Vraag 257

Starbucks

Het probleem van smaak is referentie.
Een goede cognac, is die te vergelijken met een goede cognac van 100 jaar geleden?
Is een lekker gekookt kippeneitje, net zo smakelijk zoals het eitje van 100 jaar geleden?
Is Goudse half-belegen vergelijkbaar met die van 100 jaar geleden?
Zijn het niet de voedselproducenten die meer en meer mijn smaak gaan bepalen en manipuleren?
Hier moest ik aan denken toen ik deze week las dat Starbucks van plan is om zich ook in Italië te vestigen.
Starbucks: met hun verschroeide koffiebonen, hun aanbod met honing- en vanillearoma's in hun te grote koffiebekers.
Godbetert . . . Starbucks in Italië!
Ik houd van koffie, of beter, van goede koffie.
Ik koop mijn bonen ongebrand, bij een handelaar die de wereld afzoekt naar de smakelijkste arabica's.
Thuis brand en melengeer ik deze bonen zelf.
De koffie die ik drink is nooit langer dan twee dagen ervoor geroosterd.
Ik ben geen snob!
Ik weet echt wel iets van koffie, ik ben geen snob en geloof mij: Starbucks heeft niet alleen de kleur van shit . . . .
Wie weet zien we straks in Milaan, Rome en Napels de snelle juppen interessanterig met een koffiebeker van Starbucks door de stad lopen. Met een laptop onder de oksel en met een gezicht van "Kijk mij eens druk en onmisbaar zijn.....  Kijk naar mij, ik ben net een Amerikaan!
Nee, ik heb geen tijd om rustig van een espresso te genieten in een lokale coffeeshop, ik ben immers net een Amerikaan!".
Ooit opende McDonald een hamburgertent op de Boulevard St.Michel in Parijs. In dit restaurant at ik mijn eerste en laatste hamburger. Ik stond versteld van de slechte smaak van brood, saus en vlees en ik was ervan overtuigd dat deze keten geen vaste voet op Franse bodem zou krijgen.
Welnu, nergens ter wereld, buiten Amerika zelf, worden inmiddels zoveel hamburgers gegeten als in Frankrijk. Elke dag gebruiken meer dan 1 miljoen Fransen de maaltijd binnen de muren van een McDo of een vergelijkbare keten
De strijd tegen het slechte eten, la mal bouffe, wordt nu op de Franse scholen met extra onderwijsuren in smaakontwikkeling gestreden. Wie rondkijkt in Frankrijk ziet echter dat die strijd helaas is verloren.
Nu maar hopen dat Italië van goede smaak blijft getuigen . . VIVA BARISTA!

Vraag 256

Lappenmand

Ruim een jaar geleden maakte ik een armbeweging die een behoorlijke pijn  in mijn schouder veroorzaakte.

Ik zal wel iets hebben verrekt dacht ik bij mij zelf.

In de loop van de tijd werd deze pijn telkens iets venijniger en tenslotte belandde ik ermee op het spreekuur van mijn huisarts.

Ik geloof dat het voor het eerst was dat ik hem, na een eerste kennismaking, voor een kwaaltje kwam raadplegen.

Dat was in januari dit jaar.

Sindsdien zijn er röntgenfoto's. arthrographieën en arthroscans van mij rechterschouder gemaakt.

Er bleek een pees ingescheurd te zijn.

Het vooruitzicht was dat mijn schouder geopereerd zou moeten worden.

Gezien de ervaring die mevr. L. hiermee had opgedaan zag ik enorm op tegen enige vorm van chirurgie.

Stel je voor, na de operatie zou mijn rechterarm meer dan zes weken onbeweeglijk gefixeerd moeten blijven en manueel gezien ben ik hartstikke rechts, geen autorijden, geen moestuin onderhouden, niet schrijven.

Ik kreeg de keus: opereren of niet. 

Als ik mij goed zou ontzien en trouw de fysiotherapeut blijf bezoeken (ja dokter!), dan zou er een grote kans zijn dat mijn schouder zichzelf heelt.

Voor mij een eenvoudige keus, geen operatie . . . . . maar ik blijf nog wel even in de lappenmand.

Vraag 255

Winterwarmte

Ik zit er weer warmpjes bij.

De winter is nog niet afgelopen en nu al ben ik voorbereid op de volgende.

Nooit eerder heb ik zoveel moeten zagen om vijf stères hout naar binnen te krijgen

Gisteren werd ik ongevraagd door de buurman geholpen en acht uur lang ronkten er twee moterzagen waardoor bijna al het hout in een dag was kort gemaakt. 

