Vijgen

Vandaag was de eerste grote vijgenoogst in de moestuin.
Ongeveer een maand geleden gaf de tuin de eerste vijgen, maar nu barst het van de rijpe vijgen.
Aangezien er niet meer tegenop te eten is en je de vruchten nog geen dag kunt bewaren bij de huidige temperaturen zaten de vijgen een uur na de pluk al gevangen achter glas.

Vraag 176

Koters

Nieuwe ouders.
Trotse ouders.
Moderne ouders en digitaal ontwikkeld.
Met Twitter en Facebook communiceren ze met de buitenwereld over hun binnenwereld.
"Vind ik leuk".
Nieuwe ouders hebben nieuwe kinderen die ze graag aan de buitenwereld tonen.
Fotootje van kindje hier en fotootje van kindje daar.
Eenmaal op het digitale web blijft die foto daar tot het einde der tijden rondzwerven.
Van mij bestaat een foto in mijn blootje op een schapenvachtje.
Gemaakt door een vakfotograaf in zijn atelier.
Mijn ouders lieten hier zo'n twintig afdrukken van maken en verdeelden die onder familie en goede kennissen. Zodoende circuleert deze foto niet in een of ander pedofielen-netwerk.
De familiekiekjes werden, voorzien van onderschriften, in een album geplakt en spaarzaam getoond.
De nieuwe ouders zouden zich bewust moeten worden dat hun kind weliswaar hun kind is, maar dat het ook een wereldburger is die je verstandig dient groot te brengen tot zelfstandigheid.
Dat houdt dus ook in dat je zijn privewereld niet op straat moet gooien, maar zijn leven strikt privé dient te houden.
Ik denk dat menig kind, later als volwassene, ongelukkig zal zijn met al dat beeldmateriaal dat dankzij zijn ouders van hem op het internet circuleert zonder dat hij daarvoor toestemming gaf en waardoor zijn leven geheel is te reconstrueren: "Vind ik niet leuk!"

Tropische regen

Vraag 175

Bouleswedstrijd

Twee keer per jaar wordt er op het plein voor mijn deur een jeu de boules toernooi georganiseerd.
Tijd om te participeren.
In verband met de hitte hadden mijn teamgenoot en ik verwacht en gehoopt dat we snel uitgeschakeld zouden worden.
Niets was minder waar en voor ons doen speelden we de sterren van de hemel en haalden de halve finale.
Maar dan ontmoet je de echte profi's en is het gauw afgelopen.
Vanavond feestvieren!

Groepsfoto

De muur in de gang bedekt zich met groepsfoto's.

Mensen die zich lang geleden lieten fotograferen ter gelegenheid van een huwelijk, een jubileum, een communie, een laatste schooldag. 

De foto's zijn zo oud dat er waarschijnlijk geen levend mens meer op staat afgebeeld.

Allemaal hun mooiste kleren en hun vriendelijkste gezicht aangetrokken.

Een beetje vals dus.

Dat vind ik het aantrekkelijke van een groepsfoto, die valsheid: niets is zoals het lijkt!

Antennelibel

Als een kleine antenne zit het vrouwtje van de vuurlibel op een strootje.
Het is een plek waar ik dagelijks langs loop, de amandelboom op het hoogste punt van mijn dagelijkse wandeling.
Meestal is hier niet meer te zien dan wijngaarden en het uitzicht over de Pyreneeën.
Maar vandaag dus libellen.
Honderden tegelijk vergaderen onder de amandelboom.
Het is vandaag boven de 35°C.
Zou dat te warm zijn voor de vuurlibel? Als er een soort is die daar goed voor is aangepast dan is het deze wel.
Normaal wijst hij in de hitte met zijn achterlijf naar de zon, waardoor hij minimaal beschenen wordt door de hete zonnestralen.
Maar vandaag libellenoverleg.
Onder de amandelboom.
Honderden.
Vreemd.

Vraag 174

Craquelé

Het is inmiddels acht jaren geleden dat ik de luiken van de bibliotheek heb geschilderd.

Een heel werk, afbranden, schuren, gronden en plamuren, schuren, gronden, schuren en aflakken.

Inmiddels heeft de zon z'n sporen weer achtergelaten.

Craquelé.

Een prachtig woord en ook prachtig om te zien.

Glaswerk, schilderijen, maar vooral mensen die een beetje craquelures hebben winnen vaak aan schoonheid.

Gisteren bladerde ik door de laatste Vogue.

Prachtige mensen in nog mooiere kleren, behangen met onbetaalbare juwelen, damestasjes voor de prijs van twintig gevulde hutkoffers en nergens een craquelure.

Voor wie is zo'n blad, wie wordt gelukkig van al dat moois?

Ik wandel naar de bakker en groet en word begroet.

Bonjour Etienne (88 jr.).

Ça va Robert (92 jr.)?

Salut Babé (84 jr.).

Hé Daniel (85 jr.).

Allemaal getekend door de tijd.

Bij mijzelf herken ik ook een toename van barstjes en ik voel mij telkens een beetje dichter bij mijn dorpsgenoten.

