Herfst

Ik was wat vroeger uit de veren dan gewoonlijk.
Uit een blauwe hemel viel een fijne regen, waarbij je zonder jas niet nat wordt, maar wel steeds wordt verrast door heldere regenbogen.
Ik zou duizend foto's willen maken van verkleurende wijngaarden; de bloembollenvelden van de herfst.
Ik ken zelfs mensen die deze plek hebben gekozen om wonen enkel vanwege de geweldig mooie kleuren in de herfst.

Inmiddels is het acht uur later. 

Nu wandel ik in een mij onbekend gebied. Niet zo ver van huis, misschien tien kilometers slechts.

Kleine valleien en veel zichtbare sporen van de grote ijstijd.

Ook hier vervoeren mij de prachtige tinten van de verkleurende druivenbladeren.

Zomerdag

De zon schijnt en het is warm vandaag.
Aan zee in La Nouvelle.
Ik lig op het zand bij de branding en geniet van de warmte.
In de verte zie ik de toppen van de Pyreneeën; een teken dat het weer zal veranderen.
Wat heet het weer zal veranderen . . . . het seizoen verandert.
Ik duik in zee.
Op kilometers kust ben ik de enige die in zee zwemt.
Het water is heerlijk en vervolgens een kilometerslange strandwandeling.
Onderweg kom ik meerdere kwallen tegen die de zee op het strand heeft achter gelaten.
Ik gooi een paar zeepaddestoelen terug in zee in de hoop dat ze tot leven zullen komen.
De zon brandt nog op mijn huid en staat nu laag boven de horizon.
Ik weet dat het morgen echt herfst zal zijn en met die wetenschap neem ik afscheid van een hele lange zomer!

Vraag 264

Tango

Vandaag was zo'n dag waarop weliswaar niet alles, maar wel heel veel mis ging.
Ik noem zo'n dag een tangodag
Nu moet ik terugdenken aan een moment, ongeveer 15 jaar geleden.
Ik fietste langs de Europaweg in Apeldoorn.
Mij passeerde een auto die iets verderop aan de kant stopte.
Een man stapte uit en gebaarde mij te stoppen.
Hij vroeg mij de weg naar het Van Gogh Museum.
Ik vat het maar even samen in deze ene zin, want de werkelijke vraag werd mij gesteld in zangerig Spaans.
Ik vroeg hem of hij uit het land van Carlos Gardel en Osvaldo Pugliese afkomstig was.
Direct sprongen hem de tranen in de ogen en zei dat hij nooit had verwacht dat een fietser in Holland de grootste tango virtuozen uit zijn vaderland Argentinië kende.
Ik wees hem de weg naar het Kröller-Müller Museum bij Hoenderloo.
Ik kreeg van hem een afscheidsomhelzing en luid toeterend verdween hij.
Als ik het goed begreep wilde met zijn getoeter de tango La Yumba vertolken . . . . .

Dag Staatsbosbeheer

Het is vandaag 5 jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn werkgever Staatsbosbeheer en dus ook van dierbare collegae.
Het is een soort lustrum, zo lang geleden en zo vers in mijn herinnering.
Ik bekijk de foto van die dag nog eens een keer.
Weet ik alle namen nog en de reden waarom zij er waren.
Hoe zou het ze zijn vergaan?
Zouden zij zich de dag nog herinneren?
Waarschijnlijk niet.
Ik lees af en toe het personeelsblad van Staatbosbeheer en verbaas mij over de vele veranderingen die er in de afgelopen vijf jaren bij dit bedrijf hebben plaatsgevonden.
Zovele nieuwe mensen zijn aangenomen en ook zovele zijn vertrokken.
De gebruikelijke reorganisaties werden uitgevoerd, aandacht verlegd, doelen bijgesteld en prioriteiten herzien.
Aan de andere kant . . .  was dit niet altijd al het geval? Een vraag die tegelijk het antwoord is.
Elke druppel is verschillend, maar vormen samen een stromende rivier die niet lijkt te veranderen!

Dierendag

Ik ben niet zo van de dagen.
Elke dag is er wel een dag van iets. en dierenbeulerij zal op 4 oktober wel het zelfde zijn als op de andere dagen in het jaar.
4 Oktober is voor mij en ook voor mijn hond een dag als alle andere.
Wel hetere dag dan andere dierendagen voor mijn hond.
Tanna holde vooruit om even te genieten van wat schaduw.
Ik heb haar een aantal koelere dagen toegewenst, in de wetenschap dat die spoedig zullen komen.

