Vraag 139

Daar gaat ze!

Daar gaat ze, mevrouw L.
Voor de laatste keer vertrekt zij als business-woman om vanavond als mijn gepensioneerde liefde thuis te komen.
Zo schrijven we alle dagen onze mini-geschiedenis.
Heden zij, morgen ik.
Er ontstaat een vreemde behoefte om al de laatste momenten hier rond ons en in ons huis vast te leggen.
Alleen wij tweeën begrijpen waar het om draait.
Iedereen redeneert: "Jullie gaan nu toch naar jullie mooie plek in Zuid-Frankrijk".
Wat niemand zich realiseert is het feit dat wij bijna twintig jaar die plek in het Zuiden bezitten.
Waar het nu om draait is het verlaten van ons thuis in Nederland. Dat doen we natuurlijk omdat wij dat willen, maar we weten ook dat wij iets onvervangbaars gaan verlaten, waar wij zolang met zoveel plezier hebben geleefd. Vanaf hier vertrokken wij en hier kwamen wij altijd weer thuis.
Het zal nog een heftig laatste weekje worden.

Bon Iver

Of ik niets heb om over te schrijven, in tegendeel!
Elke dag is gevuld met een overdaad aan afspraken, overdrachten en overleg. De avonden gevuld met goede vrienden, familie of kennissen waarmee aan een eetafel nog een keer voor de laatste keer geboomd moet worden.
En zo vult mijn hoofd of mijn hart zich met emoties, die zich op dit moment enkel kunnen tonen in tranen en dat is ook geen vrolijk gezicht.
Dus stop ik het maar even weg, komt later wel, komt goed!
Zojuist ontdekte ik dat Bon Iver naar Nederland komt.
Wie koopt er een kaartje voor het concert op 26 oktober in Utrecht?
Vertel mij hoe fantastisch het was!

Vraag 138

Staatswildreservaat

Bij het zoeken naar een passende foto die voor mijn uitnodiging gebruikt kon worden, kwam ook deze foto boven water, gemaakt in de laatste periode van het Staatswildreservaat. Ik vond de foto voor deze gelegenheid veel te martiaal en daarom werd hij niet gebruikt.
Nu ik de foto terug zie bedenk ik dat ik ook dit paard gedag moet gaan zeggen, want hij is er nog steeds en is na mij nooit meer bereden.
Mijn rijkleding gaat mee op reis, want in Frankrijk hoop ik toch weer eens tijd te nemen om op een paard te klimmen en vanuit het zadel de omgeving te verkennen.

Vraag 137

Vreemd

Vreemd.
Alles vind ik momenteel vreemd.
Vanmorgen gaf ik nog een les over kringlopen op een hogere school in Wageningen en genoot van de leergierigheid van de studenten.
Op de terugweg naar de auto liep ik even de korenmolen binnen en nam afscheid van de molenaar die meer dan dertig jaar geleden mijn collega was.
Vanmiddag gingen de uitnodigingen voor mijn afscheid de deur uit.
Vreemd, nu nog maar twaalf werkdagen.
Ik loop naar mijn kantoor alsof ik dat nog jaren zal doen.
Kwispelend loopt mijn hond vooruit en rent vrolijk naar mijn werkkamer.
Vreemd om geen plannen meer te maken en vreemd om de harde schijven te wissen.

Vraag 136

Drama

Modderlawines, aardbevingen, tsunami's, oorlogen, aanslagen. Voor wie zijn ogen niet sluit is de wereld gevuld met drama. Maar de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog werden niet rood gekleurd door vergoten bloed, maar door het bonte rood van klaproosjes.
Van teveel drama blijft een mens niet optimistisch en af en toe wegkijken lijkt mij heel menselijk.
Ik doe mijn best, om deze laatste maand dat ik hier woon, extra van de tuin, de weilanden, het bos en zijn bewoners te genieten.
Ik opende de deur van de paardenstal, keek omhoog en zag direct de omvang van het drama boven mij.
Elk jaar komen er zo'n drie tot vier nestjes boerenzwaluwen groot in de stal en dat maakt mij blij. Zwaluwen op het erf brengen immers geluk?
Nu is op enig moment de deur van de stal gesloten. De jongen waren inmiddels bijna volgroeid maar verbleven nog op het nest, verzorgd door hun ouders. Hoeveel wanhopige rondjes heeft de ingesloten moeder door de stal gevlogen op zoek naar een opening om voedsel voor haar hulpeloze jongen te halen? Uiteindelijk is zij uitgeput teruggekeerd op haar nest en daar met haar jongen van honger en dorst gestorven.
Nu ik dit schrijf komen de tranen in mijn ogen en maak ik mij zulke verwijten.
Het eerste dat ik ga doen is een raam inslaan waardoor zoiets nooit meer kan gebeuren!

Verjaardag

Vanavond was ik uitgenodigd voor een etentje.
Het betrof de inlossing van een verjaardagscadeau.
Er werden drie wijnen geschonken waar je je fiets tegenaan kon zetten!
Goede wijn behoeft geen krans, maar voor topwijnen zou ik best een uitzondering willen maken.
Matthijs, heel erg bedankt!

Pillendraaiers

Altijd weer een genoegen om naar te kijken; hoe de pilledraaiers hertenkeutels, zwijnenmest of kippenkeutels in een ommzien onder de grond werken. De mest gaat diep de grond in en de minerale ondergrond komt aan de oppevlakte. Zo helpen ze mee aan het in stand houden van een gezonde bosbodem. Tot zover het weetje.
Maar ik vraag mij bij zo'n vergadering af of ze dat nou leuk vinden, zo met z'n allen. Het lijkt gezellig, maar ze zijn tevens elkaars concurrenten. Komen ze bijeen omdat er schaarste is op de mestbank of vinden ze het leuker zo?
Of heeft een mestkever liever een drol voor zich alleen?
De natuur blijft vol vragen!

Vraag 135

Krishna

Gelukkig is er vandaag ook nog feest, al is 6.750 km verderop.
Vandaag is de verjaardag van de Hindu God Krishna.
Dat wordt gevierd door een aarden pot met yoghurt te breken op het feest Janamashtami, zoals hier in Mumbai.
Een onbegrijpelijke rite, die echter wel een mooi plaatje oplevert.

Boem!

Wie kent niet de verkeersregel: rechtdoor op dezelfde weg gaat voor.
Vanmorgen om negen uur overkwam het mij weer!
Ik steek een voorrangsweg over en de mij tegemoet komende auto slaat linksaf en duikt dus met grof geweld in mijn linker portier. Nog voordat die auto zich in  mijn auto boort kijk ik in het verschrikte gezicht van de dame achter het stuur. "Ja hoor, het zal weer eens niet een vrouw zijn!", roep ik en tijdens de klap die volgt veroordeel ik mijzelf als foute seksist.
Evengoed is het nu de derde total loss die mij overkomt omdat het bewuste verkeersregeltje zo slecht wordt nageleefd. Onder wat voor onheilsgesternte ben ik geboren?

Vraag 134

Marathonrups

Vanuit mijn ooghoek zag ik een klein groen streepje aan de voet van een vijfentwintig meter hoge beuk.
Ik stopte de auto, stapte uit en ontdekte een dapper rupsje dat zich langzaam (misschien voor een rups wel heel snel) omhoog bewoog. Nu vraag ik mij af, zou hij ooit boven zijn gekomen en zouden de beukenblaadjes wel op zijn menu staan?

Cantharellen

Precies een maand geleden kocht ik cantharellen in de hallen van Narbonne.

Vandaag hoefde ik ze niet te kopen, maar oogstte ik een maaltje voor de omelet van vanavond.

Voordat ik over mijn openheid weer discussies krijg over mijn bijdrage aan het uitroeien van deze paddestoel: ik heb slechts tien procent geplukt van wat er op deze plaats stond. En overigens, als je een bijdrage wilt leveren aan de toename van paddestoelen: stop de bioindustrie!

Leuk weetje dat er een maand tussen oogstbare cantharellen in de Montagne Noire zit en de Veluwe.

Vraag 133

Aandeelhouders

Toen ik de zaal met aandeelhouders in keek, dacht ik even dat ik mij in de foyer van een bejaardenhuis bevond. Louter oudere mannen in demi-kostuums en flink gekapte dames, met een modebeeld uit de negentiger jaren. Toen de vergadering was uitgezeten, de hapjes en de drankjes en de rondleiding door het bedrijf waren geconsumeerd, kwam de highlight of the day: het presentje voor de aandeelhouder! 

Elk jaar wordt er uit de catalogus van een relatiegeschenkenfirma iets uitgezocht van rond een tientje. Een paraplu, een reiswekkertje of een zaklamp, altijd voorzien van het bedrijfslogo. Vaak bezoeken deze bezoekers meerdere vergaderingen op een dag en ik stel mij voor dat ze van elk beursgenoteerd bedrijf slechts enkele aandelen bezitten en zodoende meer in de relatiegeschenken zitten dan in aandelen. Het is vooral de gretigheid waarmee het aandenken werd gescoord wat mij verbaasde en hoe vaak er niet werd gebedeld om meerdere exemplaren, omdat zij er ook een voor die-en-die willen hebben.

"Hebben" daar gaat het vooral om. Is het niet de winst van het aandeel, dan wel de winst van prullaria. Met al die rotzooi in huis hoop ik maar dat ze ruim zijn behuisd.

Als ik nu bedenk dat het welzijn van de wereld zo langzamerhand veel meer wordt bepaald door de nervositeit  van die hebzuchtige aandeelhouders dan door het stemgedrag van de kiezers, dan bevinden we ons op een historisch moment in de geschiedenis!

Marcus 8:36

Ik was gewaarschuwd dat hij stervende was.
De volgende dag, vandaag, op de fiets naar hem toe.
Het is ruim twee maanden geleden dat ik voor het laatst met hem had gesproken. Dat was nu niet meer mogelijk, van ons tweeën was ik de enige die sprak.
Dus praatte ik maar over van alles en nog wat.
Ik vertelde hem onder andere dat ik wel wist dat hij nog leefde, maar dat ik niet wist of hij mij verstond....net zoiets als geloven in God....al geloof je, dan weet je nog niet of er wel naar je geluisterd wordt.
Zijn ademhaling werd langzamer.
Ik keek eens om mij heen.
Daar lag zijn Nikon van zeker zevenduizend euro's, daar zijn ipad en iphone, daar stonden zijn manshoge elektrostatische speakers, een salontafel vol afstandsbedieningen, hij was omringd door moderne elektronica.
"H. je bent een echte gadgeteer, vous êtes gadgeteux!", zei ik met een knipoog tegen hem, "daar lig je dan, omringd door alles wat je zo graag wilde hebben en nu knijp je er tussenuit".
Ik dacht aan het opschrift op het kruisbeeld voor de pelgrimskerk van Thierenbach.
Hij stopte met ademhalen ..... hij stierf.
Ik sloot zijn ogen.
Vredig, negenenzestig jaar, te jong, maar vredig.
En zijn ziel nu onbewaakt,
Zal op eigen wieken zweven,
Om in het wonder van de nacht
Innig en oneindig lang te leven!