Bramen

Dit voorjaar plantte ik een paar bramenstruiken in de moestuin.

Er zitten vier bramen aan. 

Een foute actie dus.

Immers overal tussen de wijngaarden staan de wilde bramen op mij te wachten. 

Inmiddels heb ik meer dan vijf kilo geplukt en tot bramensap verwerkt.

Nu nog griesmeelpudding........

Zin

Het mechanisch wereldbeeld van Isaac Newton zorgt er al driehonderd jaar voor dat de westerse mens is vervreemd van het begrip zin.

Als het universum een uurwerk van Newton is en de mens een microbe van het toeval dan is het begrip zin niets anders dan een pijnlijk detail.
En in een dergelijk universum is een biologische microbe, zoals ik, volkomen te verwaarlozen. Het uurwerk tikt zonder mij verder. Het loopt wellicht nog beter.
Maar tegenwoordig weten we dat Newton slechts de oppervlakte van de werkelijkheid licht heeft beroerd. Het universum is geen onveranderlijke machine; het is een hart.
Een levend hart dat uitzet en weer samentrekt, dat oneindig groeit, waarna het onverklaarbaar krimpt.
En zoals alle harten zit het vol geheimen en mysteries, vraagstukken, avonturen en verandering.
Slechts één ding is onveranderlijk: de hoeveelheid massa en energie.
Wat ooit heeft bestaan, blijft eeuwig bestaan, ook al is het in een nieuwe en andere vorm.
Ieder deeltje in mijn lichaam is dus net zo eeuwig als het wereldruim.
Maar het unieke van juist deze hoop deeltjes is dat hij weet dat hij bestaat.
Ik heb een bewustzijn.
Ik ben ervan overtuigd dat de zin juist daarin verborgen ligt, in het bewustzijn.
Ik weet niets van de vorm en niets van de inhoud ervan - of zin een vergelijking is of een gedicht, een lied of een sprookje - maar ik weet dat zin bestaat ..... ergens.

Uitgedetermineerd

Bij mijn zoektochten naar Kalketrip struikelde ik steeds over een plantje waar ik maar geen naam bij kon vinden.
Als Nederlander ben ik gewend dat de flora van Heukels altijd uitkomst biedt. Ook al staat het door mij gezochte plantje er niet in, met de determineersleutel kom ik meestal zover dat ik dan kan overstappen in een van mijn Franse flora's en zo de oplossing vindt.
Echter bij deze plant lukte mij dat steeds niet en ik bleef maar ronddolen in het hoofdstuk asteraceae.
Dus nu moest mij de kortgeleden Flore Forestiere Francaise deel 3 uitkomst bieden.
En jawel, op pagina 961staat de oplossing van de sleutel: Staehelina dubia.

Hier wordt deze plant de witte rozemarijn genoemd  (maar dan moet je wel iemand tegenkomen die hem herkent). Een liefhebber van een droog en heet klimaat en dus ontbreekt hij in de Nederlandse flora's.
Ik ben nu wel zo'n beetje uitgedetermineerd.
De dagelijkse hitte zorgt dat de meeste planten nu aan het afrijpen zijn en de zaadvorming is bijna voltooid.
Tijd om te oogsten, bramen, vijgen, amandelen etc.

Vraag 172

Kalketrip

Tijdens het determineren van Travalera bladerde ik in de flora langs allerlei onbekende soorten.
Dus behalve zoeken naar een naam voor het op dat moment onbekende plantje, zie ik zodoende meer plantensoorten voorbijkomen die mij nog onbekend zijn. Ik spiek dan telkens of er hiervan soorten bij zijn die in deze streek voor kunnen komen.
Kalketrip Centaurea calcitripa is zo'n soort.
Zoekt en gij zult vinden.
Tussen de schriftelijke en feitelijke waarneming hebben 50 dagen gezeten.
Gisteren wandelde ik door een bosje, bovenop een kalkplateau.
Niet ver daar vandaag zijn deze week de jaarlijkse archeologische opgravingen van dinosauriërs begonnen.
Langs mijn wandelpad zag ik in de verte een forse bolvormige plant met lichtroze bloemen, "Als dat geen Kalketrip is", dacht ik bij mijzelf.
Dubbel leuk is dan zo'n vondst te doen van een plant die in Nederland ernstig is bedreigd en daarom logischerwijs op de Rode Lijst is geplaatst en hier ook niet veelvuldig voorkomt.
Kijk, daar wordt ik nou gelukkig van!