Nog niet vertrokken

Nog even en ze zijn vertrokken.
De gierzwaluwen zijn al op weg naar Afrika, maar de boeren zwaluwen hebben nog geen haast.
Maar als ik 's avonds naar huisloop landen ze boven mijn hoofd op de elektriciteitsdraden en starten dan een luidruchtig overleg. Ik neem dan aan dat het over de vertrekdatum gaat.
Ik hoop dat ze het voorlopig nog even uitstellen.

Regen

Het is heet en bovenal is het droog.
Gortdroog is het na bijna drie maanden zonder regen.
Overal zie ik stervende bomen als gevolg van die aanhoudende droogte. Zelfs oude amandelbomen leggen nu het loodje.
De wijnboeren die geen irrigatiesysteem hebben laten aanleggen hebben de druivenoogst zo lang mogelijk uitgesteld in de hoop op een buitje of een beetje zeewind waaruit het druivenblad nog wat vocht aan kan onttrekken, in de hoop op een iets rijkere oogst.
Maar nu is de "vendange" toch begonnen.
Eergisteren was ik aan de beurt om de zoete muscat te plukken. Na vijf uren was de temperatuur opgelopen tot 33°C en zat de pluk erop.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines. Er wordt voornamelijk 's nachts geplukt om de druiven zo koel mogelijk binnen te krijgen. Het verschil tussen dag en nacht is soms meer dan 20° en dat scheelt dus een hoop kosten in koeling van de most.
Op mijn dagelijkse wandelingen heb ik praktisch altijd een fototoestel bij mij.
De laatste tijd komt dat minder voor: zinloos.
Er valt niets te fotograferen, alles is verdort, en wat zich roert doet dat in de vroege ochtend of late avond.
Met de hond wandelen staat gelijk aan dierenbeulerij. Tanna begrijpt niet zij het het rondhollen moet laten en is dus in staat zich letterlijk dood te lopen.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines en overdag het gebrom van de canadairs, de geel gekleurde blusvliegtuigen van de bosbrandweer.
Elke dag brand in de buurt wel een stuk bos of struikgewas. Meestal beperkt zich de brand tot een honderdtal hectares, maar met harde wind zijn er nu ook al branden van over de duizend hectares.
Ik had nooit verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen . . .

Moeder van de nacht

Mijn moeder zou dit jaar 110 jaar oud zijn geworden. Maar vorige maand was het alweer 23 jaar geleden dat zij overleed.
Zo lang je aan iemand denkt leeft hij voort, wordt wel gezegd.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer alle dagen aan mijn moeder denk. 
Hoeft ook, zij leverde de helft van mijn genen, dus met dat voortleven zit het wel goed.

Al zou ik mijn best doen niet aan haar te denken, dan zou dat onmogelijk zijn doordat eens per jaar bij mij in huis een cactus (Cereus peruvianus) woont die ik praktisch mijn hele leven ken. 

Ik denk dat deze cactus zo'n zestig jaren telt.

Als kleine jongen werd ik al midden in de nacht uit bed gehaald om de bloei van de plant te bewonderen.
Na het overlijden van mijn moeder is de cactus een van de weinige dingen die nog aan haar herinneren.
Bloeien deed de cactus niet meer.
Jaren bleef hij groen.
Hij verhuisde mee naar Frankrijk.
Drie jaar geleden begon hij weer te bloeien en sindsdien elk jaar opnieuw.
Vannacht was het weer zover.
Moeder is ook in Frankrijk van de partij!

Vooruitgang

Het is 1 september en dat betekent dat de stilte in het dorp is teruggekeerd: de scholen zijn weer begonnen.

Hiermee is een einde gekomen aan de negen weken lange zomervakantie. 

Daarnaast geniet de schooljeugd ook nog volop van vakantie in de loop van het schooljaar: in totaal 17 weken. Het aantal schooldagen is voor de Franse leerlingen slechts 144 (in Nederland 200), maar dat zijn dan wel schooldagen voor de leeftijd vanaf zes jaar van half negen tot half vijf. en voor veel schoolkinderen begint en eindigt de dag met een lange rit in de schoolbus langs vele afgelegen dorpen.

Hier komen de kinderen om zes uur 's avonds de bus uitrollen, meestal met een tas vol huiswerk.

Het is nu dus stil. Niet alleen de kinderen uit het dorp zijn nu weg, maar ook de vele vakantiegangers met hun kroost.

En dan ineen geraas: stof en lawaai. . . . ?

Ik zie een heuse veegwagen aan mij voorbijrijden. 

Tot nu toe werden straten en pleinen door de garde champêtre handmatig schoongeveegd.

Een echte primeur dus. Nooit eerder reed een veegwagen door dit dorp.

De vooruitgang is niet te stuiten!

