Einde weblog

Alles wat een begin heeft, moet ook een einde hebben.
Dit is mijn 350ste blog en dat is meer dan ik had verwacht toen ik ermee begon.
Soms liggen onderwerpen voor het grijpen of zit mijn hoofd vol zaken die ik graag wil verwoorden, maar dat wordt ook afgewisseld door tijden waarin mij niets te binnen wil schieten. Dat wil niet zeggen dat ik niets te vertellen heb, maar dat ik het niet vertellen kan of wil.
Door met ingang van volgende maand NIET langer te bloggen maak ik voor mijzelf een einde aan het wandelen door mijn hoofd.
Met andere woorden: "Ik doe het licht uit!"

Vraag 6

Wie, wat, waar ?

Soms vraag ik mij wel eens af wie zich in mijn blog interesseert.
Wie zijn die lezers, wat zoeken ze en waar wonen ze?
Sommigen mailen of laten een reactie achter, echter de meeste dagelijkse bezoekers laten nooit iets van zich horen.
De digitale techniek maakt inzichtelijk waar de bezoekers wonen, hoe vaak en hoe lang ze mijn blog bezoeken en hoe frequent ze terugkomen.
Veel informatie dus, maar daarmee weet ik niet waarom ze komen en wie ze zijn.
Is het de angst om uit de anonimiteit te treden, is het een gebrek aan tijd?
Enfin, zo blijven er altijd onbeantwoorde vragen en een mysterie heeft ook iets aantrekkelijks.

Rondje Nederland

Even uitwaaien in het Openluchtmuseum bij Arnhem.
De officiële opening is pas de komende week, dus verwachtte ik in alle rust een wandelingetje over het museumterrein te kunnen maken. Bij aankomst bleek dat de parkeerterreinen overvol waren, uit het museum klonk een dweilorkest en omroepersstemmen, verdachte tekenen van onrust!
Het bleek dat ik niet de enige was die een rondje Nederland wilde maken, maar dat met mij vele honderden hardlopers waren gekomen voor een georganiseerd "Rondje Nederland". Het hele terrein krioelde van bontgekleurde runners. Bijna tegen elke boom stond wel iemand met merkwaardige bewegingen te stretchen, vrijwel elk pad werd in beslaggenomen door zich "inlopende" renners.
Met de nodige terreinkennis toch een route gevonden en in Groningen heerlijk van de zon genoten.
Nu de gebouwen nog afgesloten zijn eens extra tijd genomen om mooie details aan de buitenkant te bekijken.

Vraag 5

Draadontspanner

Het is helemaal geen oude of zieke beukenboom die door deze zwarte specht voor zijn woning is uitgekozen. Hij hamert nu al zijn tweede woning in deze vijftigjarige beuk. Het kost hem waarschijnlijk niet al te veel moeite, want een aanzetje voor een derde verblijf is er ook al. Toch neemt hij ook tijd om zeer oplettend te zijn. Elke keer als ik probeer hem te fotograferen vliegt hij mopperend weg.
Daarom moet ik hem van een grote afstand fotograferen en dat vraagt om een lang brandpunt en om een korte sluitertijd en voor een korte sluitertijd heb ik te weinig licht.
Fotograferen met een draadontspanner is dan noodzakelijk.
Maar dat is het probleem; zo'n aansluiting zit tegenwoordig niet meer op de meeste camera's, ook niet op de mijne. De enige oplossing is de zelfontspanner te gebruiken en daarmee is elke foto een toevalstreffer; niet leuk fotograferen!

Vraag 4

Dierenliefde

Ik wil niet ook in de lentekramp schieten, want die zie ik in alom in heftigheid toeslaan. Alles bot, bloeit, spruit, fluit en nestelt dat het een lieve lust is, nu de korte rokjes nog.
Mijn oog bleef even rusten op het gedoe in een ooievaarsnest. Hier wordt tenminste nog eens flink gebouwd. Afgelopen winter is er zelf een hoogwerker bij geweest om het nest te behoeden voor instorten.
Wat zijn we toch zorgzaam voor de natuur. Zeker nu de Tweede Kamer heeft besloten dat er bijgevoerd moet gaan worden in grote natuurterreinen, is Nederland een echt vertroetelland geworden. Wellicht moeten we weer iets extra op de gehandicaptenzorg gaan bezuinigen, want dierenliefde kost nu eenmaal wat.
Als dit een cynische gedachte is .... het is niet anders!