Gelukkig

Mij bereiken vreemde berichten.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Dat de beslissing om huis en haard te verlaten een faux pas zou zijn.
Dat mijn huwelijk met madame L. op de klippen aan het lopen is.
Uit de teneur van mijn blogs wordt aangenomen dat ik somber en zwartgallig ben geworden.
Dat ik niet langer along the sunny side of the street flaneer.
Dat ik mijn vaderland en alles wat ik er achterliet mis.
Dat ik treur om dit gemis.
Het spijt mij dat ik deze speculanten teleur moet stellen.
De zon staat stralend aan de hemel, een koele rosé vult het glas.
Wat ik blog is een moment, soms een reflectie, soms een experiment, soms een provocatie, soms een observatie, maar altijd iets dat ik zelf wil bewaren.
Ik ben vergeterig.
Ik ben bewaarderig.
Stapels knipseltjes waarvan  ik later niet begrijp waarom ik heb geknipt, opgeborgen, bewaard.
Boekjes vol opstellen, waarvan ik later denk heb ik dat opgesteld?
Het spijt mij dat ik moet zeggen dat ik gelukkig ben.
Maar.....
Geluk geen blijvende situatie.
Er moet altijd moeite voor worden gedaan.
Geluk steekt vaak in kleine momenten, in kleine dingen.
Er moet worden gezocht en gevonden.
Maar ik ben gelukkig met de keuzes die ik heb gemaakt.
Ik ben gelukkig met de plaats waar ik leef.
Ik ben gelukkig dat ik niet alleen ben maar dat ik madame L. nog altijd mijn geliefde is.
Ik ben gelukkig omdat ik geen reden heb tot ongelukkig zijn.
Maar.....
Dat betekent niet dat ik vierentwintig uur per dag loop te stralen.
Heinrich Heine dichtte weliswaar:
Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
Dass ich so traurig bin;
Ein Märchen aus alten Zeiten,
Das kommt mir nicht aus dem Sinn.

Maar dat betekent niet dat hij een somber baasje was.

Zo vergaat het mij ook.

Dat ik soms redelijk sombermakende beschouwingen publiceer, moet geen aanleiding zijn om mij, of mijn huidige situatie te gaan psychologiseren met als conclusie dat ik mij niet gelukkig zou voelen.
Ik heb mijn  allerlaatste functioneringsgesprek achter de rug.
Ik laat het hierbij en kom er niet op terug.

Ben ik duidelijk geweest?

Mooi, dat maakt mij gelukkig!

Glimworm

Alle dagen schijnt de zon, alle dagen is het warm.
Niets bijzonders hier, het is immers zomer
Dat betekent dat het landschap langzaam geliger wordt, veel planten verdorren nu door de hitte en de droogte. Echter gelukkig zijn er ook weer soorten die hierdoor juist goed gedijen.
Overdag is er nu het gekrijs van de gierzwaluwen en 's avond het roepen van de uilen.
En af en toe is er het groene licht van glimwormpjes!

Vrijdag de dertiende

Ik ben niet zo van de bijgelovige.
Aan een geloof heb ik meer dan voldoende.
Ik ken ze, de verzamelaars van alles wat occult, mysterieus, semi wetenschappelijk lijkt, enz.
Ze geloven in buitenaardse wezens, de kracht der getallen en stenen en kleuren, het effect van acupunctuur tegen de vermeende schadelijke effecten van draagbare telefoons, aanbidden Boeddha en de Dalai Lama en Schillebeeckx, geloven in astronomie en het vergaan van de wereld in 2012. Dit allemaal als er maar interessante Readers Digest-achtige boeken over geschreven worden.
En toch....
Vandaag....
Vrijdag de dertiende.....
Ik houd van koffie.
Goede kwaliteit, goed gebrand (do it yourself!) en goed gezet.
Vanmorgen stierf mijn espressomachine. Hij had al eerder kuren en diep in zijn binnenste wist ik zijn kwalen te genezen.
Vandaag lukte dat niet meer.
Op een zeker moment was ik het punt van "no return" ver gepasseerd.
Al zou ik de lekkage weten te verhelpen dan wist ik zeker dat ik de machine nooit meer correct zou kunnen reconstrueren.
Ook ik ken mijn beperkingen.
s' Middags zag ik in de Carrefour een mij bekend espresso-apparaat. Het was het laatste exemplaar in de winkel en werd hierom extra gunstig aangeboden.
Ik kocht het en betaalde bij de kassa met een bankpas van de AbnAmro.
Thuisgekomen bleek de machine allerlei geluid te produceren, maar geen espresso.
Toen ik in het weekend mijn bankrekeningen controleerde bleek ook nog eens dat ik de machine twee maal had betaald.
Dit wordt een leuk weekend, helemaal niet.
Maandagmorgen zal ik om negen uur op de stoep staan bij de Carrefour. 
De kassaoverzichten zullen dan aantonen dat zij slechts een keer geld van mijn pas hebben afgeschreven.
Ergens in het digitale universum doolt een bedrag dat mij toebehoort.
Bij de service après vente ga ik de kapotte machine inleveren.
Het zal dan lastig blijken om dat ding naar Parijs te sturen voor reparatie. 
Ik krijg daarom een tegoedbon waarmee ik in de winkel een vervangend exemplaar kan kopen.
Terug in de winkel zal blijken dat alles wat ik in aanmerking vind komen, behoorlijk aan de prijs is.
De verkoper zal zich niet inschikkelijk tonen.
Pas nadat ik ga eisen dat ik mijn geld contant terug wil hebben zal er een afdelingschef bijgehaald worden die bereid blijkt mij dezelfde korting te berekenen als ik op deze rampendag kreeg.
Thuis zal ik dan eindelijk genieten van een heerlijke espresso.
Een vriendelijke AbnAmro-mevrouw zal mij dan telefonisch op de hoogte brengen dat hun computersysteem een beetje in de war is en dat hopenlijk aan het einde van de volgende week alles in orde zal komen.
Ik hoop dat het zo zal gaan.
Maar om nu te gaan geloven in vrijdag de dertiende en daarmee toe te treden tot de wereld van allesgelovers; beter van niet!
Hè lekker, koffie!

