Wat is een jaar

Wat is een jaar in een mensenleven? Toch een heleboel zou ik zo zeggen; carpe diem.
Waarom schrijf ik dit op?
Ik heb wel wat anders te doen dan te treuren over een dooie hond en toch doe ik het.
Vandaag een jaar geleden ging Tanna (T2) dood.
Een jaar voorbij en het is maar een hond, dus waarom blijft ze maar door mijn hoofd kwispelen?
Af en toe vind ik het gewoon gênant tegenover al die doden die in mijn herinnering een plaats hebben, alsof die hond een meer belangrijke plaats inneemt dan bijvoorbeeld mijn ouders of mijn broer of noem maar op.
Doordat ik daar niet goed de vinger op kan leggen, spookt zij door mijn hoofd.

Aandoenlijk

Tijdens vele vakanties in Frankrijk ben ik met mijn toen kleine, maar dappere dochtertje vaak gaan "vogeltjes kijken".
Deze uitdrukking stond voor het bezoeken van verlaten huizen, molens, boerderijen en ander onroerend goed. Al na korte tijd wist zij zulks feilloos te vinden. Zodra zij bovengrondse elektra-kabels zag die zwart zagen,in de plaats van glanzend, wist zij dat die naar zo'n verlaten bedoening leidden.
Zo kwamen wij eens bij een huis, geheel ingesloten door braamstruiken.
Nadat we ons op Assepoester-achtige wijze een weg naar de woning hadden gebaand, kwamen wij in een merkwaardig museum van de tijd terecht. Praktisch de gehele huisraad was nog aanwezig, maar de tijd had er wel behoorlijk een stempel op gedrukt. Veel van deze woningen zijn kort na La Grande Guerre verlaten, omdat de mannen niet van het slagveld terug kwamen, dus sommige staan al bijna negentig jaar leeg.
Op de zolder vonden we een berg gedroogde varenbladeren.
Dit was ooit de vulling van een matras, maar het tijk was geheel verteerd. Toen ik de varens opzij schopte kwam er van alles tevoorschijn. Het gehele bed was in elkaar gevallen omdat de ijzerdraadjes die de ijzeren krullen bijeen hielden, doorgeroest waren. Verder een po, een gehaakt slaapmutsje, schoolschriften, een zinken braille-schrijver.
Uit dit samenraapsel kon ik opmaken dat er in dit huis een blind meisje had geleefd.
Het ligt er waarschijnlijk allemaal nog.
Toch kon ik niet nalaten de schoentjes mee te nemen ...... zo aandoenlijk!

Snoeien

Vanmorgen moest ik aan Janine denken en ik zal uitleggen waarom.
Toen we ons huis in Montouliers betrokken maakten we snel kennis met een oudere vrouw, Janine genaamd. Altijd gekleed in een blauwe jasschort sjokte zij, op momenten dat zij niets om handen had, door het dorp en maakte hier en daar een praatje. Zo heeft zij ook heel wat tijd aan ons keukenraam doorgebracht. Dat was handig, want Janine was natuurlijk goed op de hoogte van het reilen en zeilen in het dorp. Om een centje bij te verdienen was zij soms in de wijngaarden te vinden waar zij, met toestemming van de eigenaar, het snoeihout bundelde tot kleine bosjes. Deze bundeltjes kon je dan van haar kopen; ideaal om mee te grillen.
Janine heeft drie maanden na haar huwelijk haar echtgenoot verloren en sindsdien is zij bij haar moeder ingetrokken. Nu verzorgt zij deze stokoude, maar heldere vrouw nog steeds. Twee jaar geleden is de moeder gevallen en brak daarbij haar heup. Nu bleek hun huisje te klein en Janine is met haar moeder teruggekeerd naar haar huis in Beaufort waar zij haar korte huwelijkstijd heeft doorgebracht. Sindsdien missen wij haar en veel dorpsnieuwtjes.
Terug naar vanmorgen.
Ik heb vanmorgen de wijnstokken gesnoeid.
Dit heb ik nog nooit zo laat gedaan. De tuinmanswijsheid: "notenhout en druivenstokken niet na 15 februari snoeien", heb ik deze keer niet opgevolgd, gewoon vergeten. Het ging gelukkig toch goed, het hout bloedde niet.
Toen ik naar het stapeltje snoeihout keek moest ik aan Janine denken: jammer dat ik van haar niet geleerd heb hoe je hiervan zulke mooie bundeltjes kunt maken!

Vermeer

Bij mijn ouders hingen geen reproducties aan de muur, of het moest op de slaapkamers zijn, maar dat herinner ik mij niet meer. Het waren voornamelijk moderne schilderijen die mijn ouders bezaten.
De uitzondering was een reproductie van De Oogst in de Provence van Van Gogh.
Als ik aan tafel zat hing dit links van mij taan de muur en ik zal er vele, vele uren naar hebben gekeken. Wellicht komt mijn liefde voor het werk van Vincent daar vandaan.
Eens in de week werd er geluisterd naar de radio-uitzending van Openbaar Kunstbezit. Ik zie mijn moeder nog zitten met zo'n donkerblauw boek op schoot.
Ik leerde toen dat de liefde voor de moderne kunst was gebouwd op de kennis van de klassieke kunst. Zo kwam ik erachter dat mijn vader een stille bewondering voor Het Meisje met de Parel kocht. Ooit kocht ik een reproductie op paneel van dit schilderijtje voor zijn verjaardag. Het bleef tot zijn dood de enige reproductie waar hij van kon genieten.Vermeer leefde maar dertig jaar en er zijn mensen die langer met hem bezig zijn dan die dertig jaar. Een daarvan is Jonathan Janson en bouwer van een prachtige site over Vermeer: http://www.essentialvermeer.com/
Jammer dat mijn vader internet niet heeft leren kennen, hij zou genoten hebben.

Houtwarmte

Ja, de kachel moet blijven branden, maar nu gelukkig een stuk minder hard.
Het is lang geleden dat er in een seizoen zoveel hout door de schoorsteen ging.
Van de eerste houtvoorraad is inmiddels tien stère opgestookt en kun je er dwars doorheen kijken.Gelukkig ligt er een voorraad voor meerdere winters en bovendien word ik hier omringd door de gehele Veluwe, goed voor 400.000m³ hout.
Het is slechts een kwestie van omzagen, korten, vervoeren, kloven, stapelen, naar binnen brengen en tenslotte in de kachel stoppen. Hout zorgt dus op een heleboel manieren voor warmte.Nu zag ik een ontwerp van de Belgische ontwerper Dirk Wynant.>Ik heb veel gezien op dit gebied, maar dit vind ik werkelijk een trouvaille!

In de keuken van Herman

"Waarom zet jij je recepten niet op internet?" vroeg mijn dochter, "strakjes ben je dood en dan weet niemand het meer."
Nou dat is nog eens een leuke mededeling.
Maar gelijk heeft ze, zet mij maar aan het werk: rust, roest!
Dus hierbij: http://indekeukenvanherman.blogspot.com/

Ontdekkingen

Soms is internet stomvervelend, maar soms weer verrassend.
Door het ene te zoeken vind je het ander, iets totaal anders.
Ik was op zoek naar musiek van Del Amitri en kwam daardoor op terecht op de site van Julia Nunes. Hierbij een filmpje waarin zij Tell Her This van Del Mitri zingt.
Een heel ander soortige vertolking, maar ik hou nu eenmaal van het geluid van de ukelele.
Toen ik voor de tweede keer naar dit liedje luisterde viel mij ineens op dat de volledige tekst door haar is herschreven en nu bestaan er dus twee verschillende tekst-versies, een van Currie en een van Julia.
Wie weet wordt dit ministerretje een ster, je weet maar nooit.

Laatste sneeuw

Veel van de blogs die ik de afgelopen tijd bezocht behandelden het fenomeen "langdurige sneeuw", tot vervelens toe.
Sinds een week lijkt dit afgelopen, dus voor mij tijd om ook een duit in het zakje te doen.
Vanmorgen kon ik met gemak nog twintig stappen over de sneeuw rond mijn huis maken, het was zelfs nog vervaarlijk glad. Gisteren dooide het met acht graden en vandaag zal het dat ook wel halen; morgen alles weg?
Als ik terugdenk over de afgelopen twee maanden, dan was daar geen somberte bij, maar enkel licht dagen. Ik zal het wel gaan missen, want het leukste was om elke morgen te ontdekken wat er allemaal rond het huis had gezworven.
Momenteel doen de edelherten moeite om de hulststruiken kaal te scheren, en dat lukt ze aardig!

Te grote vragen

Op de belangrijkste en boeiendste vragen die men kan bedenken moeten we nu eenmaal het antwoord schuldig blijven; we weten het antwoord principieel niet. Op de vraag wat de uiteindelijke oorsprong van het heelal is, is waarschijnlijk geen zinnig antwoord. Als je diep op het wezen van oneindigheid en eeuwigheid ingaat schieten onze hersenen te kort, zeker als het gaat om een wetenschappelijk antwoord.
Het is opmerkelijk wat voor methodische fouten (dus geen specifieke vergissingen) worden gemaakt door mensen die geïnteresseerd zijn in de natuurwetenschappen, maar geen speciale opleiding hebben. Bijna altijd willen ze over te grote dingen denken, niet over te kleine; schoenlapper houd je bij je leest!
De wetenschap is een belangrijk middel waardoor we veel over de wereld der natuur hebben geleerd. Onze visie op onze eigen plaats in het geheel en op het heelal zelf is erdoor veranderd. Het lijkt daarom logische te denken dat de grote wetenschap ook de grootst mogelijke vragen stelt, maar we weten dat grote antwoorden of oplossingen uit kleine zijn opgebouwd.
Buiten onze schuld en zonder enige kosmische opzet of bewuste bedoeling, zijn we, bij de gratie van een schitterend evolutionair ongeluk genaamd intelligentie , de rentmeester geworden van het leven op aarde. We hebben niet om die rol gevraagd, maar we kunnen hem nu niet meer afzweren.
We zijn er wellicht ook niet geschikt of capabel voor, maar we zitten nu eenmaal in hetzelfde schuitje!

Hyacinth

Bij het cultiveren van bloemen gaat het vooral om uiterlijkheden en teeltgemak.
De hyacinth is een van de weinige bloemen die tijdens dit proces haar vermogen om te geuren het meest heeft behouden.
Maar..... het is niet meer wat het is geweest!

Balkeneinde

Voorlopig even genoeg van politici.
Je kon de afgelopen tijd geen krant openslaan, geen radio aanzetten, geen televisie zien of Den Haag rolde en tolde voorbij.
Vooral J.P.B. had veel uit te leggen de afgelopen weken.
Bij het zien van hem bekruipt mij altijd de gedachte: "Waarom is die man zo populair?"
Op ieder potje past een dekseltje, is het gezegde, en dat geloof ik ook werkelijk. Iedereen kan ergens op de wereld zijn geliefde vinden; zes miljard mensen biedt immers voldoende variatie.
Als J.P.B. onder vuur ligt, dan komt er een leger van voornamelijk vrouwelijke J.P.B.-adepten in het geweer dat zijn gelijke niet kent. Ik verbaas mij over de felheid van toon waarmee zij in de vele opbelprogramma's hun leider verdedigen.
Nu inmiddels vier kabinetten-Belkenende voortijdig aan hun einde kwamen en je dus beter van Balkeneinde zou kunnen spreken, vraag ik mij af :
"Hoe zien al die volgelingen hem?"

Vragen

"Waarom bloeien sommige bamboeplanten slechts eens in de 12o jaar en hoe tellen ze de tussenliggende jaren?"
"Hoe kun je Spinoza in gebarentaal omzetten?"
"Waarom is gras groen?"
"Hoe kan iemand met heel zijn hart van Rilke en Beethoven houden en tegelijk mensen afslachten alsof hij formulieren stempelt?"
"Waarom is de hemel blauw?"
"Was de verschijning van ons bewustzijn in een onbetekenend groepje apen dat door de bomen slingerde de bedoeling, stom toeval of een schitterend ongeluk?"
Oftewel, om Kant te parafraseren:
"Hoe kan het toch dat ons bestaan even majesteitelijk als belachelijk lijkt?"

Bollyweird

Niet dagelijks, maar wel met enige regelmaat draai ik Bollywood filmmuziek en dan vaak de eeuwig jonge zangeres Lata Mangeshkar. Op zoek naar nieuwe nummers kom ik soms songs tegen die te gek zijn en de naam Bollyweird verdienen zoals deze clip. Te gek!

Le train-train quotidien

Ze schuiven aan tafel en scheppen op, wensen elkaar smakelijk maaltijd en beginnen te eten.
Zachtjes klinkt op de achtergrond een stem uit de radio.
"Nog wat leuks beleefd vandaag?" vraagt hij, terwijl zij elkaar even aankijken.
"Dat hoef je toch niet te vragen, ik maak nooit wat leuks mee, "jij beleefd tenminste nog eens wat."
In zijn hoofd zoekt hij wanhopig naar een vraag, een opmerking, een anekdote, naar iets waarmee het gesprek door kan gaan; of beter, waarmee een gesprek begint.
"Wat ben je stil, vertel toch eens wat!"
Het lukt hem niet, hij weet niets te vertellen. "Ik heb niets beleefd."
"Hoe kan dat nou, je bent toch naar kantoor geweest en naar die afspraak?"
"Ja, maar daar valt niets over te zeggen, gewoon."
"Wat nou gewoon, jij weet helemaal niet wat gewoon is. Ga jij maar eens een hele dag op mijn stoel zitten tussen die vier muren, dan praat je wel anders!"
De paniek in zijn hoofd is nu compleet. Hij proeft zijn eten al niet meer, werktuigelijk leegt eet hij door.
"Waarom lukt het niet met elkaar te praten, in de plaats van meldingen aan elkaar te doen?", vraagt hij zich af.
"Waarom begrijpt hij nooit dat ik bekaf ben na een werkdag en het nu leuk wil hebben?", denkt zij.
"Nou dat wordt weer gezellig, als jij zo blijft," zegt zij.
Zijn bord is leeg en hij staat op om af te ruimen.
"Nee, laat mij dat maar doen. Ga jij maar naar binnen en doe de televisie alvast maar aan, het nieuws komt zo!"
Hij weet dat de avond gered zal worden door de televisie. Het lange zwijgen doet dan de wreveligheid van de maaltijd vergeten.
"Kom, zullen maar een gaan slapen, er is nu toch niets meer op de televisie."
"Ja, ga jij maar alvast, dan sluit ik nog even af"
In bed geven ze elkaar een kus, "Slaap lekker lieverd."
"Ja, jij ook."
In het donker komen de gedachten.
De herinneringen aan vroeger.
Waar ging het fout?
Wanneer kwam dat cynisme tussen hun en waarom laten zij dat groeien?
Ze blijven bij elkaar.
Ze wachten af.
Je stapt niet uit een rijdende trein, je wilt immers weten wat het eindstation is?

Aswoensdag

Tijdens de les esthetische vormgeving kreeg ik de volgende opdracht:
Ontwerp een zwart kruis met armen van 20cm breed op een wit vlak van 100 x 100cm.
Op een afstand van 5 meter moet dit kruis perfect van vorm zijn.
De opzet van deze oefening was om ons te leren dat de uiteinden van het kruis overstraald worden door wit en dat het centum, door z'n hoeveelheid zwart, erg massief zou gaan ogen.
Er bestonden nog geen computers of elektronische projectie technieken.
Met een aantal klasgenoten heb ik hier vele uren aan gewerkt. Veel knippen en plakken in een verduisterd lokaal.
Telkens een nieuw kruis tegen de muur, schijnwerpers aan. Op de vijf meters afstand hadden we een oude sofa geplaatst en hier discussieerden we eindeloos of we teveel hadden weggeknipt of juist teveel hadden bijgeplakt.
Wat ik nog weet.... het is ons gelukt!
Het zou nu, ruim veertig jaar later een leuke oefening voor priesters zijn.

Mood indigo

Het is warm, erg warm voor juni. Een ideale dag om te luieren.
Uit de schuur heb ik een ligstoel gehaald en achterin de tuin onder de berkenboom uitgeklapt.
Ik sleep ook mijn koffergrammofoon naar buiten met wat te drinken en te lezen.
Lui en loom lig ik onder de boom te genieten.
Even geen studieboek.
Niet stampen en blokken.
Op school is iedereen opgefokt omdat het eindrapport nadert.
Elk nadeel heeft echter ook een voordeel, met het rapport komt ook de grote vakantie, dus nog even volhouden.
Vandaag kost dat geen moeite.
Ik neem een slokje en luister naar het aanhoudende gekwetter van vogels.
Ik schakel de grammofoon in en draai de enige plaat die ik mee naar buiten heb genomen, ”Mood Indigo” gespeeld door Louis Armstrong and his Hot Five.
De zon klimt nog hoger en de warmte wordt een soort van warme deken.
De kippen van de buren zijn stil geworden en er is geen verkeer op straat.
Naast het vogelgekwetter hoor ik iemand roepen.
Met een ruis en zenuwachtig getik vertelt de grammofoon dat de muziek is afgelopen.
Ik haal het handeltje over dat de draaitafel remt en hoor meteen dat iemand mij roept.
Het is oom Dirk, de vader van mijn buurmeisje.
Hij is ziek en ligt in bed.
Vanuit zijn slaapkamer kijkt hij uit op de berkenboom waaronder ik lig.
Hij roept mij. Ik sta op en loop een paar passen richting zijn huis.
“Kijk, boven in die boom hangt een vogel!”
Vanwaar ik nu sta kan ik de top van de berk zien.
Bijna in de top, aan een zijtak hangt een vogel.
“Hij is verstrikt, er zit een draadje of zoiets aan zijn poot.” Oom Dirk heeft een verrekijker voor zijn ogen.
Ik zie de vogel, een koolmees.
Oom Dirk vraagt mij niets, maar ik weet dat ik nu moet handelen, iemand moet het doen.
Uit de schuur haal ik de trapladder en zet die tegen de boom.
Met mijn knieën stijf tegen de ruwe bast lukt het mij nog hoger te komen en de onderste takken te bereiken. Nu gaat het klimmen makkelijker.
Het zweet gutst over mijn rug en prikkelt in mijn ogen.
Vlug ben ik hoog in de boom, maar daar is het hout veel buigzamer en dus beweeglijker.
De mees is angstig.
Ik zie nu dat het een wollen draad is die zijn pootje aan een tak geketend houdt.
Boomklimmen heb ik altijd graag gedaan, maar ik ben nog nooit zoo hoog geklommen als nu en nooit bogen de takken zo angstig ver door.
Ik grijp naar de tak waaraan het meesje hangt en trek hem naar mij toe.
Even later vlucht de mees met een lange glijvlucht uit de tuin.
“Goed gedaan jongen!”, hoorde ik oom Dirk roepen.
Beneden gekomen wind ik de grammofoon op, plofte voldaan in de ligstoel en opnieuw klinkt “Mood Indigo.”
Ook nu hoor ik soms deze tune en denk ik aan die zoete, warme dag.
Oom Dirk stierf aan het begin van de zomer.

Jacht

Mijn schuur krijgt een vloerbedekking van de muizenkeutels. Aan alles wat vreetbaar is wordt geknaagd en daar zitten zaken bij die totaal niet op voedsel lijken.
Muizengif durf ik niet te gebruiken, stel dat een uil zo'n verzwakte muis als prooi vindt.
Dus klappen er weer muizenvallen als zijn het castagnettes in een flamingo.
De eerste 10 zijn al voor de poes.

Valentijn

Het is niet goed bekend wie van oorsprong de heilige Valentijn is. Het interesseerde ook niemand, want van Valentijn had Nederland tot in de negentiger jaren amper gehoord.
Maar met de uitgifte van een speciale Valentijn-postzegel en een flinke aandacht vanuit de commercie is Nederland geheel door de knieën gegaan en wordt het op Amerikaanse wijze gevierd.
Rode en witte rozen, suikerzoete roze harten, anonieme liefdesbetuigingen in gekleurde enveloppen; elke middenstander probeert er het zijne uit te melken.
Iedereen blij.
Nu moeten we van Halloween ook zo'n kassucces gaan maken, je ziet de pompoenen nu al klaar liggen.

Lente in de wachtkamer

Wandelend door de tuin zoekt mijn oog de lente, immers het oor heeft haar al gevonden. De lucht trilt van de roffels van verliefde grote bonte spechten. Ook de boomklever fluit al luid.
De hazelaars staan in de wacht en de kamperfoelie heeft letterlijk al een voorschot genomen.

Wie niet?