Bing

On mange

On mange pour vivre, mais on ne vit pas pour manger.
Ik heb dit altijd zo'n raar gezegde gevonden voor een land als Frankrijk.
Het lijkt mij meer van toepassing op Hollandse gereformeerde herkauwers.
Na een lange dag is er toch niets mooiers dan die af te sluiten met een smakelijk maal aan een goed gedekte tafel.
Ineens schieten de slotzinnen van dominee Gremdaard mij in gedachten.......

Jardininière

Het huis in Montouliers heeft vele plekjes waar je iets kunt laten groeien. Het terras boven de garage, de bakken voor het huis, waar nu de schoenlappers groeien, de borders rond de binnenplaats en de bloemenbak voor het eetkamerraam.
Door de hitte lukt het niet om in deze bloemenbak overblijvende planten te houden. Dus elk jaar neem ik vanuit Nederland, lees de Woudhof te Lieren, perkplanten mee. Ze moeten de lange reis voor lief nemen , maar daar krijgen ze dan ook een zorgvuldige verzorging voor terug en het hele dorp komt ze bewonderen!

Tout petit déjeuner

Het ontbijt in Frankrik staat gelijk aan een vluggertje.
Een croissantje soppen in een mok koffie of chocolade (Banania) en dat is het dan.
Als het al wat langer duurt dan een paar minuten, dan komt dat door het krantje dat erbij wordt gelezen.
Ook die krant kun je als een vluggertje beschouwen, want veel meer dan het plaatselijke rugby-nieuws en wie er vannacht met z'n dronken kop en z'n auto de bocht is uitgevlogen en in de naastgelegen wijngaard is beland bevat hij niet.
Dus zonder krant en croissant is mijn ontbijt secondenwerk!

Figue de Maroc

Hoe lang zou het geleden zijn dat ik in Durban twee cactussen kocht?
Jaren hebben ze op het terras in Ornaisons gestaan en nu staan ze alweer vijf jaren voor het huis in Montouliers.
Het zou dus zomaar tien jaren kunnen zijn.
Dit voorjaar bekeek ik ze nog eens aandachtig en vond ik dat ze maar eens opgeruimd moesten worden. Immers ze bloeiden nooit en begonnen er moe uit te zien.
Een Figue de Maroc heeft mij goed begrepen en is in bloei gekomen en mag dus blijven!

Maandagmaal

Hoewel het de laatste week in Nederland eveneens behoorlijk van temperatuur was, is het hier toch weer extra wennen. Op het strand waren anderhalve man en een paardenkop. Dat heeft alles te maken met de weinige vakantiegangers. Immers de eerste golf komt met 14 juli en daarna begint het feest echt op 1 augustus, de vakantiemaand van de Fransen.
Maar alleen was ik niet. Ik kreeg gezelschap van duizenden lieveheersbeestjes en dat zijn niet mijn fovoriete insekten.
Ik heb mijn tijd daarna nuttig doorgebracht in les grandes surfaces.
Lekker buiten gesnaveld en de nieuwtjes uit het dorp aangehoord, die erop neer kwamen dat hier de afgelopen maanden niets is gebeurd.

Vechtende herten

Elk jaar is een bepaalde eikenboom ergens midden op de Veluwe een soort van bedevaartslaats voor de liefhebbers van vliegende herten. Zelf ga ik ook altijd even kijken en genieten van het raadselachtige gedrag van deze insekten.
Het blijven voor mij een soort bewoners van een andere planeet.