Stenen tijdperk

De internetverbinding ligt eruit.
Via een telefoonverbinding weet ik dit berichtje nog op mijn blog te persen.
Wanneer je belt met de provider krijg je te horen dat de storing waarschijnlijk door vandalisme is ontstaan.
Of mij interesseert waardoor het is ontstaan.
Wanneer ik vraag wanneer de verbinding weer is hersteld wordt mij verteld dat het dagen, misschien wel weken kan duren.
Om gek van te worden.
De vorige president van Frankrijk heeft gezegd dat een internetverbinding tot het recht van elke inwoner behoort.
Kennelijk behoort het niet tot de plicht van de provider om een strakke verbinding te garanderen en te onderhouden.
Enfin, hiermee heb ik wel verklaard waarom mijn blogs zolang uitblijven.
Welkom in het stenen tijdperk!

Vraag 171

Vraag 170

Lost in the tunnel of love

Laten we hier maar gaan zitten.
    Nee, we zouden naar de plek gaan waar we altijd zitten als we hier zijn.
We zijn nu toch hier?
    Nee, hier hebben we nog nooit gezeten.
Waarom wil jij toch altijd verder rijden?
    Ik wil helemaal niet verder rijden.
Dat wil je wel!
    Ik wil alleen maar naar "ons" plekje.
Dat is bezet, dat zie je toch, daar staat nu die witte auto.
    Dan rijden we iets verder.
Toe maar, nog verder rijden.
    Prima, ik keer nu om, jij je zin.
Ik hoef mijn zin helemaal niet te hebben, rij nou maar door naar die plek van jou.
    Die plek van ons!
Goed, wat jij wil, die plek van ons.
    Nu zijn we al gekeerd, jij je zin, je gaat hier maar zitten, dat wilde je toch?
Wat is er dan mis met deze plek?
    Er is helemaal niks mis mee, maar hier wilden we niet heen.
Jij niet heen.
   Wij!
Zit nu niet te mokken.
    Ik mok niet.
Waarom kijk je dan zo ongelukkig?
    Omdat we elkaar totaal niet begrijpen, hoeveel woorden we ook gebruiken.
Ik begrijp jou heel goed, maar als jij mij niet wilt begrijpen, ook prima.
    Als jij mij zou begrijpen, dan was je met mij naar ons plekje gegaan.
Nou moet je ophouden. Wie is hierheen gereden en hier gestopt?
    Laten we nu even ophouden langs elkaar te praten.
Ik vind mijzelf anders behoorlijk duidelijk.
    Duidelijk wel ja, maar behoorlijk?
Gaan we grof worden?
    Nee, ik voel me alleen zo verdwaald.
Wat krijgen we nou weer. Waarin dan wel?
    In the tunnel of love!

Vraag 169

Rouw

Voor mij liggen drie rouwbrieven uit Nederland.
Een familielid, een goede vriend en een goede kennis.
Er is gebeld, gemaild.
Op zulke momenten is mijn vaderland erg ver weg.
Een brief schrijven, papieren troost willen bieden.
Lastige momenten die ik niet had voorzien.
Ik merk tegelijk dat rouwen tegenwoordig heel verschillende vormen kent.
Met het verlaten van het bekende tradities, wordt gezocht naar nieuwe vormen die uiteindelijk weer heel veel lijken op wat vertrouwd was.
Hopenlijk werkt dat.

Frankrijk-Spanje

Vanmiddag was de jaarlijkse wedstrijd jeu de boules op het plein voor mijn huis.
Na de wedstrijd kwam de apéro, gevolgd door het EK voetbal met grillade.

Mijn tv-antenne werd aangesloten op het grootste scherm dat in het dorp aanwezig was en zo keken we met z'n allen hoe Frankrijk van Spanje verloor.
Het gebrek aan chauvinisme was voor een Hollander ronduit stuitend.
Maar ja, alleen van rugby en stierenvechten raken ze hier pas echt van aan de kook.

Alpenmarmot

Meer dan twintig jaar geleden zag ik op de helling van de Zamang voor het eerst met mijn kinderen een gems,
Vandaag was ik op dezelfde plek met Matthijs.
In de plaats van de gems zagen we nu een alpenmarmot.
Hij was gebiologeerd door Tanna, die op haar beurt gefascineerd was door sneeuw in de zomer.

Zamang

Op 4 juli vorig jaar stond ik op de top van de Zamangspitze met een afschuwelijke afdaling voor de boeg.
Nu sta ik op de Bielerhohe.
Het is bewolkt.
Plotseling is er een gat in de wolken en even word ik begroet door de Zamang voor de wolken zich weer aaneen sluiten.
Kennelijk had de berg wat goed te maken!

Om een belofte in te lossen vertrokken we vandaag naar Oostenrijk. Een rit van 1.000km.
Vroeg opstaan dus.
Tot mijn verrassing werden we uitgezwaaid door onze "huis-gekko".
Buiten tegen het vensterglas zat hij de ochtendzon op te wachten.
Ik had mij al zorgen over dit beestje gemaakt.
In oktober had ik hem voor het laatst gezien.
Een paar weken geleden spotten we in een steegje verderop voor het eerst dit jaar een gekko.
Fotograferen liet hij zich niet, zodat we geen bewijs hadden.
Mijn dorp is eigenlijk geen geschikt leefgebied voor gekko's omdat er geen water in de buurt is waardoor hij strenge kou kan overleven.

Tarentola mauritanica

Enfin, het bewijs is geleverd!

Dicht bij huis

Er is een verhaal van Edgar Allan Poe waarin in een woning naar een brief wordt gezocht.
Het is bekend dat de brief slim is verstopt.
Overal wordt gekeken, behalve in de brievenstandaard.
Gestoken in een oude enveloppe staat de brief daar onopvallend te wezen.
Ik moest hieraan denken toen ik in een wijngaardje dicht bij huis deze schuilhut vond.
Zo vaak langs gelopen zonder dat ik hem zag.
Renault Dauphine?

Morgenster

Weer zo'n determinatie-probleempje.
Een morgenster.
Na veel getob kom ik uit op Tragopogon dubium Scop.
Mijn Franse flora T. major, T. dubius ssp. campestris ).
Hieruit blijkt maar weer eens te meer dat Ruud van de Meijden gelijk had toen hij zei dat de Fransen met hun flora zeker vijftig jaar achterop lopen.
Dit gaat ook op voor hun kennis van de actuele nomenclatuur.
Ik neem dus even zijn flora ter hand en kom uit op Bleke morgenster, T. dubius.
Tot zover de namen, maar is het ook werkelijk de bleke morgenster?
Qua groeiplaats zou het juist kunnen zijn, droge zandige grond en niet voorkomend in noordelijke streken en daarom in Nederland zeer zeldzaam
Wie het beter weet mag het zeggen!

Flora

Voor J.R. en al zijn moniboys,

om te laten weten dat ik jullie mis.

Ik hield dit jaar vakantie met een Flora

Een prachtboek en een groot succes bij mij

Ik taalde niet naar oudromeinse fora

Ik zocht de nieuwste lichting akelei

Ik deed niet mee aan zonnebraderij

Ik maalde niet om Fraulein of signora

Ik trok langs bos en berm, door hei en wei

Ik was een man van flora et labora

Wilde bertram, judaspenning, esparcatte, bottelroos

Kale jonker, dolle kervel, schapenzuring, eendenkroos,

Guichelhei in rood en blauw, sleutel-, dotter-, boterbloemen

Vrouwenmantel, vetblad, veenbes, veel te veel om op te noemen

Ik ben niet bruin geworden, maar wat was het interessant

Met de Flora in de hand kruipt men door het ganse land

Ivo de Wijs

Grandparents

Vanaf maandag is onze dochter met ons eerste kleinkind voor een week in huis.
Wat blijkt, zo'n hummel van anderhalve maand heeft weliswaar niets in te brengen, maar bepaalt wel het totale ritme van de dag.
Dus als er af en toe een blogje minder wordt geschreven, ik hoop dat het mij vergeven wordt.
Mevrouw L. en ik moeten behoorlijk wennen aan onze nieuwe rol als mammi en pappi!

Vraag 168

Supermarché

Straks kan ik ze weer zien, mijn landgenoten die de weg nog moeten leren kennen in de mij inmiddels bekende supermarkten.
Altijd manifesteren zij zich als een hecht gezin.
Zij in een oversized gebleekt katoenen overgooier (lekker makkelijk op vakantie), hij in een kast van een bermuda die is geconstrueerd uit restjes stof met regenboogkleuren (in elk geval rood, wit, en blauw) en de voeten met witte sokken (met randje) gestoken in witte schoenen (Schoenenreus).
Het echtpaar wordt omringd door hun kroost in soortgelijke outfit.
De mannelijke pubers met sproetenkoppen, blonde bebop en harige benen en aan hun zusters is duidelijk te zien dat Hollandse zuivel een weldadige invloed heeft op het uitvergroten van contouren.
Schreeuwerig melden de jonge verkenners de weg naar de  Duopenotti en dat die stomme Fransen geen melkchocoladehagel verkopen.
Maar zo ver is het nog niet.
De supermarkt oogt nog autochtoon.
Als ik mevrouw L. begeleid tijdens haar inkopen, wandel ik door de gangen mijn eigen route, zodoende ontdek ik nog eens wat.
Tenslotte komt het moment waarop ik denk dat het verzamelen van inkopen zijn voltooiing nadert en ga ik op zoek naar mevrouw L.
"Wat voor kleur vest of bloes draagt zij vandaag?"
Ik doorloop het middenpad en speur de zijpaden af.
Altijd weer een verrassing als ik haar binnen gerede tijdspanne terug vind.
Het is mij eens overkomen dat ik haar in een Intermarché niet meer vond, weg, verdwenen, opgelost.
Wat kan de aanleiding zijn geweest dat zij mij zonder achterlating van een bericht (Allo, allo, Monsieur Linde à l'acceuil s.v.p.!) heeft verlaten?
In lichte paniek verliet ik de winkel om te kijken of onze auto nog op de parkeerplaats stond.
Goddank!
Terug in de winkel vonden we elkaar op de visafdeling en sloot haar ontroerd in mijn armen.
"Wat is dat nu gekkie?" vroeg zij mij.
Voor mij reden genoeg om thuis te blijven als er inkopen moeten worden gedaan.

Franse Heukels

De maand juni is een onbekende tijd voor mij in Frankrijk en die ga ik nu dus voor het eerst meemaken.
De dag begon al mooi met de waarneming van een scharrelaar.
Altijd een fantastische vogel die zo uit een dierenpark lijkt te zijn ontsnapt.
In de berm van mijn wandelweg maakte ik dit kiekje van een Centaurie.
De omwindselblaadjes hadden geen franje, maar eindigden in een soort kwastje of sterretje van vijf lichte doornen.
Dat was lastig determineren, want de Heukels en de Eggelte hadden deze plant niet in huis.
Dus zoeken in La Flore de France en daarin vond ik hem:
Centaurée rude C. aspera L.
Ressemble un peu à une centaurée noire à tige couchée, à fls ext. non rayonnantes, mais flles sup. parfois pennatilobées, et bractées de l'inv. jaunâtres, munies de 3-5 épines rougeâtres, écartées ou réfléchies. Bisanuelle.
Terraina vagues, rocailles, sables maritimes, spontanée dans le Midi, adv. ailleurs. Ga. (sud de la Loire) VI-X
Een "hell of a job" dat napluizen in de GUIDE DES PLANTES A FLEURS de l'Europe occidentale uit 1964.
Maar doordat ik dit boekje ter hand moest nemen las ik nu pas voor het eerst het gedicht van C.  Favanger waarmee deze flora belerend begint:

Lecteur un peu pressé, féru de connaissances,
ne te sers pas du livre, avant d'avoir bien lu
les pages du début où l'aimable science
à tes yeux se découvre en un style simple et nu.

Si, peinant sur une herbe aux épillets diffus,
tu n'atteins pas d'amblées la pleine certitude,
n'accuse pas les auteurs, ne maudis pas leur us,
prends une loup et regarde avec sollicitude.

Surtout n óublie jamais que le desert avance
sur ce globe que les hommes s'empressent d'exploiter,
ne détruis pas les plantes car elles sont en puissance
le pain de tes enfants, de la Terre la beauté.

Ik zal mij deze lessen ter harte nemen en naast het hondenfluitje ook weer de loupe om mijn nek hangen en een flora in de rugzak!
Overigens, deze Centaurea aspera heet in het Nederlands Travalera.....lijkt wel een dansje.

Zomervakantiegevoel

Tweede Pinksterdag hoorde ik op de radio dat er files naar Scheveningen stonden en weer terug, want de stranden waren bedekt met mist.
De afgelopen twee dagen zaten wij op het strand van Port la Nouvelle zonder files en kilometers zee voor ons alleen.
Op het strand was het 35°C in de schaduw.
Dus veel gesnorkeld tussen kleine visjes en mini kwalletjes in een heerlijk warme en glasheldere zee.

Even botaniseren in de Dordogne

Kalkrijke gronden op het zuiden met weinig vegetatie, behalve wat blauwe knoop en vlas, ideale orchisplekken:

Vliegenophrys

Bijenophrys

Paarse aspergeorchis

Poppenorchis

Dordogne

Een aantal heerlijke dagen in de Dordogne doorgebracht.
Echt verwend door J. & P.
Het had dagen langer mogen duren, maar ja, de moestuin roept!
Veel rondgewandeld en gespeurd naar wrakken en orchideeën.
Eerst even de wrakken:

Het doet mij en beetje denken aan het Nationaal Park De Hoge Veluwe.
Monumentale kunst, geplaatst in ongerepte natuur.
Een dure hobby die op het Franse platteland gratis is te bewonderen en mij inspireert om alle fototechnieken die ik beheers weer eens te benutten!
Zo komt mijn grafische opleiding, waar ik beroepshalve nooit iets nuttigs mee heb gedaan, eindelijk weer eens van pas!

Vraag 167

Tijd voor een sprookje

Orchideeën

Op zoek naar bosvogeltjes en purperorchissen bleef ik maar dwalen. Zou alles weg zijn geplukt of gevreten.
Wat bleek, alles was al uitgebloeid. Ik had even mijn verblijf in het ziekenhuis niet meegerekend en dus moet ik weer een jaartje wachten om deze orchissen bloeiend te zien.
Maar de bermen staan vol met hondskruid. De pyramidevormige aar maakt het een herkenbaar bloempje.
Honderden telde ik vanochtend.

Valeriaan

De valeriaan staat overal in volle bloem.
Ordinair, toch wel mooi langs de holle wegen.
Omdat ik lang niets heb gedaan aan mijn oefeningen in HDR-fotografie, daarom maar weer eens aan het experimenteren geslagen, met dit plaatje als resultaat. (Effect zichtbaar na vergroten door op de foto te klikken).

Vraag 166

Afstand

Als kind heb ik tijdens de maaltijd heel wat politieke disputen aan moeten horen.
We zaten met z'n vijven  aan tafel en vanaf het moment dat ik maar enigszins kon relativeren mocht ik aan het dispuut deelnemen.
Geen wonder dat politiek altijd een deel van mijn belangstelling bleef innemen.
Toch is mijn begrip van de Nederlandse politiek aan het afnemen.
De afstand tussen Nederland en Frankrijk wordt voor mij steeds groter.
Ik zie 's avonds geen NOS-journaal, volg geen actualiteitenrubriek, lees af en toe de NRC of Volkskrant en mis dus het dagelijkse gedoe waarover men zich in mijn vaderland druk maakt.
Met stijgende verbazing heb ik, in fragmenten, gevolgd dat de Nederlandse regering ten tijde van crisis voor zeven weken (ZEVEN WEKEN!) van de aardbodem was verdwenen.
Ik geloof niet dat zoiets ooit ergens ter wereld is vertoond.
Probeer dat eens aan  een buitenlander uit te leggen; veel succes!
Aan het eind van deze zeven weken staan twee onthutste regeringsleiders voor de pers met de mededeling dat ze er niets van hebben gebakken en dat de regering is gevallen.
Op zich een knettergek schouwspel, maar verkiezingsprognoses wijzen uit dat het vertrouwen in ministerpresident Rutte en zijn partij onveranderd groot blijft, het CDA winst boekt en de PVV op 25 zetels blijft staan. Dat is pas echt knettergek.
Er zal wel een logica aan ten grondslag liggen, maar voor iemand die op afstand verblijft is deze logica niet te ontdekken of de logica wijst uit dat |Nederlanders niet meer wijs zijn!
Mijn verbazing blijft nog verder toenemen als ik zie dat wat in zeven weken niet is gelukt, door een paar splinterpartijen in een paar luttele dagen wordt gefikst.
Wederom onbegrijpelijk.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat Nederland voor de helft van zijn inkomen afhankelijk is van de handel met het buitenland.
Waarom is het de Nederlandse politici niet gelukt de bevolking duidelijk te maken dat als Nederland zich niet aan de 3%-regeling houdt, dat jaarlijks minimaal 4 miljard euro's extra gaat kosten.
Beste nieuwe regering, investeer flink in onderwijs in de plaats van hierop te bezuinigen, waardoor er straks niemand meer in staat is om door zijn overwogen stemgedrag dit land aan een fatsoenlijke en kabale regering te helpen.
Wanneer krijg ik de gelegenheid mij niet meer te verbazen?

Stil

Vandaag bezocht ik voor de derde maal mijn buurman en vriend Etienne om hem te condoleren met het verlies van een familielid.
De eerste keer betrof het een schoonzoon, vervolgens een kleinzoon en vandaag overleed een zoon van hem.
Het is hartverscheurend om mee te maken hoeveel verdriet onze buren in korte tijd moeten verwerken.
Eenmaal buiten realiseer ik mij eens temeer dat elke dag er een is die geleefd moet worden.
Het is een cliché, maar oh zo waar.

Vraag 165

Schaapjes tellen

In het ziekenhuis kreeg ik bezoek van een RK-zielzorger.
Hij was het stereotype van een doodbidder.
Ik dacht aanvankelijk dat hij mij de maat kwam nemen voor een kist.
Maar neen, het ging de op de Hand van God, die mij uit mijn ziekbed zou trekken, mits ik hieraan voldoende geloof zou hechten.
Hij probeerde mij ervan te overtuigen dat er niets zo mooi was, om gelegen op een ziekbed, het sacrament te ontvangen.
Ik zou mij dan kunnen  vergelijken met soldaten die dit ontvingen in de loopgraven of met slachtoffers die nog leefden en wisten dat ze nooit vanonder de brokstukken van de Twintowers bevrijd konden worden.
Nog meer enge voorbeelden bracht hij ter berde.
Nou, zo'n genereus voorstel sla je niet af.
Toen ter sprake kwam dat ik Nederlander was, trok er even een donker wolkje over zijn gezicht.
Hij had over mijn vaderland een uitgesproken mening.
Natuurlijk wonen daar ook allemaal aardige mensen, maar onder hen had ene  Bart Schierbeek gewoond, de duivel in eigen persoon, die ervoor heeft gezorgd dat die arme Nederlanders de moederkerk de rug toe hebben gekeerd.
Het deed mij genoegen te weten dat hij deze verlichte geest kende, maar helaas niet heeft gelezen.
Ik was te moe om met hem in discussie te gaan en hem uit te leggen dat het de verdienste van Schierbeek is dat er überhaupt nog jongeren ter kerke gaan.
Maar de hand vanuit Rome zal zijn best doen om de laatsten ook uit de kerkbanken te jagen, komt daarbij dat de moraal die de kerk preekt heel wat anders is dan zij  in menige chambrette heeft gepraktiseerd.
's Avonds in het donker overdacht ik dit bezoek nog eens.
Ik zag mijn bezoeker nu liggen, als in een cartoon van Haderer:

