Naar huis

Déconfiture

Een leuke belevenis vandaag.
Een dierbare collega nam vandaag afscheid van Staatsbosbeheer en ik was present op het afscheidsfeest.
Niet in de laatste plaats omdat ik ervan uit kon gaan dat er vooral leuke en dierbare andere ex-collega's acte de présence zouden geven.
Dat bleek zeker het geval.
Wat een leuke ontmoetingen heb ik gehad en veel nieuwe verhalen gehoord.
Dat de Staatsbosbeheer (net als de wereld) snel verandert is een gegeven en het kostte mij soms moeite mij een voorstelling te maken van de huidige organisatie.
Op een gegeven moment sprak een vroegere houtvester van Gelderland mij aan.
Ik leerde L.O. kennen gedurende de tijd dat ik bij het Bosbouw Proefstation "De Dorschkamp" in Wageningen werkte en dat is inmiddels zo'n vijftig jaren geleden. L.O. werkte daar toen op de afdeling houtteelt.
Veel later werd hij mijn houtvester.
Toen verbaasde hij mij met zijn milde mening over de invloed van zure regen op bossen. Hij zag vooral het positieve effect dat de stikstofdepositie had op de bijgroei van de houtgewassen.
Gelukkig is door overheidsmaatregelen uitstaat van verzurende stoffen drastisch gereduceerd en is veel natuurherstel gerealiseerd.
Dit alles is aan L.O. voorbijgegaan. Hij begon mij een les houtteelt te geven, waarvan de honden geen brood lusten.
"Staatsbosbeheer maakt van houtteelt eenrotzooi. Er wordt veel te veel kostelijk hout geveld om er pellets voor schonere energie van te laten maken. Een hele foute strategie, immers je kan veel beter gas voor elektriciteitsproductie gebruiken dan hout, dat is veel energiebewuster. Hierover heb ik zelfs contact met beroemde wetenschappers, die achter mij staan."
Ik las zijn artikel hierover in VORK al eerder en verbaasde mij toen al over domme gedachte dat aardgas beter verstookt kan worden dan hout. Dat laatste is immers vervangbaar, echter aardgas nooit meer, Roofbouw op de aarde en van toekomstige generaties.
Wat een zieligheid dacht ik.
Wie betaald hem zijn pensioen uit zijn, waarom nu zijn broodheren afzeiken?
Je gelijk proberen te krijgen door met wetenschappers te schermen.
Ik ken zijn artikel in Vork.
Je bent nooit een goeie manager geweest, maar als houtteler stel je nog minder voor.
Ik wilde van dit deprimerende gesprek af en nam afscheid met de woorden "Bedankt voor jouw déconfiture" en stapte naar een gezelligere gesprekspartner, waar er gelukkig een overvloed van was.
Leerde ik deze middag dat als je niet voor de strijd tegen zure regen was je later zelf verzuurd blijkt te zijn?
Het was niet enkel een heel leuke, maar ook leerzame middag

Achter het stuur

Een bezoek aan vrienden en familie in Nederland betekent voor mij twee dagen autorijden.
Het is een rit die ruimte biedt aan enige variatie.
Vanuit mijn woonplaats Montouliers via Clermont-Ferrand, Parijs en Antwerpen om zo bij Breda Nederland binnen te komen.
Of de route via het westen, dus Toulouse, Limoges, Tours, Parijs etc.
Of, de snelste route, via Montpellier, Nîmes, Lyon, Luxemburg, Luik, Maastricht, deze is de snelste, maar ook de duurste (tolweg Route du Soleil).
De drie routes verschillen in afstand niet zoveel, niet meer dan veertig kilometer op een afstand van ruim 1300 km.
Ditmaal heen gereisd over Clermont-Ferrand en terug over Lyon.

Op naar NL

Deze week heb ik de autobanden verwisseld; toch maar winterbanden onder de auto.
Telkens als ik naar Nederland ga, is het meestal koud en regent het. In december is dit weertype een goede combinatie voor de winterbanden, die anders maar werkeloos staan te zijn in de garage.
Nu maar hopen dat alle moeite voor niets is geweest!

