Gebreken

Ik kan nog niet echt zeggen dat de oude dag met gebreken komt, maar dat er een waarheid in dit gezegde schuilt, kan ik inmiddels beamen.

Gisteren bij de oogarts geweest in verband met vreemde kriebeltjes die ik steeds voor mijn linkeroog zie bewegen. Ik weet inmiddels dat dit verschijnsel "mouches volantes" heet en bestaat uit kristalletjes die in het glaslichaam van dat oog rondzweven. Niets verontrustends, maar volgens de arts een teken dat bij de veroudering hoort. Hij zei nog net niet: "Geniet ervan!"

Een paar uren later heb ik mad. L. afgeleverd bij een kliniek voor een schouderoperatie om een kapotte pees uit haar arm weer te laten hechten op de plek waar 'ie had moeten blijven zitten.

Geen leuke operatie bleek vandaag. 

Vier uren was mijn meissie buiten westen en naar het zich laat aanzien zal ze nog een flinke tijd gehandicapt blijven.

Waardoor deze blessure is ontstaan . . .  geen idee. 

Zou het ook met de oude dag te maken hebben? 

Laat haar dat maar niet ter ore komen!

Vraag 230

Dauwtrappen

   Hij zal zijn weg op
het
asfalt vervolgen. Steekt zijn duimen onder de riempjes van de rug-
zak, voor de borst, naast de oksels, om het lopen aan te vangen vindt
hij dat
een fijne positie voor  de
handen. Even kijkt hij naar zijn schoenen, dan wordt welbewust de
eerste stap gezet,- met de linkervoet. Nu is de tocht voor  hem
pas
echt begonnen.

   Het
loopritme begeleidend fluistert hij: links, rechts, links,
rechts,
links, rechts... en ziet hoe zijn besmeurde schoenen hem verplaatsen.
Hij is tevreden. Links, recht, links, rechts, links, rechts... naast de
weg
zo
hier en daar een boom, slapend nog, zo schijnt het hem toe. Stilte.
Links, rechts, links, rechts...

   Zijn wimpers plakken wat als hij
knippert
met
de ogen. Evenals alles om hem heen is ook hijzelf inmiddels bedekt
met een fijn laagje dauw. Dat het niet veel lichter wordt en de mist
maar
niet definitief verdwijnt,
komt in hem op , terwijl hij naar de lucht tuurt, die als een egaal
grijze deken op het land rust. Richt
zijn blik weer op een enkele boom, mompelt Slaap zacht, bij zichzelf, en glimlacht.

   Haalt
dan, om slapende handen te voorkomen, zijn
duimen onder de riempjes vandaan en laat zijn armen langs het lichaam
heen en weer bewegen. De
linkerarm begeleidt het rechterbeen, de rechterarm het linker-, wat
ook de meest logische,
de
meest natuurlijke beweging is - het gemakkelijkst om uit te voeren,
concludeert hij terecht, al mompelend, links, rechts, links, rechts...

   De gedachte die in hem opkomt om de meest voor de hand lig-
gende onlogische loopbeweging
uit
te proberen, die er voor hem uit bestaat dat de linkerarm met
het linkerbeen en de rechterarm met het rechterbeen meezwaait, wordt
terstond onderdrukt. Het
spel heeft hij al een hele tijd geleden afgezworen, houdt hij zich
voor, al mompelend: links, rechts, links, rechts...

   Die
bewolkte lucht, de egaal bewolkte lucht, dat is iets waar zijn ge-
moed zeker niet onder te lijden
zal
hebben, integendeel zelfs: het vooruitzicht dat de zon vandaag waar-
schijnlijk zijn kop niet meer kan tonen - om het maar eens in zijn
jargon uit
te
drukken -, doet hem
goed. Zo'n zonbeschenen landschap met het zich daaraan aangepaste
leven, dat dat hem tijdens deze wandeltocht waarschijnlijk
bespaard
blijft, stemt hem tevreden.

Voor Jaap

Stil in huis

Samen met mevrouw L. zoon M. op het vliegtuig naar Nederland gezet.
Hiermee sluiten we een periode van ruim een maand bezoek af. (Hiermee verklaar ik tevens waarom ik zo weinig tijd heb genomen om te bloggen).
In drie golven hadden we familie over de vloer en soms verlangden we even naar rust.
Nu ons "hotel" geen gasten meer heeft is de stilte overweldigend en dat maakt ook verdrietig.