Bultenaar

Vorig jaar, in januari begon mijn schouder pijn te doen. In het begin van dit jaar was het mij onmogelijk om de Hitlergroet te brengen. Niet dat ik dat zou willen, maar het illustreert de toegenomen beperking van de mobiliteit in mijn schouder.
Na onderzoeken bleek er een gat in een pees en kreeg ik de keus tussen een operatie of een langdurige fysio behandeling. Ik koos voor het laatste.
Tijdens een van de eerste behandelingen vertelde de kinesitherapeut (zo heet in Frankrijk de fysiotherapeut) dat ik een bult op mijn schouder had.
Nooit iets van gemerkt, maar met behulp van twee spiegels kwam ik tot de ontdekking dat ik een bultenaar was geworden.
Zou dat gekomen zijn omdat 2016 het Jeroen Bosch-jaar is? Immers op menig schilderij komt een bultenaar voor.
Ook dat ding op mijn rug moest onderzocht, gescand en geröntgend worden. 
Uiteindelijk had ik vandaag een afspraak bij een keisnijder en ben ik verlost van mijn quasimodo-syndroom. 
Ik zal niet langer de klokken luiden, zeker niet van de Notre-Dame de Paris!

Vraag 263

Grijs

Op 21 juli vertrokken naar Nederland om nog een geliefde zwager te bezoeken.

Hij was reeds ernstig ziek maar ik had nog alle hoop op een ontmoeting met hem. 

Het mocht niet zo zijn. 

Halverwege de reis ontvingen mevr. L. en ik het droeve bericht van zijn overlijden. 

Dit bericht en alles wat hieruit voortkwam kleurde ons verblijf.

We reden ook letterlijk van het zonnige Zuiden, naar het grijze, sombere Noorden. 

Onze garderobe was iets te optimistisch samengesteld. 

We waren voorbereid op temperaturen boven de 25°C. Maar het was gemiddeld 16°C met een motregentje.

Natuurlijk waren er ook zonnige dagen en dito momenten, maar de grijsheid was overheersend.

Ooit behoorde ik tot de hard-core babyboomers, maar inmiddels behoren die allen tot de grijze golf.

Kennelijk om die onzichtbaar te maken lijkt het wel of alles grijs gemaakt wordt.

Ik heb tijdens mijn verblijf heel wat interieurs mogen bewonderen waar grijs de boventoon voert. Het lijkt wel of elke kleur, al was het maar een accent, taboe is.

De grijsheid van het Nederlandse wagenpark is bijna spreekwoordelijk. Dat is er alleen maar grijzer en zwarter op geworden: zelfs de ruiten worden steeds donkerder! 

Op zonnige dagen zag ik op de goedgevulde terrassen de meeste klanten nippen aan nota bene een gris-de-gris!

Nu weer thuis.

Ik geniet van de gele, blauwe, groene en rode tractoren die voorbij rijden om wijngaarden te gaan bespuiten met vrolijk gekleurde gele zwavel of prachtig blauwe Bordeauxe pap en dat alles onder een blauwe hemel met een aldoor stralende zon!

En nippend aan een mauresque denk ik terug aan die ene auto die ik (nota bene) inhaalde op de snelweg naar huis: een gele Lamborghini!

Daar gaan we weer

Op naar NL met mevr. L.
Feitelijk een lastig moment om huis en haard te verlaten.
Achter te laten in een blijven tropische hitte van boven de dertig graden.
Veel boswegen zijn afgesloten uit angst voor brand. Want gebrand heeft het in deze streek. Al bijna 800 ha zijn in vlammen opgegaan en met de aanhoudende droge wind zal de oppervlakte nog wel toenemen.
Mijn zorg is hoe de planten in en om het huis het zullen overleven, niet te spreken over de moestuin.
Op dit moment is de productie van courgettes en tomaten maximaal. Bijna alle wordt automatisch van water voorzien en nu maar hopen dat er geen storing optreedt.
Op naar NL en maar hopen dat het zonnetje meegaat.

Verjaardag

Gietergeld

Op het kerkhof in Nederland bleef ik verbaasd staan bij een rek waaraan gieters waren opgehangen.
Net als een boodschappenkar bij de supermarkt kon je pas na het inschuiven van een euro beschikken over een gieter. De Hollandse zuinigheid zorgt er kennelijk voor dat men zich door deze handeling geen eigenaar van de gieter gaat beschouwen en na gebruik het ding weer terug hangt en zichzelf beloont met de teruggave van de euro. Klaarblijkelijk is dit een moderne wijze van diefstalpreventie.
Het menselijke gedrag is behoorlijk maakbaar mag ik concluderen.

Gelukkig dat hier op het kerkhof nog steeds gehoor wordt gegeven aan het verzoek de gieter na gebruik terug te hangen of . . . . hebben hier oorspronkelijk tien gieters gehangen?

vraag 262

Tour de France

De Tour de France komt vandaag door de heuvels in de buurt van waar ik woon.
Ik volg het op de televisie.
Als de voorste renners door Aigues-Vives rijden wijst Froome naar rookwolken en vraagt aan de volgwagen of daar brand is.
Vanuit de helikopter worden beelden getoond van een grote bosbrand.
De rookwolken worden door de wind zelfs tot in Narbonne gebracht.
De brand wordt aangewakkerd door een harde droge wind die met vlagen van 100km/h over het land jaagt; de Tramontane.
In Bize-Minervois worden mensen geëvacueerd en langer dan zes uren vliegen vijf blusvliegtuigen af en aan om de voor de brandweermannen onbereikbare plaatsen te doven met water en bluspoeder.
Als de avond valt blijkt er meer dan 120 ha aan bossen en wijngaarden te zijn verbrand.
Het is de avond van 13 juli, de avond voorafgaand aan de de Franse nationale feestdag. Op deze avond zijn bijna alle brandweerkazernes in geheel Frankrijk open voor publiek om samen met de brandweerlieden het Bals-des-Pompiers te vieren, meestal een spetterende disco-avond. Ik vraag mij af of de feesten bij mij in de buurt afgelast worden.
Op de ontstane brandvlakte zal ik later nog vaak gaan rondstruinen.
Het volgen van de natuurlijke ontwikkeling na bosbrand blijft mij boeien.
Meestal als ik op zulke plekken kom moet ik telkens weer opzoeken wanneer de brand is geweest.
Ik weet nu al dat dat bij deze brandvlakte niet het geval zal zijn: de Tour van 2016 zal ik wel kunnen onthouden.

Libellen

Platycnemis pennipes

De hitte maakt dat er floristisch weinig spannends is te beleven, dus zoek ik het water op.
De aquatische flora is ook interessant, maar vooral de vele libellen maken deze natte excursies zo aantrekkelijk en het fotograferen van die beestjes blijkt een uitdaging.

Onychogomphus uncatus

Net als ik wil afdrukken komt er een windvlaag en maak ik een beweging waardoor ze op het laatste moment toch wegvliegen.
Zo langzamerhand echter begin ik te begrijpen wanneer het juiste moment is: wolken voor de zon.
Telkens als er een wolkje voor de zon schuift wordt het iets koeler (beter: minder heet) en zijn de libellen iets minder alert en gaan sneller zitten en blijven ook langer zitten.

Platucnemis acutipennis

Vraag 261

Nieuwe bijbel

Met enig verdriet constateer ik dat het geen lente meer is. 

Sinds de cicaden met hun getsjirp  de lucht doen trillen staat de zon dagelijks verzengend heet te wezen aan de hemel. Dit is het seizoen waarin men zich aan de tijden van de siësta moet houden om niet uitgeput te raken.
Werkelijk verzengend, alle voorjaarsbloemen zijn verdroogd en het gras is tot knisperend hooi verworden. Het was een voorjaar met prachtig veel voorjaarsbloemen en door het relatief koele weer, duurde de bloei langer dan gebruikelijk. Een heerlijke tijd om veel te ontdekken en te determineren

Ik krijg het nu rustiger dan voorheen. 

Deze lente kocht ik de Flore de la France méditerranéenne continentale.

Om planten te determineren gebruikte ik tot dit jaar voornamelijk de vertrouwde flora van Heukels en de lastige Flore Forestière Française deel 3.
Het determineren van Thijm lukte niet en enkel met de nieuwste flora van dit gebied zou dat wel mogelijk zijn.

Dus nu bezit ik de Floremed, zoals die kortweg wordt genoemd.
Met een gewicht van bijna twee kilogram en meer dan 2.000 bladzijden is het bepaald geen veldgids.

Toen ik een mij onbekend bloempje uit de zonneroosjesfamilie tegenkwam was dit de gelegenheid om de Flora te testen op zijn gebruiksvriendelijkheid.

Maar hoe ik ook mijn weg door de pagina's zocht, hoe ik ook sleutelde; het slot ging niet open!
Elke florist weet dat de naam zelf minder belangrijk is dan het vinden van die naam; het gaat vooral om dit euforische moment.
Dankzij de hulp van een florist uit Spanje (met bloemen maak je vrienden) weet ik nu dat het Helianthemum ledifolium betreft.
Dus voor de liefhebber: kort bloemsteeltje=H. ledifolium en een lang bloemsteeltje=H. salkicifolium. Dit noodzakelijke deel van de determinatie wordt niet gegeven door de Floremed.
Elke bijbel is feilbaar!

Ik herinner mij de paniek die ik voelde toen ik, zittend achter mijn bureau en worstelend om een verslag af te ronden, zag hoe een oud-medewerker  richting kantoor slenterde.
"Oh jee, dat wordt koffiedrinken en dat gaat dus kostbare tijd kosten!" flitste door mijn hoofd.

Natuurlijk nam ik de tijd.

Natuurlijk hoorde ik geduldig aan hoe hard werken het vroeger was.

Natuurlijk beaamde ik dat in het verleden alles beter was en vooral duidelijker.

Natuurlijk zat ik teveel achter een computer, net als iedereen tegenwoordig.

Ik herinner het mij maar al tegoed.

Daarnaast herinner ik mij ook nog, dat als ik een beroep deed op tijd en kennis van een oud-medewerker het antwoord vaak ontwijkend was: geen tijd, vandaag erg druk, morgen een afspraak bij de dokter.

Als gepensioneerde wil ik niet dezelfde fouten maken, dezelfde meningen overnemen, op gelijke wijze mijn agenda vullen.

Toch merk ik dat het soms lastig is:

-Heb je morgen even tijd?

-Nee, morgen moet ik naar de tandarts in Narbonne.

-Oh, ik begrijp het ja, nee, dan gaat het over.

Het slaat natuurlijk nergens op, even naar de tandarts en verder geen enkele verplichting, maar wel zeggen dat je die dag bezet bent.

Kleine dingen worden groot.

Een pijntje wordt pijn.

Een gebroken kopje is al gauw een ramp.

Ja, de schoonheid zit in kleine dingen, en de ergernis dus ook.

Vraag 260

Europa enzo

De kiezer heeft altijd gelijk.
Dit is een uitspraak die geen enkele politicus zal weerleggen.
Nee, daar zijn ze te geslepen voor. Maar over welke kiezers hebben ze het dan feitelijk?
In het Verenigd Koninkrijk hebben de kiezers gesproken.
Door de grote opkomst van de babyboomers was de stem van conservatief, behoudend en nationalistisch Waes en Engeland doorslaggevend. De dromen van de jeugd van het VK werden door deze oude knarren in een nacht  kapot gemaakt.
Voor deze jongeren hen betreur ik de uitslag, verder kan ik er niet zo mee zitten.
Het VK heeft zich altijd als een koekoek in het Europese nest gedragen en een rem op de ontwikkeling ervan gezet.
Nederland pocht dat zij zich nauw verwant met de Britten voelt, maar heeft niet in de gaten dat het slechts liefde van een kant is.
Nu roepen veel politici dat de EG moet hervormen, wellicht een twee-stromen-beleid zal introduceren.
Altijd weer een reactie op een actie.
Het waren die verdomde politici die hun eigen gestuntel wilden maskeren door aan alle impopulaire maatregelen het etiket "Europa" te hangen.
Alle wetten en besluiten die goed uitpakten, waarmee het volk tevreden was, schreven zij op hun eigen conto, maar als iets impopulair bleek dan was dat uiteraard de schuld van Brussel.
Bijna geen enkele politicus is ferm achter het Europese beleid gaan staan, of had de moed het toe te lichten, te verklaren: Brussel werd afgeschilderd als een rioolput, waaruit af en toe kwalijke dampen opstegen. . . .
Ik heb mijn centen in de natuurbescherming verdiend en kan met enige kennis van zake vaststellen dat zonder de EG de natuur er in Europa heel wat beroerder aan toe zou zijn geweest. In tegendeel; dankzij in Brussel democratisch (ja, wij hebben het Europese parlement zelf kunnen kiezen) vastgestelde wetten en maatregelen is de robuustheid van veel natuurgebieden verbeterd en de soortenbescherming goed van de grond gekomen en de aandacht voor biodiversiteit vergroot.
Onze nationale politici zouden eens wat actiever moeten zijn als het aankomt om de besluitvorming op Europees niveau te verdedigen en te verklaren.
Tegelijk zouden de kiezers eens wat kritischer moeten luisteren naar de valse beloften van populisten.

Vraag 259

Mei

Een nieuwe lente en een nieuw geluid 

Ik trek er met mijn hond op uit

Nu hoef ik niet meer alle dagen

Aan anderen om hulp te vragen.

Elk jaar in de maand mei neem ik Mei van Herman Gorter ter hand en probeer ik in dezelfde maand de 4381 versregels te lezen.
Ik loop momenteel, zoals dat heet bij de fysiotherapeut, twee maal per week. Telkens nam ik het versboek mee en las ik het gedicht tijdens de behandelingen.
Echter de Mei laat zich niet in vier uren lezen.
In totaal kostte het mij het ditmaal 14 uren.
Het was weer een genoegen, met opnieuw vele nieuwe ontdekkingen (met dank aan Willem Wilmink).

Ook muziek, toch?

Afscheid

Een paar jaar geleden kregen we nieuwe buren.
Een Iers echtpaar dat hier al een tijd een vakantiewoning bezat, besloot zich permanent in Frankrijk te vestigen.
Ik zeg een Iers echtpaar, maar hun hele leven woonden zij in Engeland.
Al snel raakten wij met hen bevriend.
Wij deelden immers hetzelfde: huis en haard verlaten om een droom te verwezenlijken.
Voor Engels sprekenden is het Frans een moeilijke taal.
Dus af en toe hielpen wij hen met (ver-)taalproblemen.
Het lukte hen ook na taallessen, niet om makkelijk met de lokale bevolking te communiceren.
Dit heeft niet meer dan twee jaar geduurd.
Zij kochten een huis in Ierland.
Nooit eerder woonden zij in dit land van hun voorouders, maar het schijnt dat Ieren een sterke band met hun vaderland houden.
In maart zouden zij vertrekken, maar een depressie maakte de reis onmogelijk.
Vele wandelingen heb ik met G. gemaakt om hem wat afleiding te bezorgen.
Dit heeft in de laatste drie maanden onze band hierdoor enorm versterkt.
Vanmorgen zijn ze vertrokken en laten een enorme leegte in mijn hart achter.
De band is verbroken en wat blijft is verdriet.
Maar ach, gaat niet alles voorbij?

Europees vogelkoor

Vannacht om drie uur begon op de radio de uitzending van Vroege Vogels.

Een bijzondere uitzending.
Van Moskou tot Cork in Ierland werd het ontwaken van zangvogels in de ochtend gevolgd.
Heel vaak memoreren mevrouw L. en ik het ontwaken van de vogels in het voorjaar toen wij nog op de Ugchelse Berg woonden.
Het was alsof een vloedgolf aan geluid om zes uur 's morgens de slaapkamer binnen denderde.
Vaak denken wij samen dat we dit gebeuren aan het overdrijven zijn; romantiseren!
Echter vanmorgen beleefde ik het allemaal weer opnieuw.
De werkelijkheid is nog gekker dan de herinnering; in een woorden overweldigend.
Ik kreeg er tranen van in mijn ogen; een geweldige uitzending!
Hier in Zuid-Frankrijk hoor ik 's morgens wat gepruttel van de Zwarte roodstaart, een Turkse tortel en een paar Mussen en een Hop.
Ook leuk, maar toch anders . . .

Democratisch feest = fiasco

Begin dit jaar ontving ik vanuit Nederland een bericht dat ik mij in kon schrijven voor het referendum betreffende de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne. Over de zin en onzin van een referendum schreef ik op 10 november 2015 een blog onder de titel Vox populi.
Ik heb mij toen tegen mijn zin ingeschreven omdat ik geen idee had hoe de stemming zou gaan uitpakken.. Uiteindelijk heb ik toch de moeite genomen om te stemmen en stuurde ik mijn stembiljet in.
De uitslag dat iets meet dan 30% van de stemgerechtigden is gaan stemmen en dat een kleine meerderheid hiervan tegen het verdrag heeft gekozen is hooguit interessant en bevestigd mijn mening dat referenda grote flauwe kul is.
Alle democratisch gekozen regeringen van Europa hebben ingestemd met het verdrag.
Tevens heeft ook het democratisch gekozen Europese parlement zijn goedkeuring gegeven.
Nu zegt een miniscuul groepje Europeanen dat het verdrag van tafel moet of moet worden aangepast.
Europa heeft 508 miljoen inwoners en 2.5 miljoen  Nederlanders verwachten dat zij nu even de dienst gaan uitmaken. 
Ik heb horen zeggen dat de uitslag van het referendum een feest voor de democratie wordt genoemd.
Ik zou zeggen een duur feestje dat een hoop centen heeft gekost en niets zak opleveren.
Soms denk ik wel eens dat Nederland een beetje de weg kwijt is.

Nu maar hopen dat is september Rutte weet waar de doofpot staat!

Weerhuisje 2

Gezocht en gezocht naar de weerhuisjes die ik een paar dagen geleden langs de weg buiten het dorp heb gevonden en gefotografeerd. 

Ze leken onvindbaar en meerdere dagen ben ik teruggegaan om te zoeken, want ik kon mij niet voorstellen dat ze volkomen verdwenen zouden zijn.
Tenslotte, op zes april vond ik de weerhuisjes terug. Ze waren vgeheel ingedroogd tot kleine, bruine balletjes, amper 2 cm groot.
Gisteren een filmpje gemaakt om te kijken hoe snel zo'n paddenstoel op vocht reageert.
In een kwartier ontvouwt hij zich en het opnieuw opvouwen duurt vier keer langer.
Ook weer ontdekt!

Hop voor de deur

Weerhuisje

Vreemde bouwsels in de berm.
Even door de knieën om deze dingen nader te bekijken.
Op het eerste gezicht aardsterren, maar voor mij hele vreemde.
Na enig determineren met Mycokey kwam ik er achter dat ik Weerhuisjes (Astraeus hygeometricus) had gevonden. Een zeer zeldzaam voorkomende paddestoel, die in Nederland op de rode lijst is geplaatst. Dus ook even googelen of deze paddestoel ook in Frankrijk is beschermd. De enige informatie die ik kon vinden betrof de typisch Franse mededeling: niet eetbaar!
Daarnaast geven de zoekwoorden weerhuisje+paddestoel ook de volgende info:

Vraag 258

Zoldervloer

Van de zolders, was er altijd nog een die niet betegeld was.
In de afgelopen tien jaren heb ik mijn best gedaan om elk tegeltje dat ik tegenkwam, te bewaren om deze zolder meer te beleggen.
De laatste tijd vond ik slechts heel soms een tegel en heb ik het idee dat ik nooit voldoende tegels bijeen zal sprokkelen voor een hele vloer.
Vandaag dus de hele tegelvoorraad gelegd, als een oosters tapijt in het midden van de zolder.
Hierna moet het omliggende (onbetegelde) vloeroppervlak met cement worden opgehoogd zodat ik de rest kan betegelen met kleine, zeskantige tegeltjes.

Vraag 257

Starbucks

Het probleem van smaak is referentie.
Een goede cognac, is die te vergelijken met een goede cognac van 100 jaar geleden?
Is een lekker gekookt kippeneitje, net zo smakelijk zoals het eitje van 100 jaar geleden?
Is Goudse half-belegen vergelijkbaar met die van 100 jaar geleden?
Zijn het niet de voedselproducenten die meer en meer mijn smaak gaan bepalen en manipuleren?
Hier moest ik aan denken toen ik deze week las dat Starbucks van plan is om zich ook in Italië te vestigen.
Starbucks: met hun verschroeide koffiebonen, hun aanbod met honing- en vanillearoma's in hun te grote koffiebekers.
Godbetert . . . Starbucks in Italië!
Ik houd van koffie, of beter, van goede koffie.
Ik koop mijn bonen ongebrand, bij een handelaar die de wereld afzoekt naar de smakelijkste arabica's.
Thuis brand en melengeer ik deze bonen zelf.
De koffie die ik drink is nooit langer dan twee dagen ervoor geroosterd.
Ik ben geen snob!
Ik weet echt wel iets van koffie, ik ben geen snob en geloof mij: Starbucks heeft niet alleen de kleur van shit . . . .
Wie weet zien we straks in Milaan, Rome en Napels de snelle juppen interessanterig met een koffiebeker van Starbucks door de stad lopen. Met een laptop onder de oksel en met een gezicht van "Kijk mij eens druk en onmisbaar zijn.....  Kijk naar mij, ik ben net een Amerikaan!
Nee, ik heb geen tijd om rustig van een espresso te genieten in een lokale coffeeshop, ik ben immers net een Amerikaan!".
Ooit opende McDonald een hamburgertent op de Boulevard St.Michel in Parijs. In dit restaurant at ik mijn eerste en laatste hamburger. Ik stond versteld van de slechte smaak van brood, saus en vlees en ik was ervan overtuigd dat deze keten geen vaste voet op Franse bodem zou krijgen.
Welnu, nergens ter wereld, buiten Amerika zelf, worden inmiddels zoveel hamburgers gegeten als in Frankrijk. Elke dag gebruiken meer dan 1 miljoen Fransen de maaltijd binnen de muren van een McDo of een vergelijkbare keten
De strijd tegen het slechte eten, la mal bouffe, wordt nu op de Franse scholen met extra onderwijsuren in smaakontwikkeling gestreden. Wie rondkijkt in Frankrijk ziet echter dat die strijd helaas is verloren.
Nu maar hopen dat Italië van goede smaak blijft getuigen . . VIVA BARISTA!

Vraag 256

Lappenmand

Ruim een jaar geleden maakte ik een armbeweging die een behoorlijke pijn  in mijn schouder veroorzaakte.

Ik zal wel iets hebben verrekt dacht ik bij mij zelf.

In de loop van de tijd werd deze pijn telkens iets venijniger en tenslotte belandde ik ermee op het spreekuur van mijn huisarts.

Ik geloof dat het voor het eerst was dat ik hem, na een eerste kennismaking, voor een kwaaltje kwam raadplegen.

Dat was in januari dit jaar.

