Vraag 236

Industrieterrein

Een industrieterrein is geen logische plek voor een wandeling.
Zeker niet om mijn hond uit te laten.
Door een samenloop van omstandigheden kwam ik toch in zo'n desolaat gebied terecht.
Naast veel gebouwen waarin een of ander bedrijf was gevestigd, zag ik vooral veel lege gebouwen en terreinen.
De economische crisis is duidelijk  zichtbaar op industrieterreinen.
Echter afnemende bedrijvigheid op dit bedrijventerrein heeft ook een leuke bijkomstigheid: het barst van de patrijzen!

De laatste van het seizoen

Uren later dan gepland verscheen zoon M. uit het vliegtuig.
Door mist (wat is dat ook alweer?) was zijn  vertrek vanuit Nederland vertraagd.
Snakkend naar koffie en een nicotineshot zaten we even later op een terrasje bij te kletsen.
Na al deze weken van bezoek zak het straks extra stil zijn . . . . . maar dat begint dus pas over tien dagen!

De Canigou re-re-re-re-revisited

Ik ben de tel een beetje kwijt van het aantal keren dat ik de Canigou heb beklommen.
Gisteren in elk geval nog eens een keer.
Niet zo`n indrukwekkende klim, omdat ik samen met D. de weg naar de hut Cortalets op 2150 meter met een auto heb afgelegd.
Vanaf Cortalets in de namiddag vertrokken naar de top en weer terug. Dat betekent 630 meter omhoog en omlaag in minder dan vier uren; en dat is op zich weer wel indrukwekkend.
Onderweg weinig bloeiends tegengekomen.
In de mist de alpenkauw gehoord, verder zagen we een marmot en nabij de top een sprong gemzen!

D. klom heel wat vlotter dan een aantal jaren geleden en dat deed mij genoegen.
Tanna, de hond, was ook van de partij.
's Avonds moest het teefje alleen in een hut bivakkeren en dat resulteerde in een wolvengehuil. Ik werd dus gepord en ging bij het hondje in de hut slapen....nou ja...slapen?

Les Poilus de Montouliers

Na weken van voorbereiding is nu de tentoonstelling over Montouliers in de Eerste Wereldoorlog geopend. Mevrouw L. en ik waren lid van het voorbereidings- en organisatiecomité. Ik heb tijdens het proces van voorbereiding veel geleerd over de Franse vergadertechniek, of beter gezegd, over het totaal ontbreken ervan. Overleggen gaat hier heel langzaam en verloopt uiterst moeizaam omdat: a. iedereen zijn plasje over elk onderwerp, dat ter tafel komt, wil doen,
b. iedereen veel liever zijpaden inslaat dan de hoofdweg bewandelt,
c. iedereen bijzaken belangrijker vindt dan hoofdzaken,
d. iedereen iets wil zeggen waarover ze niets te zeggen hebben.
Het is daarom des te opmerkelijker dat er uiteindelijk een fantastische tentoonstelling is opgebouwd: wat telt is het resultaat.
Vol trots kon het organiserend team na afloop terugkijken op een geslaagde actie met een verrassend bijkomend resultaat: naar aanleiding van alle research (Paulette M.) naar de vermiste en gesneuvelde militairen uit ons dorp, bleken er vier vergeten, hun namen zijn niet vermeld op het monument voor La Grande Guerre.
Bij de komende herdenking op 11 november zullen hun namen voor het eerst worden genoemd !

Drie gratiën

Familie over de vloer.
Meer dan vijfendertig jaar geleden vond ik de liefde van mijn leven en samen zijn we gewend aan het rustige leven in een dorpje, alwaar een dooie mus grote kans heeft om de voorpagina van de krant te halen.
De binnenkomst van familie in ons stille huis is voor mevrouw L. en mijzelf gelijk aan het binnenmarcheren van een bezettingsleger.
Maar wat een heerlijk leger.
Samen we hebben we dingen beleefd en ondernomen waar ik nooit zou zijn opgekomen.
En zo zie ik op het strand in Spanje niet alleen de liefde waarmee ik dertig jaar geleden begon, maar besef ik eens temeer dat ik inmiddels drie vrouwen in mijn leven heb . . . . .  . een aanleiding om hier eens mee te pronken!

Beetje trots

Eén nachtje in Spanje.

Twee dagen aan het strand.

Met z'n drieën op de foto. 

Druivenpluk

Ziezo, de druivenpluk voor dit jaar is gedaan.
Het hete en droge weer houdt maar aan; ook tijdens de pluk.
De aanhoudende droogte is de oorzaak van de kleinere oogst, die daarentegen kwalitatief hoog genoemd wordt.
Enfin dat gaan we strakjes, als de zoete muscat in de fles zit, uitgebreid proeven.
Het is in elk geval voor het kleine groepje handplukkers een bijzonder jaar.
Na meer dat zestig jaren actief geplukt te hebben stopt onze trouwe Armande ermee.
Zij was zo langzamerhand als een  mascotte voor ons en ze zal node gemist gaan worden.
Enfin ik ga proberen om een speciale fles op de markt te krijgen, met haar portret op het etiket en een vermelding wat 2014 tot zo'n bijzonder wijnjaar maakt,

Vraag 235

Gouden randje

Er zijn van die dagen met gouden randjes.
De afgelopen dagen behoorden daartoe.
Meneer en mevrouw A. waren enige dagen onze gasten, waarvoor het een genoegen was de deur open te houden.
Wat hebben we veel gekletst, getafeld, gelopen en de glazen geheven,  kortom wat hebben we veel gedaan in zo korte tijd en wat hebben we van elkaars gezelschap genoten.
Aan alles komt een einde en zojuist vertrokken zij richting Pyreneeën voor een sportief vervolg van hun vakantie.
Nu weer over tot de orde van de dag . . . .

Regen

Val ik in herhaling, of schrijf ik dit voor het eerst?
Dat ik de regen nog eens ging missen is nieuw voor mijzelf.
Wanneer ik zie hoe "gezegend" mijn vaderland is met de tranen van Pluvius, dan kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.
Het is hier droog.
Dit jaar een kleinere druivenoogst en een nog kleinere olijvenoogst
Mijn moestuin besproei ik met het water van het Canal du Bas-Rhône.
Via een complex leidingenstelsel arriveert het kostbare nat in mijn "potagier".
Echter vanaf vorige week donderdag komt er geen druppel meer uit de kraan.
Een breuk in een leiding veroorzaakte de drooglegging van mijn dorpje.
Heen en weer lopen met gieters om te voorkomen dat de tere slaplantjes het zouden begeven.
Niet te spreken over pompoenen, prei, courgettes, selderij en dahlia's.
Elke dag werd mijn tuintje droger en triester.
Maandag werd de zaak gerepareerd en iedereen blij.
Iedereen behalve ik.
Er kwamen druppels uit de kraan, voldoende voor één gieter per uur.
Vanmorgen ontdekte ik de oorzaak.
Iedereen heeft in zijn tuin een aparte watermeter. De meter in mijn tuin heb ik gedemonteerd en toen werd duidelijk dat het filter volledig was dichtgeslibd met worteldeeltjes en zand.
Na de loodgietersklus zette ik de sproeiers open en onder mijn ogen zag ik de gewassen groener en mijzelf blijer worden.
Wat heb ik de afgelopen dagen die jaloersmakende Hollandse buien gemist!

Bio

Er wonen in dit dorp biomensen, althans zo noem ik hen.
Wanneer er iets te eten of te drinken voorbij komt zullen zij nooit nalaten te melden dat het bio is.
Ja, deze wijn komt van een bioboer. We zijn er helemaal voor naar X gereden om hem te proeven, het blijken ontzettend aardige mensen.
Ja, deze komkommer kochten we bij een jong stel op de weg tussen Y en Z. Alles is wat ze verbouwen is bio en het is een ontzettend aardig stel.
Steeds leer ik nieuwe bioproducten kennen en dito bioboeren en -tuinders.
Ik hoor het aan en probeer de ruimte tussen mijn oren open te houden zodat wat het ene oor ingaat er weer snel door het andere uit kan gaan.

Bio interesseert mij niet zo.
Ik weet ook niet goed wat het betekent.
Ik zie een winkel voor mij met kisten verschrompelde appels en beurse peren, flessen ahornsiroop, naast glutenvrije stroopwafels op houten stellages, waartussen magere klanten traag hun etenswaar bijeen zoeken, gehuld in ruimvallend, figuurverhullend Indiaas katoen.
Het doen van de inkopen is hun soort kerkgang, het bereiden van de maaltijd wellicht hun gebed, het praten erover tegen mij in elk geval hun missie.
Deze week zag ik op de televisie Annie Schreijer-Pierik.
Zij is voor mij de personificatie van de klagende boerenstand.
Als boegbeeld van de Christelijke Boeren Partij (CDA) werpt zij zich nu op om elke komkommer die Rusland niet inkomt, ruimschoots uit de staatskas vergoed te krijgen voor de gedupeerde telers.
Ik heb haar verhaal nu in meerdere variaties aangehoord en zij gaat aan het langste eind trekken verwacht ik.
Geld voor die arme tuinders en boeren en ook nog voor de chauffeurs die voor janlul met al die handel mee heen en weer karren.
Bepaald geen bio.
Bepaald niet duurzaam.
Komkommers, tomaten en allerlei ander tuinbouwgoed, dat voorheen rondom dorp of stad voor de plaatselijke bevolking werden geteeld, worden nu door enorme opschaling en gefinancierd door meneer RABO, geteeld voor de halve wereld. Vrachtwagens en vliegtuigen vervoeren dit desnoods naar de anderen kant van de wereld: in New York spreekt elke komkommer Hollands.
Heeft dit ook maar iets met duurzaam ondernemen te maken?
En wat zijn gevolgen voor het milieu?
Ik denk dat het louter winstmakerij is en dat daarbij dus een gezond ondernemersrisico een onderdeel van moet zijn.
Mooi zo'n boycot. Nu ook graag voor varkensvlees en zuivel.
Het gevolg zou moeten zijn dat er minder overschotten zijn die niet langer duizende kilometers getransporteerd worden om op verre markten terecht komen.
Het gevolg zou moeten zijn dat de Russen hun eigen varkens moeten gaan mesten, dat de Chinezen hun eigen babymelk produceren en dat Nederlanders iets meer ruimte krijgen in hun eigen land, waarvan op dit moment de helft van de oppervlakte gebruikt wordt voor productie van spul voor het buitenland.
En laat ik het nog maar niet hebben de schonere lucht door minder varkensmesterijen en minder vrachtwagenverkeer; lijkt mij behoorlijk bio!

Vraag 234

De Grote Oorlog

Zo vrolijk ginggen ze 100 jaar geleden ten oorlog.

Rode kepi, blauwe jas en rode broek. 

De kleurstoffen werden geleverd door Duitsland.

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek "De eerstgevallenen".
In dit boek van Theo Toebosch staan de levensverhalen van André Peugeot en Albert Mayer beschreven; de eerstgevallenen van de Eerste Wereldoorlog.
Bijna vijf jaren geleden vond ik tijdens het touren door de Franse campagne het monument ter ere van de eerste Franse gevallene: korporaal Andé Peugeot.
Ik kon toen niet bevroeden dat korporaal André op zijn beurt, verantwoordelijk was voor de eerste Duitse gevallene, de luitenant Albert Mayer.
Feitelijk onjuiste informatie, omdat de oorlog nog niet was uitgeroepen en dus werd de Fransman vermoord op eigen grond en daarmee is hij volgens mij slachtoffer in de plaats van gevallene.
Inmiddels zit ik hier in mijn Franse dorpje in het comittée ter voorbereiding van een tentoonstelling over de invloed van de Eerste Wereldoorlog op Montouliers.
Van de dorpelingen die aan de oorlog deelnamen keerden er elf niet terug.
De tentoonstelling beloofd iets indrukwekkends te worden, althans voor dit klein dorpje.
De opening is op 20 september in de salle polyvalante alhier.
Ik zou zeggen: komt allen . . . soyez nombreux!

