Pillendraaiers

Altijd weer een genoegen om naar te kijken; hoe de pilledraaiers hertenkeutels, zwijnenmest of kippenkeutels in een ommzien onder de grond werken. De mest gaat diep de grond in en de minerale ondergrond komt aan de oppevlakte. Zo helpen ze mee aan het in stand houden van een gezonde bosbodem. Tot zover het weetje.
Maar ik vraag mij bij zo'n vergadering af of ze dat nou leuk vinden, zo met z'n allen. Het lijkt gezellig, maar ze zijn tevens elkaars concurrenten. Komen ze bijeen omdat er schaarste is op de mestbank of vinden ze het leuker zo?
Of heeft een mestkever liever een drol voor zich alleen?
De natuur blijft vol vragen!

Vraag 135

Krishna

Gelukkig is er vandaag ook nog feest, al is 6.750 km verderop.
Vandaag is de verjaardag van de Hindu God Krishna.
Dat wordt gevierd door een aarden pot met yoghurt te breken op het feest Janamashtami, zoals hier in Mumbai.
Een onbegrijpelijke rite, die echter wel een mooi plaatje oplevert.

Boem!

Wie kent niet de verkeersregel: rechtdoor op dezelfde weg gaat voor.
Vanmorgen om negen uur overkwam het mij weer!
Ik steek een voorrangsweg over en de mij tegemoet komende auto slaat linksaf en duikt dus met grof geweld in mijn linker portier. Nog voordat die auto zich in  mijn auto boort kijk ik in het verschrikte gezicht van de dame achter het stuur. "Ja hoor, het zal weer eens niet een vrouw zijn!", roep ik en tijdens de klap die volgt veroordeel ik mijzelf als foute seksist.
Evengoed is het nu de derde total loss die mij overkomt omdat het bewuste verkeersregeltje zo slecht wordt nageleefd. Onder wat voor onheilsgesternte ben ik geboren?

Vraag 134

Marathonrups

Vanuit mijn ooghoek zag ik een klein groen streepje aan de voet van een vijfentwintig meter hoge beuk.
Ik stopte de auto, stapte uit en ontdekte een dapper rupsje dat zich langzaam (misschien voor een rups wel heel snel) omhoog bewoog. Nu vraag ik mij af, zou hij ooit boven zijn gekomen en zouden de beukenblaadjes wel op zijn menu staan?

Cantharellen

Precies een maand geleden kocht ik cantharellen in de hallen van Narbonne.

Vandaag hoefde ik ze niet te kopen, maar oogstte ik een maaltje voor de omelet van vanavond.

Voordat ik over mijn openheid weer discussies krijg over mijn bijdrage aan het uitroeien van deze paddestoel: ik heb slechts tien procent geplukt van wat er op deze plaats stond. En overigens, als je een bijdrage wilt leveren aan de toename van paddestoelen: stop de bioindustrie!

Leuk weetje dat er een maand tussen oogstbare cantharellen in de Montagne Noire zit en de Veluwe.

Vraag 133

Aandeelhouders

Toen ik de zaal met aandeelhouders in keek, dacht ik even dat ik mij in de foyer van een bejaardenhuis bevond. Louter oudere mannen in demi-kostuums en flink gekapte dames, met een modebeeld uit de negentiger jaren. Toen de vergadering was uitgezeten, de hapjes en de drankjes en de rondleiding door het bedrijf waren geconsumeerd, kwam de highlight of the day: het presentje voor de aandeelhouder! 

Elk jaar wordt er uit de catalogus van een relatiegeschenkenfirma iets uitgezocht van rond een tientje. Een paraplu, een reiswekkertje of een zaklamp, altijd voorzien van het bedrijfslogo. Vaak bezoeken deze bezoekers meerdere vergaderingen op een dag en ik stel mij voor dat ze van elk beursgenoteerd bedrijf slechts enkele aandelen bezitten en zodoende meer in de relatiegeschenken zitten dan in aandelen. Het is vooral de gretigheid waarmee het aandenken werd gescoord wat mij verbaasde en hoe vaak er niet werd gebedeld om meerdere exemplaren, omdat zij er ook een voor die-en-die willen hebben.

"Hebben" daar gaat het vooral om. Is het niet de winst van het aandeel, dan wel de winst van prullaria. Met al die rotzooi in huis hoop ik maar dat ze ruim zijn behuisd.

Als ik nu bedenk dat het welzijn van de wereld zo langzamerhand veel meer wordt bepaald door de nervositeit  van die hebzuchtige aandeelhouders dan door het stemgedrag van de kiezers, dan bevinden we ons op een historisch moment in de geschiedenis!

Marcus 8:36

Ik was gewaarschuwd dat hij stervende was.
De volgende dag, vandaag, op de fiets naar hem toe.
Het is ruim twee maanden geleden dat ik voor het laatst met hem had gesproken. Dat was nu niet meer mogelijk, van ons tweeën was ik de enige die sprak.
Dus praatte ik maar over van alles en nog wat.
Ik vertelde hem onder andere dat ik wel wist dat hij nog leefde, maar dat ik niet wist of hij mij verstond....net zoiets als geloven in God....al geloof je, dan weet je nog niet of er wel naar je geluisterd wordt.
Zijn ademhaling werd langzamer.
Ik keek eens om mij heen.
Daar lag zijn Nikon van zeker zevenduizend euro's, daar zijn ipad en iphone, daar stonden zijn manshoge elektrostatische speakers, een salontafel vol afstandsbedieningen, hij was omringd door moderne elektronica.
"H. je bent een echte gadgeteer, vous êtes gadgeteux!", zei ik met een knipoog tegen hem, "daar lig je dan, omringd door alles wat je zo graag wilde hebben en nu knijp je er tussenuit".
Ik dacht aan het opschrift op het kruisbeeld voor de pelgrimskerk van Thierenbach.
Hij stopte met ademhalen ..... hij stierf.
Ik sloot zijn ogen.
Vredig, negenenzestig jaar, te jong, maar vredig.
En zijn ziel nu onbewaakt,
Zal op eigen wieken zweven,
Om in het wonder van de nacht
Innig en oneindig lang te leven!

Vraag 133

Hand geven

Begroeten heeft altijd wel een beetje in mij gezeten; kennelijk beleefd grootgebracht.
Ik herinner mij nog dat ik met uitgestoken hand op een houtvester van het Staatsbosbeheer afstapte om hem op mijn kantoor te begroeten. Een paar maanden eerder had ik met hem kennis gemaakt tijdens mijn sollicitatieprocedure. Enigszins plichtmatig schudde hij de uitgestoken hand met de woorden: "We hebben elkaar toch al een keer een hand gegeven?"
De afgelopen weken in Frankrijk heb ik natuurlijk weer honderden handen gegeven en rituele zoenen gekregen en gegeven. Dagelijks zag ik het ritueel van klasgenoten die elkaar bij de bushalte met een handje geven begroetten. Het wandelingetje naar de kruidenier is meestal ook al goed voor tien van zulke begroetingen.
Teruggekomen in Nederland, de eerste dag op kantoor valt het mij extra op hoe horkerig hier wordt gegroet. "Zo, ook weer terug?" in het voorbijgaan is al behoorlijk attent, soms blijft een begroeting geheel achterwege, maar een handgeven behoort hier echt tot de uitzonderingen.
Ik zal het nooit afleren mij hierover te verbazen.

Thuiskomst

We naderen Maastricht en horen voor het eerst sinds weken weer het Nederlandse nieuwsbericht van vier uur op de radio: "De politie heeft in de nacht van zaterdag op zondag een 16-jarige Amsterdammer aangehouden. Agenten zagen de jongeman zonder verlichting in zuidelijke richting op de A9 rijden. Toen hij merkte dat de politie hem in de gaten had, nam hij de afslag naar de Provincialeweg N203 richting Krommenie.  De bestuurder negeerde meermaals het stopteken van de politie en reed Krommenie in. Door zijn gevaarlijke weggedrag, zoals abrupt keren en spookrijden, werden diverse automobilisten genoodzaakt uit te wijken of te stoppen om een aanrijding te voorkomen. Ook reed hij tegen het openstaande portier van een stilstaande politiebus aan. Mede dankzij een oplettende voorbijganger, die de agenten tipte dat hij een jongen op de Zuiderhoofdstraat uit een steeg had zien wegrennen, kon de verdachte uiteindelijk op de kruising Zuiderhoofdstraat/Padlaan worden aangehouden. De snorfiets werd in voornoemde steeg teruggevonden. De jongeman bleek de snorfiets zonder toestemming te hebben geleend. Hij had bovendien geen bromfietsrijbewijs. De verdachte is ingesloten op het politiebureau. Er is proces-verbaal tegen hem opgemaakt".
Verder werd er melding gemaakt dat het Ajax-legioen afscheid had genomen van twee spelers en dat een wifi-verbinding op de camping onmisbaar is omdat je anders de buienradar niet kunt volgen en daarmee was alles zo ongeveer gezegd. We keken elkaar verbaasd aan en concludeerden dat Nederland ondanks alles nog steeds een gidsland van jewelste is gebleven. Hier weten ze tenminste wat er in de wereld aan de hand is!

Grand Ballon

Toen ik in de Elzas aankwam en samen met mevrouw L. op weg ging naar ons hotel op de helling van de Grand Ballon, toonde deze zich in al zijn grimmigheid. Hij herinnerde ons aan de afspraak die we jaren geleden maakten op de top van deze berg.
Elk jaar was er wel een moment waarop we samen naar de top liepen. Op een van deze tochten spraken we over euthanasie.
Wanneer is  voor iemand het moment gekomen om er uit te stappen?
Waarschijnlijk ga je met het klimmen der jaren de grens telkens een beetje opschuiven.
We maakten toen de afspraak: de eerste die de top niet haalt, wordt er door de ander afgeduwd.
Daarover hoeven we ons inmiddels geen zorgen meer te maken, dat station zijn we inmiddels gepasseerd zonder dat er een duw volgde!

Internet 2

Afgelopen zondag ging ik ter kerke in Puisserguier.
Het was la Fête des Crûs en de kerk was gevuld met vaandels en banieren en vele wijnboeren die de mantels van hun genootschap droegen. Er klonk middeleeuwse muziek uit enorme doedelzakken.
De preek ging over de noodzakelijkheden van het leven: brood, wijn en de Schepper.
Mijn gedachten gingen naar mijn bestelling van een ontvanger voor een snelle internetverbinding.
Vandaag werd hij afgeleverd.
Op het dak staat nu een schoteltje dat een wifi-signaal van onze kerktoren ontvangt.
Aan tafel aten we van avond niet alleen brood, maar dronken we een rosé bij de vis, een Merlot bij de Roquefort en een Muscat bij de meringue glacé en de computer ontvangt internet met 100,0 Mbps.
De pastoor had volledig gelijk, wanneer je je maar op de kerk richt komt alles in orde.

Christen extremist

Op de Franse televisie verneem ik het tragische nieuws over de moordpartijen in Noorwegen.
De nieuwslezers spreken over een rechtse extremist en zullen dat ook de volgende dagen blijven doen.
Toch even de wereldomroep beluisterd en via internet wat Nederlandse kranten ingekeken. Daar wordt de Noor omschreven als een rechtse christen extremist, die naar alle waarschijnlijkheid gestoord is. Ook wordt in elk bericht vermeld dat hij maximaal "slechts" vijfentwintig jaar gevangenisstraf kan krijgen.
Steeds vaker vallen mij belangrijke verschillen op tussen de wijze waarop het nieuws wordt gepresenteerd in Frankrijk en Nederland.
In Frankrijk is de scheiding tussen kerk en staat volkomen.
In Nederland kan de Staat moeilijk afscheid nemen van de rol die de religie binnen de politiek blijft innemen.
Is het daarom dat de Noorse misdadiger meteen ook religieus geduid wordt en dat er vooral bij vermeld wordt dat deze waanzinnige daad enkel door een gestoorde gepleegd kan worden?
Moslimextremisten plegen hun daden vanuit een religieus fanatisme wordt mij steeds voorgehouden, maar als een christenfundamentalist dat doet, dan is hij gestoord.
Dat het continu voeden van angsten mensen tot zulke daden brengt is het meest beangstigend!
Het is te hopen dat de analyse van de weg die deze dader heeft afgelegd voordat hij tot zijn daden kwam, de bange westerse wereld een beetje zal helpen om te kunnen inzien dat iedereen een beetje verschillend is en dat dat niet iets is om bang voor te zijn, want angst is immers een slechte raadgever!

Buurman

Etienne is de buurman die ik zeven jaar geleden de sleutel van mijn Franse huis toevertrouwde.
Hij is nu zevenentachtig jaar oud,
Vroeger was hij de veldwachter van het dorp en omstreken.
Vorig jaar is hij met zijn krantenwijk gestopt en ook met de jacht op wilde zwijnen.
Een jaar eerder was hij tijdens de jacht ondersteboven gelopen door een varken en sindsdien is hij een beetje onzeker op de benen. Echter sinds kort heeft hij een nieuwe heup en van mij een nieuw jachtmes en dat heeft zijn zelfvertrouwen goeddeels hersteld.
Als Etienne zijn huis uitstapt ziet hij als eerste de grote deuren van de wijnkelders van ons beider overleden buurman Jean-Claude. Hij heeft het daar elke dag moeilijk mee en is nog steeds niet door die deuren naar binnen gelopen.
Etienne praat met mij graag over vroeger en ik hoor hem graag aan.
Ik stelde hem voor een rit te maken naar de plekken waar hij in de Montagne Noire is opgegroeid.
Vanmorgen om stipt acht uur was het zo ver.
In het dorpje van zijn jeugd wonen nu nog 12 personen tegen vijfentwintig families toen. Met trots toonde hij mij de bron waar het water werd gehaald de gemeenschap van water voorzag (nu vervallen: c'est une honte!), de pruimenbomen die hij als kind plantte en nu vol vruchten hangen en de weiden die hij met de zeis moest maaien. Het was voor het eerst in bijna vijfentwintig jaar dat hij hier terug kwam. We dronken koffie bij een al even oude buur (84) en spraken een hem bekende herderin (83) die de woorden sprak: "Er wonen hier meer honden dan mensen."
Belangrijk om te onthouden zijn de plaatsen die Etienne mij wees waar de beste truffels zijn te vinden, het eerste eekhoorntjesbrood groeit en waar de goeie plekken voor cantharellen te vinden zijn.
Na terugkomst kreeg ik twee dikke zoenen van hem met de mededeling dat ik hem een geweldige dag had bezorgd ("De mooiste dag van m'n leven!") dat was het ook; ik heb evenzeer genoten.
Wat ik nou zo vreemd vind: Etienne heeft zeven kinderen die allemaal in de buurt wonen.
Waarom maakt er daarvan nooit een sentimental journey?

Vraag 132 (Internet)

Met 58 draaiende kerncentrales behoort Frankrijk tot de wereldtop op het gebied van elektriciteitsopwekking door middel van kernenergie.
De Fransen vinden dit feit een intellectuele prestatie van formaat.
Tegelijkertijd moet ik hier vanachter mijn pc ervaren dat internetten via een analoog telefoonlijntje weliswaar gevoelens van jeugdsentiment oproept, maar het bijhouden van een weblog onmogelijk maakt.
Dus nog even geduld......ik ben echt met vakantie!

Bergen en dalen

Even bloggen vanuit de lobby van hotel Adler in Sankt Gallenkirch.
Ik ben onderweg naar Montouliers 'gestrand' in Oostenrijk. Dit is het gevolg van een sentimental journey.
Plekken bezocht waar ik twintig jaar geleden met mijn jonge gezinnetje heb rondgedwaald.
Het klimmetje naar de Zamangspitze via de sportieve route gedaan en ik genoot van de vergezichten.
Ik had ingecalculeerd dat ik mijzelf de afdaling zou besparen door met de berglift naar beneden te gaan.
Toen ik om half zes bij het stationnetje kwam bleek dat de laatste lift al was vertrokken. Mij wachtte dus een afdaling van bijna vijf uren, die ik in drie en een half uur volbracht. Mijn knieën zijn nu dus volkomen aan gort gelopen.
Morgen vertrek ik richting Zuid-Frankrijk, maar de voorgenomen Pyreneeëntocht kan ik wel op m'n buik schrijven: teveel, te lang en te steil geklommen de laatste paar dagen.
Ik ben duidelijk een dagje ouder aan het worden, maar leef daar nog niet naar!

Annunaki 2

Op 28 oktober vorig jaar schreef ik iets over de Anunnaki waar we in 2012 mee te maken krijgen.
Vandaag had ik het idee dat ze er al zijn, want ik kwam op 2000 meter hoogte al de eerste voetstap van deze monsters tegen. We zijn dus gewaarschuwd!