Ziek

Het is woensdag 2 mei. Ik voel mij ziek.
Het wordt nacht en het wordt dag en nacht en weer dag.
Ik ben echt ziek en hoop dat het morgen beter is.
Het wordt dag en nacht en dag.
Ik ben geel geworden, als een rijpe banaan.
Schuifelend laat ik Tanna uit.
Mevrouw L. neemt de leiding over mij en via de dokter kom ik terecht op de spoedeisende afdeling in het ziekenhuis van Béziers.
Nu ben ik alle regie kwijt.
Onderzoek leert dat stenen mijn leven vergallen.
Het wordt nacht.
Ik deel mijn kamer met een man van 81 jaar.
Soms kijkt hij verlangend de dood in de ogen.
Operaties, medicijnen en verpleging zorgen dat de zeis hem niet raakt.
Hij zal in de komende dagen een vriend van mij worden. Hij noemt mij Mon Chef en ik hem Mon Colonel, hij lacht.
We zijn als twee treinen die bij het verlaten van het station even een gelijke snelheid maken waardoor je in de intimiteit van een andere coupé kunt kijken. Het wordt nacht. Deze nacht vult zich met gillen, gepraat, gestommel, slaapgeluiden en dromen.
Mijn liefste is altijd bij mij, niet enkel tijdens het bezoek.
Uit de slaapgeluiden filtert mijn gehoor haar kuchje, haar ademhaling, haar bewegen in de slaap. Het wordt dag.
Meer onderzoek onder narcose.
De verdoving verwart mij.
Het wordt middag en in de plaats van woensdag zal ik nu worden geopereerd.
Ik ben bijna vier uur van de wereld, mijn galblaas is verwijderd.
Ik leer dat Franse artsen autistisch zijn.
Het wordt nacht, in de tuin van het ziekenhuis roept een dwerguil en het wordt dag. Boven mij zie ik vijf zakken en flessen hangen die zich via slangen in mijn lichaam legen.
Uit mijn buik komt een enge buis met een pomp; ik durf er bijna niet naar te kijken.
Mon Colonel naast mij, heeft een lichaam dat door een Samouraivechter lijkt te zijn toegetakeld en door de plaatselijke zeilmaker weer is dichtgenaaid.
De hoeveelheid buizen uit zijn lichaam vertelt mij dat ik niet moet klagen.
In vergelijking met hem ben ik een beginnend amateur.
Het wordt een nacht die gevuld wordt met prachtige visioenen.
De stemmen op de gang zie ik in rode verf op gele panelen uitgeschreven.
Het wordt nacht en ik leer plassen in een urinaal.
Ik leer dat lijfelijk afvalmateriaal in een ziekenhuis zeer belangwekkend wordt gevonden.
Het wordt dag.
Vier dagen geen eten en nog moet ik mij dwingen iets in mijn mond te lepelen.
De soep is walgelijk, de yoghurt blijkt lekker.
Mijn benen zijn verstopt in witte steunkousen met een frivool oranje randje
Het wordt nacht en hierin lees ik De Geschiedenis Van De Liefde uit. Een prachtige roman die ik zeker ga herlezen.
Het wordt dag.
Mompelende artsen voor mijn bed vinden mij nog steeds te geel en een nader onderzoek moet uitwijzen of ik ontslagen wordt.
Knap van mevrouw L. dat zij alles regelt: de hond, de tuin, de aanloop (het dorp leeft mee, soms iets teveel).
Het wordt nacht en dag.
Het eten smaakt mij voor het eerst.
Mijn behandelend arts meldt dat ik zaterdag naar huis kan als zich geen verdere complicaties (?) zullen voordoen. Voor het eerst schudt hij mij de hand.
Het wordt nacht.
Uit de krochten van het ziekenhuis klinkt langdurig gegil als van een bosuil, een gek of een geboorte?
Het wordt dag en de rare buis wordt uit mijn buik weggetrokken en mijn autistische chirurg deelt mee dat ik zaterdag naar huis mag.
Dat ik mijn nieuwe vriend, Mon Colonel, zal gaan verlaten stemt mij een beetje weemoedig.
Het wordt nacht en om elf uur 's avonds krijgen we verveine waarmee we ons afscheid beklinken.
Mon Colonel is deze week eveneens sterk verbeterd. Na vijf weken hospitalisatie krijgt ook hij te horen dat hij weldra wordt ontslagen. Reeds maandag zal hij naar een rusthuis worden overgebracht.
Het wordt dag.
Bonjour Mon Colonel!
Bonjour Mon Chef. Vous allez déserter aujourd`hui!
Mijn liefste haalt mij hier weg en regelt dat er dagelijks een verpleegster aan huis voor de nazorg komt.
Geweldig.
Alles is goed.

Berichtje

Vraag 164

Nieuwe oogst

De eerste wandeling na thuiskomst ging door de moestuin.
Geweldig hoe alles in twee weken zich heeft ontwikkeld.
Nog leuker is het dat vanavond de aperitief zal bestaan uit radijs met roomboter en zout!
En sla zal er vanaf nu tot in december zijn.
Ik houd van mijn moestuin een dagboek bij, want zaaien en oogsten wijkt hier soms maanden af van wat ik in Nederland was gewend.
Maar een hoopgevend begin van zaaien en oogsten is er nu!

Geen wolkje

Heerlijk thuis.
Alles groen, alles blauw, geen wolkje aan de lucht.
Natuurlijk is het overal mooi, maar nu weet ik dat mijn klokje nergens anders zo tikt als thuis.
Terwijl ik uitkijk over een fris groen landschap onder een stralende en warme zon voel ik mij heel erg "thuisgekomen".
Voorlopig laat ik mijn klokje niet meer alleen.