Croix de la Femme

Zaterdag gaat Tanna naar de kennel in Narbonne en zondag ga ik op reis met madame.
Tot nu toe vond Tanna de kennel best oké, maar naarmate zij ouder begint te worden neemt haar enthousiasme wat af. Ik gun haar dus nog een flinke wandeling.
Die wandeling begon bij La Croix De La Femme en voerde ons door prachtige landschappen vol verrassingen. Allereerst was het weer zoals het hoort te zijn en zonder de wind was het doodstil met af en toe wat gepiep van puttertjes.
De grote verrassing was een berghelling volledig begroeid met aardbeibomen. Omdat deze struik tot de familie van de Ericaceae behoort zou ik dus van een heideveld moeten spreken. Maar als je tussen deze struiken staat heb je dan meer het gevoel dat je onder een heideveld staat dan erop. Enfin, het was een bijzondere gewaarwording. Bijna aan het einde van mijn wandeling passeerde ik een zgn. capitelle.
Capitelles zijn huisjes of hutten gemaakt van los gestapelde stenen. Ze kunnen vele honderden jaren oud zijn. Nog niet zo lang geleden werden hier enorme schaapskuddes gehoed en was het landschap afgegraasd en kaal. De herders moesten voor weer en wind dus schuilplaatsen creëren en deden dat middels het bouwen van stenen onderkomens. Tussen het struikgewas achter deze capitelle zag ik in de verte een hoge boom vol met witte stipjes. Door mijn verrekijker herkende ik hierin een reusachtige aardbeiboom in volle bloei. Ik had geen tijd en lust meer mij door de dichte begroeiing heen te worstelen . . . maar ik kom zeker terug om op te meten hoe groot hij werkelijk is.
Tanna heeft ongeveer het drievoudige afgelegd dan wat ik heb gelopen en moet er dus 25 km op zitten. Heeft zij nog iets om aan terug te denken als zij in haar hokje in de kennel ligt.

Weer november

Zo, november zit er bijna op.
Het was een prachtige maand met bont verkleurende wijngaarden en dagen waarop ik in zee kon zwemmen zonder te bevriezen.
In elk geval heel anders dan de novembers die ik in Nederland beleefde.
Hiervan getuigt het filmpje, dat ik zeven jaar geleden maakte van het gedicht van J.C. Bloem over deze maand.
Ik zou het nu een ander gedicht kiezen.
Overigens denk ik niet dat ik nog in staat zou zijn zo'n opname te maken.
Hoe heb ik 'm dat geflikt?

Water

Gesprek: 

Brengt u ons een fles huiswijn en een karaf water.

Wat voor water wenst u?

Gewoon water.

Wij hebben geen gewoon water.

Jawel hoor. Op het toilet kwam er water uit de kraan. Ik neem aan dat zich ergens in dit etablissement ook nog wel een ander kraantje bevindt  waaronder u een karaf of desnoods een lege fles kunt vullen met  . . . water.

Ja dat zou kunnen, maar dat mag niet van de chef.

Roept u dan de chef maar.

Die is er niet.

Nou, wat is dan het probleem?

Ik durf het echt niet te doen.

Geeft u mij dan een lege fles, dan vul ik die zelf wel.

Een raar gesprek? 

In Nederland niet, daar overkwam mij dit.

Daar is water in een restaurant een blauw plastic flesje voor  €2,50.

Waar heb je in de horeca mee te maken? Met kruideniers en zakkenvullers?

Als er een fles gekoeld water klaarstaat, voor je aan tafel gaat en die fles vervolgens niet terug ziet komen op de rekening, dan is de kans groot dat de eigenaar een Nederlandse en een migratieachtergrond heeft (voorheen allochtoon geheten).

Ooit werd prins Alexander, Prins Pils genoemd. Vreemde naam voor iemand die zich ontpopte als watermanager. Later zag ik hem nog eens terug tijdens een wedstrijdje pleepotten gooien: als dat geen watermanagement heet.

Inmiddels is deze prins opgeklommen tot koning. Laat hij nou eens iets nuttigs doen en per decreet de horeca verplichten om gratis leidingwater te serveren!

