Nieuwe lente

Een nieuwe lente, een nieuw geluid citeerde Hiddema uit blijdschap met de eclatante zege van zijn partij, Leuk dat hij de beginregel van een van mijn lievelingsgedichten citeert.
Elk jaar in mei herlees ik dit gedicht van Herman Gorter.
Met genoegen constateer ik dat ook binnen het Forum het werk van de oprichter van de Siciaal-Democratische Partij (de latere CPN) wordt gekend en gewaardeerd.
Het is te hopen dat deze partij hier een grondige studie van gaat maken.
Kan geen kwaad.
Overigens,
Vanmorgen in mijn moestuin hoorde en zag ik voor het eerst dit jaar de hop; op de eerste lentedag nota bene.

Democratie

Ik mag vandaag niet stemmen.
Wanneer je bent geëmigreerd rest enkel het stemrecht nog voor de Europese en de Nederlandse parlementsverkiezingen. Je hebt immers nog steeds van doen met de Nederlandse wetten en de Nederlandse fiscus weet mij ook in Frankrijk nog te vinden.
Logisch dus op het eerste gezicht.
Echter de wetgeving is meer en meer afhankelijk geworden van de politieke verhoudingen in de Eerste Kamer. De zogenaamde Kamer van reflexie is inmiddels meer een Kamer van imitatie: de fractiediscipline van de Tweede Kamer is usance geworden in de Eerste Kamer.
Deze redenatie doet mij concluderen dat de Eerste Kamer een ondemocratisch instrument is dat van mij zo snel mogelijk mag worden opgeheven.
Het Forum voor Democratie zal in de Eerste Kamer trachten de klimaatwetten te torpederen.
Dat heeft invloed op mijn leven en zeer zeker op dat van mijn kinderen.
Daarnaast bevreemd het mij dat een groot gedeelte van het electoraat zich zand in de ogen laat strooien door de heren Baudet en Hiddema.
De hoeveelheid aantoonbare onwaarheden die deze heren rondgestrooid hebben worden als messiaanse waarheden geslikt,
Verbazend en verdrietig.

Supermanen

Vannacht was er sprake van een supersneeuwmaan . . . . wat een naam.

Volgens mij is er eerder sprake van een maanhype. Bloedmaan, reuzenmaan, super sneeuwmaan, blauwe maan, ik heb ze recent allemaal gezien, omdat er in het nieuws over werd gesproken.

De artikelen deden mij geloven dat ik het vooral moest zien: "De volgende super bloedrode maan zal pas in 2037". 

Oh God, leef ik dan nog, gauw kijken anders mis ik het nog.

Ik voelde mij gemaand om vooral te gaan kijken.

Dus vannacht vanwege de super sneeuwmaan vanuit het zolderraam even een fotootje gemaakt.

Het resultaat is een schijnbaar overbelichte maanfoto. Met een beetje fotoshoppen wordt het weer de oude vertrouwde maan.

Oké, het was een erg heldere maan, maar zo bijzonder was dat nu ook weer niet.

Veel opvallender was de maan de dagen ervoor; een heldere wassende maan naast de zon aan de hemel. 

Zo zag ik het niet eerder!

Naar huis

Drie weken van huis.
De meeste tijd in Nederland doorgebracht en tenslotte genoten van een ouderwets pak sneeuw in de Elzas.
Alles bij elkaar zo'n 4000km gereden.
Om m'n voetstap zo klein mogelijk te houden heb ik geprobeerd zo zuinig mogelijk te rijden.
Door niet boven de 110km/h te rijden en door gebruik te maken van slipstream is geloof ik aardig gelukt; 4,6 liter/100km (1/22).
Het is dus mogelijk om op één tank naar Nederland te rijden!

Vraag 274

Daar gaan we weer

Ik vertrek weer richting Nederland.
Letterlijk van de regen in de drup.
Wel opvallend. Telkens als ik in Nederland ben tref ik het niet met het weer.
Grijs en nat is vaak mijn deel.
Maar ik klaag niet en moet goed opletten dat ik mij keurig aan de verkeersregel houd in verband met mijn puntenrijbewijs.
Ik moet er toch niet aan denken hier in Frankrijk opnieuw verkeersexamen te moeten doen!
Liever regen en drup, dan de druppel die de emmer . . . . .
Nog 12 punten te gaan en nog 1400Km.

Rijbewijs 3

Ik sta paf!

Op het punt om te vertrekken naar Nederland overhandigt de postbode mij het nieuwe rijbewijs. 

Een jaar minus 13 (!) dagen na mijn aanvraag.

Een wonder van ambtelijke ijver!

Vraag 273

Gele hesjes

Ik zocht op een autosloperij naar een onderdeeltje voor mijn auto.
Al zoekend kwam ik dit opgebrande veegwagentje tegen.
Aan een employé vroeg ik hoe dat vehikel in de fik was geraakt.
Kijk maar naar de kleur die er nog over is gebleven en je weet genoeg!
In Béziers? vroeg ik.
Neen joh, hier vlabij, op de rotonde.
Even later reed ik, op weg naar huis, over het verbrande asfalt van de bewuste rotonde.
Het volk neemt beetje bij beetje de macht over in Frankrijk en tegelijkertijd brokkelt de rechtstaat in gelijke mate af. Wanneer je als Staat je kinderen zoveel leert over de glorie van de revolutie mag dit geen verbazing wekken.
Naast mij ligt een geel hesje klaar. Zodra er ergens actievoerders verschijnen leg ik het direct zichtbaar achter de voorruit.
Wanneer je dat niet doet riskeer je een discussie met de actievoerders en kun je niet op hun sympatie rekenen.
Ik kan het niet helpen, maar dit soort opstanden van het grauw boezemen mij angst in!

Olijfolie

De olijven zijn geperst.
Ik heb 60,5 Kg olijven laten persen.
Dit leverde 6,48 liter olijfolie op; 10,72 Kg/L.
Hoeveel tijd het mij heeft gekost, ik wil het niet weten.
Maar het plezier dat ik beleefd heb vanaf de eerste pluk tot het moment waarop de flessen met de verse olijfolie zijn gevuld en van eigen etiket voorzien, doet mij nu al uitzien naar de oogst van dit jaar.
Op naar de 100 Kg!

Op weg

Ik liep het aan te zien 

bang en tevreden, 

mijn voeten als goede liên 

liepen beneden.

Vaak denk dat veel mensen continu op zoek zijn.
Yoga, een godsdienst, fitness, materialisme, reizen, klankschalen, cursussen naar binnen, kijken; ik weet niet wat.
Ik weet niet wat ze zoeken.
Is er binnen jezelf niet de weg te vinden om je leeg te maken?
Om een vorm van geluk te vinden?
Of een mate van tevredenheid?
Ik denk  dat mijn voeten als goede liên, mij op de goede weg houden.
Lopen is een goede manier van gaan.
Althans voor mij.
Zodoende kom ik er wel.
Dat geloof ik.

Fazant

De meeste fazanten die ik heb gezien lagen op mijn bord.
Nu loopt er een fazantenhennetje voor mijn huis.
Ik heb haar in de tuin van de buren gejaagd en strooide haar wat broodkruimels toe.
Hierop reageerde zij gretig: het bewijs dat het een gefokt exemplaar is, bedoeld voor de jacht.
Ik heb haar een voorspoedig nieuwjaar toegewenst en hoop dat zij het voorjaar haalt.
Zal ik haar melden op https://observation.org?
Laat ik het maar doen, als souvenir.

Rijbewijs 2

Vanmiddag viel ik bijna van mijn stoel.

Ik opende mijn mailbox.

Ik schrok in eerste instantie omdat ik een bericht aanzag voor een verkeersboete.

Echter . . . . een jaar geleden heb ik een aanvraag ingediend voor een nieuw rijbewijs; 

een jaar geleden! (zie mijn blog Rijbewijs 1).

Vandaag brengen die nijvere Franse ambtenaren mij beleefd op de hoogte dat mijn aanvraag gehonoreerd gaat worden met het in productie nemen van het begeerde document.

Ik ga mij beraden hoe ik zoveel ijver kan belonen.

Alhoewel, eerst zien en dan geloven!

Vraag 273

Oudjaar

Het is de laatste dag van het jaar.
Ik parkeer achter het kerkhof in Argeliers.
Ik maak mijn laatste wandeling dit jaar.
Tot besluit loop ik in het laatste zonlicht over het kerkhof.
Een laatste foto.
Het is 17:19h.
Een minuut later is de zon achter de horizon.
De laatste dag van het jaar is voorbij.
Tijd om jou een gelukkig nieuwjaar te wensen!

Kerst is nostalgie

Stint

Afgelopen zomer liep ik door Leiden in de buurt van een school, die weldra zou beginnen, dus van alle kanten kwamen ouders met hun kroost toegestroomd.

Dat toestromen gebeurde op veelal (voor mij nieuw) verrassende wijze.

Ik zag bakfietsen, dan ofwel aan de voorkant of aan de achterkant van de fiets, met een of met meerdere koters gevuld. 

Ouders met achter hun fiets een minifietsje zonder voorwiel gekoppeld, met daarop een gehelmde en mee trappende kleuter.

Ik zag de dames met hun bakfietsen vol kleuters de kruispunten links en rechts opvliegen onder het motto: knappe automobilist die mij geen voorrang te verleent en daarbij hun nakomelingschap als wapen in de strijd gebruikten.     

De grootste verrassing waren de zuurstokkleurige mobiele badkuipen gevuld met een achttal kindjes met achterop chaufferende dame's, die geluidloos en in hoog tempo van alle kwamen aangevlogen.

Thuisgekomen vertelde ik mijn geliefde wat ik allemaal had gezien.

Ik deed moeite het kekke kinderwagentje te beschrijven.

Naar aanleiding een tragisch ongeval met dit vervoermiddel is mij de benaming daarvan nu welbekend. 

Maar om het haar toen duidelijk te maken zei ik: "Je weet wel zo'n karretje waarmee ze vroeger over de perrons scheurden met pakjes en bagage!"

Ook voor dat ding wist ik geen naam.

Ik maakte er een tekeningetje van en mailde dat naar het Spoorwegmuseum in Utrecht met de vraag of zij mij aan de naam konden helpen.

Per omgaande kwam het antwoord: "Het is een perronwagen, leuke tekening overigens! De machinist (!) van de perronwagen stuurde met zijn voeten  en remmen en tempo regelde hij met een hand.".

Aardige mensen, die spoorkezen.

Ik vertelde ook dat die dames achter die bak heel wat harder scheurden dat die dingen op de perrons (alhoewel, dat ging ook fors) en dat ik het dapperder zou vinden als zij eveneens als kapitein op een schip voorop zouden zouden staan in de oplaats zich achter de kinderen te verschuilen.
Dat waren mijn gedachten toen . . . ik zou dat laatste nu niet meer zeggen.                                            

Olijven

Ziezo, het zit erop.
Deze week mijn laatste pluk olijven ingeleverd en nu vind ik het wel weer genoeg.
La campagne oléicole duurt nog een week, maar daarna kun je geen olijven meer inleveren om er olie van te laten persen.
Ik heb iets meer dan 60 kilo ingeleverd.
Da betekent dat ik zo'n 14.000 olijven heb geplukt.
Dat zou ongeveer tussen de 8 tot 12 liter olijfolie moeten opleveren.
Afwachten dus.

Etienne Clavel

Vandaag overleed Étienne Clavel, mijn buurman, op vierennegentig jarige leeftijd.
Hij was tijdens zijn werkzame leven de garde champêtre in mijn dorp.
Nu is doet die titel vermoeden dat hij een veldwachter was, maar die vlag denkt niet de lading.
Hij was meer de duvelstoejager van het dorp, in de goede zin van het woord.
Je hebt het gemeente bestuur en je hebt iemand die het moet uitvoeren; en dat was Etienne.
Hij veegde de straten, ruimde op, verzorgde de watertoevoer, snoeide de bomen, harkte het kerkhof en hield een oogje op het buiten gebied.
Hij kende iedereen en iedereen kende hem.
Ik was graag bij hem en hoorde genoot zijn verhalen over lang geleden.
Deze foto heb ik gemaakt in een gehucht in de Montagne Noir.
Hier heeft hij zijn jeugd doorgebracht.
Hij was er in tientallen jaren niet meer terug geweest.
Een verhaal bij elke boom, bij elke ruïne, bij de wasplaats . .
Bij de wasplaats mopperde hij dat deze was overwoekerd en leeggelopen.
Was er dan niemand die voor onderhoud zorg droeg?
Het hele gehucht was leeggelopen.
Mensen sterven, vertrekken naar elders, komen niet terug.
Lastig te aanvaarden.
De afgelopen jaren hebben we veel generatiegenoten van Étienne naar de begraafplaats begeleid.
Zelf behoor ik tot de babyboomers van na de Tweede Wereldoorlog.
Nu realiseer ik mij pas dat Étienne tot de een van de laatsten van de generatie van kort na "La Grande Guerre" heeft behoort.

Alweer een Zwarte Piet

Van de premier van Canada Justin Trudeau kan Nederland nog veel leren.
Vooral op het gebied van respect en gelijkheid gaat het bij hem niet om woorden, maar om daden.
De helft van zijn kabinet bestaat uit vrouwen.
Op zijn initiatief zijn er wetten gekomen die de rechten van minderheden verbeteren.
Met de komst van immigranten uit andere culturen wordt heel erg gestuurd op het aanpassen van de wet voor deze mensen, in de plaats van de mensen aan de wet aan te passen.
Nederland heeft het moeilijk te accepteren dat de de witte, altijd gelijk hebbende, man niet langer zijn gelijk aan de rest van de bevolking kan opleggen.
Bijvoorbeeld de klaslokalen in Rotterdam zijn dit moment voor 70% gevuld met kinderen met een buitenlandse achtergrond.
Als ik nu zie hoe krampachtig en bovenal geëmotioneerd de Zwarte Pieten discussie weer oplaait dan bevestigt dit mijn openingszin.
Het gaat immers niet om het gelijk.
Het gaat er niet om of ZP wel of niet een slaaf moet uitbeelden.
Het gaat er ook niet om Sinterklaas al voor 1850 met een gekleurde knecht op pad ging.
Wat ik van Trudeau leer is dat een natie een er voor al zijn inwoners moet zijn.
Wanneer er mensen en kinderen in ons land zijn die gekwetst worden door de presentie van Zwarte Piet, zoals deze vorm heeft gekregen in de vorige eeuw dan is het m.i.z. hoog tijd om het feest aan te passen op zo een wijze dat het voor iedereen een feest is.