Buffalo Grill

Op loopafstand van mijn hotel ligt een Buffalo Grill. Dit is een Amerikaanse restaurantketen waarvan ik oorspronkelijk had gedacht dat ‘ie het in Nederland prima zou redden, maar beslist niet in Frankrijk, echter het tegendeel blijkt het geval.
Bij binnenkomst word ik allervriendelijkst aan een tafel geholpen door de plaatselijke cowboy. Ik ben niet alleen, want met mij komen de plaatselijke dorpelingen ook in grote getale naar deze voertrog.
Met de salade krijg ik de kaart. Nippend aan een Ricard verbaas ik mij over de wijnkaart, er staan maar liefst negen buitenlandse wijnen op (Nieuw-Zeeland, Australië, Zuid-Afrika, Californië en een Spring Valley USA) tegen tien uit Frankrijk, waarvan de helft tweede garnituur genoemd mag worden. De wijnboeren maar klagen over de EG!
Voor mij zit een familie met witte merkloze sportschoenen uitbundig te genieten. Wat afwezig prikt hun tandeloze oma in haar salade en met heftige kaakbewegingen eet ze tevens routineus een hele schaal popcorn. Ze blijft onwennig om zich heen kijken tot haar ogen aan mij blijven kleven. Kennelijk herkent zij het glas rode wijn dat op mijn tafelstaat en herkent het als een baken uit vervlogen tijden. Zelf drinkt zij coca cola, net als haar tafelgenoten. Ik zie om mij heen niemand wijn gebruiken, het is water, bier, of frisdrank wat op de tafeltjes staat.
Het wordt steeds voller en drukker. Kinderen vliegen als ongeleide projectielen door het restaurant. Het zijn duidelijk kenners, want regelmatig duiken ze weer met ballonnen te voorschijn. Grote hilariteit als deze luid ontploffen.
Ik heb weer eens genoten hoe onze zuiderburen genieten van hun haute cuisine en ga naar bed.

Vogelverdriet

Voorin de garage zag ik twee miniscule vogeltjes liggen. Hoe klein als ze ook waren, de houding van hun staartjes verraadde dat het winterkoninkjes waren. Dat werd dus zoeken naar het nestje om ze daarin terug te stoppen.
Naarmate de tijd verstreek begon ik al over euthanesie na te denken. Juist toen ik de juiste methode had bedacht vond ik hun nest en kon ik ze er tevreden in terugstoppen.
Nu zijn er waarschijlijk teveel vogeltjes in een te klein nestje, of door de warmte is hun vliegdrang te vroeg ontwikkeld, want met enige regelmaat kukelde er weer een vogeltje naar beneden. Uiteindelijk kostte dat toch een winterkoninkje z'n leven. Dat geeft tenminste weer een beetje ruimte in het nest.
De een zijn dood......

Tungsten T3

Dit is de derde maal (en waarschijnlijk voor het laatst)dat ik over mijn patience-liefhebberij schrijf.
Per slot van rekening kan ik nu vaststellen dat de palm-pda en ik behoorlijk aan elkaar gewaagd zijn. Mijn Tungsten T3 heb ik nu bijna vijf jaren en is voor mij de laatste pda in een lange rij, die begon met twintig jaar geleden met een Casio begon.
Enfin, in al die jaren heb ik nooit 1.000 maal de patiencekaarten uitgelegd tot vandaag. Hiermee komt een einde aan mijn lange strijd met de elektronica: de mens blijft winnaar!

Dakmaaltijd

Op17 juni vorig jaar schreef ik over de boerenzwaluwen bij het huis in de paardenstal. Dit jaar verwachtte ik geen nakomelingen meer omdat de oude bekende nestplaatsen ongebruikt bleven. Maar het is toch allemaal goed gekomen en vandaag hadden vier jongen de antenne op het dak bezet.
Bijna elke drie minuten kwam een ouder hen voeren.

