Laatste sneeuw?

Op deze ochtendwandeling gaan er heel wat gedachten door mijn  hoofd. Twee jaar geleden ging mijn hond dood en de ochtendmist maakt het tot een stemmige herinnering. Tevens kijk ik naar mijn huis en bedenk dat het wellicht voor het laatst is dat ik er een foto in de sneeuw van kan nemen ... klik!

Messenlegger

Gisteren schreef ik dat ik een foto zal plaatsen als mijn damasten mes op het damast ligt.
Wanneer ik uit eten ga gebruik ik wel graag mijn eigen mes, ik weet hoe het in de hand ligt en hoe scherp het is, geen koe te taai.
Daar hoort dan wel een messenlegger bij.
De messenlegger is een leuk onderdeel uit de eetcultuur.
Je komt ze niet veel meer tegen, ja, op rommelmarkten.
Kartonnen doosjes, beplakt met paars of groen krokodillenpapier met daarin zes glazen messenleggers, elk in een eigen vakje. Het was een traditioneel verlovings- of huwelijkscadeautje dat een plaatsje in de bestekkast kreeg en zelden werd gebruikt en slechts met kerst of met een officieel etentje werd gedekt.

Het vreemde is dat de messenleggers helemaal niet op zo'n feestdis thuishoren. Dat is een negentiende eeuwse drukdoenerij.
De messenlegger stamt uit de tijd dat iedereen zijn eigen mes op zak had en als je bij familie of in een herberg at, dan gebruikte je  dat eigen mes; er werden geen messen gedekt! Wel lag naast je bord een messenlegger en bij gebrek hiervan legde je het foedraal van je mes dwars naast je bord.
De functie van de messenlegger was niet om het tafelkleed voor vlekken te behoeden, maar om te voorkomen dat het puntige mes een gat in het tafelkleed zou steken.
't Is minder een blogje, maar een weetje!

Damast

Wanneer ik het Textielmuseum in Tilburg bezoek zal ik nooit nalaten het grote weefgetouw van Jacquard bekijken. Hierop is ons grote tafelkleed, met servetten en vingerdoekjes nog geweven, De laatste keer was het weefgetouw geprogrammeerd om een komplex damastkleed in linnen te weven. Het fascineert mij altijd weer, deze computer uit het begin van de zeventiende eeuw. 
Nu twintig jaar geleden stond ik voor de etalageruit van de messenmaker David in de messenstad Thiers en was ik onder de indruk van een prachtig zakmes met een damasten lemmet en een mammoetivoren heft. Mevrouw L. drong aan dat ik het zou kopen, maar ik vond de gevraagde 1.000,- Franse Franc wel een erg hoge uitgave voor een zakmes dat het grootste deel van zijn leven in het donker zou doorbrengen. Een paar jaar geleden was ik opnieuw in Thiers en stond weer voor de etalage van David. De stad was erg veranderd, niet in zijn voordeel vond ik, maar het mes lag er nog onveranderd. De prijs was niet meer hetzelfde. Inmiddels moest er € 300,- voor worden neergelegd. Ik kon wederom weerstand bieden aan mijn oprisping om het mes te kopen en vervolgde mijn reis via Ambert naar het zuiden.

Nu ik dit schrijf ligt er een damasten mes voor mij. Ik bezocht niet langer Thiers maar het internet. Uiteindelijk werd mij gisteren dit mes bezorgd. Het kostte een fractie van de prijs van David , maar het heft is niet geleverd door een mammoet, maar door een rund.
Ik zie hem al liggen naast mijn bord met steak op een damasten tafelkleed.
Foto volgt te zijner tijd!

Lakenvelder

Tijdens mijn examen voor windmolenaar was er een onderdeel dat heette: onderdelen.
Ik werd geconfronteerd met een grote hoeveelheid namen van molenonderdelen: voorkeuvelens, maanstuk, korbeel, slaghout, veldkruis, tussentafelement, rijnijzer, hondekul, kruisverband, makelaar of burgemeester.Ik geloof dat ik geen enkele fout heb gemaakt en elke term kon aanwijzen in de molen, dan wel verklaren. Tenslotte kwam de laatste vraag van de oude examinator van langs de Vecht, watermolenaar De Vries: "Wijs mij eens een lakenvelder aan."  Ik keek naar buiten en wees naar een koebeest, verderop in een wei. Toen volgde de praktijk en even later was ik gediplomeerd molenaar.

Vanmorgen reed ik door het Renkums beekdal en zag ik in een weide een aantal lakenvelders staan soezen in de ochtendnevel. Ik moest wel even stoppen om er zelf bij weg te dromen en herinnerde mij het bovenstaande.

Vraag 94

Jakkes

In 897 liet paus Stefanus het lijk van zijn overleden voorganger paus Formosus opgraven en met pauselijke gewaden gekleed op de troon plaatsen tijdens het concilie.
Deze onfrisse praktijk wordt nu herhaald met Johannes Paulus II. Weliswaar wordt hij niet op de troon gehesen, maar zal hij in zijn kist in de Sint Pieter worden aanbeden. Je moet hiervoor wel een kaartje kopen, want voor niets gaat enkel de zon op.
Zouden deze revenuen kunnen leiden tot een wederopstanding?

Alex Roeka

Ik draai de cd's van Roeka niet zo vaak.
Maar dat zegt helemaal niets over mijn bewondering voor de muziek van Alex.
Telkens hoor ik weer nieuwe pareltjes in zijn teksten.

Zoals de volgende zinnen, waarvan ik zou willen dat ik ze geschreven had ... prachtig!
De ochtend schiet over het land. 
Ergens in de rand van het bos
zit de havik stil te wachten of er al een haas of houtduif komt.
De boer giet z'n melkbussen vol. 
Diep in haar hol ligt de vos

met d'r jongen stil te wachten tot rond de kippen straks de schemer valt.
De wolken trekken traag voorbij. 
Ginder in de wei staan de paarden
dicht opeen en wachten stil tot straks de wind hen weer over de heuvels jaagt.

Vraag 93

Zeur niet

Iedereen zal het herkennen, mensen die over hun ongemakken praten.

Soms vertel ik thuis dat ik vandaag zus of zo heb ontmoet en dat die aan mij een enorm verhaal kwijt moest over een lullig kwaaltje. Als ik dan om details word gevraagd, moet ik meestal het antwoord schuldig blijven omdat ik die of ben vergeten, of niet heb onthouden. Meestal als iemand mij van zijn ongemak op de hoogte stelt, dan valt bij mij snel de stekker uit het stopcontact en vraag ik mij af wat de functie van zo'n verhaal is. 

Het zijn ook vaak dezelfde mensen, die met enige regelmaat een nieuwe kwaal presenteren.
Nu is dat niet zo moeilijk, want langzaam schuif ik de derde leeftijd binnen en dan zijn kwaaltjes eerder algemeen dan bijzonder.

Dus tijdens zo'n ontmoeting (helemaal spannend wordt het, als zich een tweede "lijder" bij het gesprek voegt, want dan ontstaat al snel een zgn. "opbieden")  word ik op de hoogte gesteld van de ernst van de zweer, breuk, kneuzing, allergie, bypass, versleten knie .. noem maar op. Toon Hermans schetste het al: "Als ik hier druk, doet het daar pijn."

Ik veronderstel dat het vooral eenzaamheid weergeeft en het is ook, net als het weer, een makkelijk te schetsen verhaal: "Laatst heb ik dat gekregen ... tijdje aangezien ... naar de dokter .... nu kan ik niet meer .... zal nog wel even duren .... maar ja, niets aan te doen ... ben zo moe ... lot dragen ... ik red me wel."

Mijn gedachten gaan dan uit naar mijn moeder die nooit wat had, in tegendeel. Ik denk niet dat zij daarin bijzonder was, maar net als alle moeders aan de zorg voor haar kroost de kracht ontleende om altijd vrolijk op de been te blijven. Sinds ik dit overdacht, vraag ik mij tijdens zo'n medisch gesprekje af of de boodschapper wel of geen kinderen heeft.
Kinderloos scoort opvallend hoog!

Huil in je bed

Bijt in je laken

Vloek tegen iedereen

Schreeuw van de daken

Maar zeur niet

Trap om je heen

Wees nooit een dame

En gooi het theeservies

Dwars door de ramen

Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet!

Zwarte robot

Zwart is een intrigerende kleur.
In het Kröller Müller Museum hangt een schilderij dat geheel zwart is.
Als je daar een tijd voor staat, hoor je dat dit schilderij verschrikkelijk veel emotie oproept bij toeschouwers.
Over zijn schilderij het Zwarte Vierkant zei Kazimir Malevich: “Het zwarte vierkant is gevoel; het witte vlak is de leegte voorbij dit gevoel."
In de krant las ik dat een onderzoek had aangetoond dat berijders van een open cabriolet beschaafder rijden dan de chauffeurs van gesloten auto's en nog meer als deze auto's uitgevoerd zijn met getint glas.
Het heeft iets met elkaar te maken, dacht ik vanmorgen op de snelweg.
Op de brug bij Deventer werd ik vanmorgen ingehaald door een klein zwart autootje met een opvallend donkere beglazing; de bestuurder was voor mij onzichtbaar en anoniem.
In zo'n auto verwordt de bestuurder waarschijnlijk een beetje tot een onderdeel van zijn wagen, hij wil ermee versmelten.
Vreemd zo'n drang om robot te willen zijn!

Vraag 92

Animal cops

Heerlijk telkens weer te mogen beleven hoe het landschap aan de goede zorgen van agrarisch Nederland kan worden toevertrouwd.
Echter momenteel schijnen nogal wat boeren druk te zijn met het zoeken van een vrouw, zo ook de eigenaar van dit koppel paarden.
Nogal naïef van mij te denken dat met de komst van het waakhondenduo Opstelten en Teeven dit soort verwaarlozing niet langer zou voorkomen.
Vijfhonderd animal cops  .... laat me niet lachen!

Rondje Franse Berg

Lekker gelopen op de HV.
Voor het eerst het volledige nieuwe pad rondom de Franse Berg afgelegd.
Het zonnetje scheen en toen we bijna aan het einde van de wandeling waren werd het zowaar nog druk op de route.
Het viel ons op dat in negentig procent van de gevallen, wij de eersten waren die tegemoetkomende wandelaars groetten.
Soms lijkt het wel of mensen zich steeds meer van hun omgeving willen isoleren.

Het palindroom 11022011

Een mooie dag om te onthouden, een datum die tevens een palindroom vormt.
Dagelijks heb ik de ontwikkelingen in Egypte via facebook en weblogs gevolgd en op het moment dat ik begon te denken dat de dictatuur stand zou houden, bleek de stem van de straat machtiger dan dictatoriale machten.
Het nieuws in Nederland deze week was daarentegen van een bekrompen PVV-niveau.
Wilders wil nu "tuigdorpen" voor het schorriemorrie.
Als ik Wilders zie spreken, zie ik enkel zijn mond met daarin die vreemd kwispelende tong. Het zal een tic zijn, dat steeds bevochtigen van zijn lippen, maar het heeft iets van een reptiel, vind ik.
De sprekende slang heeft al eerder model gestaan voor het zaaien van tweedracht.
In de jaren dertig van de vorige eeuw noteerde Viktor Klemperer de taal van het Derde Rijk. Uit zijn boek LTI, Lingua Tertii Imperii valt te leren dat de taal niet onverschillig is, maar dat taal kan scheppen en vernietigen.
Als je maar lang genoeg "fanatiek" zegt in de plaats van "heldhaftig" en "deugdzaam" dan ga je tenslotte geloven dat een fanaticus een deugdzame held is en dat je zonder fanatisme geen held kunt zijn.
Wilders is op dit moment de ongekroonde koning op het gebied van taalverruwing en opzweping.
Alle onbeschoftheid in de anonieme reacties op internet, krijgen door zijn taalgebruik een legitimiteit.
De minister is niet gek, maar knettergek. Mannen met kaftans worden mannen in rare jurken, mannen met baarden worden in zijn woorden haatimams met haatbaarden. Hoofddoekjes noemt hij kopvodden  en geëmancipeerde moslima's onderdrukte vrouwen. Bepaalde politieke signatuur wordt consequent aangeduid als de linkse elite, die in hun linkse kerken hun linkse hobby's beoefenen, waaronder theedrinken met schoffies, die je best twee keer door hun knieën kunt schieten voor je ze het land uitgooit.
Nederlanders geloven dat deze taal dicht steeds dichter bij de waarheid komt. Niemand neemt  het Statitisch Jaarboek ter hand om eens na te slaan wat er waar is van die "tsunamie van moslims".
Niemand denkt nog na bij de zin: "Heel veel Nederlanders ergeren zich aan de vervuiling van de publieke ruimte door de islam (...) Hoofddoekjes, haatbaarden, mannen in lange rare jurken, laten we daar wat aan doen! Onze straten moeten worden terugveroverd en Nederland moet er weer uit gaan zien als Nederland!"  (Algemene Beschouwingen 2009).
Ik zie het al gebeuren, al die mensen krijgen een halve maan op hun kleding genaaid, voordat de volgende stap wordt uitgevoerd.
Steeds vaker zie ik in mijn omgeving mensen die van Wilders zeggen dat hij ook wel goede ideeën heeft.
Vind ik ook ..... doe maar één tuigdorpje, met één tuigcontainer met als deurplaatje: PVV.
Fantastische televisiebeelden deze week.
Jonge mensen, waarvan sommige met haatbaarden, oude mannen in rare jurken, vrouwen met sluier of hoofddoek, blij met de overwinning, samen met een positief ideaal, vol verlangen om een nieuwe samenleving te vormen.
Het gebeurt in, wat wij noemen, de derde wereld.
Ik woon in de beschaafde wereld ........ hier zijn we met heel andere dingen bezig, niet met de toekomst, maar met het verleden.
Wat jammer.
Nagekomen op 22022011:
Het taalgebruik van de PVV is nieuw in de politiek en jaagt schrik aan door een ongekende absoluutheid, schrijft Adri Duivesteijn, wethouder in Almere, op de opiniepagina van de Volkskrant. 
Met de komst van de partij in de gemeenteraad van Almere is de stad van de ene op de andere dag in een 'orgie van geweld' veranderd (PVV-Kamerlid en fractievoorzitter in Almere Raymond de Roon). De PVV had voor elk incident een passende kwalificatie. Raddraaiers werden 'opgewaardeerd' tot 'straatterroristen', vechtende jongeren werden neergezet als 'tuig' of 'geteisem', regelmatig vooraf gegaan door 'Marokkaans'.
Voor het oplossen van de 'grote problemen van deze tijd' gebruikt de PVV oorlogstaal, schrijft Duivesteijn. 'Het wachten is op lijfstraffen en verbanning'. Raadslid Jenny Zerfowski geeft in Binnenlands Bestuural een voorzetje: 'Over drie jaar zijn wij zo groot dat we wel in de coalitie moeten komen, en dan gaan we rammen'.'
Duivesteijn schrijft dat er definitief twee verschillende manieren van politiek bedrijven zijn ontstaan. 'Aan de ene kant een manier waarin de schoonheid van de rede tot uitdrukking komt en waarin een onopgelegde plicht tot argumentatie leidt tot het overbruggen van (ideologische) tegenstellingen. Terwijl aan de andere kant zonder enige schroom wordt gekozen voor keiharde polarisatie. De PVV heeft het debat gereduceerd tot het enkelvoudig zenden van boodschappen'.
Het vocabulaire van de PVV laat volgens de PvdA-wethouder een zeer beperkt wereldbeeld zien. 'Het is hier niet de wereldburger die spreekt, maar iemand die bang is voor de wereld. Het is niet de taal van iemand die grenzen opzoekt, maar van de burger die grenzen afbakent en bewaakt, en die daarbij alle fatsoensgrenzen overschrijdt'.
Duivesteijn beschouwt het taalgebruik als een ethisch vraagstuk en vraagt zich af of dit de manier is waarop onze ideeën over beschaving, over normen en waarden, over waardigheid hun vorm krijgen.

Ik ben Goddank niet de enige die zich blijft verwonderen

Vraag 91

Sterrenschot

Op de eerste pagina van mijn blog sta ik gebogen op de Dwingelose Heide naar sterrenschot te kijken.
Toen ik het zojuist opnieuw zag realiseerde ik mij dat het dus bijna vier jaar geleden is dat ik het voor het laatst zag.
Zou dat betekenen dat het zeldzaam is, of is gewoon de trefkans klein?

Vraag 90

Altijd als ik met de trein een stad binnenrijd zie ik de wereld een beetje van de achterkant. De stad toont zich zelden op z'n mooist, maar meestal wel op een spannende manier.
"Wat zie ik eigenlijk?"heb ik mij zelf vaak in de trein afgevraagd. Dit filmpje geeft mij eindelijk de antwoorden.

Orchideeën

Ik ben niet zo van de orchideeën.
Met hun maandenlange sterfscènes proberen ze mijn aandacht te vangen.
Langzaam verteren bladeren die kort daarvoor nog het sein gaven: "Ik ben er nog en ik ga ervoor!"
Junkies zijn het. De ene keer life and kicking, de volgende dag in de goot en maar hunkeren naar aandacht.
Aandacht geven is gecompliceerd, want een orchidee heb je  zo verzopen.
Ik ben dus niet zo van de orchideeën.
Mevrouw L. is teerhartiger dan ik.
Elke orchidee in huis heeft een gever of een vorige eigenaar gehad die gememoreerd wordt middels het vertroetelen van dit hooghartige, zeg maar, kakkineuze groenvoer.
Vanmorgen stond zo'n gevallen freule weer te pronken alsof ze tot de hoogste kringen behoort.
Reden voor een compliment aan mevrouw L!

Vraag 89

Egypte

Verwarrend, de beelden die uit Egypte komen. Nog verwarrender zijn de commentaren en meningen. Nog veel meer verwarrend is de hypocrisie van de wereldleiders en onze eigen politici. Uiteindelijk zal Egypte het zelf oplossen en zal alles wel weer eindigen in het consolideren van een nieuwe macht.

Op internet staan beelden die praktisch life van het Tahirplein in Caïro komen. Niet journalistiek maar wel de realiteit van de demonstrant Ramy Roof. Hij laadt met zijn telefoon om de haverklap filmpjes vanaf het plein en tevens toont een kaart zijn positie.

Dingen

Mensen zijn niet belangrijk,
Mensen tellen niet mee.
Alleen dingen zijn belangrijk.
Geld is belangrijk, drank is belangrijk, mijn stereo is belangrijk,
alles waardoor ik mij goed voel is belangrijk.
Maar zelf ben ik niet belangrijk.
Kernwapens zijn belangrijk.
Op een dag zullen zij alle prettige dingen vernietigen.
Alleen dingen zijn belangrijk.
Dat is ook te bewijzen.
Kijk maar eens als een paar mensen een fonkelnieuwe Porsche zien.
Als ze er naar kijken weet je dat ze meer om dat ding geven dan om elkaar.
Niet omdat hij knap door mensen in elkaar is gezet,
maar om wat de wagen zelf is,
als iets dat vanzelf is ontstaan.
Er zit meer leven in dan in mensen zelf.
Ze ontlenen er energie aan,
ze houden van de strakke vormgeving en van het indrukwekkende motorvermogen.
Het ding is veel echter, veel belangrijker dan de mensen!

Vraag 88

Februar

Ergens achter de seizoenen 

Dromden wezens bij elkaar

Voor hun eeuwige discussie

Om de maanden van het jaar

Koning Winter met zijn scepter

Op een ijzig bekken slaand

Galmde: Vrienden, maakt uw keuze

Wat vindt gij de mooiste maand?

Januari, sprak de sneeuwpop

Maar de waterman zei nee: Nee

Juni, zei de groenkapouter

Februari zong de fee

Vele bleke manen duurde

Hun verhit geharrewar

Maart, zuchtten de Maartse hazen

Eén april, lachte de nar

En terwijl de elfen stemden

Op de elfde maand van ´t jaar

Riep de kerstman luid: December

Is het hoogtepunt nietwaar?
Nee augustus, zei een ander

Zomer, zonlicht, Zandvoort, zee

Juli, zei Pee Pastinakel

Februari, zong de fee

Februari, als de dagen

Langer worden, mooier ook

Als je al na weinig dagen

Stuit op je salarisstrook

Februari, als het koud is

Als het water strak bevriest

Februari, ik begrijp niet

Wie een andere maand verkiest

En de stilte daalde neder

Allen scheurden zeer gedwee

Weer een blad van de kalender

Februari, zong de fee
(IdW)

Laatste echte winterse januari

Op deze laatste dag van de maand realiseer ik mij dat het mijn laatste januarimaand in Nederland is en dat ik in de komende januari's praktisch geen sneeuw zal meemaken, of het moet in de Pyreneeën zijn.

Met dat aftellen lijkt het wel een zwangerschap: nog maar acht maanden. 

Toch maar eens stilstaan bij elke dag, elke maand die verglijdt, nu een gedichtje voor elke maand.

Ik hou zo van de januarimaanden

Waarin de wegen onbegaanbaar zijn

De kansen op visite zijn dan klein

Geen uitstapjes, vooral geen verregaande

Met heel veel boeken lekker binnen blijven

Met drank, met sigaretten en met vuur

Het jaar is net begonnen en het uur

Is heel geschikt om dat ook op te schrijven

Wat moet de winter zonder mij beginnen

Ik ben altijd zijn beste advocaat

Ook jou wil ik graag voor de winter winnen

Blijf toch vooral in januari binnen

Al lijkt het even leuk op straat

Daar valt waarachtig weinig te beminnen

(LK)

Antwoord op vraag 87

Vraag 87

Zout in de pap

Ik zal het op een andere manier proberen uit te leggen.
Met deze zoutschep heeft mijn moeder altijd het zout afgemeten. Hoe het zout ook in het eten kwam, allereerst lag het op deze lepel.
Nadat mijn moeder overleed heb ik dit schepje meegenomen.
Soms als ik het weer eens zie, dan denk ik terug aan momenten dat zij het in haar hand hield.
Om mij dat te herinneren heb ik die lepel feitelijk niet nodig.
Ik houd van opruimen, niet teveel onnodige spullen meeslepen in je leven.
Er is echter iets dat mij ervan weerhoud om dit lepeltje weg te doen.
Als het geen vorm van materialisme is, moet ik het dan emotie noemen?
Ik kan er maar moeilijk een naam aan geven, maar het resultaat ervan is wel dat ik mijzelf opzadel met spullen waarvan ik lang geleden al afscheid had willen nemen!

Warmte in de kou

Bijna dertig jaar verwarmt deze kachel mijn huis. Duizenden en duizenden blokken hout heeft hij verzwolgen en er rijkelijk warmte voor teruggegeven. De kachel gaat niet mee naar Frankrijk en daarom staat hij nu te koop op Marktplaats.
Ik voel mij een beetje een verrader.
Raar is dat.
Dingen, gewone dingen die ik al zo lang bij mij heb in mijn leven, blijken over een persoonlijkheid te beschikken op het moment dat ik er afscheid van wil nemen. Het is alsof ik een kind in een weeshuis stop, of een hond in het bos achterlaat.......het zijn toch maar dingen?
Is dit een deel van een onderhuids materialisme of zouden meer mensen daar last van hebben?

Grappige combinatie

Vandaag was ik een laan Amerikaanse eiken aan het inventariseren. Uit de kronen viel steeds meer dood hout naar beneden, dus uit oogpunt van veiligheid was besloten de laan te vellen.
Ik moet dan altijd even controleren of er geen holtes in de bomen zijn die als huisvesting dienen voor marters, vleermuizen, etc. en na mijn groene licht gaat de bijl erin.
Deze laan maakt onderdeel uit van een toegangsweg naar een afkickcentrum voor alcoholisten.
Langs de laan zag ik deze twee verpakkingen liggen en moest er even om glimlachen.
Grappig hoe de bevrediging van lichamelijke verlangens zo'n stempeltje in het terrein nalaat!

Wandeling

Het is niet koud en toch vind ik het kil.

Voor mij uit rent de hond.

Hij vind het leuk, zo samen te wandelen, duidelijk een kuddedier.

Hoeveel kuddedier ben ik zelf?

Deze gedachte zorgt ervoor dat mijn wandeling langer wordt dan gepland.

Het alleen zijn is, vanaf het moment dat ik op mijn zeventiende van huis wegliep met als doel een hippiedroom in Ankara te verwezenlijken, tot de dag van vandaag een terugkerend onderdeel van mijn gedachten.

Ik word heen en weer geslingerd tussen het verlangen naar complete isolatie en gezellige gezelligheid.

Natuurlijk ben ik geen hermafrodiet zeg ik tegen mijzelf, maar waar komt dat gevoel vandaan dat als ik deel uitmaak van een groep, niemand in de gaten heeft dat ik mijzelf isoleer.

Ik herken dat volop bij mijn broers en dat is op zich weer een geruststellende gedachte: het is geen keus maar een erfelijke kwestie.

De hond komt mij kwispelend tegemoet, hij herkent mij van ver.
Ik voel mij verwarmd en tevreden vervolgen wij onze weg naar huis!

Jar jar op z'n Frans, dubbel lachen!

Vraag 86

Rijn

Steenmannetjes

Laat ik eens even het nieuws opschrijven dat ik onthouden heb van de afgelopen vierentwintig uur:
-Jongen al drie jaar vastgeketend in kale kamer.
-Kinderen van gescheiden ouders banger, crimineler, armer.
-Dode vogels vallen massaal uit de lucht.
-Twee kinderen misbruikt op lagere school.
-PVV-ers geven het minst aan goede doelen.
-Beenhakker weg bij Feijenoord.
Als ik zo'n lijstje maak dan vraag ik mij tegelijk af waarom dit in mijn hoofd is blijven hangen en wat het mij nog doet. Zo langzamerhand zou iedereen toch volledig afgestompt moeten zijn van de vele ellende die je dagelijks via de media aangereikt krijgt.
Zou ik de hoeveelheid ellende zelf beter moeten doceren, of moet ik mij er volledig voor afsluiten?
Waarom heb ik steeds meer vragen en steeds minder antwoorden?

Hoe heerlijk is het om weer door de bergen te trekken met als enig nieuws het opduiken van steenmannetjes die mij steeds aan de juiste weg herinneren.

I.v.m. feestelijkheden gesloten

Vraag 85

De Otter

Ik kocht vandaag een houtkachel voor mijn huis in Frankrijk. Die aankoop bracht mij in de Gillis van Ledenbergstraat in Amsterdam. Toen ik de Kostverlorenvaart overstak viel mijn oog op een paltrokmolen. Tijdens mijn opleiding tot vrijwillig molenaar heb ik praktisch alle molens van Nederland bezocht en dat zijn er een kleine duizend. Aan de houtzager "De Otter" in Amsterdam ben ik nooit toegekomen.
Ik schrok ervan hoe verschrikkelijk ingebouwd tussen flats en andere hoogbouw dit historisch belangrijke monument er nu bijligt. Draaien zal niet meer lukken, alle wind is hem uit de zeilen genomen, dus rest niets anders dan de molen naar een geschikte plek over te plaatsen. Ik denk dat met de verplaatsing de allerlaatste molen is verdwenen uit wat eens een van de grootste industrieterreinen van de wereld was.

Polderkippen

De ganzentelling bracht mij vandaag onder andere in het weidevogelreservaat Oosterwolde, tussen Oosterwolde en Noordeinde.
Aan het einde van de Driemerkenweg, midden in de polder, stond een toom dubbelgezoomde Barnevelder kippen. Tam en geduldig stonden ze te wachten op een nieuwe eigenaar. Grote kans dat dat een havik of een sperwer wordt.
Ik ben in het buitengebied al veel tegen gekomen, gedropte honden, katten, zelfs kangoeroes, maar kippen, dat nog nooit. Ik ben dus pittig verontwaardigd, wie doet nou zoiets?
Het enige wat ik voor deze beesten kon doen is een advertentie op Marktplaats plaatsen in de hoop dat er een liefhebber is met hart voor vier verdwaalde wezen.
Dus wie nog een mooie toom zoekt: schepnet mee en maak er een leuke en nuttige zondag van!

Het lijkt de OVP wel!

Vraag 84

Vaatdoekje

Je verzint het niet, maar het is er wel: het lapjesrekje, een speciaal rekje waaraan je niet alleen de afwasborstel kunt hangen, maar bovenal is bestemd om het vaatdoekje een prominente plaats in het keukengebeuren te garanderen.

In de bijlage van De Volkskrant las ik een lovend artikel over het lapjesrekje van de firma Vipp.
Dit artikel is onder meer bij Bijenkorf en Wonen2000 te koop voor slechts €60,00.
Een koopje voor zo'n innovatief stukje keukengerief.
Eenmaal kennis genomen van het bestaan van dit ding vraag ik mij af waar je anders het aanrechtdoekje moet bewaren. Ik stel voor de ontwerper voor te dragen voor zowel de Nobelprijs voor de keukenhygiëne alswel de Designprijs.
Vaatdoekjes zijn bij de HEMA voorradig in 8 verschillende kleuren en kosten €1,00 per stuk.
Voorlopig hangt bij mij thuis zo'n doekje, als mag het uitrusten, over de keukenkraan.

Legkippen

Haan Roy

Zoals ik een paar dagen geleden al opmerkte, mijn kippen zijn verworden tot sufkippen. Er komt geen geluid en geen ei meer uit. Je ziet ze ook niet meer buiten, deze hokbewoners.
Tot vandaag!
Gisteravond in het donker heb ik als verrassing een haan bij de kippen gezet. Vandaag begon weliswaar nog niet met gekukel, maar de komst van deze kerel heeft er wel toe geleid dat alle meiden nu buiten lopen.
Roy (de haan is vernoemd naar de fokker en verkoper en maakt ook een koninklijke indruk) is een echte buitenhaan en alle kippen zijn voor hem gevallen en moeten, of ze willen of niet, naar buiten om hem te zien.
En ze willen hem maar wat graag zien!
Er wordt vaak gezegd: "Een man is niets zonder vrouw!"
Nou bij de hoenders is dat duidelijk andersom, de kippen waren echt aan een haan toe!

Vraag 1111

Vraag 82

Uitwaaien

Mijn kippen zijn echte binnenzitters.
Kennelijk hebben ze een hekel aan sneeuw en ijs en vinden ze de ren sowieso oninteressant en dat ze eieren moeten leggen zijn ze vergeten.
Reden om vandaag de deur van het nachthok open te zetten en de toom naar buiten te jagen.
Er ging letterlijk een nieuwe wereld voor ze open.
Tanna zat erbij als een kogel in de loop van een kanon waarvan het lont al brandt!
De kippen begonnen langzaam van hun vrijheid te genieten en aan het eind van de middag moesten ze naar binnen gejaagd worden.

Gewetensvraag

Zo beter?
(zoals altijd, op de foto klikken en hij wordt vergroot)

Terwijl ik het bos inloop valt mijn oog op een waarschuwing.
"Wat krijgen we nu", denk ik bij mijzelf, "het moet niet gekker worden!"
Ik merk dat ik er zelfs een beetje kwaad om wordt terwijl het eigenlijk te belachelijk voor woorden is: wandelaars, die het bos ingaan, worden gewaarschuwd dat  takken uit bomen kunnen vallen.
Hoe moet dat met analfabeten, hoe moet dat met kleine kinderen, waarom staat de tekst niet ook in het arabisch?
Heeft dit te maken met een warme bezorgdheid van de eigenaar van het bos met zijn bezoekers, of is het de angst dat er bij een eventualiteit geclaimd gaat worden.
Ik ben bang dat het laatste het geval is.
Wat begint onze samenleving er een te worden van watjes.
Als je de deur uitloopt dan weet je toch dat je naar boven moet kijken voor vallende takken en dakpannen, naar beneden voor bananenschillen en hondenpoep en naar links en rechts voor aanstormend verkeer.
Waar ik mij echt boos om maak is, dat strakjes elke kwijnende boom uit het oogpunt van veiligheid zal worden omgezaagd. Daarmee gaan waardevolle holten, noodzakelijk voor vele organismen, verloren; niet in de laatste plaats voor de vleermuizen. Laten we niet vergeten dat 2011 het jaar van de vleermuis is.
Bangebroek, doe een helm op als je gaat wandelen!

Yeti

Bijna het gehele landgoed Varenna wordt strakjes gedund, dus voordat de velling gaat beginnen moet ik alles inventariseren conform de Richtlijn Zorgvuldig Bosbeheer. Een goede aanleiding om het kerstvet er af te lopen.
Het is momenteel lastig lopen, omdat plaatselijk de gedooide sneeuw weer opnieuw is bevroren.
Bijna aan het einde van de morgen zie ik op een bospad vreemde sporen in de sneeuw. Ik heb zo langzamerhand alles op dit gebied wel gezien, maar dit lijkt toch verdacht veel op een voetafdruk van de Homo sapiens maat 42 of......
Zou de klimaatsverandering er verantwoordelijk voor zijn dat hier de Yeti rondsluipt?

Het mysterie van Gebouw A

Eenmaal in Gebouw A op Radio Kootwijk, dan zoeken mijn ogen naar die m erkwaardige afwijking in de tegelvloer.

Ergens in de grote zaal is de geometrische regelmaat van het tegelpatroon verbroken en daar toont zich een vreemd doolhofje.

Elke keer duurt het even om die plek terug te vinden en daarom heb ik dit filmpje gemaakt, zodat ik beter kan onthouden waar welke tegel anders is gezet. 

Vreemd dat het verplaatsen van slechts twee tegels zo'n ander beeld kan geven en elke keer vraag ik mij af: "Een grapje of een vergissing van de tegelzetter of een bewust gepland mysterie?

Zonsverduistering

Op weg naar de Rozendaalse hei hoorde ik op de radio dat er een gedeeltelijke zonsverduistering op komst was. De reportage kwam van de sterrenwacht in Utrecht. De "dubbele" zonsopkomst zou plaatsvinden om kwart voor negen.
Op dat tijdstip stond ik aan de rand van de heide en was de hemel helemaal bewolkt, maar net niet dat stukje waar de zon zou opkomen.
En warempel, terwijl uit de autoradio teleurstellingen klonken omdat in Utrecht niets was waar te nemen, voltrok het kleine wonder zich voor mijn ogen: laat ik nou net op het goede moment op de goede plaats staan!
Haastig pakte ik mijn camera en had maar net de gelegenheid om een opname te maken; de zon rees zo snel dat een tweede opname niet meer mogelijk was of het moet in 2029 zijn!

Vraag 81

Thuisreis

Zo, het is bijna gedaan.
Ik zit nu aan de ontbijttafel in de Elzas in de wetenschap dat ik morgen achter mijn bureau op kantoor zit.
Dat zal even wennen zijn.
Als ik nu naar buiten kijk zie ik louter kerstkaarten.
Over mooie plaatjes en plaatsjes gesproken.
Op weg naar de Elzas, even van de snelweg af, bezochten we Pérouges.Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zo'n mooi plaatsje heb gezien. Prachtig onderhouden, geen spatje asfalt op de wegen, geen smerige toeristische winkeltjes gevuld met kitch . Niets van dit alles, maar perfecte beelden, die de middeleeuwen een beetje deden herleven.

Nieuwjaarswens

Want wij zien nu door een spiegel in een duistere rede,
maar alsdan zullen wij zien aangezicht tot aangezicht;
nu ken ik slechts ten dele,
maar alsdan zal ik kennen, gelijk ik ook gekend heb.
En nu blijft geloof, hoop en liefde, deze drie; doch de meeste van deze is de liefde.
(Paulus eerste brief aan de Corinthiërs 13:12, 13)
Ik hoop dat iedereen dit jaar de liefde krijgt die hij wenst te ontvangen en dat hij alle liefde kan geven waartoe hij in staat is.