Daglengte

Wanneer ik met Nederland bel en we praten over het weer, dan realiseer ik mij dat er soms een groot verschil is in daglengte. Vooral in de avond als ik zeg dat ik nog een wandeling ga maken krijg ik van de andere kant te horen, zo laat nog: het is al donker!

Dus nu eens even onderzocht hoe groot dat verschil op de kortste dag van het jaar is: één uur en veertien minuten. Een heel verschil. 

Maar bij het begin van de zomer levert het zuiden die tijd terug aan het noorden; eerlijk is eerlijk!

 

Kool enzo

Om de draad weer op te pakken moet er een aanleiding zijn.

Niet dat er elke dag geen dingen door mijn hoofd gaan waarvan ik denk dat ik ze wil bewaren op mijn blog, in tegendeel.
Dagelijks stel ik mijzelf teleur door dat niet te doen.
Is het luiheid, ongeïnteresseerdheid, onwil . . . . ik kan er geen vinger op leggen.
Wat ik wel weet is dat ik veel momenten, waarvan ik denk dat ik ze later graag zou willen herinneren, zonder een blog mij niet meer voor de geest zal kunnen halen.
Bijvoorbeeld boerenkool in de zomer.
Alhoewel.
Dit nou juist zo'n belevenis waarvan ik verwacht dat ik hem niet vergeet.

Bovenstaande schreef ik ruim drie jaren geleden.

Ik zou hetzelfde vandaag opnieuw hebben kunnen schrijven.

Ik constateer bij mijzelf dezelfde aanleidingen voor het niet schrijven als toen.

Aan de boerenkool kan het echter niet liggen.

Kool volop.

Hoe je kool moet telen in Zuid Frankrijk heb het nu in m'n vingers; dus daar kan het niet aan liggen.

Ik schrijf niet meer en tegelijk mis ik het schrijven.

Toch maar weer proberen . . . . 

Dierenliefde

De opvatting van dierenliefde verschilt hier nogal van de mijne.

Beesten in de natuur worden hier verdeeld in twee categorieën; nuttige en schadelijke.
Slangen worden subiet de kop ingetrapt en een patrijs verdwijnt in de kookpot.
Op weg naar huis rijd ik opeens achter twee fazanten.

Ze doken op uit het bos langs de berm. 

Onthutst vluchtten ze voor de auto en vergaten totaal dat ze ook vleugels hebben.
Het zijn gekweekte beesten waaraan jagers weldra een paar plezierige momenten hopen te beleven.
Gekocht in de fazantenwinkel en hier losgelaten.

Wat tijdens de jacht nodig zal zijn is een handige jongen die de beesten zal gooien zodat de dieren in de vlucht beschoten worden..

Wat een plezier . . . .

Allerzielen

Het is Allerzielen en ik ben op het kerkhof.

Een priester loopt rond met de wijwaterkwast en zegent de graven.

Ik heb er in de afgelopen jaren heel wat graven bij zien komen.  

In alle gevalle hoogbejaarde dorpsgenoten.

Ik tel mijn vrienden die ik verloren ben. 

Verloren in Nederland door hun dood.  

Het zijn de vrienden die ik ken vanaf kleuterschool of lagere school: 

Frits Hehne,  Bert van Ede, Tom Kipp, Victor Kipp, Gerard van Ede. 

Allemaal te jong gestorven.

Natuurlijk zijn er nieuwe vriendschappen gesloten, nieuwe vrienden. 

Maar die konden niet de open plekken van mijn jeugdvrienden vullen.

Ik denk ook aan vrienden die zijn zoekgeraakt.

Het leven laat mij soms verbaasd omkijken met de vraag waar zijn ze gebleven?

De priester en het drietal vrouwen die hem volgden zijn vertrokken.

Het is stil op het kerkhof; een vredige stilte.

De leegte in mijn hoofd vult zich met verdriet.

Grijs

Het is maandag.

De zon verschuilt zich sinds lange tijd achter een stopverflucht.

Het confinement, oftewel lock-down op z'n Hollands, is begonnen

De hond is mank.

Vraag 276

Alles gaat voorbij.

Er komen weer vreemdelingen in het dorp waar ik woon.
Een paar maanden was mijn wereld verkleind tot een cirkel van 1km rondom mijn  huis.
Daarvoor moest ik wel een gedagtekend formulier bij mij hebben met vertrektijd en reden van het uithuizig zijn.
De natuur trok zich van de Covid 19 niets aan, in tegendeel.
Alles bloeide en bloeide als niet eerder.
Vooral de orchideeën waren fantastisch, zowel soorten aantal als hoeveelheid.

Vraag 275

Het wordt serieus

De Coronilla emerus bloeit uitbundig.
En fenologische gezien ook uitzonderlijk vroeg, meer dan een maand vroeger!
Deze ochtend luisterde ik naar de Nederlandse Radio1,
De vox populi mocht zich roeren over de maatregelen met betrekking tot de genomen en de te nemen maatregelen om de verspreiding van Corvid-19 te beteugelen.
Opvallend vaak hoorde ik de regering betiteld worden als die uitvreters in Den Haag en variaties hierop.
Slecht weinig mensen vonden dat hun eigen gedrag het meest verantwoordelijk is voor hun welzijn.
De uit Vietnam afkomstige priester van het dorpje waar ik woon, stuurde het onderstaande filmpje rond aan zijn parochianen. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.

Corona

Ik pak de auto in omdat we morgen terug gaan naar Frankrijk.
Ondertussen luister ik naar de radio.
Corona!
Al weken is het corona-virus allesbepalend op de media.
De radio meldt het eerste slachtoffer van dit virus in Nederland.
Nota bene in Tilburg.
Ik roep naar mad. L. "Tilburg is weer in het nieuws: eerste corona geval!"
(Mad. L. heeft iets met Tilburg, nou iets; zeg maar VEEL!)
We moeten er even om glimlachen.
Ik bedenk dat als het hier een varken zou betreffen in de plaats van een mens,
morgen alle varkens in Brabant en omstreken worden geruimd.
Dat zou een heel verschil opleveren op het gebied van fosfaat en stikstof.
En daardoor zouden de Nederlanders overmorgen niet die "rotmaatregel" hoeven invoeren.
Ach ja . . . .

Verdriet

Vanmiddag was ik in het hospice Issoria.
In de keuken vroeg ik hoe het Janneke verging
“Janneke afgelopen nacht is overleden”.
Direct liepen kreeg ik tranen in mijn ogen.
Tot mijn verbazing.
Bijna drie maanden geleden ontmoette ik haar hier voor het eerst.
Zij was ernstig ziek en zou binnen afzienbare tijd sterven.
Vandaar haar aanwezigheid in een hospice.
Door de muziek van Dizzy Gillespie die zij afspeelde op haar iPhone kwamen we in gesprek.
Een klein teer en dapper mensje.
Op Kerstavond trof ik haar in de keuken.
Zij had zich afgezonderd om de mensen in de eetzaal niet te storen met haar ziekte.
Zij was voor de gelegenheid prachtig was gekleed.
Dat ontlokte mij dat de opmerking: “Ik wist dat er drie koningen naar Jeruzalem kwamen, maar dat daar ook een koningin bij was, is mij nooit verteld”.
Ik zoende haar met een gelukwens en waren beiden ontroerd.
Het was voor het laatst dat ik haar zag en vandaag weet ik waarom.
Het leven heeft soms verrassingen in petto,
Zo’ korte ontmoeting, die je de rest van je leven bij blijft.
Is dat het leven na de dood?

Gelukkig Nieuwjaar.

Een gelukkig nieuwjaar wens ik een ieder.
Het nieuwe jaar begroette mij met veel geknal en gedonder in Leiden.
Ik ben dus voor het eerst na acht jaar in Nederland.
Al in oktober hoorde ik er de eerst brisantbommen tijdens de nachtelijke uren.
Naarmate de datum van 31 december dichterbij kwam nam het aantal dreunende explosies toe.
Op oudejaarsdag vanaf de late middag veranderde mijn leefomgeving in een waar oorlogsgebied.
Een niet aflatend geknal en gedreun deed de ruiten trillen.
Wat maak ik mee, heb ik dit ooit zo beleefd?
Ik neem toch aan dat het merendeel van de Nederlandersr niet blootgesteld wensen te worden aan de terreur van een minderheid?
Het is nu 12 uur nieuwjaarsdag.
De eerste knallen laten zich alweer horen.
Ik lees het nieuws dat de minister van justitie Grapperhaus  nadenkt  over een algeheel vuurwerkverbod.
Ik weet bijna zeker dat onze bestuurders eerder zullen zwichten voor de macht van de vuurwerklobby dan te luisteren naar de stem van een meerderheid van de bevolking.
Maak vooral van ellende een traditie!

Raar vertrek

Eergisteren belde ons de huisarts van een dierbaar familielid, met de mededeling dat wij nu direct naar Nederland, moesten komen omdat overplaatsing naar een Hospice noodzakelijk was.
Met de gedachte dat zij spoedig zou sterven stopten wij wat kleding etc. in de koffer.
Dat de verwachte paar weken, drie maanden zouden worden had ik niet verwacht.
De meegenomen kleding bleek al spoedig niet geschikt om het Hollandse klimaat te trotseren.
Dus de garderobe aangevuld met zelf een Leidse duffel.
Toepasselijk want wij bivakkeerden drie in een appartement nabij het centrum van Leiden.
Het is een wonderlijke periode, vol van emotie's.
Altijd die wetenschap in het achterhoofd dat wij onze vrijheid terug zullen krijgen als er een dierbare zou sterven.
Een nare gedachte.

Boerenbedrog

Je zou toch denken dat elk weldenkend mens weet heeft van de rampzalige gevolgen die de opwarming van de aarde veroorzaakt.
Voor miljoenen mensen betekent dit een dramatische verandering in hun leven. Gebieden overstromen, eilanden worden onbewoonbaar. Kusten raken geërodeerd, meren verdrogen en woestijnen vergroten zich.
De oorzaak is ook bekend. . . .  lijkt mij.
Genoeg te doen dus.
In het groot en in het klein.
Maar wat schetst mijn verbazing, opeens gaan boeren protesteren en lijkt het of heel Nederland een warme sympathie voor de dit volksdeel ontwikkeld.
Even niet neuzelen over stikstof en stank.
Niet kijken de verwoesting van landschappen.
Geen medelijden met het verdwijnen van de weidevogels.
Niet praten over vol gestampte stallen met kippen of varkens, maar medelijden met de boerenstand.
Nu is het klagen door boeren spreekwoordelijk, maar zo zout als nu heb ik het nog nooit gevreten.
Die arme boeren hebben een gemiddeld besteedbaar inkomen van van €75.000 per jaar.
Voor een gemiddelde zelfstandige ondernemer is dit €25.000.
Een kwart van de boeren heeft een netto besteedbaar inkomen van meer dan €100.000 per jaar en daarmee behoren 60% van de boeren tot de 20% van de rijkste Nederlanders.
En wat is hun bijdrage aan de Nederlandse economie?
Met de agrarische bestemming van 2/3 van het totale oppervlakte van Nederland, is de bijdrage hiervan slechts een kleine 2% van het bruto nationaal product.
Die oppervlakte is langzaam veranderd in een agrarisch industrieterrein van gigantische omvang.
Boeren hebben dus weinig te klagen lijkt mij.
Echter we krijgen nog meer boerenprotest in de vorm van wegblokkades.
Fijn dat we gechanteerd worden.
En natuurlijk komt er weldra een nieuwe boerenpartij.
Fijn weer een partij erbij.
Wedden dat daar naast buitenlui, heel burgers op gaan stemmen?

Klimaatonzin

Zoek Montpellier-Rotterdam

Vandaag bracht ik mijn dochter en kleinzoon naar het vliegveld van Montpellier. 
Het weekje vakantie bij opa en oma was voorbij.
Onderweg spraken we over de heerlijke week die nu achter ons lag.
Een week van zon zee en zwembad.
Bij aankomst op het vliegveld stond de thermometer op 42°C. 
"Ach er komt wel weer een ijstijd!" sprak mijn dochter optimistisch.
Waarop mijn schoolmeester-antwoord zou zijn geweest: "Maar dat is waarschijnlijk pas op z'n vroegst over 12.000 jaar, kan ook 50.000 jaar zijn, afhankelijk van de aanname's. Dat is dus over 400 tot 1600 mensengeneraties."
Ik sprak het niet uit. . . . het was nog vakantie . . . even geen zorgen over morgen.
Geen zorgen over kinderen die hun lange leven opgezadeld de gebolgen gevolg van ons wegkijken.
Op de terugweg tikte de thermometer even de 45°C aan.
Het Franse journaal meldde een nieuw record: 40.9 gemiddeld in Frankrijk.
s'Avonds keek ik naar Pauw en hoorde daar onze Boreale Baudet oreren over het klimaat.
Deze wijze orator verkondigde dat de CO2 in het geheel niet schadelijk is, het zit immers in Coca Cola en planten ademen het in en hoe meer CO2 hoe harder ze groeien.
Ik merk daar in mijn moestuin maar weinig van.
Gespannen over de nieuwe aanplant moeten witte lakens voorkomen dat ze verschrompelen waar je bijstaat.
Ik vind het beangstigend hoe makkelijk verkondigd wordt dat er met het klimaat niets aan de hand is. Het is iets wat velen maar al graag bevestigd willen zien: kop in het zand en een nieuwe stedentrip boeken voor een paar euro's.
Boreale Baudet is immers een gestudeerd man en we snappen zijn betoogtrant: leve het Forum, leve de Democratie!

Stille Lente

Zou het boek De Dode Lente van Rachel Carson nog gelezen worden?
Ik kijk even of het op de boekenlijst van bol.com voorkomt; niet dus.
Ik las dit boek toen ik op de Bosbouwschool zat.
Tijdens de lessen milieukunde was het verplichte kost.
Ik kon mij van een insectenloze wereld geen voorstelling maken.
Wel waren de desastreuze gevolgen van het gebruik van DDT toen goed zichtbaar.
Het zien van havik en buizerd was een bijzondere waarneming waarvan je notitie maakte.
Het verbod van dit gif heeft een positief gevolg op de vogelpopulatie gehad.
Maar er kwamen andere vergiften voor in de plaats en het gebruik van landbouwvergif is sterk toegenomen sindsdien.

Tijdens de voorjaarsschoonmaak kwam ik een vliegenspons tegen.
Wanneer heb ik die voor het laatst gebruikt?
Tijdens de vele zomerse ritten naar vakantiebestemmingen was deze spons een vast onderdeel van de bagage, samen met een flacon ruitenreiniger.
Tijdens elke stop onderweg het vaste ritueel van het reinigen van de voorruit en koplampen.
Honderden rode vlekjes die het resultaat waren van botsingen met bewoners van de insectenwereld moesten worden weggepoetst.
Ik bekijk de spons nog eens.
Hij ziet er versleten uit, veel gebruikt.
Wegdoen, niet meer nodig.
Het verdriet mij te zien dat de door Rachel Carson voorspelde lente realiteit is geworden.

Klaproos

Gisteren en vandaag even terug in de schoolbank gezeten.

Les gekregen in botanisch tekenen en schilderen.

Begonnen met grassen in potlood, salomonszegel in inkt en tenslotte gewerkt in aquarel.

Ik moest een klaproos meebrengen en vervolgens in kleur weergeven.

Uiteindelijk, tot mijn eigen verbazing, is dit het resultaat.

Ik vind de bloem niet veel meer dan een grote rode vlek en verwachtte niet dat bij nauwkeurig kijken er zoveel tinten in een bloempje zouden zitten.

Gelukt!

Het bloempje stond in dit veld waar ik mijn schoonste blom omarm.

Spitse taalles

Gisteravond werden op de Franse televisie de achtuurjournaals van TV1 en TV2 verlengd tot middernacht.
Daardoor was ik via de televisie getuige van het uitbranden van de dakconstructie van de Notre Dame de Paris, een aangrijpende gebeurtenis.
Ooit vierde ik hier de Paasnacht.
Soms schakelde ik even naar de Nederlandse televisie.
Ik hoorde herhaaldelijk spreken over de "torenspits" die brandend was ingestort, een dramatisch moment.
Telkens werd het woord "torenspits" foutief gebruikt.
Een torenspits immers staat op een toren en de torens van de kathedraal van Parijs dragen geen spitsen.
De Fransen spreken dan ook van "la flèche" (de sptits) die zich recht boven het altaar op de kruising van de daknokken bevindt.
Een spits op een toren heet een flèche de clocher of aiguille de clocher of pointe de clocher. Met andere woorden een torenspits zonder toren heet een spits!
Ben ik nou een woordneuker?
Volgens madame L. wel.

‘Gij zult niet demoniseren’ – dat zet de zaak op zijn kop

Sinds ik weet heb van de uitslag van de provinciale staten verkiezing ben ik verbaasd en verontwaardigd. Heb ik het contact met mijn vaderland verloren? 
Wat is daar gaande? Van het Forum voor Democratie is door een substantieel deel van de Nederlandse samenleving in een klap een partij van betekenis gemaakt. 
Ik vind dit verschrikkelijk. 
Nog erger vind ik het dat ik praktisch nergens mijn gedachten hierover verwoord zag, of het moet die oprisping van Freek de Jonge op het boekenbal zijn geweest. 
Maar vandaag las ik een commentaar van Ko Colijn in de NRC dat mijn gedachten perfect verwoord. Ik plaats niet graag andermans teksten op mijn blog, maar omdat ik het wil bewaren en delen (in de hoop dat dat mag van de Vrij Nederland en de NRC) doe ik dat bij uitzondering deze keer wel: lees en huiver!
Het is een gotspe dat Baudet nu beweert dat hij ‘rechtsstatelijk en democratisch’ is. De volgorde is verkeerd: eerst met demagogie stemmen binnenhalen, en dan de constructieve onschuld uithangen, schrijft Ko Colijn.
De commentaren op de stormachtige opkomst van Thierry Baudets Forum voor democratie kunnen met enige slordigheid in tweeën verdeeld worden. De ene stapel relativeert zijn verkiezingswinst en ik las zelfs dat er eigenlijk niets bijzonders aan de hand is: twintig procent van de Nederlanders is nu eenmaal boos en ontevreden en dat zal altijd zo blijven. "Joyeus", was een van de welwillendste typeringen van de man. "Amusant", hoorde ik een priester op tv zeggen. "Negeren" was de laconieke slotsom van de colomniste.
Een tweede variant om de winst te relativeren is deze in de parlementaire traditie van boer Koekoek, Pim Fortuyn en Geert Wilders te plaatsen, die van ‘gaten op rechts’ profiteerden en‘ we moeten hun achterban natuurlijk wel serieus nemen’ en dat is lastig maar ‘daar kunnen we wel mee leven’. De Haagse mores zijn dat je een eigenwijze nieuwkomer weliswaar als een electoraal ongemak beschouwt, maar je bent sportief en je zegt – desnoods met een zuinig mondje – „Goed gedaan, Thierry, wel-gefeliciteerd.”
Een kleinere groep opinies onttrekt zich aan zulke duidingen. Dat is de groep die iets verder terugblikt en misschien ook wat ouder is dan de gemiddelde millenniumwaarnemer, en een associatie met de jaren ’30 in Duitsland durft aan te gaan. Toen kreeg een partij daar bij verkiezingen ook rond twintig procent van de stemmen, een paar jaar later wat minder en toen weer iets meer, en kwam er na een Rijksdagbrand en het wegkwijnen van een sceptische Von Hindenburg de weg vrij voor een bruine partij. Die gaf – hé, wat toevallig – het onderwijs en de journalisten en de kunstenaars onderuit de zak, ‘de bestuurders’ voor het gemak ook meteen maar, verklaarde dat het zonde was om de miljoenen werklozen aan de kant te zien staan, en vond in de eerste plaats natuurlijk dat het noordse ras superieur was aan alle andere.
Die duiding is van een andere orde dan de relativerende varianten. De eerste zijn nogal technisch, data-trendy en laten zich in staafdiagrammen en ‘gaten op rechts’ uitdrukken; de tweede is kwalitatief en historisch. En somber.
In het defensief?
De tweede groep moet zich, opmerkelijk genoeg, verdedigen. Hoe homeopathisch verdund en voorzichtig ook geformuleerd, het is not done om Baudet niet te feliciteren en op zijn Ad Melkerts even te rillen bij het ondergangsprofetisme, verpakt in nette onzin, dat Zijn redding van de beschaving legitimeert. Altijd sportief blijven, you win some, you lose some.
Maar het is te gemakkelijk om te wijzen op de verschillen tussen 2019 en 1933 – die er natuurlijk ook zijn – om de associatie als onfatsoenlijk van de hand te wijzen. En om degenen die de historische vergelijking durven te maken te brandmerken als linkse haatzaaiers bij wie een steen door de ruit gegooid mag worden.
Het ‘gij zult niet demoniseren’ zet de zaak op zijn kop. De nonsensspeech van Baudet op woensdagavond was onthutsend. Psychopathologisch, narcistisch en grenzend aan waan, pseudo-intellectueel en beledigend voor iedereen die niet-boreaal was en/of tot de beroepsgroep docent-journalist-kunstenaar-bestuurder behoort. De aanklacht vanuit het Kurhaus op de avond van ‘Utrecht’ tegen het immigratiebeleid van CDA en VVD was beschamend en zou eerst maar eens openlijk teruggenomen en geëxcuseerd moeten worden.
Het is een gotspe dat Baudet nu met een timide grijns iedereen constructief op de koffie uitnodigt en beweert dat al zijn spinsels ‘rechtsstatelijk en democratisch’ zijn. De volgorde is verkeerd: eerst met demagogie en wartaal stemmen binnenhengelen en dan de constructieve onschuld uithangen.
Moeilijk te negeren
Het dreigend aankondigen van „concrete maatregelen” in het kader van het ongecontroleerde toelatingsbeleid klinkt niet bepaald als een te negeren voornemen. De generieke kritiek op journalisten is trumpiaans-ondermaats. De publieke media wordt „stuitende eenzijdigheid” verweten en de NPO is verworden tot „instrument van het partijkartel”. „Dit moet nu echt stoppen”, zegt het verkiezingsprogramma eind 2017. De aankondiging om de publieke omroep te „saneren” is onheilspellend en het is bizar dat niemand zoveel luchtige aandacht heeft gekregen bij diezelfde omroep als juist Baudet.
In december 2016 kreeg Baudet in Buitenhof vier minuten zendtijd om ononderbroken zijn innige tevredenheid over de onverwachte verkiezingswinst van Donald Trump te verkondigen. Ik heb nog nooit zoveel onjuistheden in zo’n kort bestek over me uitgestort gekregen.
Het verwijt van linkse indoctrinatie op scholen en universiteiten is belachelijk en kwetsend. De oproep tot een ‘meldpunt indoctrinatie’ is walgelijk. Ik heb premier Rutte nog niet op gepassioneerde afschuw over de dodelijke spuitjes aan het adres van Freek de Jonge kunnen betrappen. Die had zijn interventie beter kunnen timen, maar hij had volkomen gelijk.
Zorgelijke buitenlandstandpunten
Ik schrijf vaak over macht in de wereld. De standpunten van Forum zijn op dat punt, welwillend uitgedrukt, zorgelijk. Behalve de immigratie- en klimaatstandpunten – onmiddellijk uittreden uit het Marrakesh-pact en volledige ontkenning van Parijs-maatregelen – is daar, blind voor het Britse drama – het idiote plan om uit de Europese Unie te treden.
Als het aan Baudet ligt wordt hij premier van Nederland. Ik krijg huiveringen van een minister Derk Jan Eppink van Buitenlandse Zaken, die in de Volkskrant schreef over Obama’s huidskleur als diens ‘handelsmerk’ en de Forum-partijstandpunten „normale, constructieve omgang met Rusland” en de Nexit handen en voeten gaat geven. Of het idee van een minister Cliteur van Binnenlandse Zaken, die met een vergiet op zijn hoofd een wet Bescherming Nederlandse Waarden in de Tweede Kamer staat te verdedigen. Of van een minister Annabel Nanninga (Cultuur) die rood-wit-blauw op de NPO gaat promoten, stopt met het ‘subsidiëren van de segregatie’ (wat dat ook moge zijn, maar het staat er echt, op bladzijde 15 van het programma) en een ombudsman gaat instellen die de ‘neutraliteit’ van opinie- en debat-programmma’s gaat bewaken.
En ik huiver bij een minister Hiddema (Justitie en Veiligheid) die het nationale opsporingspercentage tot 50 procent gaat opstuwen en het „Rif-gerelateerde geweld” een halt zal toeroepen. En last but not least bij de premier-messias zelf, die zichzelf „naar de frontlinie” geroepen ziet en zich in de verlossingstaal van herwonnen beschaving en gewonnen veldslagen uitdrukt.

Het lijkt mij begrijpelijk dat ieder weldenkend mens Hiddema zal associëren met Bassie, Pipo of desnoods Kokkie.
Maar bij Baudet zie ik telkens iets engs onder zijn neus groeien. . . . .
Ben ik de enige die dat ziet?

Nieuwe lente

Een nieuwe lente, een nieuw geluid citeerde Hiddema uit blijdschap met de eclatante zege van zijn partij, Leuk dat hij de beginregel van een van mijn lievelingsgedichten citeert.
Elk jaar in mei herlees ik dit gedicht van Herman Gorter.
Met genoegen constateer ik dat ook binnen het Forum het werk van de oprichter van de Siciaal-Democratische Partij (de latere CPN) wordt gekend en gewaardeerd.
Het is te hopen dat deze partij hier een grondige studie van gaat maken.
Kan geen kwaad.
Overigens,
Vanmorgen in mijn moestuin hoorde en zag ik voor het eerst dit jaar de hop; op de eerste lentedag nota bene.