Vandaag het laatste beetje hout binnen gestapeld en de boel aangeveegd.

Ik denk dat dit echt de laatste keer is geweest dat ik zelf mijn stookhout heb verzaagd.

Ouder worden is ook berusten geloof ik . . .

Platanen snoeien

Meestal ergens tussen de vijf en tien jaar worden platanen gesnoeid. 

Aangezien ook in mijn dorp de mentaliteit van de plattelanders steeds meer aansluiting vindt bij die van de stedeling wordt er tegenwoordig steeds eerder gesnoeid: je hebt dan immers minder last van stuifmeel in het voorjaar en minder vruchtpluis aan het eind van de zomer en minder bladval in de herfst,  

Ja een mens vindt altijd wel wat om te klagen. 

Zelfs heb ik horen klagen dat er zoveel mussen in de bomen zitten die op het dak van de auto's poepen,; het moet niet gekker worden!

Wel, gisteren en vandaag waren dus de platanen voor mijn huis aan de beurt om gekortwiekt te worden.

Het bruikbare snoeihout was door de gemeente per inschrijving te koop aangeboden.

Mevrouw L. wilde graag dat ik een bod uitbracht terwijl ik wilde het hout helemaal niet hebben. 

Het bestaat namelijk voor het grootste gedeelte uit takken, dunner dan 5cm. 

Dat betekent veel gesleep, gezaag en gestapel.

Ik bracht dus een onwaarschijnlijk laag bod uit in de verwachting en de hoop dat hout mij niet zou worden toegewezen.

Tot mijn verrassing bleek ik de enige te zijn die een bod had uitgebracht. 

Ik kon dus op maandagmorgen meteen aan de bak om al het hout van het plein voor mijn deur te slepen.

Onderwijl kreeg ik een goede inkijk in hoe hier dit zaagwerk werd uitgevoerd. 

Werkelijk alles vloekte met de veiligheidsvoorschriften die ik in NL altijd toegepast zag worden. 

Geen veiligheidshelm, -bril, -handschoenen, -schoenen of veiligheidskleding en ook geen gehoorbescherming. 

Verbazingwekkend!

Nooit meer Duracell

Vandaag wordt begonnen met het snoeien van de platanen voor mijn huis, dus ik dacht hiervan een time-lapse-filmpje te maken. Toch even controleren of er nog batterijen in het toestel zitten en jawel. Drie van een goedkoop merk en één Duracel. Met de goedkope batterijen was niets aan de hand, ze hadden zelfs nog voldoende lading. Echter de batterij van het merk waarin ik altijd zoveel vertrouwen had, mede onder het motto wat duurder is zal toch ook beter zijn, was flink aan het oxideren en verloor deels zijn inhoud. Een geluk dat het interieur van de camera nog niet was aangetast door het zuur. 

Les: Nooit meer Duracell want dan weet je het wel!

Einde jacht

Na vier en een halve maand sluit over vier dagen de jacht in mijn departement.
Er zijn weer volop lege patronen in de velden te vinden, getuigen van het jachtplezier.
Ik blijf het, niet alleen als jager, onbegrijpelijk vinden dat er nog altijd zulke kneuzen rondlopen die het verdommen hun afval mee naar huis te nemen.
Onbegrijpelijk.

Divine nine

          

Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was. 

     

Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.

Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.

Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.

Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.

Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.

Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is. 

En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan. 

Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen:

Pilaarheilige

Het is een zonnige stranddag.
Het is twintig graden.
Bovenop een heuveltje staat een grote zilverreiger.
Hij kijkt op mij neer.
1600 Jaar geleden zat in Syrië een man op een pilaar.
Simeon was een monnik met autistische trekken die zich uit de samenleving had terug getrokken.
Een klooster was hem te druk en hij verkoos het om op een pilaar te gaan zitten.
Dat maakte hem beroemd en zijn fans kwamen hem in groten getale opzoeken.
Dit dwong Simeon tot het verhogen van zijn pilaar.
Zo vergrootte hij zijn afstand tot zijn volgers.
Ik weet nog dat er in Nederland veel ophef werd gemaakt als er een zilverreiger werd waargenomen.
Het leidde tot ophef onder de vogelaars die zich met hun camera's in aanslag richting vogel bewogen.
Allemaal voorbij. Het is nu een bijna ordinaire verschijning in het polderland.
Dit geldt voor veel rare vogels die uiteindelijk gewone vogels zijn geworden.
Ik ben de vogel tot een tiental meters genaderd.
Hij beschouwt zijn heuveltje een pilaar te zijn en vliegt niet weg.
Ik ben het die deze plek verlaat.

Tijm

De natuur is vroeg dit jaar.
In Nederland heeft de ontwikkeling van de natuur een voorsprong.
Ik vraag mij dan af of je iets wint met die zes weken of juist verliest.
Dit stond ik mij vanmorgen af te vragen toen mijn oog op bloeiende tijm viel.
Dit is tien weken vroeger dan gebruikelijk.
Omdat ik alle jaren bloeiende tijm pluk voor de keuken komt mij deze vroege bloei niet uit, want daarbij hoort een pittig zonnetje om dit kruid te drogen.
In dit geval verlies ik dus iets met deze vroege bloei geloof ik.

Drie dwaze dagen

Gisteravond ontvingen we een overlijdensbericht.
Vandaag gewandeld door Girona.
Veel gezien en veel bekeken.
Onderwijl spraken mevr. L. en ik over de planning voor de komende dagen.
We besloten de hond in de kennel te laten en morgen naar Nederland te vertrekken met een overnachting in de buurt van Metz.
Doorrijden naar NL en twee nachten boeken in een hotel bij Loenen.
Op zaterdag naar de begrafenis en zondag de 1300km in een ruk naar huis te rijden.
Nu hopen dat er geen sneeuw of regen komt.

De Schepping

Ineens stond ik ervoor.
Helemaal alleen en had alle tijd en rust om het geweldige Tapijt Van De Schepping in de kathedraal van Girona te bekijken, te lezen en te bewonderen.
Het meet bijna 4 bij 5 meter en komt uit de 11de eeuw.
Ik leerde dit tapijt kennen door de lessen kunstgeschiedenis op het Grafisch Lyceum, 50 jaar geleden.
Ik herinner mij het gezien te hebben als een  projectie middels een epidiascoop uit een boek. Het was een kopie van dit tapijt. Maar zeker weten doe ik het niet.
In elk geval is het leuk om een vast gezet beeld in je herinnering te toetsen aan de werkelijkheid: echt is mooier . . . veel mooier!

Met wat gezoek op internet vond ik deze kopie van het originele wandtapijt. Er is behoorlijk wat bij gefantaseerd en alles lijkt wat strakker: echt is mooier . . . veel mooier!

Kattenrestaurant

In het zuiden van Europa gaat men over het algemeen wat minder zachtzinnig om met vee en huisdieren dan in Noord-Europa. De grote hoeveelheid plaatsen waar het stierengevecht wordt getoond is schrikbarend hoog. Catalonië is hierop een goede en hoopvolle uitzondering.
Een ultieme vorm van dierenliefde kwam ik vanavond tegen in Begur.
Op diverse plaatsen in dit stadje staan kattenrestaurants.
Onder een afdakje staan een bakje water en een bakje kattenvoer: beide keurig gevuld!
Ik wist niet dat er zoiets bestond, laat staan dat ik verwacht had het in Spanje tegen te komen.
Rare jongens, die zuiderlingen.

Jarig

Het is de verjaardag van mevr. L., mijn liefde.
Vorig jaar nam ik haar mee naar de Provence, vandaag ontvoer ik haar naar Begur in Spanje.
In Collioure was de stop voor de lunch gepland.
Dat het kil en bewolkt zou zijn was niet gepland, maar je moet het weer nemen zoals het is.
Tijdens de rit naar het zuiden volgden we de kust en gelukkig zagen we de zon achter de wolken vandaan komen.
In Spanje voelen wij ons altijd heel ver van huis.
Dat heeft niets met de afstand te maken, maar alles met de taal. Als je de taal niet machtig bent, verandert alles in het Chinees.
Gelukkig was de gérant van het hotel, een Marokkaan die vloeiend Frans sprak, een hele geruststelling.
Echter 's avonds, in een restaurant waren we weer geheel verstoken van een vlotte communicatie. Tot het laatste moment is het altijd een verrassing of het uitgeserveerde eten in de buurt komt van wat we dachten besteld te hebben.
Maar alle keren hebben we de vinger op de juiste gerechten gelegd en alles was prima.

Altijd groen

Alles went.
Toch niet alles.
Natuurlijk vallen in de herfst de bladeren van de bomen.
De platanen en populieren zijn kaal.
Toch als ik om mij heen kijk in dit dennenbos is alles nog groen.
Ik zie het dagelijks en het valt mij nog maar soms op dat ik midden in de winter door een groen bos wandel.
Als alles went wordt alles gewoon.

2016

Traditie

Deze maand heb ik vaak gehoord dat we trots en zuinig op onze tradities moeten zijn.

Zwarte Piet wordt opgevoerd als een eeuwenoude traditie evenals het het afsteken van enorme hoeveelheden vuurwerk op de laatste dagen van het jaar. Ik vraag mij af hoe oud of hoe jong die tradities wel niet zijn. In elk geval houd ik mij er niet mee bezig.

Ik heb mij vanavond onledig gehouden met mijn kleine traditie: oliebollen bakken!

Mis

De eerste kerstbomen liggen al weer langs de weg.
De vuilnisbakken puilen uit van cadeauverpakkingen en champagneflessen.
De dagelijkse beslommeringen worden weer opgenomen als voorheen.
Dit betekent ook dat de jaarlijkse religieuze explosie alweer is overgewaaid.
Even een stampvolle kerk op kerstavond en de rest van het jaar komt daar bijna niemand meer.
Nu nog oud en nieuw en alle gekte is weer voorbij.

Hier in Frankrijk is er een discussie of een kerststal in het gemeentehuis getoond mag worden. De scheiding tussen kerk en staat is hier iets consequenter geregeld als in Nederland. Het zijn de burgemeesters van het Front National die de christelijke symboliek maar al te graag willen tonen onder het motto dat dit een onderdeel van de Franse cultuur is en dus gekoesterd moet worden.
Vreemd, dat in Frankrijk, de bakermat van de verlichting, bijgeloof nog invloed kan hebben.

Er is nooit enig bewijs geleverd dat er een God bestaat danwel ooit is geweest.
Het idee van een God zal in oeroude tijden wel uitgevonden zijn door een lui en sluw lid van een gemeenschap die opeens ging verkondigen dat hij het Licht had gezien. En aangezien zijn toehoorders graag wilden geloven kreeg hij direct een aantal volgelingen die in zijn onderhoud gingen voorzien waardoor deze profeet de handen vrij had om door te gaan met orakelen en zo werd er een kerk met een God geboren.
Wie ook maar iets weet van parapsychologie, komt tot de ontdekking dat alles op dit terrein uit illusie of brutaal bedrog bestaat. Maar de kans is ook groot dat men tijdens het bestuderen hiervan, door de parapsychologie wordt gegrepen en zelf gelovige wordt. Zo is de parapsychologie zelf ook niets anders dan een religie en dus zelf totaal niet geschikt om er een eventueel bestaan van God mee aan te tonen.

Een paar weken geleden zat ik koffie te drinken met een vriendelijk gezelschap in Den Bosch.
Ik had uitzicht op de kathedraal en zei tegen mijn buurman dat het toch bijna onvoorstelbaar was dat zo'n kostelijk bouwwerk zoveel eeuwen geleden werd opgericht. Hiermee bedoelde ik dat de gemeenschap van toen zoveel vermogen bijeen wist te brengen om zo'n kathedraal te laten oprichten. Mijn gesprekspartner begon over de piramides, constructies in het nabije oosten, over de Azteken en de Mayacultuur. Dat waren pas bouwwerken waarvoor echt geen verklaring gevonden kon worden, dus . . . Ik was verbaasd, maar wist direct: ik heb hier met een gelovige van doen, zeg maar een volgeling van Erich von Däniken en ik knikte instemmend.

West-Europa is snel aan het seculariseren. Ik constateer dat met enige tevredenheid. Het zijn denkende mensen die bewust het geloof van zich afschudden. Ik zie ook dat onze wereld niet in elkaar stort tijdens dit proces. De kerk heeft altijd voorspeld dat ongeloof zal leiden tot moreel verval. Dit is bijna een contradictio als je de moraliteit van die instituten zelf onder de loep neemt.
En ik? Afgelopen maandagavond ging ik naar de avondmis in mijn dorp. Ik trof er vier ontredderde dorpelingen aan: de pastoor was niet komen opdagen en wie moest nu de klok luiden?
Het lukte mij de computer die de torenklok bestuurt zo te programmeren dat weldra het klokgelui over het dorp klonk en zo tot kerkgang opriep. Nog enkelingen schoven de middeleeuwse kerk binnen en samen wachtten we op de komst van de pastoor. Na een half uur wachten sprak ik "Ite misa est!" Hiermee stemde iedereen in en na ons vertrek kon de kerk gesloten worden.
Benieuwd of hij volgend jaar nog open gaat.