Herfstgroen

Nu praktisch alle bladeren van de bomen zijn en de kortste dag nog slechts een maand voor ons ligt let ik extra op lente-achtige signalen tijdens mijn ochtendwandelingen door het bos. Doordat het bladerdak verdwenen is valt er beduidend meer licht op de bosbodem en daar profiteren braam, stekel- en adelaarsvaren en de opnieuw uitlopende bosbes van.
Wat mij nog niet eerder opviel, zag ik vanmorgen: kiemende eiken, nota bene wintereiken!

Lieveheersbeestjes

Het lijkt wel of elk jaar de invasies in de herfst steeds heftiger worden. Het begint al in de tweede helft van augustus met de trilspinnen. Het waren er dit jaar honderden. In oktober is er de vrolijke binnenkomst van de lieveheersbeestjes. Het diertje staat symbool voor geweldloosheid. Ik ken het insekt echter als een hapgraag bijtertje, die het met miljoenen klaarpeelt om hele stranden te ontvolken dus zo'n lieverdje is het niet. Als ik eindelijk na weken de laatste beestjes weggezogen heb komen de herfst vliegen. Luie grijzige vliegen die het klaarspelen door de kleinste kieren het huis te penetreren. Ook hiermee is nu de stofzuigerzak zo gevuld, dat ik bang ben dat de machine gaat zweven.
Nu graag een beetje vorst, waardoor een definitief einde aan al deze d-days komt!

Aan de leg

Wat schreef ik gisteren over mijn kippen, elke dag nog vier eieren ondanks de herfst?
Het blijkt dat mijn kippen een internetaansluiting hebben en dit blog volgen.
Om hun kwaliteit te bewijzen legden ze vandaag maar liefst vijf eieren.
Dat wordt gevierd!

Silver Nick`s

Een hen die iedereen kent. De Silver Nick is dé leghen voor pluimveehouders in de bio- of freilandhouderij. Als eerste succesvolle ‘Silver' op de Nederlandse markt bewijst zij dat nog elke dag. De Silver Nick is zo goed omdat ze heel veel egaal bruine eieren legt. En dat is nog niet alles! Het is een sterke en plezierig te houden kip.
Wilt u onder wat moeilijkere omstandigheden veel eerste soort eitjes van 62 gram? Tot zover de reclame voor dit kippenras.
Bijna een half jaar lopen deze kippetjes nu bij mij over het erf. Allemaal even tam en aanhankelijk. Hoewel de rui nu begonnen is en ze door het donkere weer al vroeg op stok gaan, zijn ze nog steeds aan de leg. Samen zijn ze nu al goed voor 700 eieren!

Fazant vervolg

>>Bij de slager vroeg ik naar bardeerspek. "Waar heb je het voor nodig?", vroeg hij. "Om te barderen", was mijn logische antwoord. Het bleek dat hij alleen gezouten spek in voorraad had, maar dat was geen bezwaar het te kopen want eigelijk vind ik dat nog beter te gebruiken. Alles was perfect: de soep was geweldig, de Riessling uit Beblenheim accordeerde, de fazant mals en smakelijk, de zuurkool een wonder, de appeltaart met St. Jéan verrukkelijk.
Het was echt dinsdag!

Kristalnacht

De val muur tussen Oost en West Berlijn en daarmee de val van het IJzeren Gordijn wordt vandaag herdacht.
Vandaag kun je ook de Kristalnacht herdenken.
Herman van Veen vergeleek, in een artikel in -nota bene- De Telegraaf, de PVV met de NSB, met als gevolg (o.a.) fysieke bedreigingen via internet.
"Van Veen demoniseert 2 miljoen PVV-aanhangers", kopte De Telegraaf.
Het is goed om te bedenken waar de Kristalnacht de opmaat toe was, iets waar vooral die 2 miljoen eens over na mogen denken en het resterende electoraat over na moet denken!

vaccinatiefascinatie

Het lijkt er wel of we elke paar dagen een nieuwe hype beleven. Nu het een beetje rustig is rond Balkenende (wordtiehetofwordtiehetniet) is er nu weer het geleuter over de griepprik.
Voorheen had je de bewoners van de bijbelbelt die weigerden zich te laten vaccineren tegen volksziekten, nu zijn het de internetcruisers die beweren dat het vaccin allerlei stoffen bevat die schadelijk zijn voor de gezondheid.
"Kijk maar eens op internet, dan zie je wel hoe gevaarlijk het is!"
Allerlei obscure internetsites waarschuwen tegen de lichaamsvreemde hulpstoffen die aan het vaccin zijn toegevoegd. Je krijgt bijna het idee dat het een vooropgezet doel van de "farmaceutische maffia" is om de bevolking te vergiftigen.
Ergens in een donker hoekje op het internet heeft iemand als eerste zo'n quasi wetenschappelijk artikel (volgens een Australische professor, volgens een Canadese arts, etc.) geplaatst en vervolgens verspreidt het zich als een virus.
Gelukkig schijnt het A-griepvirus zich meestal mild te gedragen anders zouden de gevolgen van de onbezonnen oproep tot weigering van vaccinatie dramatische gevolgen kunnen hebben.

Religieuze gedachte

In de roman De Idioot van Fjodor Dostojevski staat een passage waarin de hoofdfguur Myshkin aan een ander probeert uit te leggen wat het wezen van religie uitmaakt.
Hij gebruikt hiervoor allerlei argumenten, parabels en volkssprookjes, maar hij slaagt er niet in de kern van de religie bloot te leggen, duidelijk te maken.
Myshkins (lees Dostojevski)concludeert dan ook dat die uitleg onmogelijk is.
Hierbij het letterlijke citaat:
“Een ding frappeerde mij, en wel dat hij al die tijd over iets anders scheen te spreken. Dat trof mij juist daarom, omdat het mij ook vroeger al, bij al mijn ontmoetingen met niet-gelovigen en in alle boeken die ik over dit onderwerp heb gelezen, is opgevallen dat zij het in hun gesprekken of boeken eigenlijk over iets totaal anders hebben, al zou je op het eerste gezicht kunnen denken, dat het wel over dit onderwerp ging. (......)
Luister eens, Parfjon, je hebt mij zoëven een vraag gesteld. Hier is mijn antwoord: de kern van het religieuze gevoel kun je bij geen enkele redenatie, bij geen enkele atheïstische theorie onderbrengen. Het gaat hier om iets totaal anders. Wij hebben hier te maken met iets, waar het atheïsme altijd en eeuwig op zal uitglijden en alle atheïsten zullen het eeuwig over iets anders blijven hebben".
Het is domheid van de religieuze instituten dat zij allen ons voorhouden dat alleen zij de waarheid kunnen prediken en daarmee enkel de secularisatie voeden. De waarheid is rationeel en daarmee strijdig met religie.
Nietzsche verweet de aartsrationalisten: Und selbst noch Ihr Atom, meine Herren Mechanisten und Physiker, wie viel Irrtum, wie viel rudimentäre Psychologie ist noch in Ihrem Atom rückständig?
Je kunt niet met je hoofd over je hoofd nadenken. Die kop moet eraf, vindt Nietzsche.

Fazant

Nu heeft deze fazantenhaan op deze blogpagina nog het label fauna, maar over een kwartierje is het een geplukte haan en dinsdag zal 'ie samen met zuurkool, begeleidt door een glas Roque Sestière, dampend op de tafel pronken (en op dit blog).... wait and see!

Zondagmorgen

Het lijkt wel of vanmorgen de lariksen in brand staan.
De vroege zon doet de dauw bevriezen en heel even is het zo stil dat de hoge kraanvogels gehoord kunnen worden!
Dit is de herfst op z'n mooist. Tijd voor een gedicht:





Het licht begint te wandelen
door het huis
en raakt de dingen aan.
Wij eten
ons vroege brood gedoopt in zon.
Je hebt het witte kleed gespreid
en grassen in een glas gezet.
Dit is de dag waarop de
arbeid rust.
De handpalm is geopend naar
het licht.

-Ida Gerhardt(uit: De hovenier 1961)

Creatief met kurk

We hebben het meer dan eens meegemaakt tijdens de picknick!
Alles staat klaar; aan de olijven gedacht, ragoût opgewarmd, stokbrood niet vergeten, glazen klaargezet, de fles wijn in de hand en dan ontdekken dat de kurkentrekker mist. Ik loste het meestal op door met een stok de kurk in de fles te drukken.
Geen mooie oplossing en je bent verplicht de fles geheel leeg te drinken.
Op Youtube vond ik een filmpje uit Parijs waarop een dorstige Breton over een enorme inventiviteit blijkt te beschikken.
Echt een opsteker!

Opstaan

Hij wist niet hoe lang hij al wakker was.
Toen hij klein was werd hij 's morgens wakker met het gevoel alsof zijn ogen dichtgeplakt waren. In zijn ooghoeken zat dan iets, dat zijn moeder slaap noemde.
Zou het slaap zijn die ook nu zijn ogen gesloten hield?
Hij glimlachte bij de gedachte dat je als bejaarde weer kind lijkt te worden.
Als hij zijn ogen wel openen begon het hele circus, dat opstaan betekent en daar was hij nog niet aan toe.
De rode kleur in zijn ogen vertelde hem dat de zon al tegen de gordijnen scheen.
Wanneer hij nu zou kijken zou hij het witte plafond met de twee bruine balken van zijn slaapkamer zien.
Even dommelde hij weer in en maakte een kleine reis door Egypte.
Hij was op een stoomboot op de nijl.
Langzaam verdween de tempel van Hatsepsut uit het zicht.
Hij proefde de kers uit zijn glas martini.
Hij deed een stap naar achteren om een dame te laten passeren, zij glimlachte verleidelijk naar hem en hij werd opnieuw wakker.
Vroeger zou hij allang zijn opgestaan, nu kende hij het genot van incontinentiemateriaal en prees zich gelukkig dat Trudy hem dit had aangepraat.
Hoe laat zou het zijn?
De drukte van het ochtendverkeer was al voorbij of verbeelde hij zich dit?
Alles wordt minder, dus ook je gehoor.
Hij dacht na over zijn aftakeling.
Hij had het idee dat hij al behoorlijk op weg was richting graf; alles aan hem begon te hangen, als verlangde het naar de aarde.
"Vandaag nog niet!", zei hij hardop.
Het leek alsof hij kracht moest zetten om zijn ogen te openen.
Als eerste zag hij een vlieg die boven hem vreemde wiskundige figuren vloog.
Hij verbaasde zich dat hij nooit eerder een vlieg had bekeken die zulke mooie haakse bochten kon vliegen.
Omstandig rolde hij zich op zijn zij en sloeg het beddengoed terug.
Hij hoorde zichzelf kreunen om overeind te komen.
"Het circus gaat beginnen", sprak hij somber tegen zichzelf.

Verbazing

Een half jaar heb ik mijn wandelingen zonder hond gemaakt.
Nu loopt er weer een jonge hond om mij heen alsof het nooit anders is geweest.
Ze loopt niet ver bij mij vandaan, maar soms is ze uit het zicht verdwenen.
In het dorre blad kan ik haar loop volgen en als haar terugkeer te lang uitblijft fluit ik haar.
Ze is nu zo gehoorzaam dat ze meestal zonder dralen verschijnt.
Het is die verschijning die mij nog vaak verbaasd:
Ik verwacht mijn oude draadhaar en er verschijnt een jonge gladhaar.
Hoe lang zal ik mij blijven verbazen?

Herfst

Vanmorgen door het bos gewandeld met in mijn hoofd een gedicht van Bloem.
Kan het nog herfstiger?
Nevels tussen de bomen.
Door de windstille lucht vallen blaadjes in alle kleuren bruin omlaag.
Ook op de grond een tapijt van dit veelkleurig bruin.
Tussen al die bladeren een mot, verscholen in zijn eigen kleur.
Ik vond de kleurencombinatie bijzonder. Thuisgekomen heb ik van de foto een kleurenstaal gemaakt, die je hier kunt downloaden onder de naam Moth.

