23 maart 2011
22 maart 2011
21 maart 2011
20 maart 2011
Moed houden
Soms wordt het allemaal een beetje veel, al die informatie.
De krant, de radio, de televisie, allemaal brengen ze mij op de hoogte van zaken die ik liever niet zou willen weten. Egypte versus Libië. Megastallen versus megapeutermisbruik. Tsunami versus atoomrampen. Het kost mij soms moeite om door al dit nieuws niet te versomberen.
Gelukkig schijnt de zon, stond er een prachtig gedicht van Leo Vroman in de krant en genoot ik van een prachtfilmpje van Alex Roman op het internet en zo komt alles toch nog in evenwicht.
(Echt genieten? Klik op VIMEO, full screen en op F11)
De krant, de radio, de televisie, allemaal brengen ze mij op de hoogte van zaken die ik liever niet zou willen weten. Egypte versus Libië. Megastallen versus megapeutermisbruik. Tsunami versus atoomrampen. Het kost mij soms moeite om door al dit nieuws niet te versomberen.
Gelukkig schijnt de zon, stond er een prachtig gedicht van Leo Vroman in de krant en genoot ik van een prachtfilmpje van Alex Roman op het internet en zo komt alles toch nog in evenwicht.
(Echt genieten? Klik op VIMEO, full screen en op F11)
VERLIEFDE MOMENTEN
Ik kan mij in ons noodlot schikken
als ik mij concentreer
op de liefde tussen de ogenblikken.
Neem die van het weer:
hoe zeg maar diep in de nacht
ieder ogenblik van de wind
getrouw het volgende verwacht,
en het baart haar volwassen kind,
ook al zwanger maar hoe zacht
en zoet is dat saamhorige,
die onverwoestbare samenhang
van het volgende met het vorige,
zo innig en zo lang.
ik zie ons heerlijk wijde uitzicht, doorsneden
met wegen waar auto's reden
rijden en zullen rijden,
als het eten op reis in mijn darm
waarvan de cellen arm in arm
mijn momenten langs laten glijden.
Van alle dingen ben ik deel,
want met alles en alle tijden
een ondeelbaar geheel
in deze stamboom van picoseconden,
eeuwig vertakkend en eeuwig verbonden,
uit pure leegte ontstaan.
Ik was van tevoren
in haar liefde geboren
en zal in haar liefde vergaan.
Leo Vroman
Forth Worth, 9 maart 2011
19 maart 2011
18 maart 2011
Klagen
Bezwaar maken, brommen, grieven, jammeren, kankeren, lamenteren, mopperen, morren, pruttelen, zeuren, jeuzelen, jeremiëren, kniezen, knorren, kreunen, kuimen, kemmeren, morren, peeuwen, reclameren, siepen, stenen, steunen, treuren, tobben, urmen, verzuchten, weeklagen, zaniken, drammen, drukken, dralen,
dreinen, drentelen, drenzen, druilen, eikelen, hannesen, meieren, talmen, temen, teuten, zemelen, zeveren, zieken en zeiken, armoeden, babbelen, chicaneren, donderen, donderjagen, donderstenen, doordrammen, doordrukken, doorzagen, dremmen, dreinen, darren, emmeren, flikkeren, griepen, hassebassen, hassebrassen, jeuzelen, jengelen, kanenbraden, klieren, klooien, kloothannesen, kwijlen, kieskauwen, lemmen, leuteren, lijmen, lazeren, melken, mieren, mieteren, moeskoppen, malen, neulen, neuzelen, peeuwen, reutelen, semmelen, talmen, twisten, urmen, ziegezagen, zevelknopen en zagen.
Waarom hoor ik toch zoveel geklaag?
dreinen, drentelen, drenzen, druilen, eikelen, hannesen, meieren, talmen, temen, teuten, zemelen, zeveren, zieken en zeiken, armoeden, babbelen, chicaneren, donderen, donderjagen, donderstenen, doordrammen, doordrukken, doorzagen, dremmen, dreinen, darren, emmeren, flikkeren, griepen, hassebassen, hassebrassen, jeuzelen, jengelen, kanenbraden, klieren, klooien, kloothannesen, kwijlen, kieskauwen, lemmen, leuteren, lijmen, lazeren, melken, mieren, mieteren, moeskoppen, malen, neulen, neuzelen, peeuwen, reutelen, semmelen, talmen, twisten, urmen, ziegezagen, zevelknopen en zagen.
17 maart 2011
Eitje
Vier hennen en een haan lopen nu veertien dagen van alles te doen, behalve vasten en leggen.
Het zijn echte hongerkippen.
Als ze mij het erf op zien komen, dan lopen ze druk heen en weer voor de deur van de ren in afwachting van wat extra voer.
Natuurlijk tracteer ik ze dan op een extra beetje graan en controleer ik tevens of er nog voldoende legkorrel in de voerbak zit. Dat is meestal wel het geval, maar het is alsof de kippen willen zeggen: "Leggen dat doen wij voorlopig nog niet, dus mest ons maar vet!".
Af en toe doet de vos 's nachts graafoefeningen om in de ren of nachthok te komen. Het is vanwege deze verstoring dat ik aannam dat de kippen daarom van de leg bleven.
Toch beleefde ik vanmorgen weer die bekende verrassing: het eerste ei!
En ik moet zeggen, ze kunnen er wat van. Ik heb al veel mini-eieren geraapt, maar een eitje van 12 gram ontbrak nog in de collectie.
Wat een loosers van kippen en die noemen zich Rhode Island Reds, de beroemde leggers!
Het zijn echte hongerkippen.
Als ze mij het erf op zien komen, dan lopen ze druk heen en weer voor de deur van de ren in afwachting van wat extra voer.
Natuurlijk tracteer ik ze dan op een extra beetje graan en controleer ik tevens of er nog voldoende legkorrel in de voerbak zit. Dat is meestal wel het geval, maar het is alsof de kippen willen zeggen: "Leggen dat doen wij voorlopig nog niet, dus mest ons maar vet!".
Af en toe doet de vos 's nachts graafoefeningen om in de ren of nachthok te komen. Het is vanwege deze verstoring dat ik aannam dat de kippen daarom van de leg bleven.
En ik moet zeggen, ze kunnen er wat van. Ik heb al veel mini-eieren geraapt, maar een eitje van 12 gram ontbrak nog in de collectie.
Wat een loosers van kippen en die noemen zich Rhode Island Reds, de beroemde leggers!
16 maart 2011
Reactie
Bij ons in de familie is de uitdrukking: "c'est une construction intellectuelle" nogal eens in gebruik. We pikten hem op tijdens een autorit naar Zuid-Frankrijk, luisterend naar de Franse radio.
Het programma ging over de voorsprong die Frankrijk had op het gebied van kernreactoren in Europa en trots klonk de uitdrukking "construction intellectuelle"door de luidspreker.
Een paar dagen later at ik een Danone-puddinkje. Eerst het dekseltje eraf en dan omgedraaid op je bord plaatsen. Op de bodem zat een klein aluminium plakkertje dat een gaatje afsloot waardoor, na het wegtrekken hiervan, lucht kon toetreden en het puddinkje easy op het bord verscheen.
"Dat is nog eens une invention intellectuelle!" sprak ik en daarmee kreeg deze uitdrukking zijn vaste plek.
Het zijn knappe koppen geweest die aan de wieg van de kernsplitsing stonden.
Echter de eerste toepassing ervan, namelijk de oorlogsbommen op Hiroshima en Nagasaki, zal altijd verbonden blijven met de vredestoepassingen zoals kerncentrales.
Het programma ging over de voorsprong die Frankrijk had op het gebied van kernreactoren in Europa en trots klonk de uitdrukking "construction intellectuelle"door de luidspreker.
Een paar dagen later at ik een Danone-puddinkje. Eerst het dekseltje eraf en dan omgedraaid op je bord plaatsen. Op de bodem zat een klein aluminium plakkertje dat een gaatje afsloot waardoor, na het wegtrekken hiervan, lucht kon toetreden en het puddinkje easy op het bord verscheen.
"Dat is nog eens une invention intellectuelle!" sprak ik en daarmee kreeg deze uitdrukking zijn vaste plek.
Het zijn knappe koppen geweest die aan de wieg van de kernsplitsing stonden.
Echter de eerste toepassing ervan, namelijk de oorlogsbommen op Hiroshima en Nagasaki, zal altijd verbonden blijven met de vredestoepassingen zoals kerncentrales.
De vader van de atoombom, Robert Oppenheimer, zag al snel in dat hij de wereld niet veel goeds naliet.
Of zoals Bert Wagenaar in De Volkskrant schreef: ‘Een kerncentrale is geen atoombom, maar kernenergie heeft zich nooit volledig van de notie van een nucleaire catastrofe kunnen bevrijden - en telkens wanneer dat wel leek te lukken, gebeurde er iets dat de doemscenario's voedde, in Harrisburg, Tsjernobyl of Fukushima’.
Of zoals Bert Wagenaar in De Volkskrant schreef: ‘Een kerncentrale is geen atoombom, maar kernenergie heeft zich nooit volledig van de notie van een nucleaire catastrofe kunnen bevrijden - en telkens wanneer dat wel leek te lukken, gebeurde er iets dat de doemscenario's voedde, in Harrisburg, Tsjernobyl of Fukushima’.
15 maart 2011
14 maart 2011
Phenologie
Ik geloof dat het in 1967 was dat ik een baan kreeg op het Bosbouwproefstation De Dorschkamp in Wageningen. Dat proefstation huisde toen nog in de villa die door Berlage is gebouwd. Niet dat dit van enig belang was, want een jaar later was dit imposante gebouw onder de slopershamer verdwenen en betrokken we een kekke nieuwbouw bovenop de Wageningse Berg.
Ik begon daar (het was nog winter) als assistent op de afdeling selectie en veredeling naaldhout met het opmeten van vele proefvelden. Op zich een eentonig werk, maar omdat je het met z'n tweeën uitvoerde, wel gezellig. De tuinlieden op de kwekerij kwamen bijna allemaal uit Opheusden en omgeving en spraken dus een voor mij onbekend dialect. Dat heeft tot komische misverstanden geleid, maar na enige tijd verstond ik het vlekkeloos.
Al in februari kreeg ik opdracht mij te verdiepen in de fenologie. Ik kreeg het Phenologisch Handboek mee naar huis en worstelde mij door teksten waarin overdreven veel sch's en oo's voor kwamen. Soms heb ik de aandrang om te schrijven: "Menschen gaan nu zoo veel vaker met vacantie!"
Enfin, kennelijk heb ik de leerstof goed begrepen, want ik werd verantwoordelijk voor het verrichten van de fenologische waarnemingen. Dat begon met de bloei van de lariks. Per individuele boom legde ik dat nauwkeurig vast. Om de Japanse lariks te kunnen kruisen met de Europese, moesten van beide soorten tegelijk bloeiende individuen worden gevonden. Dat is uiteindelijk gelukt en de hybride groeide als kool door het heterosiseffect.
Nog altijd bezit ik over een "fenologisch oog" en registreer ik wat wanneer bloeit, uitloopt, een ei legt of z'n blad laat vallen.
Als ik er de tijd voor neem lever ik mijn gegevens in bij de site De Natuurkalender.
Het wordt nu weer lente en er zijn zeer veel bloggers die het niet kunnen laten om weer te melden dat het nieskruid bloeit. Vooral als je al jaren blogt kun je bijna middels Ctrl-C en Crl-V je blog van vorig jaar naar het huidige overhevelen en de datum actuliseren de juiste datum.
Ik zie het mijzelf ook doen. Elk jaar weer dat koolmeesje, die zevenster.
Het laat zien hoe iedereen snakt naar de langere lengte van de dagen en het hernieuwen van de natuur. Iedereen is in de lente een beetje fenoloog geworden.
Zou er in Frankrijk ook een natuurkalender zijn?
13 maart 2011
Aardbeving
Als zich een ramp met veel slachtoffers voltrekt word ik via de media overvoerd met beelden, reportages en commentaren. Ik merk hoe snel ik doof word voor de massaliteit van het gepresenteerde leed.
Iemand sterft eenzaam in een kamer.
Niemand zal hem missen.
Er komt geen advertentie in de krant.
Als hij over een paar maanden wordt gevonden: hooguit een artikeltje op pagina vijf, als betreft het de vondst van een steeds algemener wordende soort.
Dit raakt mij als een aardbeving.
Niemand zal hem missen.
Er komt geen advertentie in de krant.
Als hij over een paar maanden wordt gevonden: hooguit een artikeltje op pagina vijf, als betreft het de vondst van een steeds algemener wordende soort.
Dit raakt mij als een aardbeving.
12 maart 2011
Damast 2
Ik blog nooit zonder beeld erbij.
Nu wel.
Vandaag bezocht ik met mevrouw L. het Textielmuseum in Tilburg.
Het was een verrassend weerzien. De entree, restaurant en museumwinkel waren geheel vernieuwd, een duidelijke verbetering.
Ook nieuw voor ons was de collectie damastweefgetouwen in een eigen zaal.
Voor dit blog maakte ik daarvan de nodige foto's.
Later op de dag maakten we een sentimental journey' tje door de buurten die mevrouw L. zo bekend zijn.
Ineens merkte ik het gemis van mijn fototoestel. Paniek.
Terug naar het museum, maar daar was niets gevonden.
Nu maar hopen dat mijn toestel door een eerlijke vinder wordt opgemerkt zodat deze blog toch nog van beeld kan worden voorzien.
Dan toch een ander plaatje:
We genoten van de tentoonstelling De vijfde wand - werk van Diek Zweegman.
Vele jaren geleden bezochten we de de tapijtfabriek van Van Besouw. Diek was daar de langst zittende ontwerper, maar haar ontwerpen gingen onder de naam van Benno Premsela de deur uit. Tegen Benno heeft zij eens gezegd: "Jij krijgt de veren in je reet die mij toebehoren!"
De tentoonstelling is vooral prachtig omdat middels teksten op de wand vele kernachtige uitspraken worden getoond, die Diek Zweegman beroemd hebben gemaakt binnen de kring van liefhebbers van design.
Ik kreeg een zakdoek, ontworpen van Diek, van mijn lief cadeau.
Hij is gewoven op een Sulzer Ruti uit 1984.
Als ik deze zakdoek ga gebruiken, zal ik dan, als ik mijn neus erin snuit, denken aan deze tentoonstelling, of aan het verdwenen fototoestel?
Nu wel.
Vandaag bezocht ik met mevrouw L. het Textielmuseum in Tilburg.
Het was een verrassend weerzien. De entree, restaurant en museumwinkel waren geheel vernieuwd, een duidelijke verbetering.
Ook nieuw voor ons was de collectie damastweefgetouwen in een eigen zaal.
Voor dit blog maakte ik daarvan de nodige foto's.
Later op de dag maakten we een sentimental journey' tje door de buurten die mevrouw L. zo bekend zijn.
Ineens merkte ik het gemis van mijn fototoestel. Paniek.
Terug naar het museum, maar daar was niets gevonden.
Nu maar hopen dat mijn toestel door een eerlijke vinder wordt opgemerkt zodat deze blog toch nog van beeld kan worden voorzien.
Dan toch een ander plaatje:
Vele jaren geleden bezochten we de de tapijtfabriek van Van Besouw. Diek was daar de langst zittende ontwerper, maar haar ontwerpen gingen onder de naam van Benno Premsela de deur uit. Tegen Benno heeft zij eens gezegd: "Jij krijgt de veren in je reet die mij toebehoren!"
De tentoonstelling is vooral prachtig omdat middels teksten op de wand vele kernachtige uitspraken worden getoond, die Diek Zweegman beroemd hebben gemaakt binnen de kring van liefhebbers van design.
Ik kreeg een zakdoek, ontworpen van Diek, van mijn lief cadeau.
Hij is gewoven op een Sulzer Ruti uit 1984.
Als ik deze zakdoek ga gebruiken, zal ik dan, als ik mijn neus erin snuit, denken aan deze tentoonstelling, of aan het verdwenen fototoestel?
11 maart 2011
10 maart 2011
9 maart 2011
Spreeuwendans
Al weer drie jaar geleden blogde ik over de vlucht van spreeuwen.
Vandaag waren de grote spreeuwenwolken boven Nederland tot nieuws verheven; er werd zelfs van overlast gesproken.
Op internet vond ik dit wonderschone filmpje van twee op spreeuwen jagende slechtvalken boven Utrecht.
Vandaag waren de grote spreeuwenwolken boven Nederland tot nieuws verheven; er werd zelfs van overlast gesproken.
Op internet vond ik dit wonderschone filmpje van twee op spreeuwen jagende slechtvalken boven Utrecht.
8 maart 2011
Pointillisme
Beetje nixen.
En als je daarmee klaar bent?
Misschien pak ik het tekenen en schilderen weer eens op.
Hoezo, kun jij dat dan?
Tuurlijk, iedereen kan toch tekenen?
Terwijl ik dit zeg, besef ik dat dit niet waar is. Ik heb wat getob gezien tijdens de tekenlessen. Overigens, niet zonder enig genoegen. Wat de branieschoppers tijdens de door mij gehate gymles waren, bleken nu de tobbers van het witte vel.
Bij mij zit het kennelijk in de genen. Mijn ouders en mijn broers hadden er geen moeite mee en zo ontstaat al snel het idee dat tekenen een expressie is die iedereen beheerst.
Ik heb er later weinig mee gedaan, dus een beetje oefening met het oog op het zwarte gat van de pensionering kan geen kwaad.
Tijdens een tekenles werd door mijn leraar Boxtart de schilder Charles Angrand behandeld.
Hoewel ik de schilderijen van Seurat toen al kende zag ik die als impressionistisch en was Angrand mijn eerste kennismaking met het pointillisme. Ik was meteen verkocht. Omdat Angrand vaak monochroom werkte kon ik zijn techniek snel overnemen in inkt of potlood, toen door mij veel gebruikte materialen.
Enfin, ik ging mij toen bekwamen in het pointillisme. Ik heb wat portretten getekend, eindeloos.
Ik denk dat Boxtart mij aanmoedigde dit vooral veel te oefenen om mij langdurig met één oefening bezig te houden. Ik hield nogal van grote stappen vlug thuis. Het geklodder op de vierkante milimeter was niets voor mij. Pointilleren is een langdurig werkje en afraffelen is snel herkenbaar.
Gisteren weer eens begonnen of het nog lukt.
En weer ben ik te vlug tevreden.
Boxtart zou zeggen: "Aan het werk. Het is hier geen Famous Artists School!"
7 maart 2011
Adembenemend
Hier wordt een inzicht gegeven in de bevolkingsaanwas van de aarde en de uitstoot van kooldioxyde.
Het is weliswaar niet vrolijkstemmend, maar de wisselende teksten die boven de wereldkaart verschijnen zijn gelukkig hoopgevend!
Terwijl ik deze site opende was het eerste citaat dat ik las van de door mij bewonderde en helaas te jong overleden astronoom Carl Sagan:
Anything else you're interested in is not going to happen if you can't breath the air and drink the water.
Don't sit this out.
Do something!
6 maart 2011
5 maart 2011
Roy II
Als het leuk weer is en ik heb er de tijd voor, dan laat ik de kippen even uit de ren. Het zijn per slot van rekening mijn gevangenen niet en ze genieten er altijd zichtbaar van.
Als ik tegen vijven thuiskom dan verdringen ze zich al vaak voor de deur. Ik zeg verdringen, maar dat moet verdrongen zijn.
Afgelopen woensdag gingen we even na zessen naar het stemlokaal voor onze burgerplicht. We reden net het erf af toen ik eraan dacht dat de kippen nog los liepen. Dat komt wel als we terug zijn.
Het kwam er dus niet van en pas om tien uur 's avonds schoot het mij weer te binnen. Het bleek te laat, Reintje had zijn honger gestild met mijn kippen en enkel een paar veertjes restten van het jonge leven dat hier zo-even het bevolkte.
Uit Barchem komt de volgende toom. Niet zulke mooie meiden als de Bielefelders, maar de haan maakt een hoop goed. Hij zal voortaan Roy de tweede heten!
Als ik tegen vijven thuiskom dan verdringen ze zich al vaak voor de deur. Ik zeg verdringen, maar dat moet verdrongen zijn.
Afgelopen woensdag gingen we even na zessen naar het stemlokaal voor onze burgerplicht. We reden net het erf af toen ik eraan dacht dat de kippen nog los liepen. Dat komt wel als we terug zijn.
Het kwam er dus niet van en pas om tien uur 's avonds schoot het mij weer te binnen. Het bleek te laat, Reintje had zijn honger gestild met mijn kippen en enkel een paar veertjes restten van het jonge leven dat hier zo-even het bevolkte.
Uit Barchem komt de volgende toom. Niet zulke mooie meiden als de Bielefelders, maar de haan maakt een hoop goed. Hij zal voortaan Roy de tweede heten!
4 maart 2011
2 maart 2011
Kennismaatschappij
Om het ons aantrekkelijk te maken kan dat tot negen uur vanavond.
Stemmen doen we met een potlood.
Met een potlood!
Bestaan er in Nederland geen stemcomputers?
Nee, er bestaan geen stemcomputers, nou ja, op zolder.
Dus jullie stemmen nog als een ontwikkelingsland?
Ja, maar we mogen tot negen uur stemmen.
Waarom lenen jullie geen stemcomputers van Brazilië?
Wij zijn een kennismaatschappij, dat kunnen wij zelf beter!
En tellen?
Met de hand.
En de uitslag, net als vroeger, zo ongeveer twaalf uur?
Nee, dat was vroeger, nu veel later.
Stemmen tot negen uur, tellen met de hand, de resultaten opsturen met de postkoets.
Kennisland?
Laat me niet lachen!
Laat me niet lachen!
Cocooning
"De Cocon uitvaartkist is een innovatieve en exclusieve uitvaartkist, die zich laat kenmerken door tijdloze elegantie, eerste klas materialen en een hoogwaardige afwerking.
Deze als cocon vormgegeven uitvaartkist symboliseert geborgenheid en overgang naar een nieuw leven. De uiterst praktische handgrepen zijn geïntegreerd in de uitvaartkist en kunnen uitgeschoven worden".
Wat is Nederland toch met zichzelf bezig, kan een land cocoonen?
Op de televisie komt praktisch nooit meer een diepgravende reportage over het buitenland, maar kijken de mensen in dit land naar vrouwen zoekende boeren, rondrijdende rechters, familiediners, houden ze het blik op de weg en speuren naar vergeten familie.
Het lijkt wel of we met z'n allen onze navel hebben weggekeken en door het ontstane gat alleen nog maar achteruit kunnen kijken.
Familieleden geven elkaar meer cadeaus om te laten weten wat ze voor elkaar betekenen. Het aantal huisdieren dat wordt geadopteerd, is gestegen, videotheken verhuren meer romantische films en er lijkt meer geknutseld te worden. Winkels die naai- en tekengerei verkopen, draaien ineens verrassend goed. Comfort foods, als chocola en stoofpotten, zouden het gevoel van troost of veiligheid moeten geven dat je vroeger als kind ervoer. Maar ook schoonmaken is een manier om je te concentreren op dat wat dichtbij en vertrouwd is en waar je invloed op hebt, de grote schoonmaak is weer in. Het huishouden wordt als hip beschouwd en bij voorkeur uitgevoerd in een keuken met grote familie-eettafel, om vervolgens bij de open haard één van de zo populaire bordspelen te spelen. Het wordt dus knusheid alom.
"Nederland is aan het vergrijzen ... HET ZAL U NIET ONTGAAN ZIJN!" hoor ik dagelijks uit de radio.
Nee, dat is waar, elke ochtend zie ik als eerste mijn eigen kop in de spiegel.
Maar is de jeugd ook al vergrijsd?
Waar zijn de jonge rebelse ideeën, waar merk ik iets van innovatie en dan bedoel ik niet die lullige lijkkist?
Waar zijn de jonge rebelse ideeën, waar merk ik iets van innovatie en dan bedoel ik niet die lullige lijkkist?
1 maart 2011
Maart
March wind is a jolly fellow;
He likes to joke and play.
He turns umbrellas inside out
And blows men's hats away.
He calls the pussy willows
And whispers in each ear,
He likes to joke and play.
He turns umbrellas inside out
And blows men's hats away.
He calls the pussy willows
And whispers in each ear,
"Wake up you lazy little seeds;
Don't you know that spring is here?"
28 februari 2011
Op slot
Met de naderende komst van de verkiezingen op 2 maart heb ik de laatste tijd heel wat egocentrisch gezeur op nationaal niveau moeten aanhoren.Henk Bleker (gekke Henkie): "We moeten de natuur afschaffen, want het platteland zit op slot".
Zover is het al gekomen, natuur is niet langer van zichzelf en iets dat tegen bedreigingen beschermd moet worden, maar natuur is een sta-in-de-weg voor ontwikkeling.
Hoezo op slot? Het besluit dat de varkensstapel zou moeten krimpen heeft geresulteerd in een groei van 11.200.000 varkens in 2006 naar 12.206.000 op dit moment.
Gerd Leers: "Nederland moet op slot (zeg ik het zo goed Geert?) want anders worden we overstroomd".
De werkelijkheid is dat de arbeidsmarkt steeds overspannener raakt, niet in de laatste plaats doordat immigratie wordt geweerd. Ook worden de immigratiecijfers alleen gebruikt om de tsunami-mythe in stand te houden.De helft van de immigratie bestaat immers uit terugkerende Nederlanders met als goeie tweede onze Poolse vrienden (de Marokkaanse engerds komen pas op de tiende plaats na India). Laat binnen dat ambitieuze buitenlandse intellect!
De Geus van de OESO: "Nederland zit op slot. De mobiliteit in Nederland, zowel op de weg, als op de arbeidsmarkt en in de huizensektor zit op slot".
Waar ligt de sleutel waarmee Nederland ontsloten kan worden.
Laatste sneeuw?
27 februari 2011
Messenlegger
Gisteren schreef ik dat ik een foto zal plaatsen als mijn damasten mes op het damast ligt.
Wanneer ik uit eten ga gebruik ik wel graag mijn eigen mes, ik weet hoe het in de hand ligt en hoe scherp het is, geen koe te taai.
Daar hoort dan wel een messenlegger bij.
De messenlegger is een leuk onderdeel uit de eetcultuur.
Je komt ze niet veel meer tegen, ja, op rommelmarkten.
Kartonnen doosjes, beplakt met paars of groen krokodillenpapier met daarin zes glazen messenleggers, elk in een eigen vakje. Het was een traditioneel verlovings- of huwelijkscadeautje dat een plaatsje in de bestekkast kreeg en zelden werd gebruikt en slechts met kerst of met een officieel etentje werd gedekt.
Het vreemde is dat de messenleggers helemaal niet op zo'n feestdis thuishoren. Dat is een negentiende eeuwse drukdoenerij.
De messenlegger stamt uit de tijd dat iedereen zijn eigen mes op zak had en als je bij familie of in een herberg at, dan gebruikte je dat eigen mes; er werden geen messen gedekt! Wel lag naast je bord een messenlegger en bij gebrek hiervan legde je het foedraal van je mes dwars naast je bord.
De functie van de messenlegger was niet om het tafelkleed voor vlekken te behoeden, maar om te voorkomen dat het puntige mes een gat in het tafelkleed zou steken.
't Is minder een blogje, maar een weetje!
Wanneer ik uit eten ga gebruik ik wel graag mijn eigen mes, ik weet hoe het in de hand ligt en hoe scherp het is, geen koe te taai.
Daar hoort dan wel een messenlegger bij.
De messenlegger is een leuk onderdeel uit de eetcultuur.
Je komt ze niet veel meer tegen, ja, op rommelmarkten.
Kartonnen doosjes, beplakt met paars of groen krokodillenpapier met daarin zes glazen messenleggers, elk in een eigen vakje. Het was een traditioneel verlovings- of huwelijkscadeautje dat een plaatsje in de bestekkast kreeg en zelden werd gebruikt en slechts met kerst of met een officieel etentje werd gedekt.
De messenlegger stamt uit de tijd dat iedereen zijn eigen mes op zak had en als je bij familie of in een herberg at, dan gebruikte je dat eigen mes; er werden geen messen gedekt! Wel lag naast je bord een messenlegger en bij gebrek hiervan legde je het foedraal van je mes dwars naast je bord.
De functie van de messenlegger was niet om het tafelkleed voor vlekken te behoeden, maar om te voorkomen dat het puntige mes een gat in het tafelkleed zou steken.
't Is minder een blogje, maar een weetje!
26 februari 2011
Damast
Wanneer ik het Textielmuseum in Tilburg bezoek zal ik nooit nalaten het grote weefgetouw van Jacquard bekijken. Hierop is ons grote tafelkleed, met servetten en vingerdoekjes nog geweven, De laatste keer was het weefgetouw geprogrammeerd om een komplex damastkleed in linnen te weven. Het fascineert mij altijd weer, deze computer uit het begin van de zeventiende eeuw.
Nu twintig jaar geleden stond ik voor de etalageruit van de messenmaker David in de messenstad Thiers en was ik onder de indruk van een prachtig zakmes met een damasten lemmet en een mammoetivoren heft. Mevrouw L. drong aan dat ik het zou kopen, maar ik vond de gevraagde 1.000,- Franse Franc wel een erg hoge uitgave voor een zakmes dat het grootste deel van zijn leven in het donker zou doorbrengen. Een paar jaar geleden was ik opnieuw in Thiers en stond weer voor de etalage van David. De stad was erg veranderd, niet in zijn voordeel vond ik, maar het mes lag er nog onveranderd. De prijs was niet meer hetzelfde. Inmiddels moest er € 300,- voor worden neergelegd. Ik kon wederom weerstand bieden aan mijn oprisping om het mes te kopen en vervolgde mijn reis via Ambert naar het zuiden.
Nu ik dit schrijf ligt er een damasten mes voor mij. Ik bezocht niet langer Thiers maar het internet. Uiteindelijk werd mij gisteren dit mes bezorgd. Het kostte een fractie van de prijs van David , maar het heft is niet geleverd door een mammoet, maar door een rund.
Ik zie hem al liggen naast mijn bord met steak op een damasten tafelkleed.
Foto volgt te zijner tijd!
Nu twintig jaar geleden stond ik voor de etalageruit van de messenmaker David in de messenstad Thiers en was ik onder de indruk van een prachtig zakmes met een damasten lemmet en een mammoetivoren heft. Mevrouw L. drong aan dat ik het zou kopen, maar ik vond de gevraagde 1.000,- Franse Franc wel een erg hoge uitgave voor een zakmes dat het grootste deel van zijn leven in het donker zou doorbrengen. Een paar jaar geleden was ik opnieuw in Thiers en stond weer voor de etalage van David. De stad was erg veranderd, niet in zijn voordeel vond ik, maar het mes lag er nog onveranderd. De prijs was niet meer hetzelfde. Inmiddels moest er € 300,- voor worden neergelegd. Ik kon wederom weerstand bieden aan mijn oprisping om het mes te kopen en vervolgde mijn reis via Ambert naar het zuiden.
Ik zie hem al liggen naast mijn bord met steak op een damasten tafelkleed.
Foto volgt te zijner tijd!
25 februari 2011
Lakenvelder
Tijdens mijn examen voor windmolenaar was er een onderdeel dat heette: onderdelen.
Ik werd geconfronteerd met een grote hoeveelheid namen van molenonderdelen: voorkeuvelens, maanstuk, korbeel, slaghout, veldkruis, tussentafelement, rijnijzer, hondekul, kruisverband, makelaar of burgemeester.Ik geloof dat ik geen enkele fout heb gemaakt en elke term kon aanwijzen in de molen, dan wel verklaren. Tenslotte kwam de laatste vraag van de oude examinator van langs de Vecht, watermolenaar De Vries: "Wijs mij eens een lakenvelder aan." Ik keek naar buiten en wees naar een koebeest, verderop in een wei. Toen volgde de praktijk en even later was ik gediplomeerd molenaar.
Ik werd geconfronteerd met een grote hoeveelheid namen van molenonderdelen: voorkeuvelens, maanstuk, korbeel, slaghout, veldkruis, tussentafelement, rijnijzer, hondekul, kruisverband, makelaar of burgemeester.Ik geloof dat ik geen enkele fout heb gemaakt en elke term kon aanwijzen in de molen, dan wel verklaren. Tenslotte kwam de laatste vraag van de oude examinator van langs de Vecht, watermolenaar De Vries: "Wijs mij eens een lakenvelder aan." Ik keek naar buiten en wees naar een koebeest, verderop in een wei. Toen volgde de praktijk en even later was ik gediplomeerd molenaar.
Vanmorgen reed ik door het Renkums beekdal en zag ik in een weide een aantal lakenvelders staan soezen in de ochtendnevel. Ik moest wel even stoppen om er zelf bij weg te dromen en herinnerde mij het bovenstaande.
24 februari 2011
23 februari 2011
Jakkes
Deze onfrisse praktijk wordt nu herhaald met Johannes Paulus II. Weliswaar wordt hij niet op de troon gehesen, maar zal hij in zijn kist in de Sint Pieter worden aanbeden. Je moet hiervoor wel een kaartje kopen, want voor niets gaat enkel de zon op.
Zouden deze revenuen kunnen leiden tot een wederopstanding?
22 februari 2011
Alex Roeka
Ik draai de cd's van Roeka niet zo vaak.
Maar dat zegt helemaal niets over mijn bewondering voor de muziek van Alex.
Telkens hoor ik weer nieuwe pareltjes in zijn teksten.
Zoals de volgende zinnen, waarvan ik zou willen dat ik ze geschreven had ... prachtig!
De ochtend schiet over het land.
Ergens in de rand van het bos
zit de havik stil te wachten of er al een haas of houtduif komt.
De boer giet z'n melkbussen vol.
Diep in haar hol ligt de vos
Maar dat zegt helemaal niets over mijn bewondering voor de muziek van Alex.
Telkens hoor ik weer nieuwe pareltjes in zijn teksten.
Zoals de volgende zinnen, waarvan ik zou willen dat ik ze geschreven had ... prachtig!
De ochtend schiet over het land.
Ergens in de rand van het bos
zit de havik stil te wachten of er al een haas of houtduif komt.
De boer giet z'n melkbussen vol.
Diep in haar hol ligt de vos
met d'r jongen stil te wachten tot rond de kippen straks de schemer valt.
De wolken trekken traag voorbij.
Ginder in de wei staan de paarden
dicht opeen en wachten stil tot straks de wind hen weer over de heuvels jaagt.
De wolken trekken traag voorbij.
Ginder in de wei staan de paarden
dicht opeen en wachten stil tot straks de wind hen weer over de heuvels jaagt.
21 februari 2011
19 februari 2011
Zeur niet
Soms vertel ik thuis dat ik vandaag zus of zo heb ontmoet en dat die aan mij een enorm verhaal kwijt moest over een lullig kwaaltje. Als ik dan om details word gevraagd, moet ik meestal het antwoord schuldig blijven omdat ik die of ben vergeten, of niet heb onthouden. Meestal als iemand mij van zijn ongemak op de hoogte stelt, dan valt bij mij snel de stekker uit het stopcontact en vraag ik mij af wat de functie van zo'n verhaal is.
Het zijn ook vaak dezelfde mensen, die met enige regelmaat een nieuwe kwaal presenteren.
Nu is dat niet zo moeilijk, want langzaam schuif ik de derde leeftijd binnen en dan zijn kwaaltjes eerder algemeen dan bijzonder.
Nu is dat niet zo moeilijk, want langzaam schuif ik de derde leeftijd binnen en dan zijn kwaaltjes eerder algemeen dan bijzonder.
Dus tijdens zo'n ontmoeting (helemaal spannend wordt het, als zich een tweede "lijder" bij het gesprek voegt, want dan ontstaat al snel een zgn. "opbieden") word ik op de hoogte gesteld van de ernst van de zweer, breuk, kneuzing, allergie, bypass, versleten knie .. noem maar op. Toon Hermans schetste het al: "Als ik hier druk, doet het daar pijn."
Ik veronderstel dat het vooral eenzaamheid weergeeft en het is ook, net als het weer, een makkelijk te schetsen verhaal: "Laatst heb ik dat gekregen ... tijdje aangezien ... naar de dokter .... nu kan ik niet meer .... zal nog wel even duren .... maar ja, niets aan te doen ... ben zo moe ... lot dragen ... ik red me wel."
Mijn gedachten gaan dan uit naar mijn moeder die nooit wat had, in tegendeel. Ik denk niet dat zij daarin bijzonder was, maar net als alle moeders aan de zorg voor haar kroost de kracht ontleende om altijd vrolijk op de been te blijven. Sinds ik dit overdacht, vraag ik mij tijdens zo'n medisch gesprekje af of de boodschapper wel of geen kinderen heeft.
Kinderloos scoort opvallend hoog!
Kinderloos scoort opvallend hoog!
Huil in je bed
Bijt in je laken
Vloek tegen iedereen
Schreeuw van de daken
Maar zeur niet
Trap om je heen
Wees nooit een dame
En gooi het theeservies
Dwars door de ramen
Maar zeur niet, zeur niet, zeur niet!
18 februari 2011
Zwarte robot
In het Kröller Müller Museum hangt een schilderij dat geheel zwart is.
Als je daar een tijd voor staat, hoor je dat dit schilderij verschrikkelijk veel emotie oproept bij toeschouwers.
Over zijn schilderij het Zwarte Vierkant zei Kazimir Malevich: “Het zwarte vierkant is gevoel; het witte vlak is de leegte voorbij dit gevoel."
In de krant las ik dat een onderzoek had aangetoond dat berijders van een open cabriolet beschaafder rijden dan de chauffeurs van gesloten auto's en nog meer als deze auto's uitgevoerd zijn met getint glas.
Het heeft iets met elkaar te maken, dacht ik vanmorgen op de snelweg.
Op de brug bij Deventer werd ik vanmorgen ingehaald door een klein zwart autootje met een opvallend donkere beglazing; de bestuurder was voor mij onzichtbaar en anoniem.
In zo'n auto verwordt de bestuurder waarschijnlijk een beetje tot een onderdeel van zijn wagen, hij wil ermee versmelten.
Vreemd zo'n drang om robot te willen zijn!
16 februari 2011
14 februari 2011
Animal cops
Echter momenteel schijnen nogal wat boeren druk te zijn met het zoeken van een vrouw, zo ook de eigenaar van dit koppel paarden.
Nogal naïef van mij te denken dat met de komst van het waakhondenduo Opstelten en Teeven dit soort verwaarlozing niet langer zou voorkomen.
Vijfhonderd animal cops .... laat me niet lachen!
13 februari 2011
Rondje Franse Berg
Voor het eerst het volledige nieuwe pad rondom de Franse Berg afgelegd.
Het zonnetje scheen en toen we bijna aan het einde van de wandeling waren werd het zowaar nog druk op de route.
Het viel ons op dat in negentig procent van de gevallen, wij de eersten waren die tegemoetkomende wandelaars groetten.
Soms lijkt het wel of mensen zich steeds meer van hun omgeving willen isoleren.
11 februari 2011
Het palindroom 11022011
Een mooie dag om te onthouden, een datum die tevens een palindroom vormt.
Dagelijks heb ik de ontwikkelingen in Egypte via facebook en weblogs gevolgd en op het moment dat ik begon te denken dat de dictatuur stand zou houden, bleek de stem van de straat machtiger dan dictatoriale machten.
Het nieuws in Nederland deze week was daarentegen van een bekrompen PVV-niveau.
Wilders wil nu "tuigdorpen" voor het schorriemorrie.
Als ik Wilders zie spreken, zie ik enkel zijn mond met daarin die vreemd kwispelende tong. Het zal een tic zijn, dat steeds bevochtigen van zijn lippen, maar het heeft iets van een reptiel, vind ik.
De sprekende slang heeft al eerder model gestaan voor het zaaien van tweedracht.
In de jaren dertig van de vorige eeuw noteerde Viktor Klemperer de taal van het Derde Rijk. Uit zijn boek LTI, Lingua Tertii Imperii valt te leren dat de taal niet onverschillig is, maar dat taal kan scheppen en vernietigen.
Als je maar lang genoeg "fanatiek" zegt in de plaats van "heldhaftig" en "deugdzaam" dan ga je tenslotte geloven dat een fanaticus een deugdzame held is en dat je zonder fanatisme geen held kunt zijn.
Wilders is op dit moment de ongekroonde koning op het gebied van taalverruwing en opzweping.
Alle onbeschoftheid in de anonieme reacties op internet, krijgen door zijn taalgebruik een legitimiteit.
De minister is niet gek, maar knettergek. Mannen met kaftans worden mannen in rare jurken, mannen met baarden worden in zijn woorden haatimams met haatbaarden. Hoofddoekjes noemt hij kopvodden en geëmancipeerde moslima's onderdrukte vrouwen. Bepaalde politieke signatuur wordt consequent aangeduid als de linkse elite, die in hun linkse kerken hun linkse hobby's beoefenen, waaronder theedrinken met schoffies, die je best twee keer door hun knieën kunt schieten voor je ze het land uitgooit.
Nederlanders geloven dat deze taal dicht steeds dichter bij de waarheid komt. Niemand neemt het Statitisch Jaarboek ter hand om eens na te slaan wat er waar is van die "tsunamie van moslims".
Niemand denkt nog na bij de zin: "Heel veel Nederlanders ergeren zich aan de vervuiling van de publieke ruimte door de islam (...) Hoofddoekjes, haatbaarden, mannen in lange rare jurken, laten we daar wat aan doen! Onze straten moeten worden terugveroverd en Nederland moet er weer uit gaan zien als Nederland!" (Algemene Beschouwingen 2009).
Ik zie het al gebeuren, al die mensen krijgen een halve maan op hun kleding genaaid, voordat de volgende stap wordt uitgevoerd.
Steeds vaker zie ik in mijn omgeving mensen die van Wilders zeggen dat hij ook wel goede ideeën heeft.
Vind ik ook ..... doe maar één tuigdorpje, met één tuigcontainer met als deurplaatje: PVV.
Fantastische televisiebeelden deze week.
Jonge mensen, waarvan sommige met haatbaarden, oude mannen in rare jurken, vrouwen met sluier of hoofddoek, blij met de overwinning, samen met een positief ideaal, vol verlangen om een nieuwe samenleving te vormen.
Het gebeurt in, wat wij noemen, de derde wereld.
Ik woon in de beschaafde wereld ........ hier zijn we met heel andere dingen bezig, niet met de toekomst, maar met het verleden.
Wat jammer.
Nagekomen op 22022011:
Het taalgebruik van de PVV is nieuw in de politiek en jaagt schrik aan door een ongekende absoluutheid, schrijft Adri Duivesteijn, wethouder in Almere, op de opiniepagina van de Volkskrant.
Met de komst van de partij in de gemeenteraad van Almere is de stad van de ene op de andere dag in een 'orgie van geweld' veranderd (PVV-Kamerlid en fractievoorzitter in Almere Raymond de Roon). De PVV had voor elk incident een passende kwalificatie. Raddraaiers werden 'opgewaardeerd' tot 'straatterroristen', vechtende jongeren werden neergezet als 'tuig' of 'geteisem', regelmatig vooraf gegaan door 'Marokkaans'.
Voor het oplossen van de 'grote problemen van deze tijd' gebruikt de PVV oorlogstaal, schrijft Duivesteijn. 'Het wachten is op lijfstraffen en verbanning'. Raadslid Jenny Zerfowski geeft in Binnenlands Bestuural een voorzetje: 'Over drie jaar zijn wij zo groot dat we wel in de coalitie moeten komen, en dan gaan we rammen'.'
Duivesteijn schrijft dat er definitief twee verschillende manieren van politiek bedrijven zijn ontstaan. 'Aan de ene kant een manier waarin de schoonheid van de rede tot uitdrukking komt en waarin een onopgelegde plicht tot argumentatie leidt tot het overbruggen van (ideologische) tegenstellingen. Terwijl aan de andere kant zonder enige schroom wordt gekozen voor keiharde polarisatie. De PVV heeft het debat gereduceerd tot het enkelvoudig zenden van boodschappen'.
Het vocabulaire van de PVV laat volgens de PvdA-wethouder een zeer beperkt wereldbeeld zien. 'Het is hier niet de wereldburger die spreekt, maar iemand die bang is voor de wereld. Het is niet de taal van iemand die grenzen opzoekt, maar van de burger die grenzen afbakent en bewaakt, en die daarbij alle fatsoensgrenzen overschrijdt'.
Duivesteijn beschouwt het taalgebruik als een ethisch vraagstuk en vraagt zich af of dit de manier is waarop onze ideeën over beschaving, over normen en waarden, over waardigheid hun vorm krijgen.
Dagelijks heb ik de ontwikkelingen in Egypte via facebook en weblogs gevolgd en op het moment dat ik begon te denken dat de dictatuur stand zou houden, bleek de stem van de straat machtiger dan dictatoriale machten.
Het nieuws in Nederland deze week was daarentegen van een bekrompen PVV-niveau.
Wilders wil nu "tuigdorpen" voor het schorriemorrie.
Als ik Wilders zie spreken, zie ik enkel zijn mond met daarin die vreemd kwispelende tong. Het zal een tic zijn, dat steeds bevochtigen van zijn lippen, maar het heeft iets van een reptiel, vind ik.De sprekende slang heeft al eerder model gestaan voor het zaaien van tweedracht.
In de jaren dertig van de vorige eeuw noteerde Viktor Klemperer de taal van het Derde Rijk. Uit zijn boek LTI, Lingua Tertii Imperii valt te leren dat de taal niet onverschillig is, maar dat taal kan scheppen en vernietigen.
Als je maar lang genoeg "fanatiek" zegt in de plaats van "heldhaftig" en "deugdzaam" dan ga je tenslotte geloven dat een fanaticus een deugdzame held is en dat je zonder fanatisme geen held kunt zijn.
Wilders is op dit moment de ongekroonde koning op het gebied van taalverruwing en opzweping.
Alle onbeschoftheid in de anonieme reacties op internet, krijgen door zijn taalgebruik een legitimiteit.
De minister is niet gek, maar knettergek. Mannen met kaftans worden mannen in rare jurken, mannen met baarden worden in zijn woorden haatimams met haatbaarden. Hoofddoekjes noemt hij kopvodden en geëmancipeerde moslima's onderdrukte vrouwen. Bepaalde politieke signatuur wordt consequent aangeduid als de linkse elite, die in hun linkse kerken hun linkse hobby's beoefenen, waaronder theedrinken met schoffies, die je best twee keer door hun knieën kunt schieten voor je ze het land uitgooit.
Nederlanders geloven dat deze taal dicht steeds dichter bij de waarheid komt. Niemand neemt het Statitisch Jaarboek ter hand om eens na te slaan wat er waar is van die "tsunamie van moslims".
Niemand denkt nog na bij de zin: "Heel veel Nederlanders ergeren zich aan de vervuiling van de publieke ruimte door de islam (...) Hoofddoekjes, haatbaarden, mannen in lange rare jurken, laten we daar wat aan doen! Onze straten moeten worden terugveroverd en Nederland moet er weer uit gaan zien als Nederland!" (Algemene Beschouwingen 2009).
Ik zie het al gebeuren, al die mensen krijgen een halve maan op hun kleding genaaid, voordat de volgende stap wordt uitgevoerd.
Steeds vaker zie ik in mijn omgeving mensen die van Wilders zeggen dat hij ook wel goede ideeën heeft.
Vind ik ook ..... doe maar één tuigdorpje, met één tuigcontainer met als deurplaatje: PVV.
Fantastische televisiebeelden deze week.
Jonge mensen, waarvan sommige met haatbaarden, oude mannen in rare jurken, vrouwen met sluier of hoofddoek, blij met de overwinning, samen met een positief ideaal, vol verlangen om een nieuwe samenleving te vormen.
Het gebeurt in, wat wij noemen, de derde wereld.
Ik woon in de beschaafde wereld ........ hier zijn we met heel andere dingen bezig, niet met de toekomst, maar met het verleden.
Wat jammer.
Nagekomen op 22022011:
Het taalgebruik van de PVV is nieuw in de politiek en jaagt schrik aan door een ongekende absoluutheid, schrijft Adri Duivesteijn, wethouder in Almere, op de opiniepagina van de Volkskrant.
Met de komst van de partij in de gemeenteraad van Almere is de stad van de ene op de andere dag in een 'orgie van geweld' veranderd (PVV-Kamerlid en fractievoorzitter in Almere Raymond de Roon). De PVV had voor elk incident een passende kwalificatie. Raddraaiers werden 'opgewaardeerd' tot 'straatterroristen', vechtende jongeren werden neergezet als 'tuig' of 'geteisem', regelmatig vooraf gegaan door 'Marokkaans'.
Voor het oplossen van de 'grote problemen van deze tijd' gebruikt de PVV oorlogstaal, schrijft Duivesteijn. 'Het wachten is op lijfstraffen en verbanning'. Raadslid Jenny Zerfowski geeft in Binnenlands Bestuural een voorzetje: 'Over drie jaar zijn wij zo groot dat we wel in de coalitie moeten komen, en dan gaan we rammen'.'
Duivesteijn schrijft dat er definitief twee verschillende manieren van politiek bedrijven zijn ontstaan. 'Aan de ene kant een manier waarin de schoonheid van de rede tot uitdrukking komt en waarin een onopgelegde plicht tot argumentatie leidt tot het overbruggen van (ideologische) tegenstellingen. Terwijl aan de andere kant zonder enige schroom wordt gekozen voor keiharde polarisatie. De PVV heeft het debat gereduceerd tot het enkelvoudig zenden van boodschappen'.
Het vocabulaire van de PVV laat volgens de PvdA-wethouder een zeer beperkt wereldbeeld zien. 'Het is hier niet de wereldburger die spreekt, maar iemand die bang is voor de wereld. Het is niet de taal van iemand die grenzen opzoekt, maar van de burger die grenzen afbakent en bewaakt, en die daarbij alle fatsoensgrenzen overschrijdt'.
Duivesteijn beschouwt het taalgebruik als een ethisch vraagstuk en vraagt zich af of dit de manier is waarop onze ideeën over beschaving, over normen en waarden, over waardigheid hun vorm krijgen.
Ik ben Goddank niet de enige die zich blijft verwonderen
10 februari 2011
8 februari 2011
Sterrenschot
Toen ik het zojuist opnieuw zag realiseerde ik mij dat het dus bijna vier jaar geleden is dat ik het voor het laatst zag.
Zou dat betekenen dat het zeldzaam is, of is gewoon de trefkans klein?
7 februari 2011
5 februari 2011
4 februari 2011
Orchideeën
Met hun maandenlange sterfscènes proberen ze mijn aandacht te vangen.
Langzaam verteren bladeren die kort daarvoor nog het sein gaven: "Ik ben er nog en ik ga ervoor!"
Junkies zijn het. De ene keer life and kicking, de volgende dag in de goot en maar hunkeren naar aandacht.
Aandacht geven is gecompliceerd, want een orchidee heb je zo verzopen.
Ik ben dus niet zo van de orchideeën.
Mevrouw L. is teerhartiger dan ik.
Elke orchidee in huis heeft een gever of een vorige eigenaar gehad die gememoreerd wordt middels het vertroetelen van dit hooghartige, zeg maar, kakkineuze groenvoer.
Vanmorgen stond zo'n gevallen freule weer te pronken alsof ze tot de hoogste kringen behoort.
Reden voor een compliment aan mevrouw L!
3 februari 2011
Egypte
Verwarrend, de beelden die uit Egypte komen. Nog verwarrender zijn de commentaren en meningen. Nog veel meer verwarrend is de hypocrisie van de wereldleiders en onze eigen politici. Uiteindelijk zal Egypte het zelf oplossen en zal alles wel weer eindigen in het consolideren van een nieuwe macht.
Op internet staan beelden die praktisch life van het Tahirplein in Caïro komen. Niet journalistiek maar wel de realiteit van de demonstrant Ramy Roof. Hij laadt met zijn telefoon om de haverklap filmpjes vanaf het plein en tevens toont een kaart zijn positie.
2 februari 2011
Dingen
Mensen tellen niet mee.
Alleen dingen zijn belangrijk.
Geld is belangrijk, drank is belangrijk, mijn stereo is belangrijk,
alles waardoor ik mij goed voel is belangrijk.
Maar zelf ben ik niet belangrijk.
Kernwapens zijn belangrijk.
Op een dag zullen zij alle prettige dingen vernietigen.
Alleen dingen zijn belangrijk.
Dat is ook te bewijzen.
Kijk maar eens als een paar mensen een fonkelnieuwe Porsche zien.
Als ze er naar kijken weet je dat ze meer om dat ding geven dan om elkaar.
Niet omdat hij knap door mensen in elkaar is gezet,
maar om wat de wagen zelf is,
als iets dat vanzelf is ontstaan.
Er zit meer leven in dan in mensen zelf.
Ze ontlenen er energie aan,
ze houden van de strakke vormgeving en van het indrukwekkende motorvermogen.
Het ding is veel echter, veel belangrijker dan de mensen!
1 februari 2011
Februar
Ergens achter de seizoenen
Dromden wezens bij elkaar
Voor hun eeuwige discussie
Om de maanden van het jaar
Koning Winter met zijn scepter
Op een ijzig bekken slaand
Galmde: Vrienden, maakt uw keuze
Wat vindt gij de mooiste maand?
Januari, sprak de sneeuwpop
Maar de waterman zei nee: Nee
Juni, zei de groenkapouter
Februari zong de fee
Vele bleke manen duurde
Hun verhit geharrewar
Maart, zuchtten de Maartse hazen
Eén april, lachte de nar
En terwijl de elfen stemden
Op de elfde maand van ´t jaar
Riep de kerstman luid: December
Is het hoogtepunt nietwaar?
Nee augustus, zei een ander
Nee augustus, zei een ander
Zomer, zonlicht, Zandvoort, zee
Juli, zei Pee Pastinakel
Februari, zong de fee
Februari, als de dagen
Langer worden, mooier ook
Als je al na weinig dagen
Stuit op je salarisstrook
Februari, als het koud is
Als het water strak bevriest
Februari, ik begrijp niet
Wie een andere maand verkiest
En de stilte daalde neder
Allen scheurden zeer gedwee
Weer een blad van de kalender
Februari, zong de fee
(IdW)
(IdW)
Abonneren op:
Posts (Atom)
