Mei

Een nieuwe lente en een nieuw geluid 

Ik trek er met mijn hond op uit

Nu hoef ik niet meer alle dagen

Aan anderen om hulp te vragen.

Elk jaar in de maand mei neem ik Mei van Herman Gorter ter hand en probeer ik in dezelfde maand de 4381 versregels te lezen.
Ik loop momenteel, zoals dat heet bij de fysiotherapeut, twee maal per week. Telkens nam ik het versboek mee en las ik het gedicht tijdens de behandelingen.
Echter de Mei laat zich niet in vier uren lezen.
In totaal kostte het mij het ditmaal 14 uren.
Het was weer een genoegen, met opnieuw vele nieuwe ontdekkingen (met dank aan Willem Wilmink).

Ook muziek, toch?

Afscheid

Een paar jaar geleden kregen we nieuwe buren.
Een Iers echtpaar dat hier al een tijd een vakantiewoning bezat, besloot zich permanent in Frankrijk te vestigen.
Ik zeg een Iers echtpaar, maar hun hele leven woonden zij in Engeland.
Al snel raakten wij met hen bevriend.
Wij deelden immers hetzelfde: huis en haard verlaten om een droom te verwezenlijken.
Voor Engels sprekenden is het Frans een moeilijke taal.
Dus af en toe hielpen wij hen met (ver-)taalproblemen.
Het lukte hen ook na taallessen, niet om makkelijk met de lokale bevolking te communiceren.
Dit heeft niet meer dan twee jaar geduurd.
Zij kochten een huis in Ierland.
Nooit eerder woonden zij in dit land van hun voorouders, maar het schijnt dat Ieren een sterke band met hun vaderland houden.
In maart zouden zij vertrekken, maar een depressie maakte de reis onmogelijk.
Vele wandelingen heb ik met G. gemaakt om hem wat afleiding te bezorgen.
Dit heeft in de laatste drie maanden onze band hierdoor enorm versterkt.
Vanmorgen zijn ze vertrokken en laten een enorme leegte in mijn hart achter.
De band is verbroken en wat blijft is verdriet.
Maar ach, gaat niet alles voorbij?

Europees vogelkoor

Vannacht om drie uur begon op de radio de uitzending van Vroege Vogels.

Een bijzondere uitzending.
Van Moskou tot Cork in Ierland werd het ontwaken van zangvogels in de ochtend gevolgd.
Heel vaak memoreren mevrouw L. en ik het ontwaken van de vogels in het voorjaar toen wij nog op de Ugchelse Berg woonden.
Het was alsof een vloedgolf aan geluid om zes uur 's morgens de slaapkamer binnen denderde.
Vaak denken wij samen dat we dit gebeuren aan het overdrijven zijn; romantiseren!
Echter vanmorgen beleefde ik het allemaal weer opnieuw.
De werkelijkheid is nog gekker dan de herinnering; in een woorden overweldigend.
Ik kreeg er tranen van in mijn ogen; een geweldige uitzending!
Hier in Zuid-Frankrijk hoor ik 's morgens wat gepruttel van de Zwarte roodstaart, een Turkse tortel en een paar Mussen en een Hop.
Ook leuk, maar toch anders . . .

Democratisch feest = fiasco

Begin dit jaar ontving ik vanuit Nederland een bericht dat ik mij in kon schrijven voor het referendum betreffende de associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne. Over de zin en onzin van een referendum schreef ik op 10 november 2015 een blog onder de titel Vox populi.
Ik heb mij toen tegen mijn zin ingeschreven omdat ik geen idee had hoe de stemming zou gaan uitpakken.. Uiteindelijk heb ik toch de moeite genomen om te stemmen en stuurde ik mijn stembiljet in.
De uitslag dat iets meet dan 30% van de stemgerechtigden is gaan stemmen en dat een kleine meerderheid hiervan tegen het verdrag heeft gekozen is hooguit interessant en bevestigd mijn mening dat referenda grote flauwe kul is.
Alle democratisch gekozen regeringen van Europa hebben ingestemd met het verdrag.
Tevens heeft ook het democratisch gekozen Europese parlement zijn goedkeuring gegeven.
Nu zegt een miniscuul groepje Europeanen dat het verdrag van tafel moet of moet worden aangepast.
Europa heeft 508 miljoen inwoners en 2.5 miljoen  Nederlanders verwachten dat zij nu even de dienst gaan uitmaken. 
Ik heb horen zeggen dat de uitslag van het referendum een feest voor de democratie wordt genoemd.
Ik zou zeggen een duur feestje dat een hoop centen heeft gekost en niets zak opleveren.
Soms denk ik wel eens dat Nederland een beetje de weg kwijt is.