Pas-de-deux

Speciaal voor Marcel:

Verstoppertje

Een, twee, drie, vier ... de jongen heeft zijn hoofd in zijn handen gedrukt.
Vijf, zes, zeven ... in het duister van gesloten ogen telt hij af.
Acht, negen, tien, twintig ... hij hoort gegiegel en voetstappen van zich verwijderen.
Dertig, veertig, vijftig ... dit is pas leven, bedenkt hij, zoeken en gezocht worden.
Zestig, zeventig, tachtig ... luid klinkt nu zijn stem door de stille straat.
Negentig, honderd, tweehonderd ... ergens blaft een hond en er wordt een tafellaken uitgeklopt.
Driehonderd, vierhonderd, vijfhonderd... nu nog tien tellen.
Vijfhonderdeen, vijfhonderdtwee, vijfhonderddrie... de woorden worden steeds langer en moeilijker, maar hij blijft in het ritme.
Vijfhonderdvijf, vijfhonderdzes, vijfhonderdzeven ... het hart van de jongen bonst luider.
Vijfhonderdacht, vijfhonderdnegen, vijfhonderdtien ... wie niet weg is is gezien.....ik kom!
Als een explosie draait hij zich om en zijn ogen knipperen in het licht van de avondzon.
Hij gaat op zoek, op zoek naar het leven!

Wintertijd

De klok een uurtje terug, waardoor het vanavond vroeger zal schemeren.
Het seizoen van de donkere dagen is nu echt aangebroken, maar de bladeren vallen, waardoor het tegelijk ook weer iets lichter wordt.
Gisteren en vandaag de jaarlijkse snoei van de lindebomen ter hand genomen.
Even is van wintertijd nog niets te merken.

Zwijnenpaniek

Tijdens de wandeling deed Tanna een paar wilde zwijnen op. Ze was volkomen perplex
De eerste zeug knalde er tussenuit en Tanna er direct achteraan.
Op terugfluiten reageerde ze maar moeizaam. Echter toen een tweede varken de achtervolging op haar inzette wilde ze maar al te graag luisteren.
In volle vaart kwam ze naar mij gerend met de zeug op haar hielen.
Met geschreeuw en armgezwaai kreeg het beest in de gaten dat er onraad was en koos ze gelukkig het hazenpad.
De rest van de wandeling volgde Tanna mij meer dan leidzaam.

Agressieve exoot

Vanaf de bron op de Col de Bussang een tijd de Moezel gevolgd. Na elke kilometer verbreedt het stroompje zich en al snel wordt het een flinke beek en na tien kilometer kan je al van een echt riviertje spreken. De Moezel kronkelt door een mooi Vogezen-landschap met langs het water hooilanden.
Maar wat een schrik. De rivier zelf is al heel kort na de bron niet meer te zien doordat de oevers massief begroeid zijn met Japanse duizendknoop. Door de nachtvorst zijn de bladeren nu al bruin en de Moezel kronkelt daardoor als een bruine drol door het landschap. Vanaf de oevers verspreidt de duizendknoop zich al behoorlijk in de weilanden.
Merkwaardig hoe zo'n plant het landschap (en de tere vegetatie) volledig kan verwoesten.
Inmiddels is deze exoot zo sterk verspreid dat ik niet zou weten hoe je deze nog kunt bestrijden.

Guten Tagen

Uit de familie komt de uitdrukking: Es ist nichts so Schwere zu ertragen, als eine Reihe von guten Tagen.
Met dat gevoel verlieten wij vanmorgen l'Aigle d'Or in Rimbach.
Het zal inmiddels meer dan vijfentwintig jaren terug zijn dat wij hier voor het eerst onze sejour zochten.
Sindsdien altijd met even veel plezier teruggekomen om te genieten van de gastvrijheid, de keuken en de prachtige omgeving.
Een beklimming van de Grand Ballon zat er deze keer niet in, dus elders zal nog inspanning geleverd moeten worden om de overtollige calorieën weer te verbranden!

Prometheus

Over Prothemeus worden vier sagen verteld.
Volgens de eerste werd hij, omdat hij de Goden aan de mensen had verraden, aan de Kaukasus vastgeklonken en de Goden zonden adelaars die van zijn voortdurend aangroeiende lever aten.
Volgens de tweede drong Prometheus zich door de pijn van de hakkende snavels steeds dieper in de rots, totdat hij er één mee werd.
Volgens de derde werd in de duizenden jaren zijn verraad vergeten, de Goden vergaten, de adelaars vergaten, hij zelf.
Volgens de vierde sage werd men, wat redeloos geworden, moe. De Goden werden moe, de adelaars werden moe, de wond sloot zich moe.
Bleef het onverklaarbare rotsgebergte. De sage probeert het onverklaarbare te verklaren. Daar zij uit een grond van waarheid is ontstaan, moet zij weer in het onverklaarbare eindigen.
Kafka

Notre Dame du Haut

Tja, wat valt er nog te zeggen over La Chapelle Notre Dame du Haut van Le Corbusier die we vandaag bezochten?
Le Corbusier heeft zelf bijgehouden wat er over zijn kapel werd gezegd: van de schaal van een krab tot een duif, van een vliegtuig tot een mijter.
Voor mij is het overduidelijk een bootje dat door de hemel vaart. Ook binnen had ik dit zelfde beeld: tussen de muren en het dak loopt een strook glas, waar doorheen een heldere baan daglicht in de kapel valt en zo lijkt het alsof het dak los van de muren drijft.
Ik had er al veel over gelezen en veel foto's van gezien, maar de werkelijkheid is wonderschoon.........

Monument

Toeren door het Franse land via allerlei D-weggetjes.
Je komt er van alles tegen en daar leer je van.
Zo vond ik in het dorpje Jonchery het uit de kluiten gewassen monument ter eer en glorie van Jules André Peugeot.
Deze korporaal was op 2 augustus 1914 met zijn eenheid op verkenning langs de Frans-Duitse grens. Om tien uur 's morgens stootte hij op een Duitse patrouille van zeven cavaleristen. Het kwam tot een vuurgevecht en Jules stierf door Duitse kogels. Op zich niets bijzonders, ware het niet dat hij daarmee de eerste Franse soldaat was die nog voor het begin va de oorlogsverklaring van Frankrijk aan Duitsland op eigen bodem stierf.
Vier jaar later bleek door La Grande Guerre meer dan twintig miljoen mensen het leven hadden verloren.
Ook Jules had de pech het leven te laten, maar door als eerste de heldendood te sterven had hij het "geluk" postuum gefêteerd te worden op de Médaille Militaire en een ruim bemeten monument!

Mammon

Het lijkt wel of het gouden kalf weer centraal in de samenleving staat.
Elke dag loterijen, lotto's, weekendquizen, etc. het gaat allemaal over geld en daarmee lijkt het, over ons geluk.
Ging het voor september vooral hoe we nog meer geld konden vergaren, nu gaat het erover hoe we het kunnen behouden.
Elke dag loterijen, lotto's, weekendquizen, etc. het gaat allemaal over geld en daarmee lijkt het, over geluk.
Het nieuws van dit moment is de val van de DSB. Journalisten rollen over elkaar om het laatste nieuws te brengen. In actualiteitenrubrieken wordt de zaak van alle kanten belicht.
Vanaf het begin van de crisis, medio september 2009, was de DSB een van de banken die voldoende solvabel bleek en absoluut geen reddingsoperatie nodig had.
Ik denk dat veel van de klanten van de DSB reeds eerder bij andere banken geweigerd waren, maar bij Scheringa wel voor krediet in aanmerking kwamen. Dat dit extra kosten en voorwaarden met zich meebrengt lijkt mij logisch.
Wanneer echter de wind tegen zit, is ineens de hypotheekgever de kwade partij.
Ik ben grootgebracht in de wetenschap dat je eerst iets bij elkaar moet sparen voor je het koopt.
Ook banken vonden dat over het algemeen zo. Wanneer je bij de bank aanklopte voor de financiering van een vakantie was je bij hun aan het verkeerde adres.
Voor de aankoop van een auto was wel een persoonlijk krediet krijgen, maar de lening ging de waarde van de aan te schaffen auto niet te boven en de looptijd van de lening was gelijk aan de economische levensduur ervan.
Een huis kopen betekende eerst eigen geld op tafel!
Geleidelijk werden de banken makkelijker met het verschaffen van geld:
"Wij zijn er om uw dromen te verwezenlijken!"

Lenen-lenen, betalen-betalen zong Joep van 't Hek al jaren geleden.
Mensen die nu in de problemen zijn geraakt door het vlot verleende geld willen geholpen worden door slimme Lakemannen die hier goed garen bij spinnen.
Allemaal op zoek naar die ene Zwarte Piet en als hij gevonden is, is de oplossing nabij.
Wat is geluk?
Geld heeft dan misschien iets met geluk van doen, maar geluk heeft niet met geld te maken!

Schilderend schrijven

Vrienden van mij zijn opnieuw begonnen met schilderen.
De ene neemt les, de ander gaat er ongeschoold tegenaan.
Laatst werd ik om een oordeel gevraagd. Beiden kennen mijn grafische opleiding en ook enige werk van mij en waarderen mijn mening.
Het werk van de een was technisch al redelijk perfect en verdere scholing zal het nog meer verbeteren. Landschappen, interieurs, stillevens en beginnend portretwerk kon hij mij tonen.
De ander moest het doen met de tekenlessen uit zijn jeugd. Hoewel de vaardigheid nog onvoldoende is en er nog gezwoegd zal moeten worden was zijn werk zeer aansprekend.
Onderwerpkeuze, stemming en compositie waren goed, soms fantastisch.
Gisteren bezorgde de postbode mij de uitgave van de opnieuw geredigeerde brieven van Vincent en Theo van Gogh.
Voordat ik met lezen begin is het heerlijk om te bladeren en plaatjes te kijken in deze zes delen.
Je ziet dat Van Gogh tot z'n laatste levensdagen is blijven blokken op de schilderkunst.
De keuze van formaat, onderwerp, uur van de dag, kleurgebruik, compositie, hij bleef maar tobben over dit alles.
Echter zijn doeken laten het verhaal dat hij wilde vertellen nog altijd glashelder lezen.
Uiteindelijk is schilderen dus een manier van vertellen.
Sommigen kunnen zich beter beperken tot pen en papier, terwijl anderen zich perfect tweedimensionaal weten uit te drukken.
Waarom teken ik niet langer?
Ik heb er zelf geen duidelijk verklaring voor, maar ik denk dat het vooral komt omdat ik het verhaal dat wil ik vertellen beter literair kan doen.
Direct op papier een zin die staat.
Een zin die niet alleen het verhaal correct neerzet, maar ook de ideale schoonheid bezit.
Om dat te bereiken zal er door mij nog heel veel geschreven worden en wellicht lukt het nooit, dus aan het werk!

Samenleven

Natuurlijk moet ik niet over Wilders schrijven omdat elke publiciteit over hem in zijn voordeel werkt, maar nu Geert wil weten wat de financiële baten en lasten van buitenlanders zijn breek ik deze afspraak met mijzelf.
Wilders wordt behandeld als een respectvol democraat en mag in en buiten het parlement zijn mondje roeren.
Hij doet dit alleen op momenten als hem dat electoraal gewin oplevert, dus ontbreekt hij in elk intellectueel debat en in de kamer etaleert hij standpunten en one-liners uitsluitend als er een camera draait.
Wat heeft Wilders in Nederland bereikt?
Veel zou ik zeggen.
Wij zijn een land geworden waarin zelfs een Nederlander, afkomstig van Java en die meer dan twee eeuwen deel uitmaakt van onze samenleving, nu voor allochtoon wordt uitgescholden!
In de recente televisie-uitzendingen over taxichauffeurs in New York kregen we enkel eerste generatie immigranten te zien en allen voelden zich welkom en noemden zich met trots New Yorkers.
Deze trots wordt door Wilders' uitlatingen bij onze immigranten de kop ingedrukt en een opkomend racisme is voelbaar in Nederland.
Natuurlijk is het antisemitisme dat door met name Marokkaanse jongeren wordt gepraktiseerd schandalig, maar het kan opbloeien in een land waar in het parlement gesprekken worden gevoerd waarin burgers als vee worden geclassificeerd.
Wilders roept met graagte dat hij het slachtoffer is van een cordon sanitaire.
Een cordon sanitaire is een techniek waarbij men een ongewenste of gevaarlijke situatie probeert te isoleren door er een beschermende kring rond te leggen.
Het vermeende cordon sanitaire wordt door Wilders gebruikt om zich middels Calimero-gedrag nog meer te profileren.
Moet de samenleving beschermd worden tegen het culturele gedachtengoed van Wilders.
Ik vind van wel, echter niet middels een cordon sanitaire.
Veel liever zou ik een tegenbeweging willen zien die afstand neemt van wat hij in onze samenleving aan het veroorzaken is.
Het is altijd een beladen vergelijking, maar in de dertiger jaren kon de NSDAP zich manifesteren met hulp de democratie en dit heeft er uiteindelijk toe geleid dat het verschil tussen bevolkingsgroepen binnen de samenleving enorm toenam, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.
Is Nederland ooit de christelijke samenleving geweest waarin liefde bepalend was hoe wij met onze naasten omgingen?
Is Nederland ooit de tolerante samenleving geweest waarin plaats was voor verdrukten en thuislozen?
Hoe verzuurd moet onze samenleving worden voordat Wilders het elektoraal gelijk vergaat als Rita Verdonk?

Wachtkamer

Het behang is waarschijnlijk zonnig geel geweest met witte lijntjes, maar inmiddels door het zonlicht viezig bruin verkleurd.
Een affiche met een hond maakt reclame voor tandpasta.
In de bek van een foxterriër zat een meer dan levensgroot doosje met daarin waarschijnlijk een evengrote tube tandpasta.
Medinos-hond.
Alle stoelen langs de vier muren zijn bezet. Tegen de dichte deur leunen drie kinderen voor wie geen plaats is.
Het is warm.
Zon schijnt op de cocosmat.
Thuis hebben wij ook Sanseveria's in de vensterbank en hij bekijkt zijn handen die op zijn blote knieën steunen.
Zijn nagels zijn kort, veel te kort en hij is boos op zichzelf.
Nagelbijten is iets voor meisjes, waarom doe ik het dan?
In het midden van de kamer hangt een grote witte glazen bol. Hij is hetzelfde als de lampen die op school in de klas hangen.
Er loopt een vlieg over de lamp.
De vlieg loopt alsof boven en onder hetzelfde zijn.
Zo kun je lopen, denkt hij, als je niet bang hoeft te zijn om te vallen.
Het is nog warmer geworden.
Op het tafeltje in de hoek ligt een berg stukgelezen berg Donald-Duck's.
Even gaat de tweede deur open en een hoofd verschijnt heel even en roept: volgende!
Hoe weet het meisje, dat door de deur de behandelkamer binnengaat, dat zij die volgende is?
Hij raakt in paniek nu hij erachter moet zien te komen wat zijn plaats in de rij is.
Terwijl zijn neus naar zijn knieën blijft wijzen probeert hij rond te kijken en te bedenken wie er na hem is binnengekomen.
Dertien schat hij in, dus na zeven kinderen is het zijn beurt.
Er wordt niet gepraat en toch is er steeds rumoer.
Hij wil zijn jasje uitdoen, maar als hij dat doet gaat iedereen naar hem kijken.
Als hij zijn ogen dichtdoet is hij onzichtbaar.
Ik zie niemand, niemand ziet mij.
Hij heeft zijn jas op zijn knieën en houdt hem zo vast dat niemand zijn nagels kan zien.
Het meisje komt terug en loopt met haar hoofd omlaag door de andere deur weg.
Vier kinderen moeten opzij om haar naar buiten te laten gaan.
Het ruikt naar gymnastieklokaal, het stinkt!
Het hoofd roept om de volgende, nog zes voor hem.
Waarschijnlijk kom ik niet aan de beurt, dan ben ik allang gestikt, we stikken allemaal.
Veel later leeft hij nog en loopt door het park naar huis.
Zijn tong kan het niet laten om steeds opnieuw over de nieuwe vulling te voelen.
Ik zal mijn hoofd niet toestaan deze middag te herinneren!

Polanski wringt

De zesenzeventigjarige Roman Polanski is door de Zwitserse politie in bewaring gesteld naar aanleiding van een opsporingsbevel van Interpol. De reden wordt op dit moment breed uitgemeten in de pers. De president van Frankrijk, Nicolas Sarkozy, is hevig ontsteld en met hem velen. Niet vanwege de vermeende seksuele escapades van Polanski met een minderjarig meisje, maar in verband met zijn aanhouding hiervoor. Het meisje is inmiddels een dame op middelbare leeftijd die door Polanski is afgekocht en dus deze zaak liever niet opgerakeld ziet worden.
Toen Polanski het 13-jarige meisje naar binnen lokte met de belofte foto's van haar te maken was hij 44 jaar. Hij voerde haar champagne en pillen en verkrachte haar anaal en oraal. Verjaard deze vorm van pedofilie of ben je als kunstenaar boven de wet verheven?
De aanhouding is volgens mij terecht bij zo'n duidelijke vorm van kindermisbruik, maar wat dan te denken van al die mensen die zijn aanhouding schandalig vinden?
Dat wringt, bij mij althans!

Grijs

Tja het is me wat met het klimmen der jaren.
Vandaag was ik met mevrouw L. op een jubileum van een stichting die zich inzet voor het behoud van cultuurhistorie.
Een mooie viering op een statig kasteel.
Interessante rondleidingen en lezingen.
Maar het volk om ons heen had, zoals we dat tegenwoordig noemen, een zekere leeftijd. Stokken, krukken, wit haar, bezadigdheid, lila kleuren, Mephistoschoenen en hier en daar een rollator.
Ik zal er aan moeten gaan wennen, want het is tegenwoordig de humane stoffering in elk museum, station na negen uur, van elke vernissage en van alle tearooms.
Toen we thuiskwamen lag op de deurmat de postbestelling met daaronder de 1500-ste ansichtkaart van J. die duidelijk van toepassing bleek op de indrukken die we zojuist hadden verwerkt.

Stilte

In het verdwijnpunt van het perspectief verschijnt een motorrijder, zo'n individualist die meestal in het weekend in groepsvorm een wolk van geluid veroorzaakt, dat tot op twintig kilometer afstand is te horen. Hij is de eerste gemotoriseertde weggebruiker die sinds een maand over de weg bij mij in de buurt verschijnt.
Een maand lang is die weg afgesloten geweest in verband met groot onderhoud.
Ik weet nu weer waarom ik zo graag in de bergen of in mijn huis in Frankrijk verblijf: DE STILTE!
De stilte is een fenomeen dat inmiddels in ons land totaal afwezig is en er is niemand die zich erover opwind. Ja, over krijsende kinderen op een speelplaats, of een kraaiende haan in een woonwijk, winden we ons op. Maar het gedreun van het verkeer, de jetski op de rivier, de ultralight in de hemel worden geaccepteerd.
Stilte: het toppunt van luxe!

De Dapperstraat

Deze week gaf ik nog eens een rondleiding op basis van Earth Education.
Er zijn er niet veel meer die dit nog doen of kunnen.
Hoewel het toch altijd weer veel voorbereiding voor mij betekent, geeft het veel voldoening. Met als doel verwondering en als middel zelfwerkzaamheid, heb ik als werkvorm de poëzie gebruikt.
Een van die gedichten is natuurlijk De Dapperstraat van J.C. Bloem. Dus niet geheel door toeval kwam ik het volgende filmpje op YouTube tegen en vind de moeite waard het hier te plaatsen.

Zonsverduistering

Hij staat nu op het pleintje, waar hij vaak met zijn moeder komt om boodschappen te doen.
Het is hier altijd gezellig door het gaan en komen van klanten.
Overal op de stoepen voor de winkels staan vrouwen met boodschappenmanden met elkaar te praten.
Nu is de stemming er anders, het is stiller.
Langzaam schuift de maan voor de zon.
Dit ziet hij door het dikke stapeltje negatieven dat hij voor zijn, tot spleetjes toegeknepen ogen houdt.
Hij heeft zijn moeder belooft niet direct naar de zon te kijken.
Het kijken naar de zon vindt hij lang duren.
Hij bladert door de negatieven en bekijkt ze een voor een.
Vreemde afbeeldingen van vreemde mensen die hem soms vaag bekend voorkomen.
Elk velletje heeft een gladde kan en een matte kant.
Een negatief ligt met de matte kant naar boven op zijn handje en opeens verschijnt in het zwakker wordende zonlicht een herkenbare positieve foto.
In donkere zwartwit-tinten ziet hij een foto van zichzelf, in de box terwijl hij gras met zijn tenen plukt.
Hij kent de foto die van dit negatief is getrokken maar al te goed, ingeplakt in een album.
Hij bekijkt op deze manier alle voorstellingen die hij heeft meegekregen en vergeet de zonsverduistering.
Om hem heen komen meer mensen staan, die opgewonden beginnen te praten, hij kijkt op.
Hij hij kijkt omhoog naar de zon. Zo schendt hij afspraak met zijn moeder, want de maan is inmiddels zover voor de zon geschoven dat er nog maar weinig direct zonlicht straalt.
Een man naast hem stoot hem aan en zegt dat hij de negatiefjes moet gebruiken.
In zwarte hemel ziet hij een piepklein maantje dat is overgebleven van de zon.
Er rijden geen auto’s meer en de mensen zijn blijven staan.
Iedereen kijkt omhoog.
Het is stil en duister.
Hij vraagt zich af wat licht en lawaai met elkaar hebben te maken.
Vervelend is zo’n verduistering, denkt hij, akelig en eng.
Resoluut draait hij zich om en zet het op een hollen, naar huis.
Hijgend holt hij door de bijkeuken naar binnen.
Er is niemand in huis.
Als hij in de voorkamer door het raam naar buiten kijkt rijdt er een auto blinkend in het zonlicht voorbij.
Aan de overkant staat zijn moeder met een buurvrouw te praten.
Het is 30 juni 1954.
Hier is niets veranderd.

Monte Rosa Huette

Vandaag wordt de nieuwe Monte Rosa Huette feestelijk geopend en in gebruik genomen. Hiermee viert SAC Schweizer Alpen Club haar 150-jarig jubileum en komt een einde aan de oude spartaanse hut met z'n koude plee buiten de deur.
De nieuwe "hut" oogt futuristisch als een bergkristal.
De zonnepanelen zijn goed voor 90% van de energiebehoefte. Er wordt nog gesleuteld om de human-shit te vergassen om zo 100% selfsupporting te zijn. Hier is ook een leuk filmpje van de aanleg.

Tanna & Cato

Tanna heet naar Tanna, die weer naar Tanna werd genoemd. Weinig orgineel, maar voor mij bekt het lekker en mijn honden luisteren er goed naar.
Tanna (T3) is vandaag op bezoek geweest mij Cato, de halfzus van Tanna (T2). Dat was nog eens feest voor die twee. Hoe honden over elkaar denken blijft een raadsel, maar deze twee konden het uitstekend met elkaar vinden. Foto's zijn dan altijd bevroren momenten die niet met de werkelijkheid lijken overeen te komen.

Schoen

Koen, maak je mijn schoen?
Ja, juffrouw, ik zal het dadelijk doen.
Koen, maak je hem sterk?
Ja, juffrouw, dat is mijn dagelijks werk!

Koen, is mijn schoen al klaar?
Ja, juffrouw, betaalt u maar!
Koen, ik heb geen geld ontvangen...
Wel, dan blijft uw schoen daar hangen.

Want op klanten zonder geld,
Daar ben ik niet op gesteld.
Dag, Koen!
Dag, juffrouw zonder schoen

Aan dit versje uit mijn jeugd moest ik vanmorgen denken toen ik in het bos deze schoen op een stobbe zag staan. Meestal zie je ergens een wantje of een handschoen op een tuinhekje of paaltje gestald door een vinder, die hoopt dat de verliezer hem terug zal vinden. Ik kan mij daar ook iets bij voorstellen. Het is warmer en je doet de handschoenen in je jaszakken. Bij het pakken van de autosleutels of een zakdoek is zo'n ding snel verloren. Maar wie verliest er nou een schoen midden in het bos? Ik kijk eens naar boven of daar iemand hangt (het zou niet de eerste keer zijn dat ik iemand in de boswachterij zie hangen) en ik ga na of er recent wilde zwijnen in de buurt zijn geweest (immers ook al eens een schoen gevonden met de voet er nog in). Niets van dat al.
De schoen blijft staan, het mysterie blijft en ik ga verder.

Oekraïne

Is het talent of geleerd?
Op een talentenjacht van de Oekraïnse televisie verschijnt Kseniya Simonova als winnares met een "platte" presentatie van scènes uit de Tweede Wereldoorlog.
Hoewel behoorlijk kitscherig is het resultaat opmerkelijk. Gezien de reacties in de zaal zie ik tevens wat de impact van de Wereldoorlog daar nog steeds zichtbaar kan maken.

De Brem

Als ik mijn herinneringen overdenk vraag ik mij wel eens af welke ontstaan zijn uit een eigen beleving of waarneming en welke ik mij heb eigen gemaakt door verhalen over mij door mijn ouders of broers.
De volgende herinnering kan mij echter niet aangepraat zijn en staat als gegrift in mijn geheugen.
Wanneer zal het geweest zijn?
Ik denk ergens in juni, of misschien wel juli.
Het zal wel juli zijn geweest, juli 1960 of ´61 omstreeks vijf uur, misschien iets later.
Het tijdstip weet ik dus niet zo precies, maar de plaats des te beter: 52º00'20.75"NB, 5º54'47.01"OL. Wat nu een speelbos zou heten, heette toen "De brem", een onbebouwd gebleven grond tussen de Diepenbrocklaan en de Bernardzweerslaan.
Ik had er gespeeld met jongens en meisjes uit de buurt.
Ik ken deze kinderen zolang ik leef. Niet verhuisd en bijna geen verhuizingen om mij heen.
Het is etenstijd en alle vriendjes en vriendinnetjes zijn al naar huis gegaan.
Moe en bezweet ik sta op het hoogste punt in “De Brem”.
Vanaf hier overzie ik het hele terrein.
Mijn hart komt tot rust, mijn ademhaling wordt langzamer.
Ik moet ook naar huis, moeder zal wel ongerust worden.
Ik blijf staan en luister naar de stilte.
Ik kijk neer het westen, naar een bleke zomerzon.
In mij voel ik langzaam een enorme leegte ontstaan en tranen vullen mijn ogen.
Nooit eerder heb ik mij zo vreemd gevoeld, zo alleen, zo veranderd.
Ik besef dat alles anders zal worden, een andere school, andere kinderen.
Ik voel dat de beginnende sexualiteit de omgang met de buurtkinderen anders maakt.
Ik verwacht dat er zorgen in mijn leven zullen komen.
Ik overzie niet alleen het hele terrein, maar ook de hele wereld en het leven, niet beseffend hoe klein dit nog is.
Nooit zal deze dag zich herhalen, nooit zal dit kleine leven zich herhalen, niet langer zal mijn wereld zo klein blijven.
De zorgeloosheid van mijn jeugd heeft definitief een einde genomen.
Ik spring vooruit de heuvel af en hol naar huis.
Het is over!

Simenon

Simenon schreef meer dan 105 romans met daarin commissaris Maigret als hoofdfiguur. Veel gelezen en veel verfilmd, o.a. als televisieserie met daarin Kees Brusse als Maigret.
Daarnaast schreef hij nog zo'n 60 romans die ik nooit eerder heb gelezen. Een paar weken geleden kreeg ik er een in handen : "De man met het hondje" en vanaf dat moment ben ik aan Simenon verslaafd. Het is niet alleen heerlijke bedliteratuur, maar de tijdsbeelden vanaf 1830 tot eind zestiger jaren zijn heerlijk om mee te beleven en de beschrijving van de eenzame tragiek waarmee elk mens worstelt is vaak treffend beschreven....een trouvaille!

Walking the dog

Survival of the fittest

In de Meent broedt practisch elk jaar een buizerdpaar. Ook dit jaar was dat het geval en vier jongen zijn uitgevlogen. Vorige week leek het wel of er een club kraaien boven de Meent vloog en het bedelend geroep van een jonge buizerd trok direct mijn aandacht. Steeds keerden de zes buizerden terug naar de dode populieren waar een jong wa achtergebleven. Toen ze tezamen opvlogen werd ineens de reden voor deze samenscholing duidelijk. Een jong had een lange tak aan haar poot. Ik stel mij voor dat in het nestmateriaal een draad heeft gezeten die tijdens de nestperiode de tak en de jonge buizerd heeft verbonden. Het jong nam, zittend op een tak geen pogingen om zich met zijn snavel van het hout te bevrijden, ook was zij kleiner dan de overige jongen. Voor zichzelf zorgen is met zo'n obstakel onmogelijk en trouw bleef haar familie bij dit jong. Hoe lang zal zij nog gevoerd worden? Ik heb de groep daarna niet meer terug gezien.
Ik moest denken aan Darwin's Survival of the fittest, maar dat heeft er feitelijk iets mee te maken, dit is immers domme pech!

Hemel

Er was eens een gemeenschap van schurken, dat wil zeggen, het waren geen schurken, maar gewone mensen. Zij bleven elkaar altijd trouw. Als bijvoorbeeld een van hen een vreemde, die buiten hun gemeenschap stond, op een ietwat schurkachtige manier ongelukkig had gemaakt - dat betekent weer niets schurkachtigs, maar zoals het gewoonlijk, zoals het gebruikelijk is - en hij dit dan tegenover de gemeenschap biechtte, onderzochten zij het, beoordeelden het, legden boeten op, vergoeilijkten en dergelijke.
Het was niet slecht bedoeld, de belangen der individuen en van de gemeenschap werden zorgvuldig in het oog gehouden en de biechteling werd het compliment gegeven waarvan hij de grondkleur al had aangeduid: "Wat? Daarover maak jij je bezorgd? Je hebt toch gedaan wat vanzelfsprekend was, zo gehandeld als je moest. Iets anders zou onbegrijpelijk zijn geweest. Je bent alleen wat overspannen. Kom toch tot jezelf!" Zo bleven zij elkaar altijd trouw, ook na de dood verbraken zij de gemeenschap niet, maar stegen in rijen naar de hemel. Over het geheel was het een schouwspel van de reinste kinderlijke onschuld, zoals zij daat vlogen. Daar echter voor de hemel alles tot zijn elementen uit elkaar wordt geslagen, stortten zij als rotsblokken omlaag.
Kafka

Cantharellen

Zo af en toe zie ik wel eens een paar cantharelen, maar zaterdag vond ik op een bospad, dichtbij huis een heel maaltje. Dat is voor het eerst in dertig jaar.
Dat betekende niet alleen een heerlijk zondags ontbijt van cantharellen-ragoût, maar ook dat de dispositie van ammoniak beduidend is afgenomen!
Twee prettige constateringen!

Leaseslippies

Uit een onderzoek aan de universiteit van Glascow blijkt dat baby's, die tijdens de zwangerschap zijn blootgesteld aan een verhoogd testosterongehalte over een langere wijsvinger beschikken dan baby's waarbij dit niet het geval was.
Als je de lengte van de wijsvinger deelt door de lengte van de ringvinger geeft de uitkomst het relatieve testosteron gehalte weer. Hoe lager de uitkomst, hoe meer testosteron en hoe meer mannelijke behoeften.
Voor mijn werk rijd ik dagelijks wel een stukje over de snelweg. Ik rijd dan 120km/h met een ingeschakelde cruisecontrol en mij valt dan op dat ik voortdurend word ingehaald door automobilisten die, eenmaal voor mij rijdend, weer vertragen.
Het doel van dit gedrag kan niet anders zijn dan dat die mannen even hun grote wijsvinger willen laten zien.
In hun onderboek zouden zou hun mannelijkheid duidelijk zichtbaar zijn, nu vervangt de auto die onderbroek en daarom passeren al die opgefokte types mij om te tonen wat voor een patserige bak ze onder hun kont hebben.
Omdat ik weet dat meer dan de helft van het wagenpark uit lease-auto’s bestaat moet ik glimlachen als ik bedenk dat die mannen dus eigenlijk in een geleende onderbroek rondrijden.
Zouden die mannen met hun testosteronprobleem tevens verantwoordelijk zijn voor het feit dat bijna alle parkeerplaatsen langs de snelweg ook cruiseplekken zijn onder het motto uit je auto uit je broek?

Blijvertje

Ze heeft haar best gedaan.
Verhuisd van Huizen naar Ugchelen.
Uit de stad naar het bos.
Uit een druk gezin naar een rustig stel.
Van de naam Suusje naar Tanna.
Van vrijheid naar strakke dressuur.
Van bench naar buitenkennel.
Geen katten maar herten en wilde zwijnen.
Een hele dag tussen honderden jachthoornblazers, jagers en bezoekers op de Hoge Veluwe.
Mee op excursie met vijfendertig Duitse bosbouwers.
Een normaal mens zou er gek van dit alles zijn geworden, maar Tanna ziet er de humor wel van in en zij heeft zich deze week geweldig gepresenteerd.
Vanavond nog een keuring bij de veearts en dan is ze een blijvertje!

KKK

Gezien in Harper's Bazar.
Het is opmerkelijk dat een prent vaak veel meer zeggenskracht heeft dan woorden.

Treinreizigers

Wij zij, met het aards bevlekte oog beschouwd, in de situatie van treinreizigers die in een lange tunnel zijn verongelukt en wel op een plekje waar je het begin niet meer ziet, maar het licht aan het einde zo klein, dat de blik het telkens weer zoeken moet en het voortdurend kwijt is, waarbij begin en eind niet eens zeker zijn.
Maar overal om ons heen zien wij, in de verwarring der zinnen of in de overgevoeligheid der zinnen, niets als monsters en naar gelang van de stemming en de verwondering van het individu, een verrukkelijk of een vermoeiend kaleidoscopisch spel.
"Wat zal ik doen, of waarom zal ik het doen?" zijn geen vragen van deze oorden.
Kafka

Het kan verkeren

Zo ben je hondeloos en ineens is het huis weer gevuld met een ongeleid projectiel.
Vandaag kwam ik in het bezit van een duits staand gladhaartje van negen maanden.
Niet moe te krijgen en hoewel ze over scherpe oren beschikt luistert ze daar niet al te best mee. Ze is op zicht, dus als ze wil blijven zal ze de komende dagen iets van toenemende gehoorzaamheid moeten tonen.
Ik ben benieuwd!

Inspiratie

Sorry, ik weet het zelf ook!
Al weken kamp ik met een writersblock.
Ik heb totaal geen inspiratie en de dingen die ik om mij heen waarneem heb ik al eerder beschreven of genoemd, dus ik constateer dat ik eventjes helemaal zonder inspiratie ben. Het zal ook wel een beetje komen doordat m'n agenda vol afspraken staat en het dus de hele dag hollen is. Zelfs de avonden zijn met afspraken gevuld!
Geen excuus, wel een verklaring.

Vertaling

Taal kan heel verwarrend zijn, spreekwoordelijk is de Babylonische spraakverwarring.
Hieraan moest ik denken tijdens een presentatie van software-matige vertalingen.
Bij vertaling van japanse of chinese teksten moet je volledig afgaan op de kwaliteit van de vertaler. Het blijkt dat eenzelfde tekst zeer verschillend vertaald kan zijn en dat zelfs het humeur van de vertaler een grote invloed heeft op de inhoud.
Wil je je naam vertalen in het Japans, klik dan hier.

Huisje

Zojuist viel En France op de deurmat.
Dit is een glossy tijdschrift voor de francofiel.
Deze keer onder andere een artikel over het "winterklaar" maken van je huisje in Frankrijk.
Er moet het nodige gedaan worden aan een goede verhouding met je Franse buren en het nodige aan een slechte verhouding met muizen. Verder advies hoe je moet voorkomen dat het zwembad tijdens je afwezigheid verandert in een ecologisch aantrekkelijk amfibieënmilieu en meer van dit soort raadgevingen.
Wat mij telkens weer opvalt is dat vanuit Nederland het perspectief zo groot is dat zelfs Versailles nog een huisje genoemd wordt.
Nederlanders beschikken voor hun huishouden over het kleinste vloeroppervlak in heel Europa, maar als zij spreken over een woning in het buitenland, is het steevast over "een huisje".