Over golven gesproken; met M. meerdere golfbanen bezocht, Falgos in de Pyreneeën en gisteren 18 holes in Carcassonne gelopen.
Als caddy heb ik misschien te weinig aandacht voor het spel en teveel voor de vegetatie.
Nu valt er, door de maaiwoede van de terreinbeheerders, aan de begroeiing van een golfterrein weing spannend te beleven, maar toch waren er uizonderingen.
In Falgos bloeide het bosvogeltje nog enthousiast:

en in Carcassonne, tussen hole veertien en vijftien telde ik meer dan honderd paarse asperge-orchissen op een prachtig beheerd veldje.

Wat blijft zijn dus mooie herinneringen aan veel emotionele dagen . . . . maar het wennen aan de stilte zal nog even duren.

Eindelijk de gevraagde regen

In mijn moestuin heb ik drie punten om water te tappen.
Het is geen drinkwater, maar de leiding komt vanaf de Rhône.
Ik heb dus geen probleem met droogte in mijn tuin. Dat geldt echter niet voor de wijnboeren die deze winter, of in recente afgelopen jaren, nieuwe wijnstokken hebben geplant en geen irrigatie systeem in hun wijngaard hebben. De jonge planten moeten dus met de hand begoten worden, een hele arbeid.
Eindelijk viel gisteren in de namiddag een flinke regenbui . . . . men hoopt op meer!
Wellicht aanstaande maandag?
P.S.
Ja, ik weet het.
Foutje in de aftiteling: Couteau moet zijn Cousteau.
Helaas, ik kan het niet meer veranderen.

Vraag 229

Vraag 228

1 Mei

Op 22 februari blogde ik over de brand die in de heuvels rondom het dorp woedde.
Dat ik dit als een positieve bijdrage aan de natuur heb genoemd werd niet door iedereen begrepen.
Inmiddels heeft er op de Hoge Veluwe ook een brand gewoed, waarbij 500 hectare grond verloren ging.
Toen ik dat laatste las gingen bij mij de wenkbrauwen omhoog: die 500 hectare zal wel behoorlijk overdreven zijn en grond gaat nooit verloren!
Inmiddels zijn de berichten over deze brand bijgesteld; de 500ha is met 150ha verlaagd en er is geen grond verloren gegaan, maar slechts de vegetatie van heide en vooral van buntgras is verbrand.
Reken maar dat de beheerders hier niet ongelukkig mee zijn.
De Hoge Veluwe heeft als beheersdoelstelling het instandhouden van natuur alsof het een kerststukje betreft. Als morgen de oude eigenaren, Anton en Hélène, weer een wandelingetje op hun voormalige jachtgronden konden maken, dan zouden ze alles nog aan moeten treffen zoals zij het nalieten.
Deze brand helpt de beheerders daarbij.
In natuurlijke systemen komt struikheide op zeer kleine oppervlaktes voor; vlekje heide hier, toefje heide daar. Na een grote brand gedraagt dit plantje zich als superieure pionier en kan zij grote kale vlaktes koloniseren, tot uiteindelijk het bos de heide verdringt.
Met kunst en vliegwerk (lees maaien, begrazen, plaggen en . . branden) lukt het om grote heidevelden in stand te houden. Een prachttig voorbeeld is de heide van het artillerieschietkamp 't Harde. Door schietoefeningen vliegt de vegetatie er regelmatig in de fik en dat levert een zeer waardevol (vooral entymologisch) gebied op.
Terug naar het brandje rond het dorp.
Alles wat knol en bol heeft, zat op het moment van de brand veilig onder de grond en staat nu volop in bloei.
Het mooiste voorbeeld hiervan is het bosvogeltje.

En dat brengt mij op 1 mei, een belangrijke feestdag in Frankrijk.

Het is niet enkel de dag van de arbeid, maar ook de dag waarop je je geliefde verrast met een bosje lelietjes van dalen: un bouquet des muegettes:

Ainsi donc, jeunes midinettes,

Petits trottins et trottinettes,

Vous n’avez pas votre muguet,

Du premier mai, frêle et mystique,

A moins d’aller dans les boutiques

Où le syndicat fait le guet.

Mais consolez-vous, à tout prendre,

Vous ne perdrez rien pour attendre

Vous aurez le muguet des bois

Un peu plus tard, et plus sincère,

Que celui qui pousse dans des serres.

