoeft voorbij, snel keert de stilte terug.
In de lucht cirkelt traag een buizerd.
De namiddag ruikt naar gekeerd hooi
En zachtjes klinken rammelende melkbussen.
Dit geluid vertelt mij dat ik droom.

Goudvinken

Al een aantal dagen zitten een viertal goudvinken in de pruimenboom.
Langdurig zijn ze bezig de omhulselblaadjes van de knoppen te peuteren.
Door de regen kan ik niet goed zien wat hiervan de lol is; voedsel, tijdverdrijf?

Boonsel

De groei van gras en kruiden wil nog niet erg vlotten.
De knoppen van de meidoorn, vlier en hortensia zijn al wel een beetje geschoven.
Overal door de tuin en in de wei rondom mijn huis staan de prenten van roodwild.
Elke avond rond elf uur komen zo'n zeven stuks kaalwild kijken of er wat te halen valt. Weinig dus en als dank bemesten ze mijn gazon.

Rege

Rege
Video verzonden door GijsjeRadijsje

Weer regen vandaag

Soms

Soms loop ik ergens en zoeken mijn ogen wat belangrijk is.
Ik kijk en kan het niet vinden, omdat ik niet weet wat mijn ogen zoeken.
Bij elke stap die ik neem komt er meer achter mij te liggen dan voor mij.
Mijn ogen vullen zich met mist waarin ik mij veilig voel, tot de mist ook in mijn hart komt. Dan weet ik dat de mist bestaat uit tranen die komen uit vrees voor het verlies dat zo onvermijdelijk achter de horizon is.
Bij elke stap die ik neem komt er meer achter mij te liggen en groeit mijn angst voor de horizon.
Is dit mijn gedachte, of dacht mijn vader ooit hetzelfde?
Door het besef veel te verliezen, weet ik hoeveel bezit!

Niet beklimmen

Tussen de middag een wandelingetje gemaakt door een park in aanleg in het noorden van Apeldoorn. Daar trof ik bovenop een heuvel een sculptuur van een springende poema. Benieuwd naar de naam van de beeldende kunstenaar ben ik naar de top van de heuvel gelopen. Warempel er stonden bordjes geplaatst. Nieuwsgierig las ik de tekst: Niet beklimmen!
(Google gaf het antwoord: Kooi-Met-Geen-Poema-Er-In)

Vrijheid

Natuurlijk heeft er voor de komst van het liberalisme ook een vorm van vrijheid bestaan, al denk ik dat die vrijheid behoorlijk werd geremd door kerkelijke dogma’s, door te dreigen met de hel en de belofte van de hemel.
Waar heeft het liberalisme ons uiteindelijk heen geleid?
Naar de financiële chaos, die de bijna de hele wereld in haar greep heeft?
De reddingsacties van onze economie richten zich vooral op het herstel van de financiële wereld. De banken moeten overeind gehouden worden en de banken, op hun beurt, houden de bonussen overeind. Dit hele circus zal op zijn beurt weer gefinancierd worden door degenen die klein gehouden kunnen worden.
En zijn de banken eenmaal gered, dan zullen ze weg gekocht worden door Chinees of Arabier.
Het liberalisme heeft voor een enorme consumptieve vrijheid gezorgd, waarbij je je kunt afvragen in hoeverre deze vrijheid gestuurd werd.
De komst van het liberalisme heeft ook mede geleid tot deconfessionalisering, ontkerkelijking en secularisatie.
De mens kan zijn vrijheid vinden door individuele keuzes te maken.
Maar kan zij die vrijheid aan, maakt zij de keuze voor vrijheid?
Ik denk van niet, omdat vrijheid gekoppeld wordt aan geluk en dat geluk moet gevoed worden met materialisme. Wie er achter komt dat het materialisme uiteindelijk niet leidt tot geluk, laat zijn leven in rechte banen leiden door bewierookte sjamanen in autistische, ontladende seances. Het leven kan niet langer geleefd worden, maar alles moet onderweg worden geleerd: spiritueel ademen, spiritueel dromen, spiritueel schilderen etc. De vrijheid die men nu werkelijk zou kunnen leven en beleven, laat men zich afpakken door Reiki, Boeddha, Bagwan of Benedictus. De levensweg kan kennelijk niet in vrijheid worden belopen, maar men schuifelt aan de hand van horoscopen, numerologie, kleurentherapie, holisme, magnetisme of kabbala zijn zelf bij elkaar gesprokkelde waarheid achterna gelovend in het ietsisme.
Wat was de dichter Willem Kloos toch dichtbij de waarheid toe hij schreef:

Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten,
En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon
Over mij zelf en 't al, naar rijksgeboôn
Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten.

En als een heir van donkerwilde machten
Joelt aan mij op en valt terug, gevloôn
Voor 't heffen van mijn hand en heldere kroon:
Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten.

