Zondagwandeling

Post scriptum

Een p.s. bij mijn blog van gisteren.
Vandaag staat dit bericht op teletekst.
Als consumenten zich bewust worden van hun macht over de producenten en detaillisten, dan is er nog veel goeds op het gebied van dierenwelzijn te verbeteren!

Stand.nl

Vandaag beluisterde ik het radioprogramma Stand.nl.
Er wordt een stelling geponeerd en luisteraars worden uitgenodigd hierop te reageren.
Praatprogramma's zoals deze zijn er steeds meer.
In de studio zit een presentator achter de microfoon met een telefoon; een makkelijke en vooral goedkope oplossing om zendtijd te vullen.
Op televisie zijn ook steeds meer Rondom-10-achtige programma's.
Mensen willen duidelijk steeds meer gehoord en gezien worden.
Wel vreemd dat de helft van het volk nalaat naar de stembus te gaan als hun stem er echt toe doet; of zijn dat juist de mensen die zich het liefst in deze programma's roeren?
Enfin, vandaag in Stand.nl de stelling dat Nederland doorslaat op het gebied van dierenwelzijn.
De helft van de reacties was het met de stelling eens.
Waarschijnlijk allemaal varkensvleesconsumenten die het onzin vinden dat het couperen van de staarten, van de meer dan 12.000.000 varkens die in Nederland worden gehouden, tegenwoordig onder verdoving moet plaatsvinden.
Ik heb zelf een stageperiode in de bio-industrie gewerkt. Elke dieronvriendelijke maatregel die ik daar tegenkwam werd ingegeven door economische motieven. Elke diervriendelijke maatregel die werd ingevoerd, was veroorzaakt door druk van buitenaf.
Kennelijk is het voor de helft van de Nederlanders nu voldoende: de legkippen in de batterijen hebben plezier, de plofkippen zakken vrolijk door hun poten, de nauw opgehokte mestvarkens in verduisterde stallen vermaken zich uitstekend, de in vijf jaar leeggemolken melkkoeien trekken blij publiek als deze scharminkels in de lente de winterstal verlaten.
Zo is het goed, denkt de helft van de Nederlanders: we slaan door op het gebied van dierenwelzijn!
Terwijl ik stop bij een zojuist doodgereden marter moet ik aan dit alles denken.
Zou die andere helft van de Nederlanders graag een monumentje voor dit dooie beest langs de weg willen plaatsen?
Dan zie ik dat er voor de marter een poot van een patrijs ligt; zijn laatste prooi.
Zo zie je maar, de een zijn dood, de ander zijn brood.
Met genoegen constateer ik dat deze marter op het fatale moment wel iets smakelijks in de bek had....het is hem gegund!

Hop hop

Vanmorgen had ik trek in lekker brood.

Daarvoor moet je hier naar Cruzy.

Tenminste als je wit brood wilt kopen.

Onderweg even gestopt om de hond uit te laten.

Van alle kanten klonk de roep van de hop.

Nu moet dat wel met een korreltje zout worden genomen.

De roep van de hop is nogal laag van toon en valt daardoor moeilijk te lokaliseren.

Nu had ik geluk.

Vanwaar ik stond kon ik twee hoppen zien roepen en lukte het mij beide te fotograferen.

Het ontbijt kon niet meer stuk!

Lente

Op 20 maart hoorde ik voor het eerst de roep van de dwergooruil en de volgende dag vloog de eerste gierzwaluw door het dorp. Kort daarna waren hop en scharrelaar ook weer terug van weggeweest. In het veld bloeien de purper- en bijenorchissen als nooit tevoren . . . . het voorjaar is er weer in alle hevigheid.
Inmiddels worden graanakkers ondergeploegd omdat de aanhoudende droogte de groei onmogelijk maakt en menige plant sterft in de bloei nog voor hij vrucht heeft kunnen zetten.
Wie had verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen?

Vraag 226

Mevrouw Bleker

Het lijkt wel of gekke Henkie Bleker weer terug is.

Na alle maffe ideeën van hem over natuur hebben we nu te maken met Sharon Dijksma.

Sharon is duidelijk geraakt door de boodschap van een VVD-affiche waarop stond dat een weiland met koeien ook natuur is.

Sharon heeft nu haar eigen natuurvisie gepresenteerd en het lijkt erop dat Bleker nooit weg is geweest,

Alles van waarde is weerloos, dichtte Lucebert.

In de visie van Sharon is alles enkel van waarde als het een economische waarde vertegenwoordigt.

Alles van natuurwaarde is waardeloos.

Natuurbeschermers moeten vooral ontspannen met de natuur omgaan, zodat de belangen van landbouw, visserij en industrie niet worden geschaad. Met andere woorden: natuurbeschermers doe niet zo kinderachtig!

Geen woord in haar visie over de nog steeds enorme vermesting van het platteland, het ruimtebeslag van (onnutte) lokale luchthavens, verlate industrieterreinen, de voortdurende overbevissing van de zeeën.

Knap om zonder opwarming toch de verwoestijning van Nederland te willen veroorzaken.

Zou het niet mooi zijn als dit plan slechts een plan blijft?

Paaskuiken

Pasen komt er aan en dus vallen de folders in de brievenbus waarin de paaskuikentjes worden aangeboden.

Enig lijkt mij dat, het paasontbijt met een tafel vol rond trippelende kuikentjes tussen de eieren!

Hier worden weinig kippen gehouden en het is bijna onmogelijk om een legkip te kopen en gemeste hanen zie ik ook nergens.

Ik vraag mij dus af waar al die kuikentjes na Pasen heen gaan, maar 'k weet bijna zeker dat het de vuilnisbak zal zijn . . . .

Gemeenteraadsverkiezingen

Gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk - lees: in ieder geval in ons dorp van minder dan 1.000 inwoners - verschillen beduidend van die in Nederland.

Hier geen Witte Neger uit Venlo, geen VVD, geen SGP, geen Groen Links, neen, hier geen enkele partij.

De zittende burgemeester zoekt een aantal geestverwanten en samen stellen ze zich beschikbaar.

Iemand die het met het zittende bestuur totaal niet eens is, stelt zich als onafhankelijke kandidaat verkiesbaar.

In de aanloop naar de verkiezingen besloot mijn geliefde, zich ook in de verkiezingen te werpen en meldde aan de burgemeester dat zij in was voor een post als raadslid en de burgemeester plaatste haar op zijn lijst.

Vandaag de eerste en tevens laatste ronde  voor onze verkiezing van de gemeenteraad. 

Om zes uur startte het tellen der stemmen.

Nu komt het: madame L. behaalde met 107 stemmen de eerste  plaats, of zoals iemand haar feliciteerde: “U heeft de gouden medaille gewonnen!”.

Het vervult mij natuurlijk met trots, maar tevens moet ik lachen om  deze vorm van demos cratos.

Verkiezingsvraag

Vrijheid van meningsuiting

Zonder dat ik eraan deel mocht nemen heb ik toch de gemeenteraadsverkiezingen in NL gevolgd.
Zeker aan het eind van de avond, toen de Witte Neger van Venlo weer eens bezig was om publiekelijk de Marokkanen te bashen, ging mijn verbazing over in afgrijzen.
De vrijheid van meningsuiting werd weer flink opgerekt.
Echter van mijn Venlose vriend had ik niet veel anders kunnen verwachten, mijn grootste verbazing ontstond toen ik de minister-president van Nederland hoorde zeggen dat de uitlating, van zijn voormalige Venlose gedoogpartner, hem een vieze smaak in de mond had gegeven.
Dit vond ik de meest walgelijke uitspraak aan het slot van de de verkiezingsavond.
De baas van het land krijgt een vieze smaak, maar desgevraagd, sluit hij niet uit dat hij in de toekomst met de PVV een coalitie zal sluiten.
Verdomme, Rutte, besef dat je in huidige functie ook wel eens een keer echt leiderschap mag tonen en zeg dat je Marokkanen als volwaardige medeburgers beschouwt en het voor hen opneemt en kom niet aan met dat ge-ijdeltuit dat je de volgende dag weer voor een klasje staat met allochtonen.
Maar ja, voor zulk gedrag moet je wel ballen tonen en om dat te kunnen moet je ze wel hebben!

Page

Ik blog een beetje weinig, in elk geval minder dan ik zou willen.
Hierover krijg ik mailtjes die mij aanmoedigen vooral de pen (?) weer ter hand te nemen.
Ik weet het, ik wil wel, maar ik ben drukker dan ooit.
Toen ik nog een arbeidzaam leven leidde, had ik soms met gepensioneerden van doen.
Het was bijna onmogelijk om met deze soortgenoten concrete afspraken te maken.
Altijd maar dat antwoord: druk, druk druk.
Ik moet mijn dochter verhuizen.
Ik moet schilderen bij mijn zoon.
We moeten op ons kleinkind passen, druk, druk.
Ik begin nu ook zo te worden: druk met tegelwerk op het terras, druk met spitten van de moestuin, druk met schilderen, met timmeren, met de hond uitlaten, met mijzelf, soms druk net niks . . . .
En dan komt er vandaag ineens een koningspage voorbij.
Het is uitzonderlijk zacht weer.
Er bloeit, vliegt en fladdert van alles.
Hagedissen kruipen langs de muren omhoog, de bijen vliegen volop, sprinkhanen springen en kikkers kwaken.
Ik laat het gereedschap uit mijn handen vallen, ga zitten en geniet . . . . van een page.

Processie

Een flinke wandeling in de namiddag.
Ik struikelde  bijna over een snoer van rupsen.
Of beter, ik plette bijna een stel rupsen.
Een processie.
Een processie van processierupsen.
Verrek, komen die hier ook voor?
Geen eiken, toch rupsen?
Snel naar huis, camera zoeken.
Teruggekomen was het bijna donker, fris in elk geval.
Het tempo was er bij de rupsen al aardig uit.
Waar gaan ze slapen, slapen ze wel?
Wat maakt het uit, we hebben het filmpje!

Vraag 225

Balcon

Het balcon meet drie bij zes meter.
Het werd tijd om het te betegelen.
Dus de betonverf wegschuren en vervolgens het getegel.
Als de vloer mooi is blijkt ineens de muur dat niet meer te zijn.
Vandaag begonnen de muren te schuren.
Het weer blijkt te zijn omgeslagen in een poedermist.
Niet vrolijkmakend.

Niemand!

Met dank aan Leo.

Woordassociatieproject

Al enige tijd werk ik mee als vrijwilliger aan het woordassociatieproject van de KULeuven.

Telkens nadat ik heb meegedaan aan het project krijg ik na enige tijd de resultaten van het lopende onderzoek, tevens gaat daarbij altijd het verzoek om mee te helpen om meer vrijwilligers te werven.

Dat doe ik dus bij deze.

Deelnemen impliceert dat men telkens drie woorden intikt voor elk van vijftien woorden die één na één aangeboden worden. De drie woorden moeten de woorden zijn waaraan men spontaan denkt na het lezen van het opgegeven woord. De deelname neemt slechts 5 minuten in beslag. Dat kan eenvoudig door te klikken op volgende link:

http://www.smallworldofwords.com/nl
Als je taal ook maar enigszins leuk vindt is meedoen een must; althans vind ik.

Korhoen

Als kleine jongen begon het voorjaar pas echt als mijn vader  mij meenam naar het bolderen van de korhoenders.
Als het nog donker was vertrokken we  naar de Arnhemse Heide. Die lange wandelingen door het aardeduistere bos herinner ik mij nog goed.
We verstopten ons in een greppel en wachtten op het eerste ochtendlicht waarin de korren actief werden. Langzaam kroop de koude richting mijn botten, maar gelukkig had pappa een fles warme thee meegenomen. Ingerold in krantenpapier was hij nog heerlijk warm gebleven en deze zoetere drank was op zo'n moment het lekkerste op de wereld.  Ineens was er dan het geluid van schaatsen op dun ijs: het bolderen van de korhoenders was begonnen!
Lang geleden allemaal en meer dan alleen een zoete herinnering, want niet alleen is die tijd voorbij, maar ook is het korhoen praktisch geheel uit Nederland verdwenen.
Als laatste heb ik in 1981 nog een haan gezien, wegvliegend van de Hoogbuurlose Heide richting Gerrits Flesch; sindsdien is er nooit meer een kip gezien.
Maar vanmiddag, ruim dertig jaar later, zag ik hier bij mij in de buurt weer een korhaan. Opgestoten door Tanna, vloog hij luid protesterend voor mij langs.
Twee weken geleden een genetkat, vandaag een kor. Ik hoop dat de zeldzaamheden op mijn pad blijven komen, dan wordt het een bijzonder jaar!

Brand

Ziezo, de hellingen rondom Montouliers staan in de fik.
Een bosbrand ziet er altijd dramatisch uit en menig brandweermannenhart slaat ervan over.
Ze waren er dan ook volop. Ik verbaasde mij dat die brandweerautootjes op zoveel plaatsen in het bos opdoken. Wel jammer vind ik dat. Laat maar lekker fikken, is mijn gedachte.
Praktisch alles wat uit bos bestaat, was vroeger open terrein. Als de grond nog een beetje vruchtbaar was dat werd er akkerbouw bedreven en de overige gronden werden intensief beweid met schapen.
Bijna alle schaapskuddes zijn verdwenen en de verlaten wijngaarden verwilderen of worden beplant met eiken om er uiteindelijk truffels te kunnen oogsten, maar het overgrote deel is verbost in monotone dennenbossen.
Nu er een deel is weggebrand (veel minder dan waarop ik had gehoopt) zijn er grote kansen voor veel pioniersoorten. De soortenrijkdom van het gebied zal de eerste jaren enorm toenemen en dat wordt dus veel speuren naar leuke soorten!

Seriège

Het kasteel van Seriège bevindt zich op vijf minuten rijden van mijn huis.
Dit merkwaardige bouwsel is nooit bewoond geweest. Na de dood van de bouwer in 1902, gingen de luiken dicht en de deur op slot.
Afgelopen zaterdag was er voor het allereerst de gelegenheid dit chateau te bezoeken in verband met een lezing over Gustave Fayet.
Wat een verrassing trof ik in de eetzaal! 

Ik waande mij even in het museum Theodore Deck in Guebwiller.
Grote tegeltableaus in een Japanse stijl: de bloemen en vogels en bovenal de kerktoren met ooievaar en dit alles op die azuurblauwe kleur die vooral door Deck werd toegepast.

Wat ik echter vreemd vond was de stijl van glazuren. Het glazuur was in een soort van cloisonné aangebracht; iets wat ik nooit op tegeltableaus van Deck heb gezien. Ik sprak er met een paar kunstkenners over en deze merkwaardigheid was hen ook opgevallen en op dit moment worden drie ceramisten door hen nader onder de loep genomen.... ik ben benieuwd.

Nog even een blik vanuit het kasteel op mijn dorp en daarna gaat de deur weer op slot, voor wie weet hoe lang!