Autowrak 12

Ik ben de tel een beetje kwijt, maar dit zou autowrak nummer 12 moeten zijn.
Geen idee wat het merk is.
Echter de kleur is fantastisch, nog maar niet te spreken van de sensuele golvende carrosserie.
Waar zie je nog een auto gespoten in zo'n mooie pastelkleur groen?
Ik zag dit wrak in het niemandsland achter het strand van La Nouvelle.
Laatst kwam ik daar  weer: weg auto!

Dierentuin

Wanneer ga je naar de dierentuin?
Het schijnt dat de meeste mensen dat drie keer in hun leven doen.
Allereerst als kind, vervolgens als vader en tenslotte als opa.
Bij mij verloopt het bezoek aan de dierentuin anders.
Als kind was ik vaak in de dierentuin te vinden; ik woonde er immers vlak in de buurt en had een abonnement.
Veel later, als ik door de week vrij was, bracht ik vaak mijn tijd door in Burgers Bush, vooral in de winter.
Nu heb ik feitelijk niets meer met dierentuinen.
Laatst zag ik op de Franse tv een uitzending waarin meerdere dierentuin-directeuren de hoop uit spraken dat in de nabije toekomst de laatste dierentuin gesloten zou worden.
Ik hoop het met hen.
Vandaag was ik in de de zoo van Sigean met m'n schoonzus; weer een uitzondering op de regel.
Het meest genoot ik van de flamingo's, pelikanen en ooievaars. Immers deze drie soorten verlaten dagelijks de dierentuin om in de lagunes tussen Leucate en Narbonne te foerageren. Prachtig om deze vogels in vlucht te zien, vooral de pelikanen, die als bommenwerpers komen aanzweven om op het water te landen!
Maar het maffe baltsgedrag van pelikanen is ook niet te versmaden:

Herfst

Ik was wat vroeger uit de veren dan gewoonlijk.
Uit een blauwe hemel viel een fijne regen, waarbij je zonder jas niet nat wordt, maar wel steeds wordt verrast door heldere regenbogen.
Ik zou duizend foto's willen maken van verkleurende wijngaarden; de bloembollenvelden van de herfst.
Ik ken zelfs mensen die deze plek hebben gekozen om wonen enkel vanwege de geweldig mooie kleuren in de herfst.

Inmiddels is het acht uur later. 

Nu wandel ik in een mij onbekend gebied. Niet zo ver van huis, misschien tien kilometers slechts.

Kleine valleien en veel zichtbare sporen van de grote ijstijd.

Ook hier vervoeren mij de prachtige tinten van de verkleurende druivenbladeren.

Zomerdag

De zon schijnt en het is warm vandaag.
Aan zee in La Nouvelle.
Ik lig op het zand bij de branding en geniet van de warmte.
In de verte zie ik de toppen van de Pyreneeën; een teken dat het weer zal veranderen.
Wat heet het weer zal veranderen . . . . het seizoen verandert.
Ik duik in zee.
Op kilometers kust ben ik de enige die in zee zwemt.
Het water is heerlijk en vervolgens een kilometerslange strandwandeling.
Onderweg kom ik meerdere kwallen tegen die de zee op het strand heeft achter gelaten.
Ik gooi een paar zeepaddestoelen terug in zee in de hoop dat ze tot leven zullen komen.
De zon brandt nog op mijn huid en staat nu laag boven de horizon.
Ik weet dat het morgen echt herfst zal zijn en met die wetenschap neem ik afscheid van een hele lange zomer!

Vraag 264

Tango

Vandaag was zo'n dag waarop weliswaar niet alles, maar wel heel veel mis ging.
Ik noem zo'n dag een tangodag
Nu moet ik terugdenken aan een moment, ongeveer 15 jaar geleden.
Ik fietste langs de Europaweg in Apeldoorn.
Mij passeerde een auto die iets verderop aan de kant stopte.
Een man stapte uit en gebaarde mij te stoppen.
Hij vroeg mij de weg naar het Van Gogh Museum.
Ik vat het maar even samen in deze ene zin, want de werkelijke vraag werd mij gesteld in zangerig Spaans.
Ik vroeg hem of hij uit het land van Carlos Gardel en Osvaldo Pugliese afkomstig was.
Direct sprongen hem de tranen in de ogen en zei dat hij nooit had verwacht dat een fietser in Holland de grootste tango virtuozen uit zijn vaderland Argentinië kende.
Ik wees hem de weg naar het Kröller-Müller Museum bij Hoenderloo.
Ik kreeg van hem een afscheidsomhelzing en luid toeterend verdween hij.
Als ik het goed begreep wilde met zijn getoeter de tango La Yumba vertolken . . . . .