-- En tóch, zo eindloos smacht ik soms om rond
Úw overdierb're leên den arm te slaan,
En, luid uitsnikkende, met al mijn gloed

En trots en kalme glorie te vergaan
Op úwe lippen in een wilden vloed
Van kussen, waar 'k niet langer woorden vond.

Kwikstaart

Hè, hè, hij is er weer. Meestal komt de kwikstaart op 16 maart terug op de de Ugchelse Berg, maar dit jaar heeft hij mij laten wachten tot vanmorgen. Dan kan nu de zomertijd beginnen!

Cortenoever

Gisteren even in Cortenoever rondgelopen op zoek naar geelsterren. Werkelijk een pracht van een terrein, in elk seizoen, met elk weertype. De rust is hier volkomen. Het was toch kouder dan verwacht en de vegetatie laat nog weinig zien, dus volgende week nog maar eens terugkomen.

De paus van God los!

Nog een keertje en dan stop ik voor altijd om over Benedictus XVI of welke paus dan ook te schrijven, want ik kan wel aan de gang blijven!
Het lijkt wel of Rome z’n uiterste best doet om de risée van de wereld te worden. Er wordt werkelijk lacher op lacher gestapeld, alhoewel waren het maar lachers, dan was het allemaal niet zo droevig.
Nadat deze paus in 2006 de moslims beledigde door te stellen dat Mohammed ‘alleen maar slechte en onmenselijke dingen’ had gebracht en nog eens nadrukkelijk vaststelde dat vrouwen nooit tot het ambt toegelaten zullen worden, vervolgens kwalijke zaken deed met een ontkenner van de holocaust en een merkwaardige excommunicatie in Brazilië goedsprak, is hij nu in Afrika komen vertellen dat condooms AIDS alleen maar verergeren. Inmiddels zijn op de site van het Vaticaan de uitspraken van de paus alweer aangepast.
Je kunt je dus ook nog afvragen in hoeverre zijn uitspraken onfeilbaar zijn.
Het wordt 550 jaar na de geboorte van Adrianus VI hoog tijd voor weer een Nederlandse paus, een nuchtere Hollandse meid!

Kippen

Wat is er met mijn kippen aan de hand?
Voor zulke hoogbejaarde dames gedroegen ze zich als zeer viriele champions, immers elke dag een eitje per kip. En nu zijn de dames in staking........

Nestkastjes

Vanmorgen zag ik een baltsend paartje pimpelmezen. In hun spel werd ook een nestkastje betrokken. Dus hoogste tijd voor grote schoonmaak. Dus vandaag de nestkastjes rondom mijn huis schoongemaakt. Ik weet het, nestkastjes horen niet in de natuur, hooguit in stad en dorp. Ik heb ze er nu eenmaal hangen en zo gun je de sperwer nog eens wat makkelijk extra prooi. Nodig was het wel. In alle ale twaalf de kastjes zaten oude nesten, gevuld met maden en vlooien. Met stoffer, plamuurmes en verfkrabber alles netjes gereinigd en met een gasbrander gesteriliseerd. Laat de lente maar komen.

Timing

God heeft
geloof ik
mij laatst ontmoet,
denkt Hij.
Een hele ervaring!
Boeken vol
had ik kunnen schrijven!
Maar ik geloof dat iemand
mij al voor is geweest.

Vrij naar Jill Gerrissen

Lentebode

Sneeuwklokjes, narcissen, crocussen, maartse violen, iedereen heeft zo z'n eigen lentebode. Meestal betreft het een tuinplant die door lokale klimatologische omstandigheden eerder kan uitlopen dan planten in de vrije natuur.
Daarom verkies ik als mijn voorjaarsbode het klein hoefblad. Graag op lemige bodem waarin wat gerommeld is, wegbermen dus. Zodra het plantje er staat, opent het bij de eerste warme zonnestralen zijn bloempje als een perfecte imitatie van de zon zelf.

Geluk 1

1Wanneer ben ik gelukkig en waar is dat van afhankelijk? Wordt geluk veroorzaakt door het moment, een goed glas wijn, een onverwacht vriendelijk woord? Komt het door een wandeling, een mooi schilderij of concert? Of komt het door dankbaarheid voor al die dingen die dankbaarheid waard zijn? Zijn het de ontmoetingen met positieve mensen, of het krijgen van waardering voor wie ik ben en negeer ik negativisme?
Wordt het veroorzaakt doordat ik mijn eigen weg wil gaan en ik niet het leven van een ander leef? Doe ik de dingen die ik zelf graag doe en zoek ik naar de aangename kanten van nuttige zaken die toch ook gedaan moeten worden? Maak ik van geluk een eigen keuze, in plaats van anderen of van het lot afhankelijk te zijn? Lach ik zoveel mogelijk en zoek ik naar de vele redenen hiervoor natuurlijk zijn?
Ik geloof dat ik echt gelukkig ben als ik het geluk van anderen in mijn omgeving zie. Het geluk van mijn liefste, van mijn kinderen en vrienden, een spinnende poes, een kwispelende hond.
Hierbij is verdriet een onderdeel van mijn geluk.
Het besef dat geluk ook vluchtig en eindig is.