Nu maar hopen dat is september Rutte weet waar de doofpot staat!

Weerhuisje 2

Gezocht en gezocht naar de weerhuisjes die ik een paar dagen geleden langs de weg buiten het dorp heb gevonden en gefotografeerd. 

Ze leken onvindbaar en meerdere dagen ben ik teruggegaan om te zoeken, want ik kon mij niet voorstellen dat ze volkomen verdwenen zouden zijn.
Tenslotte, op zes april vond ik de weerhuisjes terug. Ze waren vgeheel ingedroogd tot kleine, bruine balletjes, amper 2 cm groot.
Gisteren een filmpje gemaakt om te kijken hoe snel zo'n paddenstoel op vocht reageert.
In een kwartier ontvouwt hij zich en het opnieuw opvouwen duurt vier keer langer.
Ook weer ontdekt!

Hop voor de deur

Weerhuisje

Vreemde bouwsels in de berm.
Even door de knieën om deze dingen nader te bekijken.
Op het eerste gezicht aardsterren, maar voor mij hele vreemde.
Na enig determineren met Mycokey kwam ik er achter dat ik Weerhuisjes (Astraeus hygeometricus) had gevonden. Een zeer zeldzaam voorkomende paddestoel, die in Nederland op de rode lijst is geplaatst. Dus ook even googelen of deze paddestoel ook in Frankrijk is beschermd. De enige informatie die ik kon vinden betrof de typisch Franse mededeling: niet eetbaar!
Daarnaast geven de zoekwoorden weerhuisje+paddestoel ook de volgende info:

Vraag 258

Zoldervloer

Van de zolders, was er altijd nog een die niet betegeld was.
In de afgelopen tien jaren heb ik mijn best gedaan om elk tegeltje dat ik tegenkwam, te bewaren om deze zolder meer te beleggen.
De laatste tijd vond ik slechts heel soms een tegel en heb ik het idee dat ik nooit voldoende tegels bijeen zal sprokkelen voor een hele vloer.
Vandaag dus de hele tegelvoorraad gelegd, als een oosters tapijt in het midden van de zolder.
Hierna moet het omliggende (onbetegelde) vloeroppervlak met cement worden opgehoogd zodat ik de rest kan betegelen met kleine, zeskantige tegeltjes.

Vraag 257

Starbucks

Het probleem van smaak is referentie.
Een goede cognac, is die te vergelijken met een goede cognac van 100 jaar geleden?
Is een lekker gekookt kippeneitje, net zo smakelijk zoals het eitje van 100 jaar geleden?
Is Goudse half-belegen vergelijkbaar met die van 100 jaar geleden?
Zijn het niet de voedselproducenten die meer en meer mijn smaak gaan bepalen en manipuleren?
Hier moest ik aan denken toen ik deze week las dat Starbucks van plan is om zich ook in Italië te vestigen.
Starbucks: met hun verschroeide koffiebonen, hun aanbod met honing- en vanillearoma's in hun te grote koffiebekers.
Godbetert . . . Starbucks in Italië!
Ik houd van koffie, of beter, van goede koffie.
Ik koop mijn bonen ongebrand, bij een handelaar die de wereld afzoekt naar de smakelijkste arabica's.
Thuis brand en melengeer ik deze bonen zelf.
De koffie die ik drink is nooit langer dan twee dagen ervoor geroosterd.
Ik ben geen snob!
Ik weet echt wel iets van koffie, ik ben geen snob en geloof mij: Starbucks heeft niet alleen de kleur van shit . . . .
Wie weet zien we straks in Milaan, Rome en Napels de snelle juppen interessanterig met een koffiebeker van Starbucks door de stad lopen. Met een laptop onder de oksel en met een gezicht van "Kijk mij eens druk en onmisbaar zijn.....  Kijk naar mij, ik ben net een Amerikaan!
Nee, ik heb geen tijd om rustig van een espresso te genieten in een lokale coffeeshop, ik ben immers net een Amerikaan!".
Ooit opende McDonald een hamburgertent op de Boulevard St.Michel in Parijs. In dit restaurant at ik mijn eerste en laatste hamburger. Ik stond versteld van de slechte smaak van brood, saus en vlees en ik was ervan overtuigd dat deze keten geen vaste voet op Franse bodem zou krijgen.
Welnu, nergens ter wereld, buiten Amerika zelf, worden inmiddels zoveel hamburgers gegeten als in Frankrijk. Elke dag gebruiken meer dan 1 miljoen Fransen de maaltijd binnen de muren van een McDo of een vergelijkbare keten
De strijd tegen het slechte eten, la mal bouffe, wordt nu op de Franse scholen met extra onderwijsuren in smaakontwikkeling gestreden. Wie rondkijkt in Frankrijk ziet echter dat die strijd helaas is verloren.
Nu maar hopen dat Italië van goede smaak blijft getuigen . . VIVA BARISTA!

Vraag 256

Lappenmand

Ruim een jaar geleden maakte ik een armbeweging die een behoorlijke pijn  in mijn schouder veroorzaakte.

Ik zal wel iets hebben verrekt dacht ik bij mij zelf.

In de loop van de tijd werd deze pijn telkens iets venijniger en tenslotte belandde ik ermee op het spreekuur van mijn huisarts.

Ik geloof dat het voor het eerst was dat ik hem, na een eerste kennismaking, voor een kwaaltje kwam raadplegen.

Dat was in januari dit jaar.

Sindsdien zijn er röntgenfoto's. arthrographieën en arthroscans van mij rechterschouder gemaakt.

Er bleek een pees ingescheurd te zijn.

Het vooruitzicht was dat mijn schouder geopereerd zou moeten worden.

Gezien de ervaring die mevr. L. hiermee had opgedaan zag ik enorm op tegen enige vorm van chirurgie.

Stel je voor, na de operatie zou mijn rechterarm meer dan zes weken onbeweeglijk gefixeerd moeten blijven en manueel gezien ben ik hartstikke rechts, geen autorijden, geen moestuin onderhouden, niet schrijven.

Ik kreeg de keus: opereren of niet. 

Als ik mij goed zou ontzien en trouw de fysiotherapeut blijf bezoeken (ja dokter!), dan zou er een grote kans zijn dat mijn schouder zichzelf heelt.

Voor mij een eenvoudige keus, geen operatie . . . . . maar ik blijf nog wel even in de lappenmand.

Vraag 255

Winterwarmte

Ik zit er weer warmpjes bij.

De winter is nog niet afgelopen en nu al ben ik voorbereid op de volgende.

Nooit eerder heb ik zoveel moeten zagen om vijf stères hout naar binnen te krijgen

Gisteren werd ik ongevraagd door de buurman geholpen en acht uur lang ronkten er twee moterzagen waardoor bijna al het hout in een dag was kort gemaakt. 

Vandaag het laatste beetje hout binnen gestapeld en de boel aangeveegd.

Ik denk dat dit echt de laatste keer is geweest dat ik zelf mijn stookhout heb verzaagd.

Ouder worden is ook berusten geloof ik . . .

Platanen snoeien

Meestal ergens tussen de vijf en tien jaar worden platanen gesnoeid. 

Aangezien ook in mijn dorp de mentaliteit van de plattelanders steeds meer aansluiting vindt bij die van de stedeling wordt er tegenwoordig steeds eerder gesnoeid: je hebt dan immers minder last van stuifmeel in het voorjaar en minder vruchtpluis aan het eind van de zomer en minder bladval in de herfst,  

Ja een mens vindt altijd wel wat om te klagen. 

Zelfs heb ik horen klagen dat er zoveel mussen in de bomen zitten die op het dak van de auto's poepen,; het moet niet gekker worden!

Wel, gisteren en vandaag waren dus de platanen voor mijn huis aan de beurt om gekortwiekt te worden.

Het bruikbare snoeihout was door de gemeente per inschrijving te koop aangeboden.

Mevrouw L. wilde graag dat ik een bod uitbracht terwijl ik wilde het hout helemaal niet hebben. 

Het bestaat namelijk voor het grootste gedeelte uit takken, dunner dan 5cm. 

Dat betekent veel gesleep, gezaag en gestapel.

Ik bracht dus een onwaarschijnlijk laag bod uit in de verwachting en de hoop dat hout mij niet zou worden toegewezen.

Tot mijn verrassing bleek ik de enige te zijn die een bod had uitgebracht. 

Ik kon dus op maandagmorgen meteen aan de bak om al het hout van het plein voor mijn deur te slepen.

Onderwijl kreeg ik een goede inkijk in hoe hier dit zaagwerk werd uitgevoerd. 

Werkelijk alles vloekte met de veiligheidsvoorschriften die ik in NL altijd toegepast zag worden. 

Geen veiligheidshelm, -bril, -handschoenen, -schoenen of veiligheidskleding en ook geen gehoorbescherming. 

Verbazingwekkend!

Nooit meer Duracell

Vandaag wordt begonnen met het snoeien van de platanen voor mijn huis, dus ik dacht hiervan een time-lapse-filmpje te maken. Toch even controleren of er nog batterijen in het toestel zitten en jawel. Drie van een goedkoop merk en één Duracel. Met de goedkope batterijen was niets aan de hand, ze hadden zelfs nog voldoende lading. Echter de batterij van het merk waarin ik altijd zoveel vertrouwen had, mede onder het motto wat duurder is zal toch ook beter zijn, was flink aan het oxideren en verloor deels zijn inhoud. Een geluk dat het interieur van de camera nog niet was aangetast door het zuur. 

Les: Nooit meer Duracell want dan weet je het wel!

Einde jacht

Na vier en een halve maand sluit over vier dagen de jacht in mijn departement.
Er zijn weer volop lege patronen in de velden te vinden, getuigen van het jachtplezier.
Ik blijf het, niet alleen als jager, onbegrijpelijk vinden dat er nog altijd zulke kneuzen rondlopen die het verdommen hun afval mee naar huis te nemen.
Onbegrijpelijk.

Divine nine

          

Vorig jaar zag ik een televisieuitzending van Podium Witteman. Hierin werd de pianostemming "Divine nine" uitgelegd, verklaard en gedemonstreerd. Ene Gert Kramer heeft deze stemming ontwikkeld op basis van het getal negen. Maar in de plaats van een goede uitleg verviel hij in het mystificeren van de verhouding der octaven in numerologische onzin. Wat niet wegnam dat het resultaat (de muziek) best interessant was. 

     

Mijn bibliotheek bevat nog een groot aantal ongelezen boeken. Sterker, het aantal groeit zelfs.

Ik verdraag het niet dat er ooit een moment komt waarop ik alles heb gelezen, dus koop ik maar bij.

Dus voorlopig heb ik nog stof genoeg voor ontdekkingen. Mijn honger naar boeken doet mij soms de foute keuzes maken. Zo trok ik vandaag De geheime code van Priya Hemenway uit de kast.

Ik heb dit ooit gekocht omdat het volgens de flaptekst zou gaan over de gulden snede.

Daar gaat de tekst ook over. Echter in de plaats de gulden snede te verduidelijken en toe te lichten doet Priya het tegenovergestelde en hoe meer ik lees, hoe meer ik mij begin te ergeren aan wijze waarop een verhouding, die de wiskunde, natuurkunde en biologie soms weet te verenigen, wordt gemystificeerd.

Google is een makkelijke bron om te onderzoeken wie of wat de schrijver is. 

En jawel hoor, een allesgelover. Hindoe, Boeddhisme, Christendom, Tao, Tibetaans oergeloof, noem iets occults en deze broodschrijver leeft ervan. 

Ik hoop dat hij eens de rust vindt om de volgende les tot zich te nemen: