Zomervakantiegevoel

Tweede Pinksterdag hoorde ik op de radio dat er files naar Scheveningen stonden en weer terug, want de stranden waren bedekt met mist.
De afgelopen twee dagen zaten wij op het strand van Port la Nouvelle zonder files en kilometers zee voor ons alleen.
Op het strand was het 35°C in de schaduw.
Dus veel gesnorkeld tussen kleine visjes en mini kwalletjes in een heerlijk warme en glasheldere zee.

Even botaniseren in de Dordogne

Kalkrijke gronden op het zuiden met weinig vegetatie, behalve wat blauwe knoop en vlas, ideale orchisplekken:

Vliegenophrys

Bijenophrys

Paarse aspergeorchis

Poppenorchis

Dordogne

Een aantal heerlijke dagen in de Dordogne doorgebracht.
Echt verwend door J. & P.
Het had dagen langer mogen duren, maar ja, de moestuin roept!
Veel rondgewandeld en gespeurd naar wrakken en orchideeën.
Eerst even de wrakken:

Het doet mij en beetje denken aan het Nationaal Park De Hoge Veluwe.
Monumentale kunst, geplaatst in ongerepte natuur.
Een dure hobby die op het Franse platteland gratis is te bewonderen en mij inspireert om alle fototechnieken die ik beheers weer eens te benutten!
Zo komt mijn grafische opleiding, waar ik beroepshalve nooit iets nuttigs mee heb gedaan, eindelijk weer eens van pas!

Vraag 167

Tijd voor een sprookje

Orchideeën

Op zoek naar bosvogeltjes en purperorchissen bleef ik maar dwalen. Zou alles weg zijn geplukt of gevreten.
Wat bleek, alles was al uitgebloeid. Ik had even mijn verblijf in het ziekenhuis niet meegerekend en dus moet ik weer een jaartje wachten om deze orchissen bloeiend te zien.
Maar de bermen staan vol met hondskruid. De pyramidevormige aar maakt het een herkenbaar bloempje.
Honderden telde ik vanochtend.

Valeriaan

De valeriaan staat overal in volle bloem.
Ordinair, toch wel mooi langs de holle wegen.
Omdat ik lang niets heb gedaan aan mijn oefeningen in HDR-fotografie, daarom maar weer eens aan het experimenteren geslagen, met dit plaatje als resultaat. (Effect zichtbaar na vergroten door op de foto te klikken).

Vraag 166

Afstand

Als kind heb ik tijdens de maaltijd heel wat politieke disputen aan moeten horen.
We zaten met z'n vijven  aan tafel en vanaf het moment dat ik maar enigszins kon relativeren mocht ik aan het dispuut deelnemen.
Geen wonder dat politiek altijd een deel van mijn belangstelling bleef innemen.
Toch is mijn begrip van de Nederlandse politiek aan het afnemen.
De afstand tussen Nederland en Frankrijk wordt voor mij steeds groter.
Ik zie 's avonds geen NOS-journaal, volg geen actualiteitenrubriek, lees af en toe de NRC of Volkskrant en mis dus het dagelijkse gedoe waarover men zich in mijn vaderland druk maakt.
Met stijgende verbazing heb ik, in fragmenten, gevolgd dat de Nederlandse regering ten tijde van crisis voor zeven weken (ZEVEN WEKEN!) van de aardbodem was verdwenen.
Ik geloof niet dat zoiets ooit ergens ter wereld is vertoond.
Probeer dat eens aan  een buitenlander uit te leggen; veel succes!
Aan het eind van deze zeven weken staan twee onthutste regeringsleiders voor de pers met de mededeling dat ze er niets van hebben gebakken en dat de regering is gevallen.
Op zich een knettergek schouwspel, maar verkiezingsprognoses wijzen uit dat het vertrouwen in ministerpresident Rutte en zijn partij onveranderd groot blijft, het CDA winst boekt en de PVV op 25 zetels blijft staan. Dat is pas echt knettergek.
Er zal wel een logica aan ten grondslag liggen, maar voor iemand die op afstand verblijft is deze logica niet te ontdekken of de logica wijst uit dat |Nederlanders niet meer wijs zijn!
Mijn verbazing blijft nog verder toenemen als ik zie dat wat in zeven weken niet is gelukt, door een paar splinterpartijen in een paar luttele dagen wordt gefikst.
Wederom onbegrijpelijk.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat Nederland voor de helft van zijn inkomen afhankelijk is van de handel met het buitenland.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat als Nederland zich niet aan de 3%-regeling houdt, dat jaarlijks minimaal 4 miljard euro's extra gaat kosten.
Beste nieuwe regering, investeer flink in onderwijs in de plaats van hierop te bezuinigen, waardoor er straks niemand meer in staat is om door zijn overwogen stemgedrag dit land aan een fatsoenlijke en kabale regering te helpen.
Wanneer krijg ik de gelegenheid mij niet meer te verbazen?

Stil

Vandaag bezocht ik voor de derde maal mijn buurman en vriend Etienne om hem te condoleren met het verlies van een familielid.
De eerste keer betrof het een schoonzoon, vervolgens een kleinzoon en vandaag overleed een zoon van hem.
Het is hartverscheurend om mee te maken hoeveel verdriet onze buren in korte tijd moeten verwerken.
Eenmaal buiten realiseer ik mij eens temeer dat elke dag er een is die geleefd moet worden.
Het is een cliché, maar oh zo waar.

Vraag 165

Schaapjes tellen

In het ziekenhuis kreeg ik bezoek van een RK-zielzorger.
Hij was het stereotype van een doodbidder.
Ik dacht aanvankelijk dat hij mij de maat kwam nemen voor een kist.
Maar neen, het ging de op de Hand van God, die mij uit mijn ziekbed zou trekken, mits ik hieraan voldoende geloof zou hechten.
Hij probeerde mij ervan te overtuigen dat er niets zo mooi was, om gelegen op een ziekbed, het sacrament te ontvangen.
Ik zou mij dan kunnen  vergelijken met soldaten die dit ontvingen in de loopgraven of met slachtoffers die nog leefden en wisten dat ze nooit vanonder de brokstukken van de Twintowers bevrijd konden worden.
Nog meer enge voorbeelden bracht hij ter berde.
Nou, zo'n genereus voorstel sla je niet af.
Toen ter sprake kwam dat ik Nederlander was, trok er even een donker wolkje over zijn gezicht.
Hij had over mijn vaderland een uitgesproken mening.
Natuurlijk wonen daar ook allemaal aardige mensen, maar onder hen had ene  Bart Schierbeek gewoond, de duivel in eigen persoon, die ervoor heeft gezorgd dat die arme Nederlanders de moederkerk de rug toe hebben gekeerd.
Het deed mij genoegen te weten dat hij deze verlichte geest kende, maar helaas niet heeft gelezen.
Ik was te moe om met hem in discussie te gaan en hem uit te leggen dat het de verdienste van Schierbeek is dat er überhaupt nog jongeren ter kerke gaan.
Maar de hand vanuit Rome zal zijn best doen om de laatsten ook uit de kerkbanken te jagen, komt daarbij dat de moraal die de kerk preekt heel wat anders is dan zij  in menige chambrette heeft gepraktiseerd.
's Avonds in het donker overdacht ik dit bezoek nog eens.
Ik zag mijn bezoeker nu liggen, als in een cartoon van Haderer:

Ziek

Het is woensdag 2 mei. Ik voel mij ziek.
Het wordt nacht en het wordt dag en nacht en weer dag.
Ik ben echt ziek en hoop dat het morgen beter is.
Het wordt dag en nacht en dag.
Ik ben geel geworden, als een rijpe banaan.
Schuifelend laat ik Tanna uit.
Mevrouw L. neemt de leiding over mij en via de dokter kom ik terecht op de spoedeisende afdeling in het ziekenhuis van Béziers.
Nu ben ik alle regie kwijt.
Onderzoek leert dat stenen mijn leven vergallen.
Het wordt nacht.
Ik deel mijn kamer met een man van 81 jaar.
Soms kijkt hij verlangend de dood in de ogen.
Operaties, medicijnen en verpleging zorgen dat de zeis hem niet raakt.
Hij zal in de komende dagen een vriend van mij worden. Hij noemt mij Mon Chef en ik hem Mon Colonel, hij lacht.
We zijn als twee treinen die bij het verlaten van het station even een gelijke snelheid maken waardoor je in de intimiteit van een andere coupé kunt kijken. Het wordt nacht. Deze nacht vult zich met gillen, gepraat, gestommel, slaapgeluiden en dromen.
Mijn liefste is altijd bij mij, niet enkel tijdens het bezoek.
Uit de slaapgeluiden filtert mijn gehoor haar kuchje, haar ademhaling, haar bewegen in de slaap. Het wordt dag.
Meer onderzoek onder narcose.
De verdoving verwart mij.
Het wordt middag en in de plaats van woensdag zal ik nu worden geopereerd.
Ik ben bijna vier uur van de wereld, mijn galblaas is verwijderd.
Ik leer dat Franse artsen autistisch zijn.
Het wordt nacht, in de tuin van het ziekenhuis roept een dwerguil en het wordt dag. Boven mij zie ik vijf zakken en flessen hangen die zich via slangen in mijn lichaam legen.
Uit mijn buik komt een enge buis met een pomp; ik durf er bijna niet naar te kijken.
Mon Colonel naast mij, heeft een lichaam dat door een Samouraivechter lijkt te zijn toegetakeld en door de plaatselijke zeilmaker weer is dichtgenaaid.
De hoeveelheid buizen uit zijn lichaam vertelt mij dat ik niet moet klagen.
In vergelijking met hem ben ik een beginnend amateur.
Het wordt een nacht die gevuld wordt met prachtige visioenen.
De stemmen op de gang zie ik in rode verf op gele panelen uitgeschreven.
Het wordt nacht en ik leer plassen in een urinaal.
Ik leer dat lijfelijk afvalmateriaal in een ziekenhuis zeer belangwekkend wordt gevonden.
Het wordt dag.
Vier dagen geen eten en nog moet ik mij dwingen iets in mijn mond te lepelen.
De soep is walgelijk, de yoghurt blijkt lekker.
Mijn benen zijn verstopt in witte steunkousen met een frivool oranje randje
Het wordt nacht en hierin lees ik De Geschiedenis Van De Liefde uit. Een prachtige roman die ik zeker ga herlezen.
Het wordt dag.
Mompelende artsen voor mijn bed vinden mij nog steeds te geel en een nader onderzoek moet uitwijzen of ik ontslagen wordt.
Knap van mevrouw L. dat zij alles regelt: de hond, de tuin, de aanloop (het dorp leeft mee, soms iets teveel).
Het wordt nacht en dag.
Het eten smaakt mij voor het eerst.
Mijn behandelend arts meldt dat ik zaterdag naar huis kan als zich geen verdere complicaties (?) zullen voordoen. Voor het eerst schudt hij mij de hand.
Het wordt nacht.
Uit de krochten van het ziekenhuis klinkt langdurig gegil als van een bosuil, een gek of een geboorte?
Het wordt dag en de rare buis wordt uit mijn buik weggetrokken en mijn autistische chirurg deelt mee dat ik zaterdag naar huis mag.
Dat ik mijn nieuwe vriend, Mon Colonel, zal gaan verlaten stemt mij een beetje weemoedig.
Het wordt nacht en om elf uur 's avonds krijgen we verveine waarmee we ons afscheid beklinken.
Mon Colonel is deze week eveneens sterk verbeterd. Na vijf weken hospitalisatie krijgt ook hij te horen dat hij weldra wordt ontslagen. Reeds maandag zal hij naar een rusthuis worden overgebracht.
Het wordt dag.
Bonjour Mon Colonel!
Bonjour Mon Chef. Vous allez déserter aujourd`hui!
Mijn liefste haalt mij hier weg en regelt dat er dagelijks een verpleegster aan huis voor de nazorg komt.
Geweldig.
Alles is goed.

Berichtje

Vraag 164

Nieuwe oogst

De eerste wandeling na thuiskomst ging door de moestuin.
Geweldig hoe alles in twee weken zich heeft ontwikkeld.
Nog leuker is het dat vanavond de aperitief zal bestaan uit radijs met roomboter en zout!
En sla zal er vanaf nu tot in december zijn.
Ik houd van mijn moestuin een dagboek bij, want zaaien en oogsten wijkt hier soms maanden af van wat ik in Nederland was gewend.
Maar een hoopgevend begin van zaaien en oogsten is er nu!

Geen wolkje

Heerlijk thuis.
Alles groen, alles blauw, geen wolkje aan de lucht.
Natuurlijk is het overal mooi, maar nu weet ik dat mijn klokje nergens anders zo tikt als thuis.
Terwijl ik uitkijk over een fris groen landschap onder een stralende en warme zon voel ik mij heel erg "thuisgekomen".
Voorlopig laat ik mijn klokje niet meer alleen.

Museumbezoek

Vraag 163

Loslaten

We gaan naar huis.

Bijzondere dagen worden door ons vertrek naar Frankrijk vandaag afgesloten.

Het is even slikken.

Van Rousseau zijn de woorden: opvoeden is een kwestie van afstoten.

Dat hebben we goed gedaan. 

Onze dochter is nu moeder.

Er is een nieuw jong gezin ontstaan dat het stokje naar de volgende generatie doorgeeft.

Zo gaat dat, maar het is wel even slikken.

Crisis

Net voor mij is een echtpaar de winkel binnengekomen,  vijfenzestigers in Tommy Hilfiger - Ralph Lauren - Gaastra uitmonstering op Bommelboots.
In deze beddenwinkel laten ze zich uitvoerig inlichten over alle vormen van slaapcomfort.
Ze zijn op zoek naar het ideale bed waarin ze gaan sterven en dat mag een paar centen kosten.
De man heeft een harde stem, duidelijk gewend dat er in zijn vorige leven naar hem werd geluisterd.
"Wat doet dit kussen? Zo, zo, zesentachtig eurootjes. Wil jij er ook zo een Poep?"
Je zult maar Poep worden genoemd buiten de vertrouwde muren van je slaapkamer, denk ik, terwijl ik gestrekt op een Tempur Deluxe mijn beurt afwacht.
Poep gaat het kussen op het bed naast mij beproeven. Uiteindelijk valt haar keuze op een kussen van slechts negenendertig eorootjes.
"Da's verrekte goedkoop!" schreeuwt Kak, want zo heb ik de echtgenoot van Poep inmiddels gedoopt.
Tijdens het afrekenen van de bedden met bijbehorend comfort wil Kak nog van alles van de verkoper weten. Dit "moneyspendmoment" moet zolang mogelijk duren en wordt door Kak vakkundig opgevoerd en ik moet meegenieten.
Het blijkt dat de verkoper hier normaal niet staat. Hij is eigenaar van meerdere beddenwinkels en staat tegenwoordig in een recent geopend filiaal.
"Da's lef! Da's lef om in crisistijd een winkeltje te beginnen!" kraait Kak.
Uiteindelijk vertrekken Poep en Kak. Hun regenjacks ritselen nieuw als ze de armen ineen haken.
Bij het afrekenen vraagt de verkoper naar mijn postcode.
Ik antwoord hem dat die er niet toe doet omdat ik niet meer in Nederland woon.
Deze mededeling is de aanleiding voor een gesprek. Hierin vertel ik hem dat mij, in de dagen dat ik in Nederland op bezoek ben, het meest is opgevallen dat ik minstens elk uur het woord crisis hoor vallen.
De ijscoboer is in crisis omdat hij zijn Triple-A-status kwijtraakt, de Witte Neger uit Venlo is in crisis en vindt de drie procent niet heilig,  Maxime is in crisis en denkt dat wij sterker uit de crisis zullen herrijzen .......
Dit land is in een crisis door te roepen dat er een crisis is.
Elke auto glimt, de wegen zijn vol, de mensen dik, de televisieschermen worden almaar breder, de kringloopwinkels steeds voller.
's Avonds op tv gaat het enkel over de crisis, die is ontstaan doordat de regering zijn ontslag heeft aangeboden omdat de crisis op een andere manier moet worden opgelost dan door maatregelen te nemen die de crisis zouden beëindigen. Je wordt gek van het woord crisis.
Buitengekomen blijken Poep en Kak geen echte doorstappers te zijn.
Terwijl ik het echtpaar Faeces passeer, hoor ik dat Kak door Poep vermanend wordt onderwezen: "En dat geschreew van jou ben ik beu. En al helemaal dat je mij overal Poep noemt. Je bent niet meer op kantoor en ik ben je personeel niet!"
"Nee Poepie, ik zal het niet meer doen."

Vraag 162

Eros

Daar sta ik ineens in Cortenoever.

Ver in de ochtendnevel zie ik paarden staan.

Ik kruip onder de afrastering door en klak met mijn tong.

Schoorvoetend komt Eros naar mij toe.

We begroeten elkaar.

Nog een stapje naar voren en hij drukt zijn hoofd op mijn schouder.

Herkenning, gemis?

Wat is hij oud geworden.

Ik voel tranen komen, hoe vaak nog zullen wij elkaar in de ogen kijken?

Uit mijn auto heb ik borstels meegenomen.

Ik ros zijn hoofd, nek en de rug waarop hij mij vele kilometers droeg.

Straks zullen vele nestjes in de meidoornhagen worden gevoerd met zijn haar.

Als ik afscheid van hem neem voel ik mij voor de zoveelste keer een verrader.

Eros loopt met mij mee tot waar ik zijn wei verlaat en kijkt mij na zoals ik niet bekeken wil worden ........

Carmina Burana . . . . vandaag

Verdwijntruc

Het kabinet Rutte valt.
Dit is op zich niets bijzonders, het was te hopen en te voorzien.
Wat wel bijzonder is dat ik zoiets deze keer life kon volgen.
De aanslag op Pim F., de dood van prins B., de kamikaze-aanslag op de koningin, de crash in een Parijse tunnel van Diana .... dit en nog veel meer kwam in Frankrijk tot mij via lokale kranten of het avondjournaal van France2.
Op vrijdagavond, in de uitzending van Pauw en Witteman, werd door een CDA-watcher (?) de val van het kabinet voorspeld; briljant.
Wat ben ik dankbaar dat ik erbij ben terwijl Wilders zijn laatste truc uithaalt.
De reden of aanleiding ontgaat mij volkomen.
Ik ben nu al te lang weg uit Nederland om nog te snappen wat ene Ingrid en Henk hiermee te maken hebben, maar ik denk dat Jan Modaal behoorlijk bij zijn neus wordt genomen..
Ik constateer met verbazing dat de Tovenaarsleerling van Frits Bolkestein zichzelf ontmaskert als een tweederangs goochelaar.
Nu nog zijn grote verdwijntruc
Fred Kaps draait zich om in zijn graf.

Vraag 161

Zondagskinderen

Hoeveel hoogtepunten kan een dag hebben?

Vorig jaar scoorden we een fles Montrachet Grand Cru 1999, een witte raaf onder de Bourgognes. Tot deze zondag werd hij door Matthijs gekoesterd als een baby.

Vandaag zijn we in de gelegenheid om samen te komen en een menu te nuttigen waarbij we deze wijn gaan ontkurken.

Tijdens de chardonnay, die we als aperitief drinken, rinkelt de telefoon.

Nog voor we de telefoon beantwoorden, weten wij dat er een nieuwe wereldburger is geboren in onze familie; ik ben opa!

De geboorte van ons eerste kleinkind en nichtje, is een geweldig bericht voor de disgenoten op het moment dat we gaan beginnen aan een feestelijk maal.

De glazen worden gevuld, we bewonderen de prachtige gouden kleur van de wijn en oma, opa en oom toasten op het zondagskind!

We genieten van de Montrachet tot de laatste druppel uit de fles is gewrongen en brengen als entremet, een bezoek aan het gelukkige nieuwe gezin in het ziekenhuis.

Moeder en kind, en natuurlijk ook de vader maken het uitstekend.

We vervolgen het menu met een rode wijn uit Montouliers en onze tafelgesprekken laten zich raden.

Omdat we nu zoveel te vieren hebben, sluiten wij af met een Muscat bij de roquefort.

We zijn nu net zo roze als het oortje van het kindje.

Hoeveel moois kun je op een dag beleven?

Vraag 160

Balans

Ik staar naar de Pyreneeën en maak al plannen voor een volgende beklimming.

Opeens bedenk ik mij dat het precies een half jaar geleden is dat wij ons hier in Frankrijk nestelden.

Tijd voor een balans?

Wel nee, mijn oog valt op de bloeiende thijm en ik moet denken aan dat ene polletje thijm op Cortenoever.

Zou het daar nu ook bloeien?

Nu nog niet, denk ik, het is te koud in Nederland.

Wel de weidegeelsterren, het speenkruid, de vogelmelk en misschien al een sleutelbloem.

Of zouden de weiden al roze kleuren van de pinksterbloemen.

Wat zal het prachtig zijn langs de IJssel.

Niks geen tijd voor balansen, de thijm moet worden geplukt en gedroogd en in potten gedaan voor de sauzen die mij de rest van het jaar aan dit moment zullen herinneren.

Voor mevrouw L.

Paasgedachte

Tijdens het avondeten bespraken mevrouw L. en ik de zin en onzin van bidden, over de zin en onzin van kerk en religie; zeg maar dat we de Paasavond bewust in gingen.

Je kunt kerken zien, opperde ik, als een soort van clubhuizen.

Goed herkenbaar en zichtbaar, zelfs als je nog niet in stad of dorp bent aangekomen (hoe anders zouden al die silhouetten zijn zonder kerktorens).

De club is gratis en veelal staat de deur open. aarbinnen staat de tijd een beetje stil.

Daarbinnen kom ik tot rust.

Mij ogen dwalen langs beroette gewelven, sombere altaren, afbrokkelend gips en grauwe kerkvensters.

Hoeveel mensen zochten hier troost, werden hier gekapitteld, gingen hier biechten, zijn hier gedoopt, lagen hier gekist.

Het denken aan mensen, mijn eigen soort op aarde, is dat biddden?

Of is dat een opgelegd ritueel van knielen , handen vouwen en gedachten dwingen?

Laat mij maar, ik ben niet wie ik ben.

Gisteravond gingen we naar de Paaswake in Cruzy.

Tweeënhalf uur duurde de mis.

Tijd genoeg om te mijmeren en dit gesprek nog eens te overdenken

Ik wens allen een vrolijk Paasfeest!

Vraag 159

Riooltoestanden

Ik heb vaak problemen met de afvoer van toilet, bidet, bad, douche, gootsteen, noem maar op, meegemaakt.

Altijd weer die ellende met volle en onvindbare zinkputten, niet functionerende septic tanks of kapotte afvoerbuizen.

Aangesloten zijn op een echt riool, dat was een wensdroom die uiteindelijk in Frankrijk werd vervuld.

In de zomer van vorig jaar (zoals altijd gebeurt zoiets op het moment dat er bezoek is) ging de riooldeksel voor mijn huis omhoog en kwamen er zaken op straat die je liever ondergronds houdt.

De kantonnier werd erbij gehaald, die er op zijn beurt de ontstoppingsdienst bijhaalde, die vervolgens een rioolcamera-bedrijf optrommelde. Er bleken wortels in het onderaardse buizenstelsel te woekeren. Daarna maakten vreemde machines het riool weer bruikbaar.

Vorige week werd ik opnieuw verrast door vreemde geluiden uit de afvoerleidingen tijdens het doortrekken, leeglopen, afspoelen etc.

Op het gemeentehuis heb ik uitvoerig uitgelegd wat er aan de hand was en dat het zo zonder een correcte afvoer niet alleen zeer vervelend huishouden is, maar dat het bovenal pijnlijk is als intieme boodschappen aan het daglicht komen, op nota bene, het dorpsplein.

Snelle actie was het gevolg.

De gemeente had mij al medegedeeld dat er voor een definitieve oplossing zou worden gezorgd en deelde tevens mede dat dit de gemeente wel erg veel geld zou gaan kosten. Ik schaamde mij bijna voor mijn menselijke aandrang.

Vanmorgen was het zo ver: "Le jour des grands travaux."

Van half negen tot half vier perste ik dit filmpje samen in twee minuten:Ik heb vaak problemen met de afvoer van toilet, bidet, bad, douche, gootsteen, noem maar op, meegemaakt.

Altijd weer die ellende met volle en onvindbare zinkputten, niet functionerende septic tanks of kapotte afvoerbuizen.

Aangesloten zijn op een echt riool, dat was een wensdroom die uiteindelijk in Frankrijk werd vervuld.

In de zomer van vorig jaar (zoals altijd gebeurt zoiets op het moment dat er bezoek is) ging de riooldeksel voor mijn huis omhoog en kwamen er zaken op straat die je liever ondergronds houdt.

De kantonnier werd erbij gehaald, die er op zijn beurt de ontstoppingsdienst bijhaalde, die vervolgens een rioolcamera-bedrijf optrommelde. Er bleken wortels in het onderaardse buizenstelsel te woekeren. Daarna maakten vreemde machines het riool weer bruikbaar.

Vorige week werd ik opnieuw verrast door vreemde geluiden uit de afvoerleidingen tijdens het doortrekken, leeglopen, afspoelen etc.

Op het gemeentehuis heb ik uitvoerig uitgelegd wat er aan de hand was en dat het zo zonder een correcte afvoer niet alleen zeer vervelend huishouden is, maar dat het bovenal pijnlijk is als intieme boodschappen aan het daglicht komen, op nota bene, het dorpsplein.

Snelle actie was het gevolg.

De gemeente had mij al medegedeeld dat er voor een definitieve oplossing zou worden gezorgd en deelde tevens mede dat dit de gemeente wel erg veel geld zou gaan kosten. Ik schaamde mij bijna voor mijn menselijke aandrang.

Vanmorgen was het zo ver: "Le jour des grands travaux."

Van half negen tot half vier perste ik dit filmpje samen in twee minuten:

Vraag 158

Weer regen

Tijdens mijn wandelingen overdenk ik mijn huidige situatie.

Zachtjes begon het te regenen.

Vanmorgen heb ik mijn oude buurman Etienne mijn moestuin laten zien.

Ik had de olijfboom onder handen genomen en was bang dat ik teveel had gesnoeid.

"Je bent aardig op weg. Nu de andere helft nog wegzagen" en hij wees mij de takken aan die nog gesnoeid moesten worden.

"Zo blijft er niets van over", opperde ik nog, maar Etienne hield voet bij stuk.

Nu ken ik de olijfgaarden die door hem zijn aangelegd en gevormd en daarom twijfel ik niet aan zijn deskundigheid.

Vervolgens werd mijn moestuin geïnspecteerd en kreeg ik een compliment dat het een mooie tuin was en dat ik de goede zaken op een goed moment had gezaaid of gepoot.

De aardappels tonen zich al in strakke rijen.

"Nu even niets meer doen, want het gaat regenen."

En zo kwam het gesprek op het weer. Hier een dagelijks ritueel.

Sinds ik hier woon heeft het twee keer geregend, drie dagen in november (drie dagen, 60mm) en een dag in maart (17mm).

Etienne sprak de hoop uit dat het enige dagen aan zou houden en dat we van heftige buien verschoond zouden blijven.

Aan dit alles dacht ik dus op mijn wandeling en ik liep door een gestage, fijne regen.

Ik constateerde dat dit mijn derde bui in bijna een half jaar is en hoe blij ik met de regen ben.

Het dorp loopt nu vol met vakantiegangers, de Pasen komt er aan.

Zij mopperen dat het zulk slecht weer is en dat het dagen gaat aanhouden.

Verbaasd merk ik dat ik een plattelander aan het worden ben en krijg boze blikken als ik zeg dat het toch een mooi regentje is en dat we hier zo'n behoefte aan hebben.

Ik schuil in de schuur van Vincent. Samen met een paar andere wijnboeren prijzen we de regen alsof er champagne uit de hemel valt.

Une pluie fine, ideal!

Voor Peter

The Antikythera Mechanism

Voor Matthijs

Ziek als een hond

Vrijdag werd mijn hond ziek: zo ziek als een hond maar kan zijn.

Zaterdag was zij doodziek: sloom, lusteloos en onvast op de poten en zij kotste zich volledig leeg.

Zo kende ik mijn hond niet.

Inmiddels is zij weer de oude en is zich niet bewust dat ze mij zo aan het schrikken heeft gemaakt.

Je vraagt je toch af wat de oorzaak van zo'n heftige en korstondige ziekte kan zijn.

Ik houd het op een vergiftiging.

Op de wandelingen is het al flink warm en dus drinkt Tanna soms uit een waterplas die nog is overgebleven van de regen deze week.

Ik kan mij voorstellen dat door de weinige regen en het vele spuiten met antschimmelspul de concentratie van gifstoffen in de waterplas behoorlijk pittig kan zijn.

Zou Tanna daar nou van leren?

Vlindertjes

Vlindertjes zijn hier geen zeldzaamheid. Bij een beetje zon fladdert er altijd wel een voorbij. Net als grote sprinkhanen, ook altijd voorradig. De hop roept al een paar weken, dus als sprinkhaan ben je dan gewaarschuwd.

Ik was er op uit gestuurd om de heerlijk geurende Coronilla valentina te plukken voor thuis op de vaas; vandaar dit plaatje.

Orchisjacht

Het eerste orchideetje van 2012 scoorde ik vandaag.

Voor mij is het een soort kievitsei.

Het bloemetje stond er al even, want een spinnetje had er zijn web al in gemaakt.

Enfin, laat nu de lente maar los barsten!

Vraag 157

Volgend blog

Soms neem ik even de tijd om een paar volgende blogs te bekijken, ook als ik op de site van medebloggers zit.