Fundamentalistisch atheïsme

Langs de snelweg A4 bij Schiphol staat sinds kort een billboard met de tekst: ”Er is waarschijnlijk geen God, durf zelf te leven en geniet van dit leven”. Het is een initiatief van atheïst Floris van den Berg. Vreemde tekst voor een atheïst, meer iets voor een agnost. Hoezo waarschijnlijk geen God? Waarom waarschijnlijk, is er twijfel? Hoezo geniet van dit leven? Is er nog een leven? Zijn dit atheïstische vertrekpunten?

Rome steeds kwaadaardiger

Toen de bisschop van Recife, Jose Cardoso Sobrinho, iedereen naar de hel wenste die iets van doen had met de abortus op een negenjarig meisje dat verkracht was door haar stiefvader en zodoende een tweeling verwachtte, kon je nog denken dat het hier de gedachte betrof van een plaatselijke monomaan, een Braziliaanse halvegare; de katholieke wereldkerk is immers immens en daar kan af en toe een antisemiet of krankzinnige tussen zitten, zonder dat we dat meteen de hele kerk kwalijk hoeven te nemen.
Het meisje in kwestie, dat woont in Pernambuco, een uithoek van Brazilië, ging naar de dokter omdat ze vreselijke buikpijn had. De dokter ontdekte dat dit geen wonder was: in het kleine lijfje ontwikkelde zich een tweeling. Het meisje zou de bevalling niet hebben overleefd en dus werd besloten tot een abortus, die onder zulke omstandigheden juridisch legaal is in het katholieke Brazilië.
Maar Gods wetten zijn een stuk grimmiger. Eerst ex-communiceerde de plaatselijke aartsbisschop de dokter die de operatie had uitgevoerd en de moeder van het meisje. Dat kon nog een plaatselijke oprisping van misplaatste godsvrucht zijn. Maar nee. De bijna allerhoogste kardinaal van het Vaticaan, Giovanni Battista Re, heeft zich vanuit Rome achter dat besluit geschaard.
De tweeling had volgens God (want de kardinaal weet wat God wil) mogen leven. De moeder en de dokter zijn de kerk uitgezet, wat volgens de kerk zelf betekent dat ze eeuwig zullen rotten in de hel. Branden in het vuur van Beëlzebub!
Maar de katholieke kerk kent ook erbarmen en genade: het meisje mag in de kerk blijven en kan dus in de hemel komen. Misschien.

Zoete herinnering

Op de keukentafel stond de boodschappenmand, bijna leeg nu. Ik was op de stoel geklommen en probeerde op de bodem van de mand te kijken.
Deze mand was mij zeer vertrouwd. Daarmee liepen moeder en ik dagelijks naar het Pleintje. Hier waren de winkels waar alles werd gekocht.
De slager, twee groenteboeren, waarvan er een zeer onbetrouwbaar moet zijn geweest, want daar kwamen wij niet binnen. Dat gold ook voor twee van de drie kruideniers en een van de twee banketbakkers. De boodschappen van vandaag waren bij de VIVO gedaan, of beter gezegd, bij Van der Belt en dat was een VIVO. Terwijl moeder in overleg met de kruidenier haar tas vulde met behulp van haar boodschappenboekje, vergaapte ik mij aan de prachtige gekleurde puddinkjes, die afgebeeld stonden op doosjes in een rek dat geheel volgepakt was met pakjes, zakjes en kleine, met vloeistof gevulde, buisjes. Later zou ik weten dat ik me vergaapte aan een display van Dr.Oetker. Ik wees moeder een doosje aan, met daarop een plaatje van een crème-kleurig puddinkje. Prachtig geribbeld, met donkere rozijnen en hij was bijna net zo hoog als hij breed was. De pudding was niet puntvormig, maar eindigde van boven in een klein rond vlakje. Je had ook doosjes waarop fel gekleurde puddingen stonden waar je doorheen kon kijken. Rood, geel en groen, ik vond dat enge toetjes. Thuis had moeder nooit zoiets gemaakt, dus moest het wel slecht zijn.
Moeder begreep mij, maar ze kocht het doosje niet. “Als we strakjes thuis zijn dan maak ik wel zo’n toetje” en daarmee was de kous af.
Nu hengelde ik naar het kleine zakje dat nog op de bodem wachtte om te dienen als een delicaat onderdeel van het toetje. Het rotan van de mand kraakte zachtjes.
“Kijk”, had moeder in de winkel tegen mij gezegd, “ik koop alleen dit en dan zal ik voor jou net zo’n mooie pudding maken als op dat doosje staat”.
Het leek mij onmogelijk dat uit zo’n klein, plat, geelbedrukt zakje een pudding kon komen, maar wie was ik om moeder te wantrouwen. Ik had het idee dat het wel een heel kostbaar zakje moest zijn, zo mooi tentoongesteld in de winkel en zo mooi bedrukt.
Mijn arm was tekort, ik kon onmogelijk bij de bodem van de tas komen.
Langs mij streek moeders arm en ze pakte het zakje op. Ik rook de heerlijke geur die rond het zakje hing.
Melk werd gekookt, rozijnen geweld en met een eitje erbij ontstond in het volgende uur een griesmeelpudding. Als laatste voegde moeder de inhoud van het zakje toe.
Ik kreeg het lege zakje van haar. Met een natte vinger proefde ik van het suikerachtige poeder dat was achtergebleven. Wat smerig. Ik proefde de geur, maar dan in een bittere hevigheid die zich in mijn tong brandde en daar achterbleef alsof het een tatoeage betrof.
s’Avonds, na de warme maaltijd, plaatste moeder de pudding op tafel. Tot mijn ontsteltenis was de pudding nog steeds verborgen in de schaal waarin hij vanuit de pan was gestort. De verwachtte schoonheid van een pudding op een plat bord, versierd met toefjes slagroom, bleef een illusie.
We kregen op geschept en mijn bord vulde zich met brokken griesmeelpudding.
“Zie je nu wel dat je alleen maar een beetje vanillesuiker nodig hebt om zo’n heerlijke pudding te maken”, sprak moeder tegen mij.
Ik durfde niet te zeggen dat ik dat helemaal niet waar vond. Dit was geen pudding, dit had niets van de sierlijkheid die mij door de afbeelding in de winkel was gesuggereerd.
Jaren later kocht ik puddingvormen die garant zouden staan voor de prachtigste toetjes, maar mij ook gevoel gaven dat ik mijn moeder verraadde.
Gelukkig roept de geur van de vanille nog altijd beelden op, die schoner zijn dan de mooiste pudding.