Michael Jackson

En jawel. Ook Nederlandse politici blijken er, in navolging van hun Engelse collega’s, een buitensporig declaratiegedrag op na te houden. Is er op kosten van de gemeenschap veelvuldig sprake geweest van prostitueebezoek? Zijn er over de ruggen van belastingbetalend Nederland huizen verbouwd, boten gekocht en verre vliegreizen gemaakt? Nee. Hier heeft een Amsterdamse wethouder van Financiën ten onrechte drie rompertjes gedeclareerd. Drie rompertjes. Het is toch van een verschrikkelijke treurigheid, mevrouw de voorzitter. Je moet er maar in hebben gelegen als baby, in rompertjes die door de trotse papa zijn gedeclareerd bij de gemeente Amsterdam. Dan toch nog liever een vader die je op een balkon in Berlijn in net zo’n rompertje liefdevol even over de rand laat bungelen. Een vader die iedere cosmetische ingreep om er toch alsjeblieft bij te mogen horen uit eigen zak betaald heeft. En een vader die postuum de rekening van zijn laatste ritje in een helikopter zal voldoen.
Als iemand de volle prijs heeft betaald voor een leven in de schijnwerpers, is het Michael Jackson wel. Het klassieke verhaal van een tirannieke vader, veel te jong veel te beroemd, overeind gebleven door zijn waanzinnige talent en dan uiteindelijk de tol betalend door volkomen paranoïde als een zombie uit zijn eigen clip Thriller te sterven na een overdosis welverdiende pijnstillers. En ook die zullen hem nog in rekening worden gebracht. Michael Jackson is door de media decennialang afgeschilderd als een freak. Niet omdat hij er een was. Maar omdat hij er een moest worden. Want laat het maar aan de amusementsindustrie over om een dergelijk uitzonderlijk talent tot de laatste druppel leeg te melken. Hij stond aan de vooravond van een uitverkochte wereldtournee en woog nog slechts 57 kilo. Dat staat, hoe je het ook wendt of keert, gelijk aan een medemens een zekere dood in jagen. Ik heb echter nog niemand zijn excuses aan horen bieden. Wel is de hoogst onsmakelijke strijd om zijn kinderen en zijn nalatenschap al losgebarsten en is een leger advocaten bezig om de gederfde inkomsten te declareren. Want er komt nu een berg nog niet betaalde bonnetjes boven tafel waar een gemiddelde Amsterdamse wethouder van Financiën nog niet eens over mag dromen.
En bij deze wil ik dan ook een ieder die van de dood van deze popster buitenproportioneel zal gaan profiteren van harte geluk wensen. Gefeliciteerd. Dames en heren.
U heeft het dik en dik verdiend.

Bijna vakantie

Dear readers,
Holidays are near and I am getting out of inspiration.
So if you want me to continue, send me a hint I can concentrate on and I will not disappoint you!

Sint Jan

t'Is weer Sint Jan.
Vanaf nu worden de dagen weer merkbaar korter en de vogels zwijgzamer.
Veel bomen maken nu een extra lot en dat is herkanbaar aan onder andere de geelkleurige bladeren aan inlandse eiken.
Ik betreur het altijd als de zon zich weer van de Kreeftskeerkring afwend.
Alleen maar jammer? Nee verschrikkelijk .... er zijn geen asperges meer!

Geluk 2

 1

Tja wat valt er vandaag te vertellen.

Elke dag schijnt de zon voor mij.

Ik werk in het paradijs.
Ik woon in het paradijs.

Ik heb een engel aan mijn zijde,
En hoewel te groot om nog engeltjes te heten,
zijn de kinderen dat wel.

Dus in heel weinig woorden vertel
Ik mijzelf heel veel.
Ik schrijf dit zelf op,
Dus ik weet het.

Nu moet ik het ook gaan beseffen!

Neda Ukraden

Afgelopen zaterdag schreef ik over de impact en gevolgen van protest naar aanleiding van een artikel in LiveScience. Hoewel ikzelf deel nam aan een aantal protestmarsen en dus heb geloofd in nut en noodzaak ervan, vind ik dat het protest van een enkeling vaak een veel groter effect kan hebben dan het protest van duizenden; denk hierbij een die ene student die de tanks tegenhield op het Plein van de Hemelse Vrede.
Nu in Iran wordt gedemonstreeed voor iets meer democratie lijkt de gruwelijke dood van Neda een nieuwe ikoon in een lange verdrietige rij te worden.
Hoe zinloos de dood ook is, hoop ik dat haar dood enige zin zal hebben.

