Lente

Wanneer begint de lente?

Is dat als de amandelbomen bloeien? 

Dat is dan wel erg vroeg, de eerste bloesem zag ik in januari.

Is het wanneer de eerste zwaluw uit Spanje op weg naar Nederland passeert?

Eén zwaluw maakt nog geen lente.\

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst dit jaar hop roepen, maar vanmorgen zag ik er twee op de kerktoren, druk roepend.

"Nu is het lente!", sprak ik mij zelf toe.

Vraag 270

Reden

Er zijn van die dagen waarop niets meezit.
Van die dagen waarop ik niet blij kan zijn.
Dagen zonder zon.
Maar als ik voor het slapen gaan,
nadat ik mijn schoenen heb uitgetrokken,
naar mijn voeten kijk,
Moet ik glimlachen;
Alles heeft een reden!

Weer een referendum

Ik mag toch hopen dat het raadgevend referendum betreffende de sleepwet tevens het allerlaatste referendum is dat er wordt uitgeschreven.
Opnieuw wordt er €8.000.000 over de balk gegooid.
Een koopje omdat er tevens de gemeentelijke verkiezingen worden georganiseerd.
Het zal wel weer een onduidelijke uitkomst opleveren.
Het lijkt wel of iedereen zo graag meer democratie wil (wat is het verschil tussen democratie en meer democratie) behalve als er gestemd kan worden; steeds een lagere opkomst.
In de prullenmand met het referendum en leve het parlement.
Als Nederlander in het buitenland ontving ik vandaag mijn stemkaart en uiteraard heb ik voor gestemd. Waarvoor interesseert mij niets.  Ik meegedaan aan de Tweede Kamerverkiezingen en dat vind ik voldoende!

Trapleuning

Mijn blog van 1 februari 2017 handelde over de teakhouten randgarde die ik op trapleuning aan het maken was.
Ik eindigde met de opmerking: we zullen zien ....
Dat had ik veertien dagen daarna kunnen doen, maar ben dat toen volkomen vergeten.
Bij deze:

Vraag 269

Aangezicht

Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht.
Als kind een onbegrijpelijk gezegde, later nooit meer horen gebruiken.
Een vergeten gezegde?
Deze week is het koperwerk op de voordeur na lange tijd weer eens gepoetst en opgewreven.
Dienstbodewerk, maar kom er maar eens om, om een dienstbode . . .
Toen alles blonk als een zonnetje moest ik aan bovenstaand gezegde terugdenken en was de context mij eveneens zonneklaar.
Om op z'n Apeldoorns te besluiten, ja net!

Vorkpijn

"Auw", denk ik als ik mijzelf met mijn vork prik.

Als ik daarna de vork nauwkeurig inspecteer merk ik op dat de meest rechtse punt ervan, door het vele glijden over vele borden bijna de scherpte van een naald heeft gekregen. 

Ik heb dit familiezilver meegekregen als vervroegde erfenis en dus at ik er als kind al mee. 

Niet met een grote vork natuurlijk, maar voor mij werd lange tijd het ontbijtbestek naast mijn bord gedekt.

Ook toen overkwam het mij wel eens dat ik in mijn tong of wang stak met zo'n scherp geworden vorktand. 

Wanneer dit vaker gebeurde werden de scherp geworden vorken via de leverancier opgestuurd naar de firma M.J. Gerritsen & Co. te Zeist. Daar werden de scherpe punten eraf gezaagd en door nieuwe vervangen en prachtig verzilverd kwamen de vorken retour.

Ik herinner mij nog goed hoe wonderbaarlijk ik het vond . . . pijnloos eten!

Mijn vorken zullen nu dagelijks alleen nog maar scherper worden. 

De fabriek in Zeist bestaat niet meer en kan mij dus niet meer helpen en er is geen ander adres te vinden die het werk heeft overgenomen.

Na bijna 100 jaar zal mijn bestek langzaamaan ook onderdeel worden van de wegwerpmaatschappij, lastig en vooral jammer.

Vogelverkeer

In de krant van een paar dagen geleden had ik gelezen dat in de buurt van Perpignan veel kraanvogels zich verzamelden.
Vandaag is het een windstille dag, helderblauw en 21°C.
Terwijl ik in het zonnetje zit te genieten hoor ik kraanvogels roepen.
Zo'n prachtig geluid boven mij.
Gelukkig was er één wit wolkje in de lucht en daardoor ontdekte ik de vlucht vogels, meer dan dertig.
Waar ik al niet blij van kan worden.

Verjaardagscadeau

De tijd waarin ik mij kon verheugen op verjaardagscadeaus heb ik al lang achter mij gelaten, evenals mevrouw L. Er komt in het leven een moment dat je vindt dat je alles hebt wat je hartje begeert en veel meer dat als lastig gaat ervaren.
Dat is ook de reden dat wij elkaar, toen we nog in Nederland woonden, een boom voor ergens bij huis als present schonken.
Sinds enige jaren is deze gewoonte veranderd in het uitnodigen van een reisje waarvan enkel de gever de bestemming kent.
Nadat ik gereserveerd had, bleek het gemeentebestuur op haar verjaardag de nieuwjaarsreceptie gepland te hebben.
Nu moest ik de inhoud van mijn cadeau wel verklappen en in goed overleg is de reservering een week vooruit geschoven. Immers deze receptie is het enige moment van het jaar waarop je alle dorpsbewoners tegelijk kunt ontmoeten.
Nu heeft  mevrouw L. dus kennis van plaats en tijd van mijn plannetje om een week in Arcachon door te brengen.
Dagelijks wordt nu met behulp van WeatherPro de weersvoorspelling te Arcachon gevolgd en die voorspelt maar zelden goed weer. Het is regen en wind wat de klok slaat aldaar.
We kunnen nog steeds besluiten de reis te annuleren . . . of blijven hopen op een wondertje?

Vraag 268

Afscheid 2017

Ik wou de overgang van 2017 naar het volgende jaar opnemen.
Dus mijn cameraatje op statief ergens in de heuvels opgesteld.
Vanmorgen ging ik alles ophalen.
Echter het was nog een heel gezoek.
Een stormpje blies om 03.35h de opstelling omver.
Rest dus enkel de schemer van 2017.

Gelukkig nieuwjaar

Hier behoort het afsteken van vuurwerk niet tot het nationale erfgoed.

Hier vallen ter gelegenheid van nieuwjaar geen zware metalen in het oppervlaktewater.

Hier vallen ook geen doden.

Hier veranderen de straten niet in een oorlogsgebied.

Hier worden vluchtelingen niet gestrest door het geluid van oorlogsgeweld.

Hier vluchten duizenden vogels niet in de lucht en vliegen zich dus ook niet te pletter.

Hier geen problemen voor mensen met luchtwegen ziekten door de fijnstof.

Hier geen in elkaar geslagen brandweerlieden, geen problemen voor hulpverleners.

Hier geen afgerukte vingers of andere ledematen.

Hier geen lege oogkassen.

Hier raken geen katten en honden van slag en blijven kippen aan de leg.

Hier blijven winkelruiten heel, staan auto's niet in brand. 

Hier blijft €80.000.000 in de portemonnee.

Hier valt niets te beleven, net zoals in het Nederland van 1960.

Doch hier klinkt de zachte plop van de champagnefles en klinken  de glazen,

en verder blijft het stil.

Alhoewel  . . . .  

nog altijd zoemt en fluit de tinnitus in mijn oren dankzij Hollands nationale erfgoed en zo beleef ik elke dag het feest van vuurwerk!

Kerst 2017

Voor de bakker die zijn vuur laat doven
voor de boer die zijn ploeg laat staan
voor de metselaar die geen huis meer wil bouwen
voor de herders die niet meer verder gaan

Voor de meester die niet meer durft vertellen
voor de priester die zijn gebed vergeet
voor de dokter die niet meer kan genezen
en voor de rechter die geen raad meer weet

Voor de grootmoeder alleen op haar kamer
voor opa die al vergeten is
voor de angsten en slapeloze nachten
voor ‘t verdriet dat niet geweten is

Voor de minnaars die niet meer zingen
voor de liefste die het huis verlaat
voor al het nutteloze leed van de wereld
voor ons zieltje dat tenonder gaat

Voor de kinders in kelders gevangen
zoveel onschuld verkracht en vermoord
voor de politieke heersers
door geld en macht ontspoord

Voor onze bitsige bijtende woorden
voor onze leugens en onze achterklap
voor het paradijs dat we verloren
voor onze levenslange ballingschap

Voor cipiers en advocaten
voor presidenten en inspecteurs
voor adjudanten en commandanten
voor commissarissen en controleurs

Voor fabrikanten en voor commercianten
en farizeeërs met groot gewin
in hormonen drugs en wapens
voor al ‘t kwaad er tussenin

Ook voor vissers en voor matrozen
en voor het boerenvolk op de tracteur
voor ‘t zigeunervolk langs de wegen
voor de schipper en de vrachtchauffeur

Voor de buurvrouw en de glazenwasser
voor de smid en voor de timmerman
voor het ventje aan zijn loketje
voor de zanger voor de orgelman

Voor de moeder van ‘t kreupele kindje
voor het lief van een dode soldaat
voor het meiske zonder beminde
voor al ‘t zeer dat nooit meer overgaat

Voor wie zal ik hier nu nog zingen
voor diegene die ‘k hier vergeet
er kan niemand zonder wat vrede
rijke boer of arme proleet

Lichtjes in donkere dagen

Tijdens uitstapjes en vakanties worden in de bezochte steden en dorpen vaak de kerkhoven en kerken ook als toeristische attractie gezien.

Hoe slechter onderhouden het kerkhof is, hoe ruïneuzer de kerk, hoe meer deze plaatsen op mijn waardering kunnen rekenen.

Bemoste en scheefgezakte zerken onder breed uitgegroeide bomen, kerken waarbinnen zijbeuken zijn afgezet met rood-wit lint in verband met neerstortend pleisterwerk, staan hoog op mijn lijst van plaatsen waarvoor een stuk omrijden vaak de moeite loont.

Altijd is er wel een plekje te vinden waar iemand een brandend lichtje heeft achtergelaten.

Zo'n lichtje wordt dan ook meestal door mij, met achterlating van wat muntstukjes, als souvenir meegenomen..

Inmiddels heeft deze gewoonte geleid tot een flinke collectie en nu is het tijd voor een opruiming; december is immers dé tijd voor wat extra licht!

Zondagmorgen

Het is zondag.
Uit de radio klinkt OVT waar ik deze keer niet naar luister,
maar ik herschik de boeken in mijn bibliotheek.
Het zijn meer dan tweeduizend titels waar ik mijn ogen langs laat dwalen.
Ik sorteer thema's zo goed mogelijk bijeen en op alfabet.
Ik zoek naar boeken die ik weg kan doen.
Boeken die hun plaats zullen geven aan titels die op de grond staan gestapeld,
in afwachting van een plek op een plank.
Regelmatig talm ik met een boek.
Heb ik dit eerder gelezen, is het waard te bewaren, om ooit te herlezen, is het een naslagwerk dat niet door Google vervangen wordt?
De titel Edelman-Bedelman, gedichten van Michel van der Plas, valt open bij:

EEN DROOM

Ik droomde deze nacht een nieuwe droom:
dat ik ontwaakte voor de kathedraal
waar, aan de gevel boven het portaal,
een vogel nestelde in een stenen boom.

Adam en Eva stonden met de vrucht
onder de takken; maar de vogel floot,
tegen zijn graf in, tegen zijn eigen dood,
en roekeloos als op een vrije vlucht.

Ik ben niet wakker. Het is nog geen dag ,
maar ik wil denken aan die droom, ik wil
geloven dat ik ervan leven mag,
morgen misschien, eenmaal als ik lag stil
stil gelegen heb in uw toereikendheid,
onze Vader die in de hemel zijt.

Een mooi gedicht, overdenk ik
en geef het boek een nieuwe plaats.

Nationalisme

Op de NL televisie zag ik onlangs een uitzending waarin een scene voorkwam van een groep mensen die het Wilhelmus zongen.
Daarbij viel mij op dat minsten een derde van deze vaderlanders tijdens niet allen gingen staan, maar ook hun rechterhand op het hart hadden geplaatst.
Ik behoor nog tot de generatie die op de lagere school het Wilhelmus moesten leren. Tijdens die lagere schooltijd werden wij geacht op het marktplein een aubade te brengen aan de commissaris van de koningin en daarbij ontbrak het Wilhelmus niet.  Ik heb de tekst dus geleerd maar die is mij niet beklijfd.; behalve flarden  tekst kan ik het niet vlotjes meezingen.
Geeft niet, want ik kan mij geen enkele gelegenheid herinneren waarbij ik het volkslied mee had moeten zingen.
Het gaat mij dus om die nieuwe malle Amerikaanse gewoonte om met de hand op het hart mee te blèren.
Wat is dat voor nieuwigheid?
Heb ik iets gemist?
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Op voorspraak van een christelijk partijtje (neen, deze keer niet de LPF) staat er nu een Nederlandse vlag in de tweede kamer.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Ter vergroting van het nationale gevoel moet het Wilhelmus onderwezen en geleerd worden op school.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Dus laten we meteen de rest invoeren: 's morgen een gebed voor de staat.
In elke schoolklas de nationale driekleur.
Niet meer vlaggen op een nationale feestdag, nee, op elke dag en wel door iedereen.
Neem daar nog bij dat er een soort van (vrijwillige) sociale dienstplicht komt en het is een rijtje geworden waarvan ik denk: het gaat om meer nationalisme.
En meer nationalisme heeft nooit tot iets goeds geleid!
Kees Boeke schreef in 1928:
Wij zingen niet meer van Wien Neêrlands Bloed
van vreemde smetten vrij ...,
want de mensen van een ander land
hebben even goed bloed als wij.
Wij zingen niet meer van een Duitse prins.
die een koning van Spanje eert,
want al gaf hij al zijn goed,
hij vergoot toch bloed,
en dat is en blijft verkeerd.
Zing het mee, zing het mee,
Wij zingen van liefde en vree.
En als er nog eenmaal een oorlog komt,
Doen wij met z'n allen niet mee!
Koningin Juliana heeft wellicht dit lied gekend, omdat zij direct na de oorlog haar dochtertje Trix heeft opgegeven als leerling van de Werkplaats Kindergemeenschap van Kees en Betty Boeke in Bilthoven.

Pijntje

Het steekt allemaal niet meer zo in elkaar als het zou moeten.
De scanner onthulde mij de waarheid dat de oude dag zich met gebreken openbaart.
Evengoed heb ik tot nu toe zonder het syndroom van PHPD (pijntje hier, pijntje daar) kunnen leven.
Nu ben ik echter een halte gepasseerd die mij vertelt dat ik iets zuiniger op mijn eigen machientje moet zijn.
Hoewel ik mij de pijn van de eerste dagen niet meer voor de geest kan halen ben ik nog steeds niet zonder een zeurende rug.
Niet echt pijnlijk met een grote P, maar voldoende om mij langdurig uit de slaap te houden.
De beste medicijn is de gedachte: Alles gaat voorbij!

Gevloerd

Plat lig ik op de vloer.
Een tegelvloer is mijn bed.
Tien dagen, tien nachten.
Mijn uitzicht is een plafond.
Het is mijn projectiescherm.
Hersenspinsels worden er, aangemoedigd door morfine, op verbeeld.
Het begon op 21 oktober.
Een vage pijn onderin mijn rug.
Pijn verandert in een gevoel dat zich niet meer laat verwoorden.
Op maandagmorgen bracht een ambulance mij naar het ziekenhuis in Narbonne.
Hoeveel pijn heeft u op de schaal van 1 tot 10?
Maak er maar elf van!
Thuis weer plat.
Niets zo fijn als plat op mijn rug.
Op tegels.
Veel pillen doen veel.
Pillen maken mij beter.
Nu weet ik al niet meer hoe erg het een paar dagen geleden was.
Morgen zal het dus beter zijn.
Later lig ik weer op een bed en vergeet ik hoe dit was.
De pijn zal ik wel vergeten,
Maar ik hoop dat ik mijn visioenen op het plafond zal blijven zien.

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!