Dag Staatsbosbeheer

Het is vandaag 5 jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn werkgever Staatsbosbeheer en dus ook van dierbare collegae.
Het is een soort lustrum, zo lang geleden en zo vers in mijn herinnering.
Ik bekijk de foto van die dag nog eens een keer.
Weet ik alle namen nog en de reden waarom zij er waren.
Hoe zou het ze zijn vergaan?
Zouden zij zich de dag nog herinneren?
Waarschijnlijk niet.
Ik lees af en toe het personeelsblad van Staatbosbeheer en verbaas mij over de vele veranderingen die er in de afgelopen vijf jaren bij dit bedrijf hebben plaatsgevonden.
Zovele nieuwe mensen zijn aangenomen en ook zovele zijn vertrokken.
De gebruikelijke reorganisaties werden uitgevoerd, aandacht verlegd, doelen bijgesteld en prioriteiten herzien.
Aan de andere kant . . .  was dit niet altijd al het geval? Een vraag die tegelijk het antwoord is.
Elke druppel is verschillend, maar vormen samen een stromende rivier die niet lijkt te veranderen!

Dierendag

Ik ben niet zo van de dagen.
Elke dag is er wel een dag van iets. en dierenbeulerij zal op 4 oktober wel het zelfde zijn als op de andere dagen in het jaar.
4 Oktober is voor mij en ook voor mijn hond een dag als alle andere.
Wel hetere dag dan andere dierendagen voor mijn hond.
Tanna holde vooruit om even te genieten van wat schaduw.
Ik heb haar een aantal koelere dagen toegewenst, in de wetenschap dat die spoedig zullen komen.

Nog niet vertrokken

Nog even en ze zijn vertrokken.
De gierzwaluwen zijn al op weg naar Afrika, maar de boeren zwaluwen hebben nog geen haast.
Maar als ik 's avonds naar huisloop landen ze boven mijn hoofd op de elektriciteitsdraden en starten dan een luidruchtig overleg. Ik neem dan aan dat het over de vertrekdatum gaat.
Ik hoop dat ze het voorlopig nog even uitstellen.

Regen

Het is heet en bovenal is het droog.
Gortdroog is het na bijna drie maanden zonder regen.
Overal zie ik stervende bomen als gevolg van die aanhoudende droogte. Zelfs oude amandelbomen leggen nu het loodje.
De wijnboeren die geen irrigatiesysteem hebben laten aanleggen hebben de druivenoogst zo lang mogelijk uitgesteld in de hoop op een buitje of een beetje zeewind waaruit het druivenblad nog wat vocht aan kan onttrekken, in de hoop op een iets rijkere oogst.
Maar nu is de "vendange" toch begonnen.
Eergisteren was ik aan de beurt om de zoete muscat te plukken. Na vijf uren was de temperatuur opgelopen tot 33°C en zat de pluk erop.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines. Er wordt voornamelijk 's nachts geplukt om de druiven zo koel mogelijk binnen te krijgen. Het verschil tussen dag en nacht is soms meer dan 20° en dat scheelt dus een hoop kosten in koeling van de most.
Op mijn dagelijkse wandelingen heb ik praktisch altijd een fototoestel bij mij.
De laatste tijd komt dat minder voor: zinloos.
Er valt niets te fotograferen, alles is verdort, en wat zich roert doet dat in de vroege ochtend of late avond.
Met de hond wandelen staat gelijk aan dierenbeulerij. Tanna begrijpt niet zij het het rondhollen moet laten en is dus in staat zich letterlijk dood te lopen.
's Nachts klinkt het gebrom van de plukmachines en overdag het gebrom van de canadairs, de geel gekleurde blusvliegtuigen van de bosbrandweer.
Elke dag brand in de buurt wel een stuk bos of struikgewas. Meestal beperkt zich de brand tot een honderdtal hectares, maar met harde wind zijn er nu ook al branden van over de duizend hectares.
Ik had nooit verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen . . .

Moeder van de nacht

Mijn moeder zou dit jaar 110 jaar oud zijn geworden. Maar vorige maand was het alweer 23 jaar geleden dat zij overleed.
Zo lang je aan iemand denkt leeft hij voort, wordt wel gezegd.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet meer alle dagen aan mijn moeder denk. 
Hoeft ook, zij leverde de helft van mijn genen, dus met dat voortleven zit het wel goed.

Al zou ik mijn best doen niet aan haar te denken, dan zou dat onmogelijk zijn doordat eens per jaar bij mij in huis een cactus (Cereus peruvianus) woont die ik praktisch mijn hele leven ken. 

Ik denk dat deze cactus zo'n zestig jaren telt.

Als kleine jongen werd ik al midden in de nacht uit bed gehaald om de bloei van de plant te bewonderen.
Na het overlijden van mijn moeder is de cactus een van de weinige dingen die nog aan haar herinneren.
Bloeien deed de cactus niet meer.
Jaren bleef hij groen.
Hij verhuisde mee naar Frankrijk.
Drie jaar geleden begon hij weer te bloeien en sindsdien elk jaar opnieuw.
Vannacht was het weer zover.
Moeder is ook in Frankrijk van de partij!

Vooruitgang

Het is 1 september en dat betekent dat de stilte in het dorp is teruggekeerd: de scholen zijn weer begonnen.

Hiermee is een einde gekomen aan de negen weken lange zomervakantie. 

Daarnaast geniet de schooljeugd ook nog volop van vakantie in de loop van het schooljaar: in totaal 17 weken. Het aantal schooldagen is voor de Franse leerlingen slechts 144 (in Nederland 200), maar dat zijn dan wel schooldagen voor de leeftijd vanaf zes jaar van half negen tot half vijf. en voor veel schoolkinderen begint en eindigt de dag met een lange rit in de schoolbus langs vele afgelegen dorpen.

Hier komen de kinderen om zes uur 's avonds de bus uitrollen, meestal met een tas vol huiswerk.

Het is nu dus stil. Niet alleen de kinderen uit het dorp zijn nu weg, maar ook de vele vakantiegangers met hun kroost.

En dan ineen geraas: stof en lawaai. . . . ?

Ik zie een heuse veegwagen aan mij voorbijrijden. 

Tot nu toe werden straten en pleinen door de garde champêtre handmatig schoongeveegd.

Een echte primeur dus. Nooit eerder reed een veegwagen door dit dorp.

De vooruitgang is niet te stuiten!

Bultenaar

Vorig jaar, in januari begon mijn schouder pijn te doen. In het begin van dit jaar was het mij onmogelijk om de Hitlergroet te brengen. Niet dat ik dat zou willen, maar het illustreert de toegenomen beperking van de mobiliteit in mijn schouder.
Na onderzoeken bleek er een gat in een pees en kreeg ik de keus tussen een operatie of een langdurige fysio behandeling. Ik koos voor het laatste.
Tijdens een van de eerste behandelingen vertelde de kinesitherapeut (zo heet in Frankrijk de fysiotherapeut) dat ik een bult op mijn schouder had.
Nooit iets van gemerkt, maar met behulp van twee spiegels kwam ik tot de ontdekking dat ik een bultenaar was geworden.
Zou dat gekomen zijn omdat 2016 het Jeroen Bosch-jaar is? Immers op menig schilderij komt een bultenaar voor.
Ook dat ding op mijn rug moest onderzocht, gescand en geröntgend worden. 
Uiteindelijk had ik vandaag een afspraak bij een keisnijder en ben ik verlost van mijn quasimodo-syndroom. 
Ik zal niet langer de klokken luiden, zeker niet van de Notre-Dame de Paris!