Mij daaarbij opvalt is dat een heleboel blogs stoppen, van de een op de andere dag.

Computer getolen?

Elektra afgesloten?

Ziek, misselijk?

Dood en begraven?

Nooit eindigt een blog met de mededeling "Ik stop, want ik heb geen zin meer".

Dus doe mij dat niet aan, ik denk altijd dat het heel slecht met de blogger is afgelopen.

Doorgaan!

Regen

Het regent, het regent,

de pannetjes worden nat.

Daar kwamen twee boerinnetjes die vielen op hun gat.

Nog maar enkele dagen geleden schreef ik dat het hier al zo lang zo droog is.

Wel vandaag is een feestdag voor de wijnboeren en de hoop is dat het de gehele week blijft regenen want vooradat het tekort aan vocht zal zijn aangevuld.....

Zelfs ik werd er een beetje blij van; nou ja, een heel klein beetje.

Gisteren heb ik slaplantjes gepoot en die genieten nu extra!

Nog net op tijd

Eindelijk is het mij gelukt om een plaatje te schieten van een bloemetje van de Ruscus aculeatus.

Dit prikkerige struikje heeft de Nederlandse naam Muizendoorn en als ik de naam uit het Latijn vertaal dan zou hij "verweesde bezem" heten.

In de flora is hij regelmatig aanleiding geweest voor geruzie onder taxonomen als het gaat om de ifamilie waarin deze plant wordt ingedeeld omdat de naam Ruscus zelden wordt erkend. Ruud van de Meijden stopte hem bij de Aspergefamilie.

Enfin, het leuke van dit struikje zijn de vruchten die zich als rode besjes aan de onderzijde van de bladeren ontwikkelen. Zo heb ik de struik leren kennen en zo heb ik hem bijna altijd gezien.

Maar nu heb ik hem voor het eerst in bloei gezien en elke dag wilde ik hem fotograferen, maar was vergeten een camera mee te nemen.

Vanmiddag speciaal op pad gegaan om nog een bloemetje te scoren.

Dit is dus een foto van het laatste bloeiende exemplaar, nog net op tijd!

Ochtendwandeling

Elke dag begint met het ritueel van het uitlaten van de hond. Vandaag zou het gaan regenen volgens de weersverwachting en zoals gebruikelijk klopt die weer niet.
In november vorig jaar heeft het twee dagen flink geregend en sindsdien is er geen millimeter meer gevallen.
De wandelingen worden dus steeds stoffiger en ik hoop dat de Meteo gelijk krijgt!

Vraag 156

Hekkensluiter

Ach de jaren zeventig.
Citroengeraniums in de vensterbank.
Achter het raam een verkiezingsaffiche van de PSP: blote dame met koe.
Een hangende fruitschaal in een spinnenweb van macramé.
De zoete lucht van wierook en George Harrison speelt sithar.
En dan naar bed......een grenenhouten bed.
Hoe zoet was daarin niet de liefde?
En ineens is daar dat bed weer.
Is dat geen mooie hekkensluiter?

Vraag 155

Paris Mavroidis

Als liefhebber van René Gruss (zie blog) blijf ik mij verbazen dat hij na het uitgeven van zijn cd "Bellatrix" nooit meer van zich heeft laten horen.
Zou zijn creativiteit na die ene muzikale oprisping zijn opgedroogd?
Op dezelfde manier vraag ik mij af of dit ook geldt voor 
Het is nu alweer twee jaar geleden dat Paris zijn filmpje "Divers" uitbracht en sindsdien nooit meer iets nieuws van zijn hand (computer) gezien en dat vind ik jammer!

Vraag 154

Onorthodox gitaarspel

Op zoek naar onbekende worldmusic kwam ik dit gitaarspel tegen, geweldig!

Hoepelhek

Het hout heet de duigen, het ijzer de hoepels, van hout zijn ook de bodem en de deksel en waar niets is zit het spongat: samen een ton.
Nieuwe tonnen zijn voor goede wijnen en oude tonnen voor de port, maar op een gegeven moment is ook een ton versleten en valt hij in duigen.
Het hout verdwijnt in de haard en het ijzer kan nog een nieuw leven krijgen, bijvoorbeeld door het als hekwerk aan elkaar te klinken waardoor rond de moestuin een hoepelhek ontstaat.

Voor wie ook zo'n hek wil maken? In de garrigue weet ik nog genoeg hoepels te vinden!