Succesagendawijsheid

Praktisch altijd als ik mijn blog bijwerk klik ik in de bovenbalk om een aantal volgende blogs te bekijken.
Altijd weer een verrrssing wie of wat je dan tegenkomt. Op deze manier heb ik veel ontdekkingen gedaan en een aantal blogs ben ik blijven bezoeken.
Wat mij tevens is opgevallen, is de waterval van natuurfoto's die vaak de functie van schermvulling heeft. Daarnaast kom ik heel wat succesagendawijsheden tegen. Onderaan de pagina in deze agenda misstaan ze niet en brengen misschien een op hol geslagen manager tot tijdelijk inzicht, maar ik vind het redelijk inspiratieloos en dat zal wel de werkelijke reden zijn. Je hebt niet altijd wat te vertellen, maar toch moet het blog gevuld worden, dus een bloempje met een tekstje.
Ik verzin er een paar:
Het is onwaarschijnlijk dat iemand van ons erin zal slagen pijn te ontlopen - maar of we zullen lijden of niet, lijkt meer een kwestie van individuele keus te zijn.
Zelfs de gewoonste mensen onder ons zijn zeer uitzonderlijk.
Je moet leren anderen te respecteren voor je jezelf kunt respecteren.
We kunnen dus makkelijk vaststellen dat het geen moeite kost er een paar te verzinnen.
Ik lees echter liever de wijsheden van Loesje!

Protest

De demonstraties in Iran tegen president Ahmadinejad zijn voor LiveScience aanleiding om een lijst te presenteren van tien protestacties, die de geschiedenis hebben veranderd.
1. De reformatie. Die begon met Maarten Luther die in 1517 een aanklacht tegen de katholieke kerk op een Duitse kerkdeur spijkerde.
2. De bestorming van de Bastille in 1789. Het begin van de Franse revolutie.
3. Boston Tea Party. Een verbitterde reactie op een belastingverhoging door de Britten, die uiteindelijk leidde tot de afscheiding van de VS.
4. De zoutmars van Mahatma Gandhi, die uitmondde in de onafhankelijkheid van India.
5. Nationale protest dag in Zuid-Afrika, op 26 juni 1950 legden honderdduizenden zwarten het werk neer uit protest tegen nieuwe apartheidswetten.
6. De mars van Martin Luther King naar Washington, augustus 1963 voor gelijke rechten van alle zwarten.
7. Het Chinese studentenprotest op het Plein van de Hemelse vrede.
8. Protesten in Duitsland dwongen de Oost-Duitse regering in 1989 de grens naar het Westen te openen en daarmee de val van het IJzeren Gordijn veroorzaakte.
9. Anti-oorlogsprotesten tegen de plannen voor een invasie in Irak, die overigens gewoon doorging.
10. De Oranjerevolutie. De huidige situatie in Iran doet nog het meeste denken aan de protesten in de Oekraïne in 2004 tegen de officiële verkiezingsuitslag, waardoor oppositiekandidaat Viktor Joesjtsjenko alsnog tot winnaar werd uitgeroepen.
Wat is LiveScience vergeten? In ieder geval de studentenprotesten van mei 1968 in Europa, die onder meer de opmaat vormden voor de seksuele revolutie.
Wat hoort nog meer op deze lijst? En wat moet er juist af?Zelf zie ik nog die ene brandende monnik die daarmee de Amerikaanse regering in verlegenheid bracht en het einde van de oorlog in Vietnam veroorzaakte en ook de brandende Jan Palach die daarmee de Praagse Lente inluidde.
Wie interesseert zich voor de protesten van de indianen in het Amazonegebied? Zijn we inmiddels zo afgestompt dat we niets meer belangwekkend vinden?