Verrassingen

Afgelopen weekend een haastig bezoek gebracht aan het Museum voor Moderne Kunst Arnhem met als doel de schilderijen van Jan Mankes te zien en dan met name hoe deze zijn gelijst. Ik heb wel een idee hoe ik onze Mankes wil laten lijsten, maar ik zoek naar een kader uit de jaren twintig.
In het museum wachtte ons een paar verrassingen. Ten eerste bleek Mankes niet vertegenwoordigd op de tentoonstelling van neo-realisten en in verband met een verbouwing (worden momenteel alle musea in Nederland bevolkt door bouwvakkers? was de vaste collectie niet tentoongesteld. Dat was pech.
De tweede verrassing was de expositie van de geheime schilderijen van Hilma Af Klint. Deze Zweedse schilderes (1862-1944) is een van de opmerkelijkste fenomenen uit de moderne kunst. Daarbij vormt haar werk een van de best bewaarde geheimen uit de kunstgeschiedenis van de twintigste eeuw. Die relatieve onbekendheid heeft niet alleen met haar Emily Dickinson-achtige persoonlijkheid en haar ascetische levenswijze te maken, maar ongetwijfeld ook met de occulte achtergronden van haar werk. Mede dankzij haar interesse voor het spiritisme ontwikkelde zij al vroeg abstracte schilderijen en tekeningen, vóór bekender mannelijke collega's zoals Kandinsky dat deden. Af Klint bepaalde dat haar werk pas twintig jaar na haar dood, dus vanaf 1964, openbaar mocht worden, omdat zij wist dat de tijdsgeest nog niet rijp was voor haar werk. Pas ruim veertig jaar na haar dood werd haar werk buiten Zweden getoond; tot 31 mei in Arnhem .... een echte verrassing.

Vraag 3

Muurreclame

Picon, Dubonnet of Byhrr heb ik misschien nooit gedronken, maar zijn merken die ik ken door de muurreclames op Franse muren. In Nederland is niet veel muurreclame meer zichtbaar. Het is mooi dat veel gemeenten thans inventariseren wat er nog over is en vaak worden deze reclames gerestaureerd.
Ik weet ook nog dat de vleeswaren door slagers in papieren zakjes, waarop een vrolijk varken dat zichzelf in plakjes sneed, werden verpakt.
De muur van deze palinghandelaar is een mooie combinatie van deze twee vormen van reclame.

Vraag 2

Handtastelijkheden 3

Deetman zal de zaak onderzoeken op verzoek van de Katholieke kerk.
Wie is Deetman in dit verband helemaal?
Hoe kortzichtig van hem dat hij de opdracht heeft aangenomen.
Als ik links en rechts zie wat er allemaal boven tafel komt, tot zelfs betrokkenheid van de Staat (lees Kinderbescherming) aan toe, dan vraagt dit om een veel meer onafhankelijker onderzoek. Onze minister van justitie Hirsch Ballin en minister van jeugd en gezin André Rouvoet vinden dat Deetman de rol van de overheid in zijn onderzoek mee moet nemen.
Wie is hier nou gek; moet een onderzoeker die is aangetrokken door de "dader" tevens de overheid gaan onderzoeken? Het is de wereld op zijn kop.
Dit kabinet heeft echt een soort oer-angst voor de Parlementaire Enquête.
Tweede Kamer, de Parlementaire Enquête is een recht, maak daar dus gebruik van!

Vraag 1

Handtastelijkheden 2

Antoine Bodar stelt dat het kindermisbruik niet aantoonbaar een relatie heeft met het celibaat, maar voor komt bij alle volwassenen die met jongeren te maken hebben: psychiaters, psychologen, leraren en ook priesters en dominees.
Ik heb deze stelling vaker gehoord en bijna altijd wordt zij vergoeilijkend toegepast.
Zelfs al zou de stelling juist zijn, dan nog blijft de kwestie van kindermisbruik binnen de katholieke kerk dubbel kwalijk. Namelijk in praktisch alle andere gevallen was er voor het slachtoffer een vluchtweg, al bestond die vluchtweg vaak slechts uit het niet opnieuw terugkeren naar de plaats of omstandigheden waarin het misbruik plaatsvond of kon vinden.
Het misbruik door paters en priesters vond vaak plaats in situaties waarin er voor het kind geen enkele vluchtweg was; zijn ouderlijk huis was vervangen door een inrichting waaruit het vluchten niet mogelijk was en de rol van de ouders door het instituut werd overgenomen. Het vond niet plaats in de reguliere maatschappij waar mannen en vrouwen elkaar aanvullen en in normale relaties tot elkaar staan. Het vond plaats binnen de gebouwen die zich afsloten van de maatschappij en waar een onnatuurlijke mannen-, dan wel vrouwenmaatschappij was gecreëerd. De liefdeloze opvoeding van meisjes door nonnen is in dit licht misschien net zo dramatisch voor hun ontwikkeling geweest, als die vreemde lustbeleving van priesters voor jongens.
Terecht dat momenteel de liederen van Huub Oosterhuis door ingrijpen van censors minder zullen klinken binnen de muren van de RK-kerk.
"Om mens voor een mens te zijn wordt alleman geboren!" is immers een tekst die nu binnen het instituut Rooms Katholieke kerk weinig geloofwaardig zal klinken, helaas!

Handtastelijkheden 1

Het is lang geleden dat ik met mevrouw L. een bezoekje bracht aan het voormalige seminarie van de Salesianen te 's Heerenberg. Toen was daar een permanente tentoonstelling van goedbedoelde amateurkunst. Zelden zoveel rotzooi bijeen gezien. Dolend door oneindig lange gangen werd de neus af en toe gevuld met een verschraalde urinelucht. Dit ontlokte ons de opmerking dat hier waarschijnlijk vroeger heel wat ongewenste intimiteiten (prachtwoord) plaatsvonden. Na dertig jaar is het prettig te ontdekken dat deze gedachte een juiste blijkt te zijn geweest.

Sijsje

Of ik dat vogeltje op het terras even wilde opruimen, want anders gaat de hond ermee spelen.
Even later sta ik naar zo'n dood vogeltje in mijn hand te kijken, voordat 'ie met een grote boog (zijn laatste vlucht) in de bamboestruiken zal landen.
Een beetje bloed aan het snaveltje; dus vond hij zijn dood tegen het vensterraam.
Ik betrap mij erop dat het mij een beetje triest maakt en dit versnelt mijn handelen, wat een onzin immers, probeer ik groots te denken.

Wéér weer!

Het leuke van bloggen is het denkproces dat aan schrijven vooraf gaat. Welk onderwerp, hoe verwoord ik het, past het op mijn blog? Het volgen van andere blogs is ook leuk, met als hoogtepunt de blog van Lucienne.
Van haar blog de volgende tekst:
De volgende keer dat je weer eens een nieuwsbrief leest, of een column in een tijdschrift of krant, moet je er eens op letten hoe vaak deze beginnen met een compleet oninteressant weerpraatje:
- 'Het lijkt wel of deze winter helemaal niet ophoudt! Al in december begon het te vriezen. In januari weer en in februari net zo. Het gaf hele mooie winterplaatjes voor de website en dit nummer.' (Nieuwsbrief BOS/Bewonersorganisatie Spoorwijk)
- 'Het voorjaar hangt in de lucht, de zon laat zich af en toe zien en de vogels tsjilpen een eind weg. Met deze aankondiging van de lente is het, zoals vanouds, een drukke bedoening bij het LOV.' (Nieuwsbrief LOV/Leer- en Ontmoetingproject voor Vrouwen)
- 'De winter is definitief achter de rug en het voorjaar staat voor de deur. Velen slaken een zucht van verlichting. Die winter heeft nu toch wel lang genoeg geduurd.' (Nieuwsbrief Singleclub De Kring 40+ regio Rijnmond)
- 'Het is zover: na maanden van koude, sneeuw, regen en wind is de lente eindelijk weer in zicht! Pas vanaf 21 maart kunnen de bloemetjes officieel weer bloeien maar Bloem zou Bloem niet zijn indien de bloemetjes niet élke week kunnen buitengezet worden!' (Nieuwsbrief Jeugdhuis Bloem)
En het blijft niet beperkt tot nieuwsbrieven en sufferdjes, ook columnisten van de 'degelijke' bladen kunnen er wat van:
- 'Deze winter was er een in de categorie 'echte'. Zo'n winter van heel vroeger, maar anno 2010 uiterst actueel. Mooi, maar ook verraderlijk. Met als stille getuige een hele zielige voorkant van de auto.' (Ed Lodewijks in de Kampioen)
- 'Het was koud toen ik in Amsterdam aankwam; al scheen de zon op de grachten en langs de huizen aan de Leidsekade, en op de ingang van Hotel American.' (Bart Chabot in het AD)
Beste redacteur, columnist, blogger of andere schrijver, niet zijnde een weerman of -vrouw: hier krijg ik het heen en weer van. Als je weer eens achter je pc kruipt om een stukkie te schrijven, bedenk dan dat a) zo'n weerintro hier niets wezenlijks aan toevoegt, b) de lezer zelf ook wel weet wat voor weer het is en c) vele anderen hun stukkies met het weer beginnen, wat een gaapeffect bij de veellezer teweeg kan brengen.

Vreemd(eling)

Ik heb de ochtend doorgebracht in het ziekenhuis.
Van het ene onderzoek naar het andere. Op een zeker moment sta ik in een rij te wachten om een afspraak voor een röntgenfoto te maken. Aan het loket staat een man waarvan ik denk dat hij uit Iran, of beter Koerdistan, afkomstig is.
Hij protesteert tegen de afspraken die met hem worden gemaakt. Hij moet volgende maand terug komen voor een onderzoek en twee dagen later opnieuw. Hij wil die twee onderzoeken graag op een dag. Aangezien hij uit Rotterdam moet komen vind ik dat een redelijk verlangen. Een dame achter het tweede loket gaat haar collega helpen die inmiddels redelijk wanhopig is geworden doordat de man zich niet laat afschepen en de rij wachtenden wordt langer.
Rondom mij begint het volk te murmureren.
“Laten die lui naar hun eigen huis land gaan!” is nog de meest milde opmerking die ik hoor.
Toen men redelijk ongegeneerd en luid begon te mopperen kon ik mij niet langer inhouden en zei: “Die meneer is duidelijk geen Veluwenaar, maar iemand uit de grote stad Rotterdam. Ieder van ons kan concluderen dat zijn verlangen redelijk is …… dus koppen dicht!”
Het werd tot mijn verrassing pijnlijk stil …… heerlijk stil.

Collectief verdriet

Er is een meisje vermoord in Nederland.
Dat is een onnoemelijk verdriet voor haar ouders en directe verwanten. Verdriet is noodzakelijk om een rouwproces goed door te komen. Ik vind verdriet heel individueel.
Maar de camera's staan nu in de straat waar de moord werd gepleegd, de microfoons gericht op buurtbewoners. Er worden natuurlijk weer kaarsjes geplaatst, knuffels en bloemen gelegd. De tranen zullen getoond worden op alle zenders en elke geïnterviewde zal het slachtoffer goed hebben gekend en onbegrijpelijk vinden wat er is gebeurd. Het tonen van verdriet maakt verdrietig. Hierdoor wordt het verdriet nog massaler. De wijze waarop er verslag van zal worden gedaan, schept een beeld van een overweldigend collectief verdriet en ontreddering dat buitenproportioneel is.
Alleen het individuele verdriet is echt en ontroerend en hoort toe aan die mensen die het helaas echt aangaat!