Garagedeuren

De garagedeuren zijn aan de onderzijde een beetje vermolmd, een beetje versleten. Dat ziet er niet alleen armetierig uit, maar ze gaan daardoor ook lastig open en dicht.
Ik ging dus informeren of er nieuwe deuren geleverd konden worden. Daaarvoor moet je bij Lapeyre zijn, daar komen de deuren vandaan.
Nieuwe deuren geen probleem, maar alleen te leveren als volkomen complete set, dus met sloten, geleiderails en wieltjes, scharnieren etc.
Ik probeerde de verkoper er van te overtuigen dat het mij enkel om de houten deuren te doen was. Als de banden van een auto versleten zijn, dan koop je toch ook geen nieuwe auto, maar vervang je alleen wat versleten is: namelijk de banden! De bediende was hiervan niet erg onder de indruk, het betrof hier immers geen auto, maar de deuren voor de slaapkamer van de auto.
Tegen zoveel intelligentie kon ik niet op. Met een brochure en een prijsopgave keerde ik teleugesteld naar huis.
Iemand uit het dorp kende een goede timmerman, die zou het wel fiksen.
De timmerman kwam. Ja, hij zag er wel brood in. Wel moest dan alles vervangen worden. De timmerman bleek niets meer dan een loopjongen van Lapeyre te zijn.
Ik heb de maten van de deuren opgemeten en voor mijn dorpssmid in Nederland een tekeningetje gemaakt. Hij leverde mij het gevraagde en praktisch zonder moeite heb ik nu de deuren kunnen repareren en alles werkt weer prima.
Daar heb ik nou zo'n plezier van.
Het gaat er niet om dat ik de deuren nu voor een fractie van de offerte heb kunnen repareren, maar vooal omdat ik die onnodige hoeveelheid extra materiaal, die ik bij de nieuwe deuren had moeten kopen en vervolgens als oud ijzer weg had kunnen doen, nu heb uitgespaard.
Wat mij wel blijft storen is dat de wegwerpmaatschappij al tot het niveau is gestegen dat je niet meer enkel een paar houten deuren ter vervanging kunt kopen, bah!

Wandeling

Na het diner van gisteren moest heel wat afgelopen worden, zelfs het ontbijt heb ik overgeslagen.
Alle dagen zon, dus alle dagen volop gelegenheid om me te blijven verbazen over het heldere licht en dus helemaal geen straf om flinke wandelingen te maken.
Het licht is van een soort dat in Nederland schijnt als het tien graden vriest.
Spreeuwen vliegen met vele duizenden in formaties alsof het scholen vissen zijn.
Soms een piepje van een puttertje of een keepje en verder stilte.
Stilte is in deze tijd een kostbaar iets. Altijd razen er auto's in de verte of komt een vliegtuig over.
Niet hier. Getik van een hamer veroorzaakt door een arbeider in de wijngaard die de stokken recht slaat, zacht geknetter van brandend snoeihout.
Zo komt m'n hoofd tot rust.

Vraag 75

Trouw

Het was vanmiddag een generatie geleden dat mevrouw L . en ik met elkaar trouwden.
Buiten bloeien in ons tuintje nog twee rozen. Twee rozen, samen de winter in..... is dat geen mooie gelijkenis?
We hebben vandaag uitvoerig over de jaren die we samen optrokken gesproken.
Zo weinig downs en zovele ups, we lijken wel zondagskinderen!
We vergeleken hoe we er toen voor stonden met nu; mevrouw L. sprak de gedenkwaardige woorden: "Wij hebben het toch maar een eind geschopt!"
Inmiddels zijn we opgedoft en gaan we ons laten verwennen in een ons goed bekend restaurant.
We zullen dan alle hoogtepunten nog eens beklinken!

Ver van huis is relatief

Ik raakte het schermpje van de GPS aan en toen verscheen er een overzicht van de reis naar Montouliers met informatie over de reis. Het vertelt mij dat ik knap rustig heb gereden. Het vertelt niet dat we in Orléans hebben overnacht en dat mevrouw L. daar voor het eerst van haar leven een hondshaai at. Wat ik wel kan vertellen is dat dit tevens haar laatste hondshaai was!

Deurbel

In Clermont-Fd viel mijn blik op een reeks deurbellen.
Het was in de binnenstad, huizen van zwarte lavasteen.
Wonen hier studenten of gezinnen?
Is er dagelijks oorlog of heerst achter deze deur enkel harmonie?
Bloeit er een liefde tussen twee deurbellen?
Deze vragen stel ik heel even en zullen nooit beantwoord worden,
of ik zou moeten aanbellen en er zijn immers belknopjes voldoende.
Een andere keer wellicht.

Patience

Als je maar geduld hebt dan bereik je nog eens wat.
Afgelopen zomer begon ik met de uitdaging om mijn Palm te verslaan met twee-nul.
Nu 12.000 partijtjes verder weet ik dat dit bijna onmogelijk is.
Maar ik ben ver gekomen, uiteindelijk ben ik gestopt bij twee-een.
Ik ga maar niet uitrekenen hoeveel uur dit heeft gekost. Maar is het belangrijk te weten hoeveel tijd een mens in zijn leven onnuttig noemt. Tijd die later misschien de meest nuttig bestede uren blijken te zijn geweest.
Enfin, zoals al eerder gezegd, ledigheid heeft ook z'n voordelen.
(Dit lijkt wel een Cruijff-filosofietje).

Vraag 74

Vertrek

Voor de zoveelste keer bepakt en bezakt naar het zuiden.
Bij elke keer, dat we nu naar ons huis in Frankrijk reizen, besef ik mij dat deze rit voor de laatste maal gemaakt wordt.
Zo maken we nu voor de laatste keer deze reis in de Kersttijd.
Dat zal strakjes ook zo in het voorjaar zijn, dan immers de laatste rit voor de zomervakantie en volgt de enkele reis!
Laat ik vooral niet uitspreken dat we altijd veilg heen en weer zijn gereden!

Even shoppen

Ik kwam ook nog even in de Bijenkorf.
Op de afdeling met servies en keukenspullen liepen twee dames vrolijk kakelend rond.
"Oh kind moet je eens kijken, enig. Koop ik!"
"Doen. Want het is me toch een beetje leuk, echt wel!"
"En wat dacht je hiervan, zou dat er bij passen?"
"Ook doen. Past wel niet maar dan gaat het aan de kersttafel tenminste ergens over. Alhoewel, of er iemand is die dat opmerkt, na de eerste gang zijn de meesten toch al teut."
"Nou ja, teut, dat woord heb ik lang niet gehoord, echt gezellig."
"Jezus...druk bij de Nespresso zeg. Wil jij voor mij even in de rij, koop maar zo'n discoveryboxje, kost nog geen honderd eurootjes. Ben ik even naar de plee!"
Deze discussie ging gepaard met voor vele, vele honderden euro's aan aankopen. Ik hoefde niets af te luisteren, want het volume van de gesprekken was ingesteld op meegenieten.

Op de roltrap kwam ik ze weer tegen.
"Moe?"
"Ben je mal, ik begin pas warm te lopen."
"Weet je wat. We pleuren de spullen in mijn autootje, doen we een leuk lunchje en dan weer een rondje Bijenkorf."
"Ja, gezellig, gezellig, gezellig. En daarna nog wat boetiekjes afstropen in de Bakkerstraat!"
Ik kwam helemaal blij de winkel uit.
Zo zie je maar, geluk is toch te koop!

Weer een vlekje

Niet alles laat zich direct verklaren.
Soms vind ik in de sneeuw een plasje, echter zonder enige prenten er naast. Dus geen vos of hond.
Een kabouter op sneeuwschoenen, een polaire kolibri of een incontinent engeltje>
Ook wel leuk dat er altijd vragen blijven.

Niets doen

Niet echt uitnodigend om met dit weer even te gaan niksen in de vrieskou.
Toch stemde de mededeling op deze bank mij tot nadenken.
Wat zijn wij toch een verschrikkelijk doenig volk.
"De wereld gaat aan vlijt ten onder" is een boek van Max Dendermonde waarvan ik mij enkel nog de titel herinner. Heel Nederland gaat continu op de schop en wordt elke tien jaar herbouwd.
Het valt mij steeds meer op hoe gestrest de samenleving is geworden.
"Wordt het niets eens tijd dat je van baan veranderd?" is een veel gestelde vraag.
Steeds meer prikkels, steeds meer hollen en vliegen.
Even zitten.
Even nadenken of proberen helemaal niet te denken.
Je kunt niet veel fouten maken als je dat doet.
Als het weer wat uitnodigender is zal ik toch nog eens naar deze bank wandelen!

Icoon

Ik kom zo vaak in het museum op de Hoge Veluwe, ik ken er praktisch elk schilderij.
Dit schilderij van Bart van der Leck werd gemaakt in 1921.
Het hing nu niet op zijn gebruikelijke plaats, maar op de speciale tentoonstelling over het leven van mevrouw Kröller. Zij heeft het zelf aangekocht.
Ik heb lang naar deze moeder met kind staan kijken en ontdekte dat ik het nu voor het eerst echt bekeek.
Kijken kost tijd en dat nam ik nu. Kijken doet zien.
Een icoon van deze tijd.

Vrienden

MEEZINGEN
Pom pom-pom, pom pom-pom (ping) (repeat)
(A Capella)
Friends sing together
La La La La
Friends do things together
La La La La
Friends laugh together
Ha Ha Ha Ha
Friends make graphs together
La La La La

Friends help you when you're in danger
Friends are people who are not strangers
Friends help you shift into a new place
Tell you if you've got food on you're face

Friends are the ones, on who you can depend
He's my friend, He's not my friend
Friends are the ones who are there at the end
He's my friend, They're not my friends

If you trip over I'll catch you're fall
If you break my dick, I won't break you're balls
If you get drunk and vomit on me
I'll make sure you get home safely

If you cross the road and a drunk struck you
And scrape you up and reconstruct you
I'll cheer you up if you're depressed
If you get murdered I'll avenge you're death

Friends walk together
La La La La
Pop and lock together
(Zzi zzu Zzi Zzu)

Me and him together
La La La La
Me and Jim forever

Friends go jogging at the track
Friends borrow money never pay It back
Friends do not let friends do crack
Friends go out and grab a snack
Friends drink beer in the sun
Unlike girlfriends they don't mind if you have more than one
Friends tell you when you're flys undone

My Uncle John had a special friend
They dressed a like, his name was Ben
I've never seen two friends like them
They we're very very friendly men

La La La La
Friends, Friends, Friends
La La La La
Friends, Friends, Friends, Friends
La La La La
Friends, Friends, Friends, Friends
La La La La
Friends
La La La La

Vlekje

Een paars vlekje in de sneeuw deed mij stoppen.
Even was ik verbaasd: "Wat is dit nou?"
Het antwoord stond erbij.
Tijdens de dooi vlak boven de sneeuw was ook een bevroren bosbes ontdooid. De vorst heeft veroorzaakt dat ijsnaalden de celwanden lek maakten en een paar druppels sap zijn voldoende voor zo'n paars vlekje.
Leuk dat ik buiten altijd weer iets te zien krijgt dat nieuw voor mij is!

Verbleker

Natuur is voor tevredenen of legen.
En dan: wat is natuur nog in dit land?
Een stukje bos, ter grootte van een krant,
Een heuvel met wat villaatjes ertegen.
J.C. Bloem kwalificeerde de Nederlandse natuur niet als overweldigend.

Waarschijnlijk knielt staatssecretaris Henk Bleker elke avond voor zijn bedje en reciteert hij dit couplet en sluit het af met een welgemeend amen.
Telkens als ik Bleker zie of hoor dan moet ik aan de door de Franse cartoonist Moebius geschapen Erectomaan denken.
Bleker verkondigde vanaf het moment dat hij interim partijvoorzitter van het CDA werd, dat hij dit slechts tijdelijk zou doen. Zijn pony's in Groningen waren zijn alles en als de klus geklaard was dan zouden wij hem in het Haagse niet langer zien rondstappen. Maar tijdens de formatie klopte het bloed in zijn broek en werd Bleker de beruchte Erectomaan die zijn erectie totaal niet meer onder controle heeft. Het Haagse pluche heeft hem zo opgewonden dat hij de belofte aan zijn pony's totaal is vergeten.
Hij is weliswaar slechts staatssecretaris, maar in het buitenland mag hij zich minister noemen. Daarbij sprak hij de nu al historische woorden: "En er is meer buitenland dan binnenland!"
Hoe groot kan een erectie groeien?
Het zou allemaal heel grappig zijn als het effect van deze amateur-agrariër niet zulke rampzalige gevolgen zou hebben.
Om de staatsschuld te verminderen wordt er voor 3% omgebogen.
Een Nederlander betaalt via belastingheffing ites meer dan  €10,00 aan de natuur.
Via bezuinigingen roomt Gekke Henkie dit af naar ongeveer €6,00, een bezuiniging van 40%!
Dag vogels, dag vissen, dag bloemen, als het aan de grote baas ligt dan zullen jullie nog verbleken!

Adventsvraag

Vraag 73

Kröller-Müller

Een bijzondere middag.
In het Kröller-Müller Museum de nieuwe film over mevrouw Kröller bekeken.
Veel nieuwe feiten geleerd.
Om vijf uur verlieten wij het museum.
We moesten nog een eind naar onze auto lopen.
Er lag een flink pak sneeuw.
Het was al donker.
Stil en in gedachten liepen we door een winters landschap in duisternis.
We bevonden ons in een andere tijd en waren even Helène en Anton.

Wikileaks

Hillary Clinton is nogal behoorlijk in de war van de actie van Wikileaks, die een vracht aan diplomatieke e-mails op het internet publiceert. 
Interpol is bezig met een twijfelachtige opsporingsactie van wikibaas Julian Assange.
De pers heeft inmiddels heel wat over deze affaire bericht. 
Echter er is een feit dat totaal onbenoemd blijft en wel de privacy van onze eigen e-mail.
De providers zijn verplicht om de mails van particulieren op te slaan en toe te staan dat veiligheidsdiensten door onze mails snuffelen.
Dat overheden nu een koekje van eigen deeg krijgen lijkt mij niet verkeerd!

Crisis

De crisis heeft gevolgen.
Natuurbehoud is geen item meer, de culturele sector wordt koud gesaneerd, pensioenfondsen blijken minder zekerheid te bieden dan verwacht, onze Tweede Kamer debatteert over meer asphalt.
De crisis heeft oorzaken.
De hypotheekverstrekkende banken verpakten hun producten creatief en nog creatiever was de wijze waarop deze schuldenlast wereldwijd werd verstopt; tot de ballon barstte.
Met miljarden steun werden banken "gered" en vanaf dat moment haalt de oude wereld de broekriem aan.
Wat ik vreemd vind dat er geen Zola-achtig pamflet à la J'Accuse is verschenen.
Nog vreemder is dat er vanuit de bankwereld geen pardon of sorry  is vernomen. Wel nee, het grote graaien is weer volop aan de gang en de ongegeneerde kerstbonussen worden al in de feestelijke couverts gestoken.
Er is vrede, de ziekenhuizen zijn open, op straat loopt politie, de schappen in de warenhuizenhuizen zijn gevuld, we ontmoeten elkaar op het benzinestation en we weten niet wat honger is.......
Is vreemd hiervoor geen vreemd woord?

Droomfabriek

Slapen bij oma in Den Helder betekende dat je naar de grote enge zolder werd verbannen.
Onder de balken stond het grote bed dat ik samen met mijn broer deelde.
De lichtschakelaar bevond zich onderaan de trap en als ons welterusten was gewenst werd beneden het licht uitgedaan en was de duisternis volkomen.
Ergens in het dak bevond zich een klein raam waardoor met een vreemd ritme het licht van de vuurtoren De Lange Jaap naar binnen scheen.
We lagen onder een grote, bonte lappendeken, die ooit door onze moeder was gemaakt. Toen zij met mijn vader trouwde en het huis verliet is die deken daar achtergebleven.
Wellicht voorvoelde zij dat eens haar kroost hier onder zou overnachten tijden de vakanties.
Het was een dikke, zware deken, gevuld met een soort donkergrijze kapok.
We hadden maar één boek om mee in slaap te komen: Het Beest van Calvo. Het is een beschrijving van de Tweede Wereldoorlog in stripverhaal. De Duitsers worden als wolven voorgesteld, de Engelsen als buldoggen, de Japanners als apen, de Amerikanen als bizons enz.
Ergens in het boek waren plaatjes van martelpraktijken. Onder andere van konijntjes  (Fransen) die op brute wijze in een badkuip onder water werden gedrukt. Ik smeekte mijn broer, als ik wist dat  deze afbeeldingen op het volgende blad zou staan, twee pagina's om te slaan. Hoewel beloofd, toonde de volgende lichtflits van de vuurtoren de gevreesde prenten. Angstig kroop ik dan onder de dikke deken en hoopte dat enge dromen mij bespaard zouden blijven.
Als ik dan werd geplaagd door nachtmerries verweet ik dat niet mijn broer, maar de lappendeken. Ik was er op een vreemde wijze van overtuigd geraakt dat het zware gewicht van de deken de dromen veroorzaakte en ik begon hierom de deken te haten.
Telkens als ik nu een lappendeken zie, die inmiddels quilts zijn gaan heten, moet ik terugdenken aan die nachten op zolder aan het Sumatraplein in Den Helder!

Vraag 72

Horizon

Het was vandaag tijd om de maandelijkse ronde te maken voor de bemonstering van de ammoniakverontreiniging op de Veluwe.
Hiertoe bezoek ik enkel open terreinen, de Bennekomse Meent, de Tonneberg, de Hoogbuurloseheide, de Leesterheide, het Kootwijkerzand, de Houtbeek en de Grote Ark.
Allemaal wijdse, open landschappen.
Het was een beetje wittig van de sneeuw en af en toe brak de zon even door.
Het was fijn om lang op deze vlaktes te lopen en te proberen aan niets te denken.
Heerlijk om in de verten te kunnen kijken, tot bijna over de horizon!

Liefde

Onderweg overkomt je van alles.
Je breekt een arm, wordt verkouden, verslijt een paar onderdelen, je vergeet nog eens wat.
Allemaal dingen waar mee te leven valt.
Samen help je elkaar verder, alles komt goed.
Vandaag is mijn broer 65 jaar geworden.
Voor hem een memorabele dag waar hij naar uitkeek.
Voor hem zou het betekenen dat hij van veel zorgen verlost werd.
Ik verheugde mij dan ook om hem vandaag te feliciteren.
Op de gebruikelijke vraag bij de begroeting "Gaat alles goed?" kwam als antwoord: "nee, helemaal niet."
Zijn lief heeft een hersenbloeding gekregen en komt waarschijnlijk nooit meer thuis.
De wereld op z'n kop.
Niets wordt in zijn leven meer zoals het was.
We hebben samen gehuild, van woede, van verdriet.
Gepraat over onze jeugd waarin we zo innig samen waren.
Nu leven we zo ver van elkaar en kan ik zo weinig voor hem doen.
Ik, zijn kleine broertje, die hem er zo vaak doorheen heeft moeten helpen.
Wat lijkt die tijd nu ver weg en wat voel ik mij onmachtig.
We waren het eens: de liefde, het draait allemaal om de liefde!

Dakherten

Het moet niet gekker worden.
Tijdens een bezoek aan het plaatselijke museum zie ik ineens herten op het dak staan.
Wilde zwijnen zijn voor menigeen op de Veluwe verworden tot ongedierte.
Nu edelherten al op het dak in het centrum van Apeldoorn staan is de nieuwe overlast al voorspelbaar! Ik zie het gezicht  van Sinterklaas al voor mij.

Vraag 71

Een wonder

Ik ben gek op wonderen en hoe vroeger in de morgen hoe beter.
Vanmorgen vroeg overkwam mij een wonder: de blauwe container, die ik gisteravond had buitengezet, werd geleegd!
Om de impact van deze handeling te begrijpen ga ik ruim een jaar terug in de tijd.
Toen werden wij verblijd met de verstrekking van alweer de vierde afvalcontainer in rij. We beschikten inmiddels al over een groene container voor gfk-afval, een grijze voor het gebruikelijke huishoudelijke afval, en een gele voor chemisch afval, die we als voorraad ton van het kippenvoer in gebruik hebben genomen.
De vierde blauwe container is bestemd voor papierafval.. Een uitkomst, vooral na het weekend als we de weekbladen en dikke weekend-edities van kranten hebben geconsumeerd.
Eens per maand wordt deze container geleegd, althans zo staat het gepland. De werkelijkheid is echter behoorlijk weerbarstig.
Elke maand heb ik hierover telefonisch contact met de ophaaldienst.
"Dit telefoongesprek kost €0,10 per minuut plus de kosten van uw provider."
"Met de ophaaldienst, wat kan ik voor u doen?"
"Graag mijn papiercontainer komen legen."
"Dat hebben we gedaan, had u hem wel op tijd buiten gezet?"
"Jawel, dat heb ik de avond van te voren al gedaan."
"Dat is vreemd, is hij bij de buren wel geleegd?"
"Ik heb geen buren, dus dat kan ik niet weten en vreemd kunt u het niet noemen, want hij wordt nooit opgehaald zonder een telefoontje van mijn kant."
"U heeft gelijk, nu zie ik het op mijn scherm, al 11 keer niet op tijd geleegd. Wat vervelend voor u. Aankomende dinsdag komen we hem legen. Zult u hem wel op tijd aan de straat zetten?"
"Hè mevrouw, nou werd het net een menselijk gesprek. Wat jammer dat u dit  nu beëindigt met zo'n gereformeerd opmerking!"
"Eh sorry, nou doei en nog een prettige dag verder."

Radio Kootwijk

Een dag van vergaderen en overleggen. Klinkt zielig, maar dat was het niet. De locatie maakte het mogelijk af en toe even de toren te beklimmen en te genieten van een weids uitzicht. Heel inspirerend voor het volgende overleg!

Vraag 70

Luisteren

Hij liep de groep uit, nam een drankje van het buffet en ging een beetje terzijde staan.

Leunend tegen de wand was nu een toeschouwer.

Toen hij daar stond en toekeek ontdekte hij dat hij de gesprekken beter begreep dan op het moment dat hij zelf deelnemer was geweest. Hij herkende de verbeten verdediger van z’n eigen gelijk, druk gesticulerend en dwingend om zich heen kijkend. Hij voerde veel meer een monoloog dan een debat. Als iemand hem weersprak keek hij weg en soms zelfs demonstratief omhoog. Zijn opponenten gingen dichter bij elkaar staan, vormden een coalitie, schoven tegenover hem. Als zij een zwakte in een argument herkenden, keken ze elkaar met enige triomf aan, zij hoorden wat zij wilden horen. Er werd door een van hen ingegaan op een argument dat daar nu de ruimte voor bood. Dit was nu de woordvoerder, iemand die namens de anderen sprak. Degenen die achter hem stonden zorgden dat zijn stem luider werd. De solist had zijn kruit verschoten en gaf het op. Hij liep de groep uit, nam een drankje van het buffet en ging een beetje terzijde staan.

Leunend tegen de wand was nu een toeschouwer.

Toen hij daar stond en toekeek ontdekte hij dat hij de gesprekken beter begreep dan op het moment dat hij zelf deelnemer was geweest. Hij herkende de verbeten verdediger van z’n eigen gelijk, druk gesticulerend en dwingend om zich heen kijkend. Hij voerde veel meer een monoloog dan een debat. Als iemand hem weersprak keek hij weg en soms zelfs demonstratief omhoog. Zijn opponenten gingen dichter bij elkaar staan, vormden een coalitie, schoven tegenover hem. Als zij een zwakte in een argument herkenden, keken ze elkaar met enige triomf aan, zij hoorden wat zij wilden horen. Er werd door een van hen ingegaan op een argument dat daar nu de ruimte voor bood. Dit was nu de woordvoerder, iemand die namens de anderen sprak. Degenen die achter hem stonden zorgden dat zijn stem luider werd. De solist had zijn kruit verschoten en gaf het op. Hij liep de groep uit, nam een drankje van het buffet en ging een beetje terzijde staan.

Leunend tegen de wand was nu een toeschouwer.

T  o   e      n       h       i j       d       a      a      r              s              t            o             n             d         e      n   t       o       e       k       e      e     k      e     n      l     e    e   r   d   e      t   e        l    u    i     s     t     e   r  e  n

Belarus

Een van de gevolgen van digitale fotografie is het enorme fotoarchief dat in de loop der tijd ontstaat. In het analoge tijdperk nam ik van tijd tot tijd de moeite om eens door mijn negatiefalbums te bladeren op zoek naar negatieven waarvan ik vond dat ze voor uitvergroten in aanmerking kwamen.
Dan begon de arbeid van het klaarmaken en -zetten van de ontwikkelaar, spoel- en fixeerbaden. Met een paar foto's kon ik zomaar een hele avond druk zijn.
Vanaf mijn twaalfde ontwikkelde ik mijn negatieven zelf en afdrukken deed ik op een zelfgemaakte afdrukkast.
Nu beschik ik over een enorm uitdijend archief van digitale opnames. En het gebeurt nog maar zelden dat ik doelloos door de foto's dwaal. Vandaag was ik op zoek naar een speciale foto en al dwalend kwam ik de foto's uit Belarus tegen.

Deze kinderen waren op het moment van de opname nog nooit eerder gefotografeerd en dat is aan de foto een beetje af te lezen. Helaas kon ik geen foto maken toen zij zichzelf  op het digitale scherm terugzagen! Ik hoop dat ze ooit door te  googelen deze site vinden en zichzelf toch nog terug kunnen zien en zich voorstelden aan de camara.

Louis Roederer Cristal

Wat aten wij vandaag?

Een haas.

Wat dronken wij daarbij?

Een Hospice de Beaune 2001 Premier Cru, Cuvée Guigone de Salins!

Nog wat vooraf gehad?

Een Louis Roederer Cristal 2002!

Aanleiding?

Op z'n minst 30 Jaar bij elkaar!

Gulle gever?

Matthijs ......naturellement!

Vraag 69

Met mijn vragen wil ik een paradox creëren waarbinnen een plaats is waar niet een antwoord te vinden is, maar vele antwoorden. Die plaats waar het antwoord aanwezig lijkt te zijn, is niets anders dan de geboorteplaats van vele nieuwe vragen.
Zelf vind ik, dat zolang wij vragen blijven stellen, wij vrij zijn, vrij te voelen en uit te drukken wie wij zijn.
In antwoord op vragen over de technische kant wil ik het volgende verklappen.
Ik ontwerp de vraag met behulp van Photoshop CS5. De grootte is altijd een vierkant van 1204 x 1204 pixels met een resolutie van 72 p/inch. Het tekenen deed ik aanvankelijk met een Wacom pen tablet, maar al snel ging ik over op het gebruik van de muis met een lijndikte van 9 punt.
Het is verschilt vaak  wat er het eerste is: de tekening of de tekst!

Vraag 68

Boerenkool

De vorst ligt op de boerenkool en toen ik deze foto maakte stond ik bijna te watertanden. 

Nu nog  rookworst!

Paard

Zo'n geweldig mooie mist hing vandaag boven de IJssel.
In Cortenoever leek de gehele wereld in watten verpakt.
Op weg naar de Rammelwaard passeerde ik de paarden van Hendrik-Jan. Toch even gestopt om een foto te maken.

In de Rammelwaard was de mist wellicht nog dichter. Een vlucht ganzen schrok van mij en vloog slechts enkele meters voor mij op. Ze waren volkomen onzichtbaar en wiekten boven mij rond rond. Op het moment dat zij vlak boven mij vlogen werden zij zichtbaar in het volle zonlicht: de mist was slechts drie meter dik.
Een moment dat zich niet liet fotograferen!

Rollator

Nu de gevolgen van de economische crisis aangepakt moeten worden wordt het dagelijks nieuws vanuit regering en parlement bepaald door het bijvoeren van runderen in de Oostvaardersplassen, het straatverbod voor lastige jochies en de rollator.
De rollator gaat uit het zorgpakket en de rollator gaat weer in het zorgpakket.

De Nederlandse politiek begint er een te worden van puur populisme.

Vandaag was ik op de vlooienmarkt in Utrecht. Moeiteloos kon ik er 6 rollators kopen voor minder dan €100,00. Een bezoekje aan marktplaats.nl leert dat er op dit moment 452 rollators worden aangeboden tussen de €5,00 - €25,00.  De aankoop van een tweedehands rollator is tevens nog een aardige invulling van de duurzaamheid

Wie als gehandicapte vooruit wil komen hoeft dus geen gebruik te maken van overheidssteun!

Hulst

Rondom mijn huis staan nogal wat hulststruiken. Aanvankelijk lukte het mij deze behoorlijk kort te houden. Echter hoe harder je snoeit, hoe venijniger hij zich breder probeert te maken. Daardoor kon ik uiteindelijk niet voorkomen dat ze doorschieten in de hoogte. Het kan mij ook niets meer schelen: laat gaan denk ik nu. Doordat ik wel moet zorgen dat de auto er nog door kan, knip ik enkel nog de kant langs de paden. Dit heeft geresulteerd in een enorme knopzetting.

De hulst bloeit nu, als nooit tevoren!
Het zijn maar minuscule bloempjes, maar wat een verrukkelijke geur.
Ik stond er lang van te genieten en daardoor zag ik voor het eerst de insektjes die voor de bestuiving verantwoordelijk zijn.

Vraag 67

Toerisme

“Der Mensch ist immer auf der Suche nach dem Paradis, und wenn er es gefunden hat, dann vernichtet er es”. Deze uitspraak komt uit de mond van professor Leibundgut. Het gesprek ging over de invloed van het toerisme op het milieu en vond plaats tijdens een buitenlandse excursie van mijn Bosbouwschool. Soms ontdek je een wonderschone plek en hierover vertel je bij terugkomst als eerste: “Ik heb nu een mooie plek gevonden, daar moeten jullie ook naar toe!” Hiermee ben je mede verantwoordelijk aan de vernietiging van deze plek.

Hieraan moest ik denken toen ik dit krantenartikel over toerisme las en vooral toen ik de indrukwekkende erbij geplaatste foto bezag: toeristen die toekijken hoe in Namibië een Himbavrouw haar ochtendtoilet maakt. Deze toeschouwers zijn nu al lang weer thuis, zitten achter hun ontbijt, in de bioscoop of rijden naar hun werk, ik weet het niet precies. In elk geval zijn ze op dit moment waarschijnlijk geen toerist. Wat ik wel weet,is dat de vrouw in Namibië nog steeds in haar hutje toeristen ontvangt. Doet ze dat omdat ze dat wil, om er geld mee te verdienen of omdat ze dit moet?
Waarom zijn die toeristen bij haar op bezoek gegaan? Om iets van de oermens te zien, dicht bij de natuur? Geloven ze dat ze in het echte Afrika van Stanley en Livingstone zijn geweest? Wat houden ze er aan over, behalve wat digitale opnames, die bij de volgende computercrash verdwenen zullen zijn.
Leibundgut had met zijn uitspraak gelijk; toerisme tegenwoordig niets anders is dan een vorm van consumptie.

2010 is het Jaar van de Biodiversiteit en vandaag is de Dag van de Duurzaamheid en de Dag van de Compassie.
Ik kan dat makkelijk verbinden met de krantenfoto. De vliegreis, die de toeristen op de foto maakten om zich even ontdekkingsreizigers te voelen, maakt al hun inspanningen en investeringen op het gebied van duurzaamheid in de vorm van aanschaf van led-lampjes, het kopen van vlees bij de biologische slager en het op de fiets naar het werk gaan, meer dan ongedaan.

De vliegreis vormt ook geen brugfunctie tussen volkeren, omdat de Himbavrouw vooral als een levend decorstuk in een tropisch Disney-park fungeert. Ik kan mij niet voorstellen dat de volgende generatie zich als de laatste Staphorster vrouwen zal gaan gedragen.
Moet je dan uit compassie en duurzaamheid wegblijven?
Ik weet het niet, ik weet het echt niet!

Kerstboom

In deze donkere dagen voor kerst kijk ik tijdens de wandelingen door het bos extra uit naar een passende kerstboom. Dat scheelt altijd een hoop gezoek op het moment dat ik gewapend met een bijl een boom voor in huis moet oogsten.
Ergens stond een boom te pronken en riep mij toe: "Neem mij mee, ik ben de mooiste!"
Ik dacht er de kaarsjes en ballen in en dacht: "Dat weet ik nog zonet niet!"

Vraag 66

Peter Vos

Als het dan moet, dacht je misschien,

doe het dan maar in november, als

de hemel je schutkleuren draagt,

als het nog nergens te laat voor is,

de grond nog nét zacht genoeg 

voor je blinde mollenhart.

Als het moet, dan wanneer

de dagen zichtbaar korter worden,

zodat er tijdig iets kan ingeschonken

op de kunst, op zonen en vaders,

of gewoon tegen de zenuwen.

Gele bladeren buitelen door de stad.

Op elk blad staat een dier: uilen, muizen,

mezen hazen, mensvogels, vogelmensen.

Een tapijt van mussen zwart geringd,

scharrelt over het pad, niemand tekende

ze beter. Geen mus, geen mens 

zal Vos vergeten.

Ingmar Heytze

Gisteren overleed Peter Vos.
Zijn overlijden stond een beetje in de schaduw van Mulisch, maar geheel ten  onrechte.
Ik heb het idee dat ik de mussen van Peter al mijn hele leven ken.
Het is ook mijn favoriete vogeltje.
Waar ik nu woon komen in het geheel geen mussen voor, maar in Frankrijk eindigt de dag altijd met het nijdige getjilp van mussen die elkaar de beste plek in de klimop tegen ons huis als overnachtingsplaats betwisten.
Met mijn broers speelde ik het dierenkwartet van Peter Vos: "Mag ik van jou de schijtlijster, dan krijg je van mij de kloothommel!"
Het is me wat met al die grote en kleine beroemdheden, die aan het einde van het jaar samen zo'n krantenpagina fotootjes van overledenen  vullen. Als kind al keek ik naar die eindejaarspagina en verbaasde mij hoe verschillend mensen zijn.
Nu is diezelfde pagina meer en meer gevuld met mensen die ik ken.

Allerzielen

Begin november is een gepast moment om de doden nog eens aandacht te geven.
Wij deden dat vandaag.
Zo kwamen we op het kerkhof van Hattem.
Canadese ganzen vlogen over en verder was het stil.
Het kerkhof oogde zoals een gereformeerd kerkhof op de Veluwe nu eenmaal oogt: somber.
Hier is niets te vinden van de uitbundige bloemenhulde die nog in vele roomse streken wordt gebracht op Allerzielen.
Nee, de enige versiering op dit kerkhof zijn de kleurrijke herfstbladeren die de graven nog wat fleur geven.
Kennelijk te uitbundig: hier en daar waren weduwen doende de graven van hun dierbaren te ontdoen van deze aardse wulpsigheid.
Ze waren pas tevreden als het grijs van de zerken weer net zo grijs was als de hemel erboven.

Natte ellende

Vandaag ging ik een groot aantal peilbuizen opnemen in een mij onbekend gebied in de Achterhoek. Op een zeker moment stond ik midden in een ven, het water stroomde mijn laarzen in, het regenwater liep over mijn rug, de handcomputer gaf plots aan dat alle data waren gewist, de elektronische verbindingen vertoonden kortsluiting  en mijn telefoon maar bleef overgaan. Ik was de wanhoop nabij.
Nu ik het opschrijf lijkt het al weer lang voorbij en bijna vergeten, maar zo'n dag als vandaag; liever niet te vaak!

Paprika

Boeuf Stroganoff en Hongaarse Goulash zijn twee klassieke en niet te versmaden recepten; paprika is in beide gerechten een belangrijke smaakmaker.
Maar waarom proef ik paprika in Lasagne, Salade Niçoise, Tonijnsalade en Shoarma om maar eens wat te noemen. Waarom stopt de kok paprika in gerechten waar het totaal niet in thuis hoort? In de schappen van de supermarkt liggen allerhande roerbakgroenten en maaltijdsalades, praktisch allemaal aangevuld met paprika.
Is er sprake van een paprikamaffia die culinair Nederland wil verbitteren van A(ardappelsalade) tot Z(uurkool)?
Nog maar niet te spreken van het zogenaamde stoplicht; niet alleen de smaak, maar ook de bonte kleuren van de paprika's verpesten oorspronkelijk smakelijke creaties.
Ik blijf het vreemd vinden dat ik tegenwoordig  tijdens de bestelling aan de ober moet vragen of er eventueel paprika in het gerecht is verwerkt. Steevast moet die man dat dan even navragen in de keuken en bijna altijd is het antwoord bevestigend.
Beste smaakmakers, kan het ietsje minder en beperk het gebruik voornamelijk tot de Hongaarse en Turkse keuken!

Vraag 65

Countdown 333

De tijd schrijdt gewoon voort, zelfs nu de klok, die voor mij staat, stil is gaan staan.

Ik kijk naar de wijzers die niet bewegen.

Tijd heeft voor mij een bijzondere betekenis gekregen.

Sinds het moment waarop het nog een jaar zou duren dat ik naar definitief naar Frankrijk vertrek, heeft de tijd iets bijzonders gekregen. Er is nog veel te doen en zoveel te regelen. Er moeten nog zoveel besluiten worden genomen en  zoveel beslissingen moeten worden uitgevoerd.

Er resten nu nog 333 dagen en dat lijken er best veel, toch weet ik dat de tijd met steeds snellere vleugelslag vliegt.

Ik kom nu op plekken waarbij ik denk: "Kom ik hier nu voor het laatst?"

Ik spreek nu soms mensen terwijl ik denk: "Zal ik die ooit weerzien?"

De leilinden naast het huis, worden zij nu voor de laatste keer door mij gesnoeid?

Dit alles is niet veel tekst, maar in de woorden ligt veel besloten.

De bladeren vallen.

Toch een prettige gedachte dat ik ze hier voor het laatst zie vallen!

Vraag 64