Evenveeltje

Mevrouw Van Breedenborst zette de kom op het aanrecht en deed hierin de tweehonderd gram boter die ze zojuist had afgewogen. Driftig begon ze met een houten lepel te roeren om de boter smeuïg te krijgen. Als ze ergens van in de war was geraakt, dan had ze altijd de behoefte om te gaan bakken, een evenveeltje zou het worden. Ze hoefde zich niet te haasten, want in verband met zijn overwerk zou Hubert laat thuiskomen. Haar Hubert werd steeds ijveriger, het voorbeeld voor zijn secretaresses, net een ouwe haan in een legbatterij vol kippen. Ze dacht na of ze nu tevreden moest zijn over het telefoontje van haar dochter die haar zojuist had meegedeeld dat ze weer verliefd was en vlug zou gaan trouwen, op één augustus nota bene. Omdat ze naar zijn naam had gevraagd wist mevrouw Van Breedenborst dat de aanstaande bruidegom Kalim Aspian heette, maar ze was te verbouwereerd geweest om te vragen wie of wat hij was en waar hij vandaan kwam, laat staan wat zijn huidskleur was.
Ze veegde haar handen aan haar schort af en taxeerde in dezelfde beweging haar heupen. Deze schenen haar weer iets breder toe en dat kon ook wel waar zijn, gezien de hoeveelheid chocolade die ze snoepte. Hubert had daar een gloeiende hekel aan, zowel aan haar gesnoep als aan chocolade sowieso en misschien ook wel aan haar zware heupen. Wat wil je ook met zo'n kantoor vol magere meiden.
Tweehonderd gram suiker met een zakje Dr.Oetker strooide ze al roerend, beetje bij beetje door de boter, tot het hiermee een geheel vormde.
Overwerken op vrijdagavond, het werd steeds gekker. Hieraan zou zijn nieuwste secretaresse Anita wel debet zijn. Hoge hakken, strakke kuiten, met een kontje waar een garanium op bleef staan en een paar volle, roodgeverfde lippen. Mevrouw Van Breedenborst bekeek haar gezicht in de reflectie van het keukenraam. Haar lippen hadden zich versmald tot een dunne streep. Het stemde haar niet vrolijk, maar toch was ze niet ontevreden. Ze deed haar naam eer aan en haar Italiaanse kapper hield van volle vormen. Dit in tegenstelling tot de anemonen op het behang van haar slaapkamer, waarop hij minder gesteld was. Wat zou Mario opkijken als hij straks zou zien dat er opnieuw behangen was, behang met rozen!
Ze brak nu het eerste van de vier eieren die in het beslag zouden gaan. Hierdoor werd het roeren makkelijker, toch bleef het een heel gedoe, zo'n evenveeltje. Morgen zou Hubert jarig zijn en de cake werd zijn verjaardagscadeau. Hij verdiende hem ook wel, vond mevrouw Van Breedenborst, negenenvijftig is een moeilijke leeftijd voor een man met een hangkontje, dat vroeg om begrip. Het zou wat worden over een jaar, de arme Hubert als zestigjarige!
Alle eieren waren inmiddels opgenomen in het beslag. Haar arm was inmiddels een beetje lam van al het werk en ze rustte even uit. Ze gebruikte de tijd om de oven voor te verwarmen en draaide de knop op 170°C. Mevrouw Van Breedenborst woog tweehonderd gram zelfrijzend bakmeel af en deed dit in een zeef. Ze vond het een handig ding. Als je in het handvat kneep dan bewoog een vorkje over de bodem en zo strooide zij het luchtige meel al roerend op het beslag.
Eén augustus, dat zou de vakantieplannen flink in de war gaan schoppen. Hubert zou woest worden. Enfin, ze zou hem voorstellen om Anita geen verlof te geven, dan kon ze hem helpen met overwerken, ook weer opgelost.
Het roeren ging zwaar, maar mevrouw Van Breedenborst zag dat er nu gaten in het beslag vielen, dus het beslag was klaar. Met een stukje achter gehouden boter vette ze een cakevorm in en goot hierin het beslag over. Nu was ze klaar, toch twijfelde ze. Resoluut schepte ze een aantal lepels beslag terug in de kom en sloeg hier een flinke hoeveelheid cacaopoeder door. Ze deed dit donkere beslag terug in de cakevorm en lepelde dit zo kunstig door het geheel waardoor het gele beslag de donkere kleur afsloot. Ze snoepte van het beslag dat in de kom was achtergebleven en dit gaf haar een beetje een misselijk gevoel.
Ze schoof de vorm in de oven en genoot van een kopje thee.
Vijftig minuten later had mevrouw Van Breedenborst zich gedouched, haar smalle lippen gestift en haar haren geföhnd. De gedachte aan de komst van Mario gaf haar wangen een natuurlijke rouge.
Ze haalde de cake uit de oven en glimlachte even toen ze dacht aan het beteuterde gezicht dat Hubert zou trekken na het aansnijden van zijn verjaardagscadeau.
Ze verheugde zich op de smaak van chocola!

Cursus

Een paar dagen cursus in de Westelijke Betuwe, o.a. in de Put van Bullee. Prachtige flora en waar vind je zo gauw een bijenorchis in Nederland?