Rumania

Turkije

Rare gevolgtrekking werd door de Turkse krant Hürriyet gemaakt naar aanleiding van de eerste resultaten van de onderzoekscommissie onder leiding van Pieter van Vollenhoven; "Iedereen is fout, behalve Nederland".
Stel dat zou blijken dat de drie Turkse piloten bewust aan de noodrem hebben getrokken en zo bewust het toestel hebben doen verongelukken, zouden wij dan zeggen: "Turkije is schuldig". Rare jongens, die Turken. Ik zou zo zeggen, doe eens iets aan jullie minderwaardigheidscomplex!

Duisternis

De laatste dagen sliep zij amper en altijd als ik bij haar was bleef zij mij volgen met haar ogen. Cees Nooteboom heeft net zijn boek 's Nachts komen de vossen gepubliceerd. Wat hij beschrijft ervaar ik nu ook. Als ik mijn ogen sluit kijken de ogen van Tanna mij aan. Waarom, vraag ik mij af. Zaterdag vertelde Koos van Zomeren op de radio dat een zieke hond altijd leeft met het idee dat hij faalt in de ogen van zijn baas. Is dat de reden van die treurige blik; niet haar lijden, maar haar idee over mij?

Samen op zoek naar licht

Altijd is er licht aan de horizon.
Dank voor alle support; ja het was een bijzonder hondje.
Samen gewandeld op de Hoge Veluwe, over het stuifzand voor het vele licht.
Voor de camera deden we ons best om ons vrolijk neer te zetten.
Er zong zowaar een leeuwerik voor ons. Strakjes nog meer licht; een fles Crémant de Bourgogne!

Wat een land

Vandaag wordt de dood van Jasper Grootveld op ludieke wijze herdacht.
Wat hebben we een lol gehad in 1968 en in 1969 dank zij hem. Wat een inspirerende tijd was dat.
Vandaag is volgens de jongste peilingen van Maurice de Hond de partij van Geert Wilders de grootste van Nederland.
Wat een inspirerende gedachte. Waarom zou dat zijn; zijn oplossing voor de economische crisis?
Nederland is een land van bangebroeken aan het worden, bah!

Monument

Vanaf tien voor half twee mis ik mijn hond.
Ze moest te hard werken om tot rust te komen, dus is zij daarmee geholpen. Wel eens een huilende dierenarts gezien?
Ik zoek naar de oorzaak van mijn verdriet. Gaat het om het universele van de dood, het onvoltooide, het gemis? Gaat het niet enkel om mijn hond, maar ook om al het afscheid dat nog komen gaat?
Vanavond deed ik gewoontegetrouw het buitenlicht aan. Tegelijk besef ik dat dit nu niet meer hoeft. Strakjes hoef ik niets uit te laten. Zal ik morgenvroeg het wandelingetje voor het ontbijt kunnen maken?
Ik besef mij nu dat ik altijd voor dieren heb gezorgd en dat daar nu een einde aan is gekomen of het moet nog om de kippen gaan.
De kippen hebben feest vandaag. Een schranspartij van het gemalen hart dat Tanna versmaadde. Morgen wordt die party voortgezet.
Morgen begint de meteorologische lente.
Het is goed dat het nu snel dagelijks lichter wordt.
Tanna lag graag tegen het huis in de middagzon.
Daar ligt ze nu voor altijd en in mijn hoofd bouwt zich een monument.

Stil

De nacht is gevallen en het is stil in huis.
Door de tuin lopen herten.
Vanmiddag heb ik Tanna opgehaald uit de dierenkliniek.
Nu is ze weer thuis.
Thuisgekomen om te sterven.
Het zal nog stiller worden.
Toen de laatste hond van mijn vader doodging, verbaasde ik mij over zijn tranen.
Ik vond mijn vader toen sentimenteel.
Na zoveel honden, katten, kippen, paarden en de geit besef ik hoe zeer zij volledig van mij afhankelijk waren. Ik had voor hen gekozen en daarmee was mijn rol, hun te verzorgen, vastgelegd. Je zou toch zeggen dat na het afscheid van al dat vee, ik toch wel gehard zou moeten zijn.
Het tegendeel is waar.
Achter mij in de kamer hoor ik haar ademhaling pompen.
Soms heeft ze een droompje en maakt ze blaf-geluiden.
Holt ze achter een haas, of ontmoet ze een wild zwijn, of is ze bang voor de naderende dood?
Oh God, waarom voel ik steeds die tranen?
Ben ik zo bang voor een stil huis?

Good vibrations

In de jaren zestig werd Good Vibrations van de Beach Boys een grote hit.
De zogenaamde tolerantie van toen, het flower power-gevoel, moest een naam hebben en die kreeg het met Good Vibrations. Sindsdien worden goede en slechte trillingen gebruikt als duiding voor van alles. Het meten van deze trillingen is uiteraard uitsluitend voorbehouden aan hen die hiervoor open staan, dus zoek ze vooral in de hoek van de zoekers en vinders. Op internet blijken good vibrations vooral uitgezonden te worden door elektrisch aangedreven vibrators. Het is dus een mystieke vorm van taalvervuiling. Emoties en gevoelens heten nu vibes. Vond je vroeger iemand aardig of sympatiek, dan heet dat nu dat je positieve trillingen ervaart. Ik had de ervaring dat ik in de draaideur van een warenhuis iemand tegenkwam die ik onmiddellijk verafschuwde en waarvan ik wist dat hij bij een nadere kennismaking, dit gevoel niet bij mij weg zou kunnen nemen. Slechte trillingen? Ik noem het liever chemie, want ik reageer heftig op geur. Iets om over na te denken.

Woodstockjaar

Elk jaar heeft tegenwoordig een naam: Calvijnjaar, Jaar van Darwin (leuk duo overigens), Jaar van de Gorilla, Jaar van de Astronomie, Jaar van Bezinning op Geesteswetenschap.
Omdat het dit jaar veertig jaar geleden is dat Woodstock Festival plaats vond stel ik voor 2009 het Woodstock-jaar te noemen en regelmatig naar Woodstock-nummers te luisteren.
Joe Cocker is een goed begin. (Als je het filmpje bekijkt.......Joe is nog steeds op tournee; wat worden we oud met z'n allen!).

Tanna

Wat ik gisteren wilde schrijven betrof eergisteren.
Vrijdag was de verjaardag van mijn Tanna. Hoe kon ik het vergeten. In elk geval op vrijdag is zijn verjaardag gevierd met een bezoekje aan de kennel De Gele Hoeve en liet zij zich de affectie van zijn fokkers, de familie Van der Putten, welgevallen al kijkt zij op de foto een beetje " absent minded".
Elf jaren onvoorwaardelijke trouw werd beloond met een blik Bonzo. Zo bouw je voor vijfentachtig eurocent een feestje voor je hond.
(Klik op de foto voor vergroting).

Blogblock

Ik had iets willen schrijven en nu weet ik toch niet meer wat.
De oorzaak ligt voor de hand. Ergens om vier uur vanmiddag begonnen met een fles rosé die ik in de koelkast vond en inmiddels is die alweer opgevolgd door een fles Sancerre, waarvan de bodem ook al zichtbaar is. Beter maar even niet schrijven!

Nowhere man

Als je de kamer inloopt zie je een tafel met drie stoelen.
De kamer is rechthoekig, met rechts een groot raam dat uitziet op een eender huis aan de overkant van de straat. Op de vensterbank staan zinken potten waaruit donkere bladeren omhoog steken.
Links van het raam staat een grote sofa met een paar fauteuils en daarvoor een salontafel, tegen de rechter wand hangt een groot televisiescherm en er hangen reproducties als schilderijen.
Van boven klinkt een stofzuiger en in huis hangt de lucht van een kattenbak.
De koffie voor hem op tafel is koud.
De televisie staat aan, zonder geluid.
Hij kijkt naar het beeld zonder iets te zien en hoort de radio die uit de keuken klinkt:

He's a real nowhere man
Sitting in his nowhere land
Making all his nowhere plans for nobody

Doesn't have a point of view
knows not where he's going to
Isn't he a bit like you and me?
Nowhere man please listen
You don't know what you're missing
Nowhere man, The world is at your command

He's as blind as he can be
Just sees what he wants to see
Nowhere man, can you see me at all
Nowhere man don't worry
Take your time, don't hurry
Leave it all till somebody else
Lends you a hand
Ah, la, la, la, la

Doesn't have a point of view
knows not where he's going to
Isn't he a bit like you and me?
Nowhere man please listen
You don't know what you're missing
Nowhere man, The world is at your command
Ah, la, la, la, la

He's a real nowhere man
Sitting in his nowhere land
Making all his nowhere plans for nobody
Making all his nowhere plans for nobody
Making all his nowhere plans for nobody

Maandagstress

Om de ganzen langs de Randmeren te monitoren moest er weer heel wat afgereden worden.
Wat een heren in het verkeer kwam ik tegen, wat een kamikaze-gedrag werd er getoond.
De anthraciet-kleurige BMW-tjes, Mercedesjes en Audietjes scheurden over 's Heeren wegen alsof de economisch crisis nog af te wenden valt. Wel jongens doe maar rustig aan, want er valt niets af te wenden, hooguit vallen er lessen te leren! Vlieg toch op!

Zondagsrust

Het droeve zondagsweer noopte tot binnen blijven. Dus tijd voor een spelletje. Ik zou niet weten wanneer ik voor het laatst scrabble heb gespeeld, maar vandaag moest het er toch maar eens van komen. Het was even zoeken en toen vond ik de bekende rode doos in de schuur.
Bij het openen bleek dat een aantal gaasvliegjes ook hun aandacht aan scrabble gegeven te hebben. Verdwaasd vlogen ze in de keuken rond, op zoek naar de lente.
Met 250 punten ieder, bleef het een harmonieuze dag.

Walcheren

Verkwikt liepen ze samen gearmd door de vestibule van het Badhotel naar buiten.
De harde westenwind had het geluid van de branding meegenomen en lokte hen naar het strand.
Aan hun flinke wandeltempo kwam al spoedig een eind toen ze de verharde weg verruilden voor het droge duinzand.
Op hun huwelijksfeestje hadden ze van familie een hotelbon gekregen en nu waren ze samen dat cadeau aan het incasseren; een weekend op Walcheren.
Hij voelde de warmte van zijn vrouw en de kracht waarmee haar arm hem omklemde. Even drukte hij zijn hand iets vaster om haar schouder en als reactie keek ze verliefd naar hem op.
Hij duizelde ervan en vroeg zich af waarom zo'n moment als dit zo zeldzaam was, waarom waren ze niet vaker zo dicht bij elkaar?
Hij was zich er van bewust dat in een vreemde omgeving, een onbekend hotel met een ander bed, hun verhouding zich verbeterde en in hem iets wakker maakte dat hij alleen nog maar kende toen ze nog maar kort getrouwd waren. Hij bleef toch dezelfde man en zij zijn zelfde vrouw?
Kwam het door de druk van hun werk, de aandacht voor de kinderen, de sleur van alle dag, dat zij zich vervreemden van elkaar?
Ze liepen stevig door en kwamen over de laatste duinreep. Het geluid van de zee en de harde wind waren ineens overweldigend aanwezig.
Het leek alsof de wind niet alleen zijn haren verwarde, maar ook door zijn schedel woei en alles opnam en afstofte en alles een nieuwe plek gaf.
De vele golfbrekers verbaasden hem. Al die vreemde houten palen, die in dubbele paralelle rijen de zee in liepen gaven het strand iets grafisch.
Op het strand liepen ze naar het zuiden. Dicht bij de branding voelde het zand alsof ze op straat liepen.
Telkens na een honderd meter vormde een golfbreker een nieuwe hindernis. Samen zochten ze naar een plek waar een paal was verdwenen waardoor de gelegenheid ontstond
om verder te gaan. Als ze dan tussen de twee rijen palen liepen, waren ze even helemaal afgesloten van het strand, het lawaai van de zee en de blikken
van andere mensen. Allebei voelden ze dan hetzelfde, omarmden elkaar en dachten, vasthouden, vasthouden, laten we dit en elkaar vasthouden!