Sindsdien zijn er röntgenfoto's. arthrographieën en arthroscans van mij rechterschouder gemaakt.

Er bleek een pees ingescheurd te zijn.

Het vooruitzicht was dat mijn schouder geopereerd zou moeten worden.

Gezien de ervaring die mevr. L. hiermee had opgedaan zag ik enorm op tegen enige vorm van chirurgie.

Stel je voor, na de operatie zou mijn rechterarm meer dan zes weken onbeweeglijk gefixeerd moeten blijven en manueel gezien ben ik hartstikke rechts, geen autorijden, geen moestuin onderhouden, niet schrijven.

Ik kreeg de keus: opereren of niet. 

Als ik mij goed zou ontzien en trouw de fysiotherapeut blijf bezoeken (ja dokter!), dan zou er een grote kans zijn dat mijn schouder zichzelf heelt.

Voor mij een eenvoudige keus, geen operatie . . . . . maar ik blijf nog wel even in de lappenmand.

Vraag 255

Winterwarmte

Ik zit er weer warmpjes bij.

De winter is nog niet afgelopen en nu al ben ik voorbereid op de volgende.

Nooit eerder heb ik zoveel moeten zagen om vijf stères hout naar binnen te krijgen

Gisteren werd ik ongevraagd door de buurman geholpen en acht uur lang ronkten er twee moterzagen waardoor bijna al het hout in een dag was kort gemaakt. 

Vandaag het laatste beetje hout binnen gestapeld en de boel aangeveegd.

Ik denk dat dit echt de laatste keer is geweest dat ik zelf mijn stookhout heb verzaagd.

Ouder worden is ook berusten geloof ik . . .

Platanen snoeien

Meestal ergens tussen de vijf en tien jaar worden platanen gesnoeid. 

Aangezien ook in mijn dorp de mentaliteit van de plattelanders steeds meer aansluiting vindt bij die van de stedeling wordt er tegenwoordig steeds eerder gesnoeid: je hebt dan immers minder last van stuifmeel in het voorjaar en minder vruchtpluis aan het eind van de zomer en minder bladval in de herfst,  

Ja een mens vindt altijd wel wat om te klagen. 

Zelfs heb ik horen klagen dat er zoveel mussen in de bomen zitten die op het dak van de auto's poepen,; het moet niet gekker worden!

Wel, gisteren en vandaag waren dus de platanen voor mijn huis aan de beurt om gekortwiekt te worden.

Het bruikbare snoeihout was door de gemeente per inschrijving te koop aangeboden.

Mevrouw L. wilde graag dat ik een bod uitbracht terwijl ik wilde het hout helemaal niet hebben. 

Het bestaat namelijk voor het grootste gedeelte uit takken, dunner dan 5cm. 

Dat betekent veel gesleep, gezaag en gestapel.

Ik bracht dus een onwaarschijnlijk laag bod uit in de verwachting en de hoop dat hout mij niet zou worden toegewezen.

Tot mijn verrassing bleek ik de enige te zijn die een bod had uitgebracht. 

Ik kon dus op maandagmorgen meteen aan de bak om al het hout van het plein voor mijn deur te slepen.

Onderwijl kreeg ik een goede inkijk in hoe hier dit zaagwerk werd uitgevoerd. 

Werkelijk alles vloekte met de veiligheidsvoorschriften die ik in NL altijd toegepast zag worden. 

Geen veiligheidshelm, -bril, -handschoenen, -schoenen of veiligheidskleding en ook geen gehoorbescherming. 

Verbazingwekkend!

Nooit meer Duracell

Vandaag wordt begonnen met het snoeien van de platanen voor mijn huis, dus ik dacht hiervan een time-lapse-filmpje te maken. Toch even controleren of er nog batterijen in het toestel zitten en jawel. Drie van een goedkoop merk en één Duracel. Met de goedkope batterijen was niets aan de hand, ze hadden zelfs nog voldoende lading. Echter de batterij van het merk waarin ik altijd zoveel vertrouwen had, mede onder het motto wat duurder is zal toch ook beter zijn, was flink aan het oxideren en verloor deels zijn inhoud. Een geluk dat het interieur van de camera nog niet was aangetast door het zuur. 

Les: Nooit meer Duracell want dan weet je het wel!

Einde jacht

Na vier en een halve maand sluit over vier dagen de jacht in mijn departement.
Er zijn weer volop lege patronen in de velden te vinden, getuigen van het jachtplezier.
Ik blijf het, niet alleen als jager, onbegrijpelijk vinden dat er nog altijd zulke kneuzen rondlopen die het verdommen hun afval mee naar huis te nemen.
Onbegrijpelijk.

Divine nine

          

Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was. 

     

Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.

Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.

Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.

Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.

Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.

Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is. 

En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan. 

Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen: