Cactus

Mijn eerste buitenlandse vakantie was een reisje met ons gezin naar Ahrweiler.
Vanuit een piepklein pensionnetje maakten we onder leiding van mijn vader dagelijks lange wandelingen in de omgeving. Niks rondtoeren met een auto, maar alles met de benenwagen. Een enkele keer een treinreisje.
Met de trein waren we aangereisd en na veertien dagen vertrokken we weer met de trein.
Op de terugweg was er extra bagage in de vorm van vakantiesouvenirs.
Van de pensionhoudster kregen we wat stekjes van haar cactuscollectie mee.
Dat is nu zo'n vijftig jaren geleden.
Van dat gezin leven enkel mijn broer P. en ik nog en een cactus.
Nadat mijn moeder was overleden heb ik de zorg over deze plant overgenomen.
Het was geen schoonheid. Een stekelige augurk van bijna twee meter hoog.
Een paar jaar geleden heb ik de plant, met het oog op de verhuizing, een kopje kleiner gemaakt, en sindsdien heeft hij meer vertakkingen.
Maar nu het wonder.
Deze week heeft zij gebloeid met twee bloemen.
Ik had het bijna niet opgemerkt want dat bloeien gebeurt in het midden van de nacht en de volgende ochtend  reeds is zo'n bloem reeds verlept.
Zou mijn moeder door een luikje daarboven er van hebben kunnen genieten?

Oudejaarsdag, Koninginnedag

Soms weet ik niet wat voor dag het is, maar 31 augustus is voor mij een soort oudejaarsdag.
Het is de geboortedag van mijn vader.
De dag werd thuis, Wilhelmina indachtig, altijd koninginnedag genoemd.
Nog lang na mijn vaders overlijden bedacht ik de leeftijd die hij op deze dag zou hebben bereikt.
Nadat hij honderd jaar zou zijn geworden ben ik hiermee gestopt.
Ouder dan honderd jaar kan ik hem niet meer voorstellen, laat staan honderdenvijf!
Zijn verjaardag werd altijd feestelijk gevierd.
Veel familie en vrienden over de vloer.
Nadat ik naar bed was gejaagd, luisterde ik nog lang naar de drukke gesprekken die beneden werden gevoerd.
Er was natuurlijk veel te vertellen.

31 Augustus was de laatste dag van de grote vakantie en iedereen kon dus verhalen wat hij of zij hadden ondernomen.
Ik had de zomervakantie, zoals elke jaar, bij mijn oma in Den Helder doorgebracht. Dagenlang op het strand van Julianadorp of Huisduinen. Bruinverbrand en met een koffer vol schelpen eindigde die periode met de treinreis naar Arnhem.
De volgende dag was dan die feestdag.
Voor de viering waren natuurlijk gebakjes en drank aan huis bezorgd.
Morgen waren er heerlijk restjes, met als hoogtepunt een flesje Hero.
Meestal betrof het Hero-ananas. Niet mijn favoriete smaak en waarschijnlijk van niemand, waardoor hiervan de meeste flesjes overbleven.
Einde van de lange zomer, begin van de school.
Cantharellen zoeken en bramen plukken.
Morgen is het nieuwjaar!

Denkend aan Holland

Wat is typisch Nederlands?
Dat is een vraag die ik hier in Frankrijk nog wel eens moet beantwoorden.
Wat eten jullie, is de koningin nog steeds de baas, zijn Hollanders aparte mensen?
Als ik ons politiek systeem wil uitleggen beginnen de moeilijkheden al.
Nee de koningin is niet het hoofd van de regering. In principe wel, maar niet echt.
De baas van een departement is de Commissaris van de Koningin en wordt door de Kroon benoemd, nou ja niet echt, maar in principe wel.
Ja, het hoofd van de gemeente is bij ons ook een burgemeester. Nee, die wordt niet gekozen, maar door de Kroon benoemd, nou ja niet echt, maar in principe wel.
Vervolgens kost het mij veel moeite om aan te geven dat wij zo'n beetje de oudste democratie (Waterschappen) van Europa zijn, maar er wordt dan enkel nog meewarig geknikt.
Over dat eten van ons heb ik lang moeten nadenken, is dat erwtensoep of nasi?
Zo langzamerhand is de pizza ook in Nederland volksvoedsel geworden.
Toch is voor mij echt Nederlands eten nog altijd de drie-eenheid van aardappelen + groente + vlees (zonder stokbrood!).
En of wij een aparte volksgroep zijn of een soort provincie van Duitsland?
Dan kan ik met trots uitleggen dat wij echt een apart ras zijn.
Wij slaan op gepaste momenten hulpverleners in elkaar.
Wij zijn zo intolerant t.o.v. buitenlanders als de pest. We kankeren graag dat zij niet willen integreren, maar zelf doen wij geen stap in hun richting, zelfs van het woord Europa raken we in de war.
We zijn bang voor alles en daarom verzekeren wij Hollanders ons suf. Geen volk ter wereld heeft zich zo ingedekt tegen rampspoed als wij.
Ons gevoel voor onze historie is groots. Zo groots dat wij Pim Fortuijn hebben uitgeroepen tot grootste Nederlander aller tijden.
Als het kwik een dag boven de dertig graden stijgt worden we gewaarschuwd dat we ons moeten insmeren met factor 50 en minstens drie liter water op een dag moeten drinken, zo niet dan verschrompelen we door kanker of uitdroging.
Verkiezingen zijn verworden tot een soort bingo. De ene keer stemmen we PVV, om de volgende keer maar eens te switchen naar de SP.

Wel hebben we weliswaar minder rotondes dan Frankrijk, maar in tegenstelling tot de Fransen weten wij wel hoe je je op een rotonde moet gedragen en de clignoteur van je auto moet gebruiken.

Kruisband

"Een paard en een hond, hinken om stront", leerde ik van een boer uit de Achterhoek.
Met andere woorden, eerst een tijdje aankijken.
Echter mijn Tanna bleef maar manken, vooral als we flink hadden doorgestapt vroeg ze om een extra rustdag.
Maandag bij de veearts geweest en de diagnose was een gescheurde kruisband.
Gisteren is er een nylon prothese geplaatst en nu heb ik een hond met een olifantspoot.
Van hinken is helemaal geen sprake meer, dat is nu strompelen geworden.
Het zal me nog een flinke revalidatie worden!

Vraag 177

Hittegolf

Gisteravond kwam de melding dat er een hittegolf is begonnen.
Hoezo, begonnen, die is er toch al vele weken?
Omdat er een windje uit zee kwam brachten we de dag op het strand door.
In Nederland is het nu ook heet en zullen de stranden overvol zijn, om maar te zwijgen van de wegen naar de kust.
Ik zou zeggen, kom maar; er is plek genoeg!

Vijgen

Vandaag was de eerste grote vijgenoogst in de moestuin.
Ongeveer een maand geleden gaf de tuin de eerste vijgen, maar nu barst het van de rijpe vijgen.
Aangezien er niet meer tegenop te eten is en je de vruchten nog geen dag kunt bewaren bij de huidige temperaturen zaten de vijgen een uur na de pluk al gevangen achter glas.

Vraag 176

Koters

Nieuwe ouders.
Trotse ouders.
Moderne ouders en digitaal ontwikkeld.
Met Twitter en Facebook communiceren ze met de buitenwereld over hun binnenwereld.
"Vind ik leuk".
Nieuwe ouders hebben nieuwe kinderen die ze graag aan de buitenwereld tonen.
Fotootje van kindje hier en fotootje van kindje daar.
Eenmaal op het digitale web blijft die foto daar tot het einde der tijden rondzwerven.
Van mij bestaat een foto in mijn blootje op een schapenvachtje.
Gemaakt door een vakfotograaf in zijn atelier.
Mijn ouders lieten hier zo'n twintig afdrukken van maken en verdeelden die onder familie en goede kennissen. Zodoende circuleert deze foto niet in een of ander pedofielen-netwerk.
De familiekiekjes werden, voorzien van onderschriften, in een album geplakt en spaarzaam getoond.
De nieuwe ouders zouden zich bewust moeten worden dat hun kind weliswaar hun kind is, maar dat het ook een wereldburger is die je verstandig dient groot te brengen tot zelfstandigheid.
Dat houdt dus ook in dat je zijn privewereld niet op straat moet gooien, maar zijn leven strikt privé dient te houden.
Ik denk dat menig kind, later als volwassene, ongelukkig zal zijn met al dat beeldmateriaal dat dankzij zijn ouders van hem op het internet circuleert zonder dat hij daarvoor toestemming gaf en waardoor zijn leven geheel is te reconstrueren: "Vind ik niet leuk!"

Tropische regen

Vraag 175

Bouleswedstrijd

Twee keer per jaar wordt er op het plein voor mijn deur een jeu de boules toernooi georganiseerd.
Tijd om te participeren.
In verband met de hitte hadden mijn teamgenoot en ik verwacht en gehoopt dat we snel uitgeschakeld zouden worden.
Niets was minder waar en voor ons doen speelden we de sterren van de hemel en haalden de halve finale.
Maar dan ontmoet je de echte profi's en is het gauw afgelopen.
Vanavond feestvieren!

Groepsfoto

De muur in de gang bedekt zich met groepsfoto's.

Mensen die zich lang geleden lieten fotograferen ter gelegenheid van een huwelijk, een jubileum, een communie, een laatste schooldag. 

De foto's zijn zo oud dat er waarschijnlijk geen levend mens meer op staat afgebeeld.

Allemaal hun mooiste kleren en hun vriendelijkste gezicht aangetrokken.

Een beetje vals dus.

Dat vind ik het aantrekkelijke van een groepsfoto, die valsheid: niets is zoals het lijkt!

Antennelibel

Als een kleine antenne zit het vrouwtje van de vuurlibel op een strootje.
Het is een plek waar ik dagelijks langs loop, de amandelboom op het hoogste punt van mijn dagelijkse wandeling.
Meestal is hier niet meer te zien dan wijngaarden en het uitzicht over de Pyreneeën.
Maar vandaag dus libellen.
Honderden tegelijk vergaderen onder de amandelboom.
Het is vandaag boven de 35°C.
Zou dat te warm zijn voor de vuurlibel? Als er een soort is die daar goed voor is aangepast dan is het deze wel.
Normaal wijst hij in de hitte met zijn achterlijf naar de zon, waardoor hij minimaal beschenen wordt door de hete zonnestralen.
Maar vandaag libellenoverleg.
Onder de amandelboom.
Honderden.
Vreemd.

Vraag 174

Craquelé

Het is inmiddels acht jaren geleden dat ik de luiken van de bibliotheek heb geschilderd.

Een heel werk, afbranden, schuren, gronden en plamuren, schuren, gronden, schuren en aflakken.

Inmiddels heeft de zon z'n sporen weer achtergelaten.

Craquelé.

Een prachtig woord en ook prachtig om te zien.

Glaswerk, schilderijen, maar vooral mensen die een beetje craquelures hebben winnen vaak aan schoonheid.

Gisteren bladerde ik door de laatste Vogue.

Prachtige mensen in nog mooiere kleren, behangen met onbetaalbare juwelen, damestasjes voor de prijs van twintig gevulde hutkoffers en nergens een craquelure.

Voor wie is zo'n blad, wie wordt gelukkig van al dat moois?

Ik wandel naar de bakker en groet en word begroet.

Bonjour Etienne (88 jr.).

Ça va Robert (92 jr.)?

Salut Babé (84 jr.).

Hé Daniel (85 jr.).

Allemaal getekend door de tijd.

Bij mijzelf herken ik ook een toename van barstjes en ik voel mij telkens een beetje dichter bij mijn dorpsgenoten.

Wat zouden zij van de Vogue gevonden hebben?

Connerie!

Vraag 173

Bij jezelf beginnen heeft geen zin

Wat ik voor de bevrediging van mijn behoeften nodig heb, is goed.
Wat daar bovenuit gaat, is ten overvloede en dus fout.
Deze zin las ik in een blog dat gewijd was aan het "probleem" luxe en hoe gaan we hiermee om. 
Diverse citaten uit het boekje De keerzijde van de economische medaille van H. Krijnen werden aangehaald.
Bij het lezen hiervan ga ik mij bijna een beetje schuldig voelen tot ik aan het einde de gebruikelijke oplossing verneem: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Het is de oplossing die talloze gespreksgroepjes opperen nadat zij een avond lang getobd hebben over economische groei, luxe, spilzucht. Er wordt opgeroepen tot matiging, eerlijk delen, duurzaamheid.
Onder het genot van een kopje Max Havelaarkoffie en een volkorenkoekje worden de problemen verkend en conclusies getrokken: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Ik vind dat toch zo'n ongelofelijke dooddoener.
Grote onzin.
Waar in de geschiedenis is de wereld verbeterd doordat iemand bij zichzelf begon?
Ik zou geen moment kunnen aanwijzen.
Er wordt wel gesteld dat de aanleg van het rioolsysteem de grootste zegen voor de beschaving is geweest.
Is de wereld hierdoor verbeterd? Was het een initiatief van iemand die bij zichzelf begon?
Het resultaat was dat de wereldbevolking sterker kon groeien en daarmee ook de consumptie van de aarde zelf.
Als soort is de homo sapiens een weg ingeslagen waarvan zij pas zal afwijken als het zichtbaar is dat deze doodloopt.
Tot dat moment zal de wereldbevolking enkel toenemen inclusief de onvermijdelijke toename van CO2.
Milieuconferenties, oproepen tot matiging, verhoging van belastingen als sturend mechanisme en de tobberige huiskamergroepjes zullen hieraan niets veranderen.
Soorten komen en soorten gaan.
Het is duidelijk dat bijvoorbeeld de neushoorn al op die doodlopende weg terecht is gekomen. De paar exemplaren die in dierentuinen leven hebben niets van doen met hun uitstervende soortgenoten, het zijn levende dodo's.
In die zin vraag ik mij af of wij uiteindelijk ook in een dierentuin terecht komen of zitten we er al in?
Het kenmerk van de wereld is dat zij zich niet laat verbeteren, maar dat zij is zoals zij is!

Tomatenwerk

De keuken is in een dampend laboratorium veranderd.
Uit de moestuin rollen nu kilo's tomaten naar huis om daar verwerkt te worden tot ingedikt sap zodat we de komende winter nog eens af en toe kunnen genieten van die heerlijke smaak van in de zon gerijpte tomaten. De dorpelingen beweren overigens dat mijn tuin tot eind december tomaten zal blijven geven.

Bramen

Dit voorjaar plantte ik een paar bramenstruiken in de moestuin.

Er zitten vier bramen aan. 

Een foute actie dus.

Immers overal tussen de wijngaarden staan de wilde bramen op mij te wachten. 

Inmiddels heb ik meer dan vijf kilo geplukt en tot bramensap verwerkt.

Nu nog griesmeelpudding........

Zin

Het mechanisch wereldbeeld van Isaac Newton zorgt er al driehonderd jaar voor dat de westerse mens is vervreemd van het begrip zin.

Als het universum een uurwerk van Newton is en de mens een microbe van het toeval dan is het begrip zin niets anders dan een pijnlijk detail.
En in een dergelijk universum is een biologische microbe, zoals ik, volkomen te verwaarlozen. Het uurwerk tikt zonder mij verder. Het loopt wellicht nog beter.
Maar tegenwoordig weten we dat Newton slechts de oppervlakte van de werkelijkheid licht heeft beroerd. Het universum is geen onveranderlijke machine; het is een hart.
Een levend hart dat uitzet en weer samentrekt, dat oneindig groeit, waarna het onverklaarbaar krimpt.
En zoals alle harten zit het vol geheimen en mysteries, vraagstukken, avonturen en verandering.
Slechts één ding is onveranderlijk: de hoeveelheid massa en energie.
Wat ooit heeft bestaan, blijft eeuwig bestaan, ook al is het in een nieuwe en andere vorm.
Ieder deeltje in mijn lichaam is dus net zo eeuwig als het wereldruim.
Maar het unieke van juist deze hoop deeltjes is dat hij weet dat hij bestaat.
Ik heb een bewustzijn.
Ik ben ervan overtuigd dat de zin juist daarin verborgen ligt, in het bewustzijn.
Ik weet niets van de vorm en niets van de inhoud ervan - of zin een vergelijking is of een gedicht, een lied of een sprookje - maar ik weet dat zin bestaat ..... ergens.

Uitgedetermineerd

Bij mijn zoektochten naar Kalketrip struikelde ik steeds over een plantje waar ik maar geen naam bij kon vinden.
Als Nederlander ben ik gewend dat de flora van Heukels altijd uitkomst biedt. Ook al staat het door mij gezochte plantje er niet in, met de determineersleutel kom ik meestal zover dat ik dan kan overstappen in een van mijn Franse flora's en zo de oplossing vindt.
Echter bij deze plant lukte mij dat steeds niet en ik bleef maar ronddolen in het hoofdstuk asteraceae.
Dus nu moest mij de kortgeleden Flore Forestiere Francaise deel 3 uitkomst bieden.
En jawel, op pagina 961staat de oplossing van de sleutel: Staehelina dubia.

Hier wordt deze plant de witte rozemarijn genoemd  (maar dan moet je wel iemand tegenkomen die hem herkent). Een liefhebber van een droog en heet klimaat en dus ontbreekt hij in de Nederlandse flora's.
Ik ben nu wel zo'n beetje uitgedetermineerd.
De dagelijkse hitte zorgt dat de meeste planten nu aan het afrijpen zijn en de zaadvorming is bijna voltooid.
Tijd om te oogsten, bramen, vijgen, amandelen etc.

Vraag 172

Kalketrip

Tijdens het determineren van Travalera bladerde ik in de flora langs allerlei onbekende soorten.
Dus behalve zoeken naar een naam voor het op dat moment onbekende plantje, zie ik zodoende meer plantensoorten voorbijkomen die mij nog onbekend zijn. Ik spiek dan telkens of er hiervan soorten bij zijn die in deze streek voor kunnen komen.
Kalketrip Centaurea calcitripa is zo'n soort.
Zoekt en gij zult vinden.
Tussen de schriftelijke en feitelijke waarneming hebben 50 dagen gezeten.
Gisteren wandelde ik door een bosje, bovenop een kalkplateau.
Niet ver daar vandaag zijn deze week de jaarlijkse archeologische opgravingen van dinosauriërs begonnen.
Langs mijn wandelpad zag ik in de verte een forse bolvormige plant met lichtroze bloemen, "Als dat geen Kalketrip is", dacht ik bij mijzelf.
Dubbel leuk is dan zo'n vondst te doen van een plant die in Nederland ernstig is bedreigd en daarom logischerwijs op de Rode Lijst is geplaatst en hier ook niet veelvuldig voorkomt.
Kijk, daar wordt ik nou gelukkig van!

Gelukkig

Mij bereiken vreemde berichten.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Dat de beslissing om huis en haard te verlaten een faux pas zou zijn.
Dat mijn huwelijk met madame L. op de klippen aan het lopen is.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik somber en zwartgallig ben geworden.
Dat ik niet langer along the sunny side of the street flaneer.
Dat ik mijn vaderland en alles wat ik er achterliet mis.
Dat ik treur om dit gemis.
Het spijt mij dat ik deze speculanten teleur moet stellen.
De zon staat stralend aan de hemel, een koele rosé vult het glas.
Wat ik blog is een moment, soms een reflectie, soms een experiment, soms een provocatie, soms een observatie, maar altijd iets dat ik zelf wil bewaren.
Ik ben vergeterig.
Ik ben bewaarderig.
Stapels knipseltjes waarvan  ik later niet begrijp waarom ik heb geknipt, opgeborgen, bewaard.
Boekjes vol opstellen, waarvan ik later denk heb ik dat opgesteld?
Het spijt mij dat ik moet zeggen dat ik gelukkig ben.
Maar.....
Geluk geen blijvende situatie.
Er moet altijd moeite voor worden gedaan.
Geluk steekt vaak in kleine momenten, in kleine dingen.
Er moet worden gezocht en gevonden.
Maar ik ben gelukkig met de keuzes die ik heb gemaakt.
Ik ben gelukkig met de plaats waar ik leef.
Ik ben gelukkig dat ik niet alleen ben maar dat ik madame L. nog altijd mijn geliefde is.
Ik ben gelukkig omdat ik geen reden heb tot ongelukkig zijn.
Maar.....
Dat betekent niet dat ik vierentwintig uur per dag loop te stralen.
Heinrich Heine dichtte weliswaar:
Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Dass ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Maar dat betekent niet dat hij een somber baasje was.

Zo vergaat het mij ook.

Dat ik soms redelijk sombermakende beschouwingen publiceer, moet geen aanleiding zijn om mij, of mijn huidige situatie te gaan psychologiseren met als conclusie dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Ik heb mijn  allerlaatste functioneringsgesprek achter de rug.
Ik laat het hierbij en kom er niet op terug.

Ben ik duidelijk geweest?

Mooi, dat maakt mij gelukkig!

Glimworm

Alle dagen schijnt de zon, alle dagen is het warm.
Niets bijzonders hier, het is immers zomer
Dat betekent dat het landschap langzaam geliger wordt, veel planten verdorren nu door de hitte en de droogte. Echter gelukkig zijn er ook weer soorten die hierdoor juist goed gedijen.
Overdag is er nu het gekrijs van de gierzwaluwen en 's avond het roepen van de uilen.
En af en toe is er het groene licht van glimwormpjes!

Vrijdag de dertiende

Ik ben niet zo van de bijgelovige.
Aan een geloof heb ik meer dan voldoende.
Ik ken ze, de verzamelaars van alles wat occult, mysterieus, semi wetenschappelijk lijkt, enz.
Ze geloven in buitenaardse wezens, de kracht der getallen en stenen en kleuren, het effect van acupunctuur tegen de vermeende schadelijke effecten van draagbare telefoons, aanbidden Boeddha en de Dalai Lama en Schillebeeckx, geloven in astronomie en het vergaan van de wereld in 2012. Dit allemaal als er maar interessante Readers Digest-achtige boeken over geschreven worden.
En toch....
Vandaag....
Vrijdag de dertiende.....
Ik houd van koffie.
Goede kwaliteit, goed gebrand (do it yourself!) en goed gezet.
Vanmorgen stierf mijn espressomachine. Hij had al eerder kuren en diep in zijn binnenste wist ik zijn kwalen te genezen.
Vandaag lukte dat niet meer.
Op een zeker moment was ik het punt van "no return" ver gepasseerd.
Al zou ik de lekkage weten te verhelpen dan wist ik zeker dat ik de machine nooit meer correct zou kunnen reconstrueren.
Ook ik ken mijn beperkingen.
s' Middags zag ik in de Carrefour een mij bekend espresso-apparaat. Het was het laatste exemplaar in de winkel en werd hierom extra gunstig aangeboden.
Ik kocht het en betaalde bij de kassa met een bankpas van de AbnAmro.
Thuisgekomen bleek de machine allerlei geluid te produceren, maar geen espresso.
Toen ik in het weekend mijn bankrekeningen controleerde bleek ook nog eens dat ik de machine twee maal had betaald.
Dit wordt een leuk weekend, helemaal niet.
Maandagmorgen zal ik om negen uur op de stoep staan bij de Carrefour. 
De kassaoverzichten zullen dan aantonen dat zij slechts een keer geld van mijn pas hebben afgeschreven.
Ergens in het digitale universum doolt een bedrag dat mij toebehoort.
Bij de service après vente ga ik de kapotte machine inleveren.
Het zal dan lastig blijken om dat ding naar Parijs te sturen voor reparatie. 
Ik krijg daarom een tegoedbon waarmee ik in de winkel een vervangend exemplaar kan kopen.
Terug in de winkel zal blijken dat alles wat ik in aanmerking vind komen, behoorlijk aan de prijs is.
De verkoper zal zich niet inschikkelijk tonen.
Pas nadat ik ga eisen dat ik mijn geld contant terug wil hebben zal er een afdelingschef bijgehaald worden die bereid blijkt mij dezelfde korting te berekenen als ik op deze rampendag kreeg.
Thuis zal ik dan eindelijk genieten van een heerlijke espresso.
Een vriendelijke AbnAmro-mevrouw zal mij dan telefonisch op de hoogte brengen dat hun computersysteem een beetje in de war is en dat hopenlijk aan het einde van de volgende week alles in orde zal komen.
Ik hoop dat het zo zal gaan.
Maar om nu te gaan geloven in vrijdag de dertiende en daarmee toe te treden tot de wereld van allesgelovers; beter van niet!
Hè lekker, koffie!

Stenen tijdperk

De internetverbinding ligt eruit.
Via een telefoonverbinding weet ik dit berichtje nog op mijn blog te persen.
Wanneer je belt met de provider krijg je te horen dat de storing waarschijnlijk door vandalisme is ontstaan.
Of mij interesseert waardoor het is ontstaan.
Wanneer ik vraag wanneer de verbinding weer is hersteld wordt mij verteld dat het dagen, misschien wel weken kan duren.
Om gek van te worden.
De vorige president van Frankrijk heeft gezegd dat een internetverbinding tot het recht van elke inwoner behoort.
Kennelijk behoort het niet tot de plicht van de provider om een strakke verbinding te garanderen en te onderhouden.
Enfin, hiermee heb ik wel verklaard waarom mijn blogs zolang uitblijven.
Welkom in het stenen tijdperk!

Vraag 171

Vraag 170

Lost in the tunnel of love

Laten we hier maar gaan zitten.
    Nee, we zouden naar de plek gaan waar we altijd zitten als we hier zijn.
We zijn nu toch hier?
    Nee, hier hebben we nog nooit gezeten.
Waarom wil jij toch altijd verder rijden?
    Ik wil helemaal niet verder rijden.
Dat wil je wel!
    Ik wil alleen maar naar "ons" plekje.
Dat is bezet, dat zie je toch, daar staat nu die witte auto.
    Dan rijden we iets verder.
Toe maar, nog verder rijden.
    Prima, ik keer nu om, jij je zin.
Ik hoef mijn zin helemaal niet te hebben, rij nou maar door naar die plek van jou.
    Die plek van ons!
Goed, wat jij wil, die plek van ons.
    Nu zijn we al gekeerd, jij je zin, je gaat hier maar zitten, dat wilde je toch?
Wat is er dan mis met deze plek?
    Er is helemaal niks mis mee, maar hier wilden we niet heen.
Jij niet heen.
   Wij!
Zit nu niet te mokken.
    Ik mok niet.
Waarom kijk je dan zo ongelukkig?
    Omdat we elkaar totaal niet begrijpen, hoeveel woorden we ook gebruiken.
Ik begrijp jou heel goed, maar als jij mij niet wilt begrijpen, ook prima.
    Als jij mij zou begrijpen, dan was je met mij naar ons plekje gegaan.
Nou moet je ophouden. Wie is hierheen gereden en hier gestopt?
    Laten we nu even ophouden langs elkaar te praten.
Ik vind mijzelf anders behoorlijk duidelijk.
    Duidelijk wel ja, maar behoorlijk?
Gaan we grof worden?
    Nee, ik voel me alleen zo verdwaald.
Wat krijgen we nou weer. Waarin dan wel?
    In the tunnel of love!

Vraag 169

Rouw

Voor mij liggen drie rouwbrieven uit Nederland.
Een familielid, een goede vriend en een goede kennis.
Er is gebeld, gemaild.
Op zulke momenten is mijn vaderland erg ver weg.
Een brief schrijven, papieren troost willen bieden.
Lastige momenten die ik niet had voorzien.
Ik merk tegelijk dat rouwen tegenwoordig heel verschillende vormen kent.
Met het verlaten van het bekende tradities, wordt gezocht naar nieuwe vormen die uiteindelijk weer heel veel lijken op wat vertrouwd was.
Hopenlijk werkt dat.

Frankrijk-Spanje

Vanmiddag was de jaarlijkse wedstrijd jeu de boules op het plein voor mijn huis.
Na de wedstrijd kwam de apéro, gevolgd door het EK voetbal met grillade.

Mijn tv-antenne werd aangesloten op het grootste scherm dat in het dorp aanwezig was en zo keken we met z'n allen hoe Frankrijk van Spanje verloor.
Het gebrek aan chauvinisme was voor een Hollander ronduit stuitend.
Maar ja, alleen van rugby en stierenvechten raken ze hier pas echt van aan de kook.

Alpenmarmot

Meer dan twintig jaar geleden zag ik op de helling van de Zamang voor het eerst met mijn kinderen een gems,
Vandaag was ik op dezelfde plek met Matthijs.
In de plaats van de gems zagen we nu een alpenmarmot.
Hij was gebiologeerd door Tanna, die op haar beurt gefascineerd was door sneeuw in de zomer.

Zamang

Op 4 juli vorig jaar stond ik op de top van de Zamangspitze met een afschuwelijke afdaling voor de boeg.
Nu sta ik op de Bielerhohe.
Het is bewolkt.
Plotseling is er een gat in de wolken en even word ik begroet door de Zamang voor de wolken zich weer aaneen sluiten.
Kennelijk had de berg wat goed te maken!

Om een belofte in te lossen vertrokken we vandaag naar Oostenrijk. Een rit van 1.000km.
Vroeg opstaan dus.
Tot mijn verrassing werden we uitgezwaaid door onze "huis-gekko".
Buiten tegen het vensterglas zat hij de ochtendzon op te wachten.
Ik had mij al zorgen over dit beestje gemaakt.
In oktober had ik hem voor het laatst gezien.
Een paar weken geleden spotten we in een steegje verderop voor het eerst dit jaar een gekko.
Fotograferen liet hij zich niet, zodat we geen bewijs hadden.
Mijn dorp is eigenlijk geen geschikt leefgebied voor gekko's omdat er geen water in de buurt is waardoor hij strenge kou kan overleven.

Tarentola mauritanica

Enfin, het bewijs is geleverd!

Dicht bij huis

Er is een verhaal van Edgar Allan Poe waarin in een woning naar een brief wordt gezocht.
Het is bekend dat de brief slim is verstopt.
Overal wordt gekeken, behalve in de brievenstandaard.
Gestoken in een oude enveloppe staat de brief daar onopvallend te wezen.
Ik moest hieraan denken toen ik in een wijngaardje dicht bij huis deze schuilhut vond.
Zo vaak langs gelopen zonder dat ik hem zag.
Renault Dauphine?

Morgenster

Weer zo'n determinatie-probleempje.
Een morgenster.
Na veel getob kom ik uit op Tragopogon dubium Scop.
Mijn Franse flora T. major, T. dubius ssp. campestris ).
Hieruit blijkt maar weer eens te meer dat Ruud van de Meijden gelijk had toen hij zei dat de Fransen met hun flora zeker vijftig jaar achterop lopen.
Dit gaat ook op voor hun kennis van de actuele nomenclatuur.
Ik neem dus even zijn flora ter hand en kom uit op Bleke morgenster, T. dubius.
Tot zover de namen, maar is het ook werkelijk de bleke morgenster?
Qua groeiplaats zou het juist kunnen zijn, droge zandige grond en niet voorkomend in noordelijke streken en daarom in Nederland zeer zeldzaam
Wie het beter weet mag het zeggen!

Flora

Voor J.R. en al zijn moniboys,

om te laten weten dat ik jullie mis.

Ik hield dit jaar vakantie met een Flora

Een prachtboek en een groot succes bij mij

Ik taalde niet naar oudromeinse fora

Ik zocht de nieuwste lichting akelei

Ik deed niet mee aan zonnebraderij

Ik maalde niet om Fraulein of signora

Ik trok langs bos en berm, door hei en wei

Ik was een man van flora et labora

Wilde bertram, judaspenning, esparcatte, bottelroos

Kale jonker, dolle kervel, schapenzuring, eendenkroos,

Guichelhei in rood en blauw, sleutel-, dotter-, boterbloemen

Vrouwenmantel, vetblad, veenbes, veel te veel om op te noemen

Ik ben niet bruin geworden, maar wat was het interessant

Met de Flora in de hand kruipt men door het ganse land

Ivo de Wijs

Grandparents

Vanaf maandag is onze dochter met ons eerste kleinkind voor een week in huis.
Wat blijkt, zo'n hummel van anderhalve maand heeft weliswaar niets in te brengen, maar bepaalt wel het totale ritme van de dag.
Dus als er af en toe een blogje minder wordt geschreven, ik hoop dat het mij vergeven wordt.
Mevrouw L. en ik moeten behoorlijk wennen aan onze nieuwe rol als mammi en pappi!

Vraag 168

Supermarché

Straks kan ik ze weer zien, mijn landgenoten die de weg nog moeten leren kennen in de mij inmiddels bekende supermarkten.
Altijd manifesteren zij zich als een hecht gezin.
Zij in een oversized gebleekt katoenen overgooier (lekker makkelijk op vakantie), hij in een kast van een bermuda die is geconstrueerd uit restjes stof met regenboogkleuren (in elk geval rood, wit, en blauw) en de voeten met witte sokken (met randje) gestoken in witte schoenen (Schoenenreus).
Het echtpaar wordt omringd door hun kroost in soortgelijke outfit.
De mannelijke pubers met sproetenkoppen, blonde bebop en harige benen en aan hun zusters is duidelijk te zien dat Hollandse zuivel een weldadige invloed heeft op het uitvergroten van contouren.
Schreeuwerig melden de jonge verkenners de weg naar de  Duopenotti en dat die stomme Fransen geen melkchocoladehagel verkopen.
Maar zo ver is het nog niet.
De supermarkt oogt nog autochtoon.
Als ik mevrouw L. begeleid tijdens haar inkopen, wandel ik door de gangen mijn eigen route, zodoende ontdek ik nog eens wat.
Tenslotte komt het moment waarop ik denk dat het verzamelen van inkopen zijn voltooiing nadert en ga ik op zoek naar mevrouw L.
"Wat voor kleur vest of bloes draagt zij vandaag?"
Ik doorloop het middenpad en speur de zijpaden af.
Altijd weer een verrassing als ik haar binnen gerede tijdspanne terug vind.
Het is mij eens overkomen dat ik haar in een Intermarché niet meer vond, weg, verdwenen, opgelost.
Wat kan de aanleiding zijn geweest dat zij mij zonder achterlating van een bericht (Allo, allo, Monsieur Linde à l'acceuil s.v.p.!) heeft verlaten?
In lichte paniek verliet ik de winkel om te kijken of onze auto nog op de parkeerplaats stond.
Goddank!
Terug in de winkel vonden we elkaar op de visafdeling en sloot haar ontroerd in mijn armen.
"Wat is dat nu gekkie?" vroeg zij mij.
Voor mij reden genoeg om thuis te blijven als er inkopen moeten worden gedaan.

Franse Heukels

De maand juni is een onbekende tijd voor mij in Frankrijk en die ga ik nu dus voor het eerst meemaken.
De dag begon al mooi met de waarneming van een scharrelaar.
Altijd een fantastische vogel die zo uit een dierenpark lijkt te zijn ontsnapt.
In de berm van mijn wandelweg maakte ik dit kiekje van een Centaurie.
De omwindselblaadjes hadden geen franje, maar eindigden in een soort kwastje of sterretje van vijf lichte doornen.
Dat was lastig determineren, want de Heukels en de Eggelte hadden deze plant niet in huis.
Dus zoeken in La Flore de France en daarin vond ik hem:
Centaurée rude C. aspera L.
Ressemble un peu à une centaurée noire à tige couchée, à fls ext. non rayonnantes, mais flles sup. parfois pennatilobées, et bractées de l'inv. jaunâtres, munies de 3-5 épines rougeâtres, écartées ou réfléchies. Bisanuelle.
Terraina vagues, rocailles, sables maritimes, spontanée dans le Midi, adv. ailleurs. Ga. (sud de la Loire) VI-X
Een "hell of a job" dat napluizen in de GUIDE DES PLANTES A FLEURS de l'Europe occidentale uit 1964.
Maar doordat ik dit boekje ter hand moest nemen las ik nu pas voor het eerst het gedicht van C.  Favanger waarmee deze flora belerend begint:

Lecteur un peu pressé, féru de connaissances,
ne te sers pas du livre, avant d'avoir bien lu
les pages du début où l'aimable science
à tes yeux se découvre en un style simple et nu.

Si, peinant sur une herbe aux épillets diffus,
tu n'atteins pas d'amblées la pleine certitude,
n'accuse pas les auteurs, ne maudis pas leur us,
prends une loup et regarde avec sollicitude.

Surtout n óublie jamais que le desert avance
sur ce globe que les hommes s'empressent d'exploiter,
ne détruis pas les plantes car elles sont en puissance
le pain de tes enfants, de la Terre la beauté.

Ik zal mij deze lessen ter harte nemen en naast het hondenfluitje ook weer de loupe om mijn nek hangen en een flora in de rugzak!
Overigens, deze Centaurea aspera heet in het Nederlands Travalera.....lijkt wel een dansje.