Vraag 233

Vurige visite

Een aantal mensen konden door omstandigheden geen gehoor geven aan de uitnodiging voor mijn afscheid van Staatsbosbeheer, nu bijna drie jaar geleden. 

Eergisteren verscheen Adrie Hottinga met zijn vrouw Zwier bij mij op de stoep met Hollandse heerlijkheden. Destijds kon hij niet komen i.v.m. familieomstandigheden en door nu alsnog te verschijnen werd een extra feest.

Natuurlijk maakten we een excursie door de groene dreven. Adrie wilde graag de kust met zijn binnenmeren zien.

Staande op de hoogste heuvel bij Peyriac-de-Mer met het uitzicht over binnenmeren, eilanden en de zee toasten we met een glaasje rosé.

We spraken over de domme aanplant van dennenbomen en welk een weldadige en onderschat positief effect een bosbrand op de natuurontwikkeling zou kunnen hebben.

Vandaag zijn mijn gasten weer vertrokken en ook vandaag woedde bij Peyriac de eerste grote bosbrand van het seizoen, waarbij meer dan 500ha bos en struikgewas in vlammen opging.

Wat een idioot toeval, ik durf sommige dingen bijna niet meer uit te spreken!

Verwarrende beelden

Nu de doden van vlucht MH17 terugkomen naar Nederland bemerk ik hoe ver de afstand tot mijn vaderland is. 

Ik neem flarden van het nieuws tot mij via radio en tv, maar de emotie die door een groot deel van de Nederlandse bevolking wordt beleefd, komt niet over. 

Kennelijk ontbreekt het mij nog aan informatie, aan gesprekken in de straat, met familie, vrienden of collegae.

Als de lijkwagens passeren klinkt er applaus.

Ik weet dat het niet zo is bedoeld, maar ik ben gewend enkel te klappen voor een prestatie, meestal na een concert, een lezing, vuurwerk desnoods.

Voor het eerst zag ik dit klappen in de film The Godfather toen een lijkkist de kerk verliet.

Zou dit beeld aan de oorsprong van dit nieuwe gebruik liggen?

Waarvoor klapt men?

Op facebook en twitter zag ik de black-ribbons als tekens van medeleven.

Voor het eerst zag ik die ribbon-cultuur opleven in de VS, waarvan de pink-ribbon als eerste bodem kreeg in ons land en nu is daar een nieuwe kleur aan toegevoegd.

Voor wie is het medeleven op de sociale media bedoeld?

Voor het eerst zag ik het publiek langs de weg een soort van Hitlergroet brengen toen de stoet van vele lijkwagens met hun droeve lading passeerde: duizenden camphones werden omhoog gehouden om een plaatje of filmpje te maken. 

Waarvoor maakt men zulke foto's?

Allemaal nieuwe beelden die ik zag en mij verwarden.

Maar beelden vervagen . . . 

Gisteren zag ik op televisie nogmaals een lange stoet wagens waaraan geen einde leek te komen.

Het geluid van de televisie staat uit, het is stil in huis.

Geen beelden in mijn hoofd, maar het besef dat in elke wagen een leed wordt vervoerd waaraan voor de geliefden nooit einde zal komen en . . . . dat ik mij daar geen voorstelling van kan maken.

Icoon

Zo heb ik iemand gekend die het schilderen van iconen als hobby beoefende.
Ze was daar erg druk mee, want het kwasten van een icoon is geen sinecure, maar een heel gedoe.
Het ideale plankje moet worden uitgezocht en dat alleen al, kan dagen in beslagnemen.
Vervolgens wordt het paneeltje gladder dan een babybilletje geschuurd, er moet een juiste ondergrond worden aangebracht en ten slotte wordt in vele bewerkingen de afbeelding van de een of andere heilige, de goddelijke familie of Maria met kind aangebracht aan de hand van een historisch voorbeeld.
Deze heiligen maken geen van allen de indruk dat zij de blijde boodschap onder de leden hebben en de maagd Maria met haar boreling op de arm kijkt meestal zo zuur, dat de term "gelukkige moeder"niet op haar van toepassing lijkt te zijn.
Het uiteindelijke resultaat oogt meestal als een futloze fotokopie in bruinige tint alsof deze decennia lang voor de invoering van het rookverbod achter de bar in een kroeg heeft gehangen.
Mijn kennis beschreef het maken van een icoon als een reeks sacrale handelingen die zeker geen schilderen mochten heten doch schrijven: een icoon wordt geschreven of ik daar maar goede nota van wilde nemen.
De slot-apotheose van dit schrijven is de wijding van het paneeltje door een heuse priester.
Ik schilder dit verhaal omdat mij iets stoort aan dit gedoe.
Ik heb niets tegen het maken van een kopietje van een religieuze afbeelding.
Ik vind echter dat je pas het interessante woord "schrijven" van een icoon mag gebruiken wanneer je een originele, unieke voorstelling creëert; de rest is ordinair kopiëren.
Tijdens en na de Russische revolutie van 1917 zijn er duizenden iconen verbrand, kapotgeslagen of vertimmerd, nadat zij van hun kostbare opsmuk van edelmetalen en dito stenen waren bevrijd.
De iconen werden beschouwd als het icoon van een achterlijk, slaafs en duister geloof.
Wat overbleef is deels handelswaar, staat te pronken in musea, of heeft weer een plaatsje gekregen in de orthodoxe kerk van Rusland alwaar het af en toe wordt beroerd door de lippen van Poetin.
Ik heb geleerd dat schrift slechts een hulpmiddel is om taal te fixeren.
Dit kan op een verhullende of op een heldere wijze.
Wanneer je het schilderen van een icoon, schrijven gaat noemen, dan is dat behoorlijk verhullend.
Schrijven is volgens Van Dale iets dat met potlood, inkt en papier, met brieven, literatuur of nota's van doen heeft.
Wellicht waren er ooit religieuze heremieten of pilaarheiligen, die beweerden dat zij hun icoon hadden opgeschreven naar Gods stem, het zij zo.
Ik ken het oud-Russisch onvoldoende om te weten of in die taal schrijven meerdere betekenissen heeft, waaronder het maken van plaatjes.
Duidelijk is wel dat de combinatie van paneel, verf, penselen en bladgoud behoorlijk dicht bij schilderen komt en iemand die een icoon kopieert is taalkundig een kopiist en niets anders!

Ook feestelijk

In 2012 vond ik hier in de buurt een paar planten met de naam Kalketrip en met een paar bedoel ik dat er slecht twee planten stonden. Een smalle basis om te overleven en daarom verzamelde ik er wat zaad van. Ik heb het in de buurt van de moederplanten uitgezaaid in de hoop en verwachting dat de soort ter plekke zal overleven.
Is dit natuurvervalsing? Ik vind van niet. Ik koloniseer geen nieuw gebied, ik verander de groeiplaats niet.
Resultaat: eenenvijftig planten staan er nu te bloeien; helemaal blij!

Feest

Er was een aanleiding voor een feestje: mijn verjaardag.

Die hebben we in redelijke afzondering gevierd, want hier telt niet de verjaardag, maar de naamdag en de mijne is ergens in augustus. 

Enfin ik werd door mijn geliefde ontvoerd naar een weilandje in de Montagne Noir, met de kwaliteiten van de Bennekomse Meent of Allemans Kamp.

Te midden van Trilgras, Ratelaar, Blauwe knoop, Spaanse ruiter, Kale jonker, Gele gentiaan, Stijve ogentroost, Grote brunel en nog veel meer moois, kon ik van een feestelijke picknick genieten. En niet bij een hoge temperatuur, maar bij 22˚C en een fris windje. 

Wat een mooi cadeau, om een herinnering, een verlangen naar een Hollands Blauw Grasland, 1400 kilometer zuidelijker driedimensionaal  te ontvangen en te beleven!