Valentijn

Twee Koningen

Vorig weekend het museum van Barneveld bezocht en dit weekend het museum van Harderwijk. Beide musea deelden de tentoonstelling Koningskunst van Parijs tot de Veluwe.
Ik heb er echt van kunnen genieten.
Met het werk van Edzard Koning was ik al zeer vertrouwd. Wie kent ze niet, de illustraties in De Kleine Johannes van Frederik van Eden en de vele fijne afbeeldingen in de Verkade albums; Langs de Zuiderzee, De Vecht, De IJssel (samen met Voerman) en Friesland. Nu zag ik voor het eerst zijn schilderijen uit Spanje en Frankrijk en Veluwse pastoralen.
Van Arnold Koning kende ik enkel Haven van Dordrecht. Verrassend dus om geconfronteerd te worden met een collectie die de gehele ontwikkeling van beide impressionistische kunstenaars weergeeft. Het meest getroffen heeft mij het schilderij Kerk te Westerbork, dat Arnold schilderde op het moment dat zijn vriend Vincent van Gogh stierf. Een groot doek met op de voorgrond een Degas-achtige leegte.
Een minpunt moet ook genoemd: de kwaliteit van de reproducties in de (overigens goede) catalogus zijn vaak matig door de geringe kleurcorrecties en de slechte uitlichting tijdens de opnamen waardoor het beeld door reflecties wordt verstoord.

Vleermuizen

 

De afgelopen weken stonden behoorlijk in het teken van vleermuizen. De jaarlijkse tellingen zijn weer achter de rug.
Iets minder beestjes geteld dan vorig jaar, maar dat was ook uitzonderlijk hoog: back to normal.
Het gaat mij trouwens nooit zo om de aantallen, als wel om hun verschijning. Het blijven altijd een beetje mysterieuze dieren en ik ben blij dat de maatregelen die we voor deze beesten hebben uitgevoerd zo prima uitpakken! (Zoals altijd, op de foto klikken voor vergroten, deze keer doen!)

Roodborstje

Ik ben niet zo'n enthousiaste vogel-voederaar. Voordat je het weet ben je de Sperwer aan het voeren in plaats van de zangvogeltjes, maar toch.....
Op dit moment heb ik vier Roodborstjes op het voer, naast een zestal Bosmerels, vier heggemussen, een paar Boomklevers, af en toe de Bonte specht en natuurlijk wolken mezen.
Allemaal een beetje bangige vogeltjes, behalve dat ene roodborstje: echt een vogeltje met ballen!
Maar wat zou het zijn: een mannetje, een vrouwtje, een Rus of Russin, een Noor of Noorse? Een troost, meestal weten de roodborstjes het zelf niet en zijn ze druk met elkaar te verjagen.

Intelligent design

Prettig te weten dat Maria van der Hoeven niet langer minister van onderwijs is. Met haar evangelisatiedrang aangaande intelligent design zou het onderwijs in Nederland toch een behoorlijk contra-evolutionaire beweging hebben gekregen. Merkwaardig dat het idee van ID in tien jaar tijd zoveel aanhangers heeft gekregen. Er zijn nog altijd veel mensen die daadwerkelijk denken dat struisvogels hun kop in het zand steken, terwijl zij het juist zelf zijn!
Ook prettig te weten is dat Andries Knevel het licht heeft gezien en dat nog wel in het jaar van Darwin!

Zelfmoord

Tijdens mijn adolescentie hebben meerdere klasgenoten en vrienden door zelfmoord een einde aan hun leven gemaakt, of moet je nu spreken van zelfdoding? Hoe dan ook, ik heb het er altijd verschrikkelijk moeilijk mee gehad; was er een rol voor mij, die ik had moeten vervullen of juist helemaal niet? Het rare is, dat ik hen nu al mijn hele leven met mij meedraag.
Zij leven hun voort in mijn herinnering en in tegenstelling tot mij, verouderen zij niet!

Nummer negen

Ik leerde rekenen om te kunnen berekenen. Toch blijft rekenen op zichzelf nog altijd leuk om te doen. We leven nu in het jaar 2009, dus daarom deze negen-sommetjes. Leuk voer voor numerologen.

(Vervangende) Schaamte

"Maria, U die vrouw zijt bij uitstek, ik smeek U om tussenkomst ten gunste van dit jonge leven dat zo rampzalig wordt verscheurd, om de religie van de dood niet de overhand te laten krijgen boven die van het leven. Hoeveel tijd heeft die ellendeling van een vader wel niet om interviews te geven en zich te laten fotograferen, in plaats van 24 uur per dag te waken bij een dochter die hij laat sterven als een wild dier dat wordt afgemaakt zonder water en voedsel in het lichaam! Ik begrijp niet hoe een mens zo beestachtig kan zijn, ook al ken ik helaas de verderfelijke invloed van de prins der duisternis, die niet alleen weet te verwarren en bedriegen, maar ook valse en verkeerde getuigenis laat afleggen over al dat Gods eigendom is.."


In kringen rondom het Vaticaan wordt de vader van Eluana een moordenaar genoemd.
Waarom helpt de kerk van Rome niet, maar bestrijdt zij slechts. Een kerk die steeds maar laat zien waar zij tegen is, is niet langer in staat te laten zien waar zij voor is.
Mijn vervangende schaamte maakt plaats voor echte schaamte!
Overigens, na drie blogs over de Rotzooi uit Rome te hebben gemaakt zal ik het hier niet meer over hebben, maar ik moest het even kwijt!

Nogmaals

Reeds in Van de vos van Reynaerde worden wereldlijke en kerkelijke heersers bespot. Je zou dus zeggen dat dit mooie gebruik een lange traditie bij ons heeft en een vast onderdeel van het cultuurgoed van de Lage Landen is gaan vormen.
Maar in Nederland is langzamerhand een soort van angst ontstaan, waar het het hekelen, ridiculiseren en bespotten betreft.
Ik blijf evenwel vinden dat wij de bazen (of dit nu de Paus van Rome is of de paus van de ABN-AMRO) moeten laten merken dat wij ze in de gaten houden.
Er zijn immers mensen die baas willen worden en die de baas willen zijn. De laatste categorie heeft een idee van wat ze willen, dus laten we de eerste daarom scherp in de gaten houden en ze de spiegel voorhouden!

Als de kat van huis is...

In het washok stond nog een zak kattenvoer. Bedoeld voor wijlen de kat, maar nu opengeknaagd door een muis. Wel inmiddels heb ik 10 muizen gevangen in vijf dagen. Nu weet ik waarom Joep zoveel sliep, hij was gewoon overwerkt!

Roomse malloot

AMSTERDAM - De Nederlandse bisschoppen laten de paus niet vallen. Ze staan zelfs pal achter Benedictus XVI. De woorden schandalig, cynisch en schokkend, die bisschop Ad van Luyn zondagavond gebruikte, hebben geen betrekking op de acties van de paus. Die kwalificaties gelden slechts de uitlatingen van mensen als bisschop Williamson, zo benadrukt Van Luyn, de voorzitter van de Nederlandse bisschoppenconferentie.Door de gangen van het Vaticaan dwaalt een fascistoïde malloot rond. Voorheen was hij een beetje de adviseur van Johannes Paulus II, maar nu kan hij zich ten volle wijden aan zijn gestoorde opdracht. Echtscheidingen, homo's, euthanesie, abortus, vrouwen in het kerkambt; noem het maar op en onze malloot heeft er een zeer voorspelbare mening over. Waarom blijft de kerk zich verbazen over de lege kerken, waarom danst de clerus zo braaf naar zijn pijpen? Dat was in de zestiger jaren wel anders. Gelukkig maar dat er in Duitsland zo'n verstandig wijffie met de naam Merkel rondloopt en haar mond durft open te doen!

Rozen

Er komt een beetje kitscherige gedachte bij op:
"Nu staan ze nog in volle glorie, maar eens zijn ze vergaan.....
Echter als filmpje zullen ze, gelijk de liefde, eeuwig bestaan!"
Enfin, de juiste ontvanger (Mattijs) weet wel hoe dit is bedoeld.

Blue Belles

Onze Blue Belle sneuvelde in een gevecht met een wild zwijn en redde daarbij ons leven. Nu twintig dagen later voelen wij ons een beetje als verraders omdat we haar hebben vervangen door een andere Belle.
Raar, het zijn immers maar dingen?

Morgen

Elke dag had ik voor mijzelf een verhaal, maar ik nam niet de tijd om het te verwoorden.
Ik liet mij leiden door wat iedereen roept: "Druk, druk, druk".
Ik vraag mij wel eens af of al de mensen die dat roepen wel weten wat druk werkelijk kan betekenen.
Geen tijd hebben mag voor mij niet betekenen dat ik geen tijd kan nemen; wie is immers de baas over mijn tijd?

Schwein

Na in de Elzas het nieuwe jaar te hebben ingeluid, werd op zondag 4 januari de thuisreis gemaakt. Op de A61, even ten zuiden van Keulen, temdden van al het vakantieverkeer, zag ik rechts van mij, in een weiland, een rotte wilde zwijnen naar de snelweg rennen. En jawel hoor, de voorste, een zeug van 100kg, kreeg ik recht op de bumper. Een enorme klap en de getrainde Picasso bleef rechtuit gaan en zo kreeg ik de kans om een eindje verderop in een vluchthaven te stoppen. Een behoorlijke ravage voorop de auto. De motorklep ging niet meer open en er lekte koelvloeistof. Geen bermbeveiliging, dus een gevaarlijke plek om te blijven. Doorgereden tot voorbij Keulen, maar toen begonnen alle alarmen zich te melden.
's Nachts om half een thuis met een leenauto en de Blue Belle wordt over een week nagezonden; dat gaat dus nog een lastig staartje krijgen.
Dat zoiets nou juist mij moet overkomen, ik wil het altijd zo voor de zwijnen opnemen (zie 15-AUG-2008).
Enfin, het had allemaal heel anders kunnen aflopen, zoals de Duitsers zeggen: "Schwein gahabt!"
Wordt vervolgd!