Wat zouden zij van de Vogue gevonden hebben?

Connerie!

Vraag 173

Bij jezelf beginnen heeft geen zin

Wat ik voor de bevrediging van mijn behoeften nodig heb, is goed.
Wat daar bovenuit gaat, is ten overvloede en dus fout.
Deze zin las ik in een blog dat gewijd was aan het "probleem" luxe en hoe gaan we hiermee om. 
Diverse citaten uit het boekje De keerzijde van de economische medaille van H. Krijnen werden aangehaald.
Bij het lezen hiervan ga ik mij bijna een beetje schuldig voelen tot ik aan het einde de gebruikelijke oplossing verneem: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Het is de oplossing die talloze gespreksgroepjes opperen nadat zij een avond lang getobd hebben over economische groei, luxe, spilzucht. Er wordt opgeroepen tot matiging, eerlijk delen, duurzaamheid.
Onder het genot van een kopje Max Havelaarkoffie en een volkorenkoekje worden de problemen verkend en conclusies getrokken: verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Ik vind dat toch zo'n ongelofelijke dooddoener.
Grote onzin.
Waar in de geschiedenis is de wereld verbeterd doordat iemand bij zichzelf begon?
Ik zou geen moment kunnen aanwijzen.
Er wordt wel gesteld dat de aanleg van het rioolsysteem de grootste zegen voor de beschaving is geweest.
Is de wereld hierdoor verbeterd? Was het een initiatief van iemand die bij zichzelf begon?
Het resultaat was dat de wereldbevolking sterker kon groeien en daarmee ook de consumptie van de aarde zelf.
Als soort is de homo sapiens een weg ingeslagen waarvan zij pas zal afwijken als het zichtbaar is dat deze doodloopt.
Tot dat moment zal de wereldbevolking enkel toenemen inclusief de onvermijdelijke toename van CO2.
Milieuconferenties, oproepen tot matiging, verhoging van belastingen als sturend mechanisme en de tobberige huiskamergroepjes zullen hieraan niets veranderen.
Soorten komen en soorten gaan.
Het is duidelijk dat bijvoorbeeld de neushoorn al op die doodlopende weg terecht is gekomen. De paar exemplaren die in dierentuinen leven hebben niets van doen met hun uitstervende soortgenoten, het zijn levende dodo's.
In die zin vraag ik mij af of wij uiteindelijk ook in een dierentuin terecht komen of zitten we er al in?
Het kenmerk van de wereld is dat zij zich niet laat verbeteren, maar dat zij is zoals zij is!

Tomatenwerk

De keuken is in een dampend laboratorium veranderd.
Uit de moestuin rollen nu kilo's tomaten naar huis om daar verwerkt te worden tot ingedikt sap zodat we de komende winter nog eens af en toe kunnen genieten van die heerlijke smaak van in de zon gerijpte tomaten. De dorpelingen beweren overigens dat mijn tuin tot eind december tomaten zal blijven geven.

Bramen

Dit voorjaar plantte ik een paar bramenstruiken in de moestuin.

Er zitten vier bramen aan. 

Een foute actie dus.

Immers overal tussen de wijngaarden staan de wilde bramen op mij te wachten. 

Inmiddels heb ik meer dan vijf kilo geplukt en tot bramensap verwerkt.

Nu nog griesmeelpudding........

Zin

Het mechanisch wereldbeeld van Isaac Newton zorgt er al driehonderd jaar voor dat de westerse mens is vervreemd van het begrip zin.

Als het universum een uurwerk van Newton is en de mens een microbe van het toeval dan is het begrip zin niets anders dan een pijnlijk detail.
En in een dergelijk universum is een biologische microbe, zoals ik, volkomen te verwaarlozen. Het uurwerk tikt zonder mij verder. Het loopt wellicht nog beter.
Maar tegenwoordig weten we dat Newton slechts de oppervlakte van de werkelijkheid licht heeft beroerd. Het universum is geen onveranderlijke machine; het is een hart.
Een levend hart dat uitzet en weer samentrekt, dat oneindig groeit, waarna het onverklaarbaar krimpt.
En zoals alle harten zit het vol geheimen en mysteries, vraagstukken, avonturen en verandering.
Slechts één ding is onveranderlijk: de hoeveelheid massa en energie.
Wat ooit heeft bestaan, blijft eeuwig bestaan, ook al is het in een nieuwe en andere vorm.
Ieder deeltje in mijn lichaam is dus net zo eeuwig als het wereldruim.
Maar het unieke van juist deze hoop deeltjes is dat hij weet dat hij bestaat.
Ik heb een bewustzijn.
Ik ben ervan overtuigd dat de zin juist daarin verborgen ligt, in het bewustzijn.
Ik weet niets van de vorm en niets van de inhoud ervan - of zin een vergelijking is of een gedicht, een lied of een sprookje - maar ik weet dat zin bestaat ..... ergens.

Uitgedetermineerd

Bij mijn zoektochten naar Kalketrip struikelde ik steeds over een plantje waar ik maar geen naam bij kon vinden.
Als Nederlander ben ik gewend dat de flora van Heukels altijd uitkomst biedt. Ook al staat het door mij gezochte plantje er niet in, met de determineersleutel kom ik meestal zover dat ik dan kan overstappen in een van mijn Franse flora's en zo de oplossing vindt.
Echter bij deze plant lukte mij dat steeds niet en ik bleef maar ronddolen in het hoofdstuk asteraceae.
Dus nu moest mij de kortgeleden Flore Forestiere Francaise deel 3 uitkomst bieden.
En jawel, op pagina 961staat de oplossing van de sleutel: Staehelina dubia.

Hier wordt deze plant de witte rozemarijn genoemd  (maar dan moet je wel iemand tegenkomen die hem herkent). Een liefhebber van een droog en heet klimaat en dus ontbreekt hij in de Nederlandse flora's.
Ik ben nu wel zo'n beetje uitgedetermineerd.
De dagelijkse hitte zorgt dat de meeste planten nu aan het afrijpen zijn en de zaadvorming is bijna voltooid.
Tijd om te oogsten, bramen, vijgen, amandelen etc.

Vraag 172

Kalketrip

Tijdens het determineren van Travalera bladerde ik in de flora langs allerlei onbekende soorten.
Dus behalve zoeken naar een naam voor het op dat moment onbekende plantje, zie ik zodoende meer plantensoorten voorbijkomen die mij nog onbekend zijn. Ik spiek dan telkens of er hiervan soorten bij zijn die in deze streek voor kunnen komen.
Kalketrip Centaurea calcitripa is zo'n soort.
Zoekt en gij zult vinden.
Tussen de schriftelijke en feitelijke waarneming hebben 50 dagen gezeten.
Gisteren wandelde ik door een bosje, bovenop een kalkplateau.
Niet ver daar vandaag zijn deze week de jaarlijkse archeologische opgravingen van dinosauriërs begonnen.
Langs mijn wandelpad zag ik in de verte een forse bolvormige plant met lichtroze bloemen, "Als dat geen Kalketrip is", dacht ik bij mijzelf.
Dubbel leuk is dan zo'n vondst te doen van een plant die in Nederland ernstig is bedreigd en daarom logischerwijs op de Rode Lijst is geplaatst en hier ook niet veelvuldig voorkomt.
Kijk, daar wordt ik nou gelukkig van!

Gelukkig

Mij bereiken vreemde berichten.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Dat de beslissing om huis en haard te verlaten een faux pas zou zijn.
Dat mijn huwelijk met madame L. op de klippen aan het lopen is.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik somber en zwartgallig ben geworden.
Dat ik niet langer along the sunny side of the street flaneer.
Dat ik mijn vaderland en alles wat ik er achterliet mis.
Dat ik treur om dit gemis.
Het spijt mij dat ik deze speculanten teleur moet stellen.
De zon staat stralend aan de hemel, een koele rosé vult het glas.
Wat ik blog is een moment, soms een reflectie, soms een experiment, soms een provocatie, soms een observatie, maar altijd iets dat ik zelf wil bewaren.
Ik ben vergeterig.
Ik ben bewaarderig.
Stapels knipseltjes waarvan  ik later niet begrijp waarom ik heb geknipt, opgeborgen, bewaard.
Boekjes vol opstellen, waarvan ik later denk heb ik dat opgesteld?
Het spijt mij dat ik moet zeggen dat ik gelukkig ben.
Maar.....
Geluk geen blijvende situatie.
Er moet altijd moeite voor worden gedaan.
Geluk steekt vaak in kleine momenten, in kleine dingen.
Er moet worden gezocht en gevonden.
Maar ik ben gelukkig met de keuzes die ik heb gemaakt.
Ik ben gelukkig met de plaats waar ik leef.
Ik ben gelukkig dat ik niet alleen ben maar dat ik madame L. nog altijd mijn geliefde is.
Ik ben gelukkig omdat ik geen reden heb tot ongelukkig zijn.
Maar.....
Dat betekent niet dat ik vierentwintig uur per dag loop te stralen.
Heinrich Heine dichtte weliswaar:
Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Dass ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Maar dat betekent niet dat hij een somber baasje was.

Zo vergaat het mij ook.

Dat ik soms redelijk sombermakende beschouwingen publiceer, moet geen aanleiding zijn om mij, of mijn huidige situatie te gaan psychologiseren met als conclusie dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Ik heb mijn  allerlaatste functioneringsgesprek achter de rug.
Ik laat het hierbij en kom er niet op terug.

Ben ik duidelijk geweest?

Mooi, dat maakt mij gelukkig!

Glimworm

Alle dagen schijnt de zon, alle dagen is het warm.
Niets bijzonders hier, het is immers zomer
Dat betekent dat het landschap langzaam geliger wordt, veel planten verdorren nu door de hitte en de droogte. Echter gelukkig zijn er ook weer soorten die hierdoor juist goed gedijen.
Overdag is er nu het gekrijs van de gierzwaluwen en 's avond het roepen van de uilen.
En af en toe is er het groene licht van glimwormpjes!