Et plus parfumé mille fois.

Overal langs de weg worden nu de boeketjes met lelietjes te koop aangeboden.

Echter in deze streek zal geen oudere ook maar een centime uitgeven om deze bloempjes te kopen.

Zij gaan het bos in en plukken Cephalanthera longifolia, de ernstig bedreigde en beschermde orchidee: het witte bosvogeltje. 

Hier wordt deze plant de wilde muguet genoemd, alsof het lelietje-van-dalen niet wild genoeg is!

Zondagwandeling

Post scriptum

Een p.s. bij mijn blog van gisteren.
Vandaag staat dit bericht op teletekst.
Als consumenten zich bewust worden van hun macht over de producenten en detaillisten, dan is er nog veel goeds op het gebied van dierenwelzijn te verbeteren!

Stand.nl

Vandaag beluisterde ik het radioprogramma Stand.nl.
Er wordt een stelling geponeerd en luisteraars worden uitgenodigd hierop te reageren.
Praatprogramma's zoals deze zijn er steeds meer.
In de studio zit een presentator achter de microfoon met een telefoon; een makkelijke en vooral goedkope oplossing om zendtijd te vullen.
Op televisie zijn ook steeds meer Rondom-10-achtige programma's.
Mensen willen duidelijk steeds meer gehoord en gezien worden.
Wel vreemd dat de helft van het volk nalaat naar de stembus te gaan als hun stem er echt toe doet; of zijn dat juist de mensen die zich het liefst in deze programma's roeren?
Enfin, vandaag in Stand.nl de stelling dat Nederland doorslaat op het gebied van dierenwelzijn.
De helft van de reacties was het met de stelling eens.
Waarschijnlijk allemaal varkensvleesconsumenten die het onzin vinden dat het couperen van de staarten, van de meer dan 12.000.000 varkens die in Nederland worden gehouden, tegenwoordig onder verdoving moet plaatsvinden.
Ik heb zelf een stageperiode in de bio-industrie gewerkt. Elke dieronvriendelijke maatregel die ik daar tegenkwam werd ingegeven door economische motieven. Elke diervriendelijke maatregel die werd ingevoerd, was veroorzaakt door druk van buitenaf.
Kennelijk is het voor de helft van de Nederlanders nu voldoende: de legkippen in de batterijen hebben plezier, de plofkippen zakken vrolijk door hun poten, de nauw opgehokte mestvarkens in verduisterde stallen vermaken zich uitstekend, de in vijf jaar leeggemolken melkkoeien trekken blij publiek als deze scharminkels in de lente de winterstal verlaten.
Zo is het goed, denkt de helft van de Nederlanders: we slaan door op het gebied van dierenwelzijn!
Terwijl ik stop bij een zojuist doodgereden marter moet ik aan dit alles denken.
Zou die andere helft van de Nederlanders graag een monumentje voor dit dooie beest langs de weg willen plaatsen?
Dan zie ik dat er voor de marter een poot van een patrijs ligt; zijn laatste prooi.
Zo zie je maar, de een zijn dood, de ander zijn brood.
Met genoegen constateer ik dat deze marter op het fatale moment wel iets smakelijks in de bek had....het is hem gegund!

Hop hop

Vanmorgen had ik trek in lekker brood.

Daarvoor moet je hier naar Cruzy.

Tenminste als je wit brood wilt kopen.

Onderweg even gestopt om de hond uit te laten.

Van alle kanten klonk de roep van de hop.

Nu moet dat wel met een korreltje zout worden genomen.

De roep van de hop is nogal laag van toon en valt daardoor moeilijk te lokaliseren.

Nu had ik geluk.

Vanwaar ik stond kon ik twee hoppen zien roepen en lukte het mij beide te fotograferen.

Het ontbijt kon niet meer stuk!

Lente

Op 20 maart hoorde ik voor het eerst de roep van de dwergooruil en de volgende dag vloog de eerste gierzwaluw door het dorp. Kort daarna waren hop en scharrelaar ook weer terug van weggeweest. In het veld bloeien de purper- en bijenorchissen als nooit tevoren . . . . het voorjaar is er weer in alle hevigheid.
Inmiddels worden graanakkers ondergeploegd omdat de aanhoudende droogte de groei onmogelijk maakt en menige plant sterft in de bloei nog voor hij vrucht heeft kunnen zetten.
Wie had verwacht dat ik nog eens naar regen zou verlangen?

Vraag 226

Mevrouw Bleker

Het lijkt wel of gekke Henkie Bleker weer terug is.

Na alle maffe ideeën van hem over natuur hebben we nu te maken met Sharon Dijksma.

Sharon is duidelijk geraakt door de boodschap van een VVD-affiche waarop stond dat een weiland met koeien ook natuur is.

Sharon heeft nu haar eigen natuurvisie gepresenteerd en het lijkt erop dat Bleker nooit weg is geweest,

Alles van waarde is weerloos, dichtte Lucebert.

In de visie van Sharon is alles enkel van waarde als het een economische waarde vertegenwoordigt.

Alles van natuurwaarde is waardeloos.

Natuurbeschermers moeten vooral ontspannen met de natuur omgaan, zodat de belangen van landbouw, visserij en industrie niet worden geschaad. Met andere woorden: natuurbeschermers doe niet zo kinderachtig!

Geen woord in haar visie over de nog steeds enorme vermesting van het platteland, het ruimtebeslag van (onnutte) lokale luchthavens, verlate industrieterreinen, de voortdurende overbevissing van de zeeën.

Knap om zonder opwarming toch de verwoestijning van Nederland te willen veroorzaken.

Zou het niet mooi zijn als dit plan slechts een plan blijft?

Paaskuiken

Pasen komt er aan en dus vallen de folders in de brievenbus waarin de paaskuikentjes worden aangeboden.

Enig lijkt mij dat, het paasontbijt met een tafel vol rond trippelende kuikentjes tussen de eieren!

Hier worden weinig kippen gehouden en het is bijna onmogelijk om een legkip te kopen en gemeste hanen zie ik ook nergens.

Ik vraag mij dus af waar al die kuikentjes na Pasen heen gaan, maar 'k weet bijna zeker dat het de vuilnisbak zal zijn . . . .

Gemeenteraadsverkiezingen

Gemeenteraadsverkiezingen in Frankrijk - lees: in ieder geval in ons dorp van minder dan 1.000 inwoners - verschillen beduidend van die in Nederland.

Hier geen Witte Neger uit Venlo, geen VVD, geen SGP, geen Groen Links, neen, hier geen enkele partij.

De zittende burgemeester zoekt een aantal geestverwanten en samen stellen ze zich beschikbaar.

Iemand die het met het zittende bestuur totaal niet eens is, stelt zich als onafhankelijke kandidaat verkiesbaar.

In de aanloop naar de verkiezingen besloot mijn geliefde, zich ook in de verkiezingen te werpen en meldde aan de burgemeester dat zij in was voor een post als raadslid en de burgemeester plaatste haar op zijn lijst.

Vandaag de eerste en tevens laatste ronde  voor onze verkiezing van de gemeenteraad. 

Om zes uur startte het tellen der stemmen.

Nu komt het: madame L. behaalde met 107 stemmen de eerste  plaats, of zoals iemand haar feliciteerde: “U heeft de gouden medaille gewonnen!”.

Het vervult mij natuurlijk met trots, maar tevens moet ik lachen om  deze vorm van demos cratos.

Verkiezingsvraag

Vrijheid van meningsuiting

Zonder dat ik eraan deel mocht nemen heb ik toch de gemeenteraadsverkiezingen in NL gevolgd.
Zeker aan het eind van de avond, toen de Witte Neger van Venlo weer eens bezig was om publiekelijk de Marokkanen te bashen, ging mijn verbazing over in afgrijzen.
De vrijheid van meningsuiting werd weer flink opgerekt.
Echter van mijn Venlose vriend had ik niet veel anders kunnen verwachten, mijn grootste verbazing ontstond toen ik de minister-president van Nederland hoorde zeggen dat de uitlating, van zijn voormalige Venlose gedoogpartner, hem een vieze smaak in de mond had gegeven.
Dit vond ik de meest walgelijke uitspraak aan het slot van de de verkiezingsavond.
De baas van het land krijgt een vieze smaak, maar desgevraagd, sluit hij niet uit dat hij in de toekomst met de PVV een coalitie zal sluiten.
Verdomme, Rutte, besef dat je in huidige functie ook wel eens een keer echt leiderschap mag tonen en zeg dat je Marokkanen als volwaardige medeburgers beschouwt en het voor hen opneemt en kom niet aan met dat ge-ijdeltuit dat je de volgende dag weer voor een klasje staat met allochtonen.
Maar ja, voor zulk gedrag moet je wel ballen tonen en om dat te kunnen moet je ze wel hebben!

Page

Ik blog een beetje weinig, in elk geval minder dan ik zou willen.
Hierover krijg ik mailtjes die mij aanmoedigen vooral de pen (?) weer ter hand te nemen.
Ik weet het, ik wil wel, maar ik ben drukker dan ooit.
Toen ik nog een arbeidzaam leven leidde, had ik soms met gepensioneerden van doen.
Het was bijna onmogelijk om met deze soortgenoten concrete afspraken te maken.
Altijd maar dat antwoord: druk, druk druk.
Ik moet mijn dochter verhuizen.
Ik moet schilderen bij mijn zoon.
We moeten op ons kleinkind passen, druk, druk.
Ik begin nu ook zo te worden: druk met tegelwerk op het terras, druk met spitten van de moestuin, druk met schilderen, met timmeren, met de hond uitlaten, met mijzelf, soms druk net niks . . . .
En dan komt er vandaag ineens een koningspage voorbij.
Het is uitzonderlijk zacht weer.
Er bloeit, vliegt en fladdert van alles.
Hagedissen kruipen langs de muren omhoog, de bijen vliegen volop, sprinkhanen springen en kikkers kwaken.
Ik laat het gereedschap uit mijn handen vallen, ga zitten en geniet . . . . van een page.

Processie

Een flinke wandeling in de namiddag.
Ik struikelde  bijna over een snoer van rupsen.
Of beter, ik plette bijna een stel rupsen.
Een processie.
Een processie van processierupsen.
Verrek, komen die hier ook voor?
Geen eiken, toch rupsen?
Snel naar huis, camera zoeken.
Teruggekomen was het bijna donker, fris in elk geval.
Het tempo was er bij de rupsen al aardig uit.
Waar gaan ze slapen, slapen ze wel?
Wat maakt het uit, we hebben het filmpje!

Vraag 225

Balcon

Het balcon meet drie bij zes meter.
Het werd tijd om het te betegelen.
Dus de betonverf wegschuren en vervolgens het getegel.
Als de vloer mooi is blijkt ineens de muur dat niet meer te zijn.
Vandaag begonnen de muren te schuren.
Het weer blijkt te zijn omgeslagen in een poedermist.
Niet vrolijkmakend.

Niemand!

Met dank aan Leo.

Woordassociatieproject

Al enige tijd werk ik mee als vrijwilliger aan het woordassociatieproject van de KULeuven.

Telkens nadat ik heb meegedaan aan het project krijg ik na enige tijd de resultaten van het lopende onderzoek, tevens gaat daarbij altijd het verzoek om mee te helpen om meer vrijwilligers te werven.

Dat doe ik dus bij deze.

Deelnemen impliceert dat men telkens drie woorden intikt voor elk van vijftien woorden die één na één aangeboden worden. De drie woorden moeten de woorden zijn waaraan men spontaan denkt na het lezen van het opgegeven woord. De deelname neemt slechts 5 minuten in beslag. Dat kan eenvoudig door te klikken op volgende link:

http://www.smallworldofwords.com/nl
Als je taal ook maar enigszins leuk vindt is meedoen een must; althans vind ik.

Korhoen

Als kleine jongen begon het voorjaar pas echt als mijn vader  mij meenam naar het bolderen van de korhoenders.
Als het nog donker was vertrokken we  naar de Arnhemse Heide. Die lange wandelingen door het aardeduistere bos herinner ik mij nog goed.
We verstopten ons in een greppel en wachtten op het eerste ochtendlicht waarin de korren actief werden. Langzaam kroop de koude richting mijn botten, maar gelukkig had pappa een fles warme thee meegenomen. Ingerold in krantenpapier was hij nog heerlijk warm gebleven en deze zoetere drank was op zo'n moment het lekkerste op de wereld.  Ineens was er dan het geluid van schaatsen op dun ijs: het bolderen van de korhoenders was begonnen!
Lang geleden allemaal en meer dan alleen een zoete herinnering, want niet alleen is die tijd voorbij, maar ook is het korhoen praktisch geheel uit Nederland verdwenen.
Als laatste heb ik in 1981 nog een haan gezien, wegvliegend van de Hoogbuurlose Heide richting Gerrits Flesch; sindsdien is er nooit meer een kip gezien.
Maar vanmiddag, ruim dertig jaar later, zag ik hier bij mij in de buurt weer een korhaan. Opgestoten door Tanna, vloog hij luid protesterend voor mij langs.
Twee weken geleden een genetkat, vandaag een kor. Ik hoop dat de zeldzaamheden op mijn pad blijven komen, dan wordt het een bijzonder jaar!

Brand

Ziezo, de hellingen rondom Montouliers staan in de fik.
Een bosbrand ziet er altijd dramatisch uit en menig brandweermannenhart slaat ervan over.
Ze waren er dan ook volop. Ik verbaasde mij dat die brandweerautootjes op zoveel plaatsen in het bos opdoken. Wel jammer vind ik dat. Laat maar lekker fikken, is mijn gedachte.
Praktisch alles wat uit bos bestaat, was vroeger open terrein. Als de grond nog een beetje vruchtbaar was dat werd er akkerbouw bedreven en de overige gronden werden intensief beweid met schapen.
Bijna alle schaapskuddes zijn verdwenen en de verlaten wijngaarden verwilderen of worden beplant met eiken om er uiteindelijk truffels te kunnen oogsten, maar het overgrote deel is verbost in monotone dennenbossen.
Nu er een deel is weggebrand (veel minder dan waarop ik had gehoopt) zijn er grote kansen voor veel pioniersoorten. De soortenrijkdom van het gebied zal de eerste jaren enorm toenemen en dat wordt dus veel speuren naar leuke soorten!

Seriège

Het kasteel van Seriège bevindt zich op vijf minuten rijden van mijn huis.
Dit merkwaardige bouwsel is nooit bewoond geweest. Na de dood van de bouwer in 1902, gingen de luiken dicht en de deur op slot.
Afgelopen zaterdag was er voor het allereerst de gelegenheid dit chateau te bezoeken in verband met een lezing over Gustave Fayet.
Wat een verrassing trof ik in de eetzaal! 

Ik waande mij even in het museum Theodore Deck in Guebwiller.
Grote tegeltableaus in een Japanse stijl: de bloemen en vogels en bovenal de kerktoren met ooievaar en dit alles op die azuurblauwe kleur die vooral door Deck werd toegepast.

Wat ik echter vreemd vond was de stijl van glazuren. Het glazuur was in een soort van cloisonné aangebracht; iets wat ik nooit op tegeltableaus van Deck heb gezien. Ik sprak er met een paar kunstkenners over en deze merkwaardigheid was hen ook opgevallen en op dit moment worden drie ceramisten door hen nader onder de loep genomen.... ik ben benieuwd.

Nog even een blik vanuit het kasteel op mijn dorp en daarna gaat de deur weer op slot, voor wie weet hoe lang!

Bij

Op 20 december plaatste ik een plaatje van bloeiende rozemarijn.
Ik realiseerde mij toen dat ik nog nooit een bestuiver op de bloemen had gezien.
Vandaag zag ik de bijen op de rozemarijn vliegen.
Een paar dagen geleden heeft het een beetje geregend en de randen waterplasjes zaten vol met honingbijen die water kwamen halen. Nu is de temperatuur voldoende hoog voor de honingbijen om uit te vliegen en nectar te verzamelen. In december vliegt enkel de zwarte houtbij bij lage temperaturen, maar op rozemarijn zag ik deze bij (nog) niet.

Zwarte houtbij

Antony

Vraag 224

Genetkat

Helemaal gelukkig met de waarneming van een genetkat.
Gisteravond kwam ik uit de heuvels naar huis gereden en vlak bij mijn dorp moest ik stoppen voor een genetkat, midden op de weg.
Hij bleef even staan om mij de gelegenheid te geven hem aandachtig te kunnen bekijken.
Nooit eerder gezien en ook niet verwacht dit dier ooit te kunnen spotten.
Als je hem ziet, weet je ook direct welk dier het is.
Helemaal blij.

Gluten enzo

Wat mij is opgevallen tijdens mijn vakantie in mijn vaderland?

Allereerst die vreemde hysterie over gluten.

Het land van aardappeleters en broodtrommels is ineens in een glutenkramp geschoten.

Wat is dat voor vreemde hype?

Heeft dat met internet, sociale media, medische info te maken? 

Ik kan er geen vinger op leggen, maar blijf het bijzonder vreemd vinden. 

Op http://energiekevrouwenacademie.nl/  las ik de volgende nonsens: Heb je regelmatig last van een harde buik, buikpijnen, opgeblazen gevoel,  geborrel in je darmen, huiduitslag, gewrichtsklachten, spierpijnen of constipatie afgewisseld met diarree? Vooral na het eten van brood of pasta? Grote kans dat je een intolerantie hebt voor gluten. Gróte kans! Tegenwoordig hoor je veel over gluten. Sommige mensen zijn er echt allergisch voor, anderen  hebben een lichtere vorm van glutenintolerantie.

Grote kans, wordt ons toegeroepen, grote angst!

Als je zwanger bent geraakt, blijkt dat ineens een glutenintolerantie te zijn!

Wanneer houden we eens op elkaar bang te maken of elkaar voor te lichten met allerlei medische flauwekul?

Hier in Frankrijk knaagt men elke dag een behoorlijk stokbrood per persoon en dat loopt niet parallel met de consumptie van Rennies

Het zal dus allemaal wel zo'n vaart niet lopen en over een jaar is ook de glutenoprisping weer voorbij, kunnen de bakkers weer opgelucht ademhalen.

Vanaf de relatieve afstand die ik tot mijn vaderland heb, zou ik Nederland in toenemende mate "hyperig" willen noemen.

Wat mij verder opviel? 

Wilders met zijn club schijnt, als er nu verkiezingen zouden worden gehouden, weer de grootste partij van het land te worden.

Geweldig. 

De partij die werkelijk niets, maar dan ook niets bijdraagt aan het bestuur van Nederland groeit. 

Tevens zou ook de VVD electoraal behoorlijk winst gaan maken.

Geweldig. 

De partij die staat voor het gekonkel van banken, hypotheekschulden en overheidstekorten, dus crisis. 

De partij met lachebekje Rutte en het duo hondenkop, Opstelten (aanpakken) en Teeven (strenger straffen), krijgen het vertrouwen van de kiezer.

Ik kan daar geen chocolade meer van maken, maar dat geeft niet, ik woon niet meer in Nederland, ik kan het allemaal niet meer bevatten.

Wat mij verder opviel was de grijsheid.

Het was grijs.

Drie weken lang grijze luchten en snelwegen gevuld met grijze auto's.

Verdomme Nederland! 

Koop eens een auto met een kleurtje, rood, geel, blauw, groen, desnoods oranje, als het maar geen antraciet, grijs of zwart is. 

Of rijdt iedereen in een leasebak?

Vos

Op 23 februari is men van plan om in Noord-Frankrijk, regio Nord Pas-de-Calais, zeg maar het land van de Ch'tis, massaal de vos te  bejagen.
Niet vanuit enig beheersdoel, maar louter voor het plezier.
Help mee deze dwaze actie, waarmee het ecosysteem weer een flinke deuk zal oplopen, te voorkomen en teken deze petitie!

La Calçotada

Ik moest de boodschappen doen en zo ontdek je nog eens wat.

Op de groenteafdeling van een supermarkt in Narbonne zocht ik de ingrediënten bij elkaar voor een stevige groentesoep. 

Ineens viel mijn oog op een mand vol met uit de kluiten gewassen lente-uien. 

Ik herkende direct dat het hier de Spaanse Calçot, of in het Frans Oignon Calcot, betrof. 

In het Catalaans is de naam van deze groente Blanca gran Tardana en een nationaal gerecht in Tarragona.

Nooit eerder zag ik deze groente te koop, dus sloeg ik direct mijn slag.

Thuis een flink vuur gemaakt en de calçotten geroosterd tot ze zwartgeblakerd waren.

Even het buitenste velletjes eraf pellen, door een romesco (saus) halen en opeten alsof het een zoute haring betreft. 

Samen met een glas rode wijn moet je oppassen dat je je eigen vingers niet mee opeet en heet het Calçotada, heerlijk!

Thuis

Na drie weken Nederland ben ik nu bijna een week weer thuis in Zuid-Frankrijk.

Nederland was natuurlijk familie, gezin, vrienden, collegae.

Een fijn en warm weerzien in veel gevallen.

Jammer dat dit verblijf eindigde met een fikse buikgriep die mij enige dagen (en vervolgens madame L.) hondsberoerd heeft gemaakt.

Nederland was ook grijs, grijs en druk. 

Op de thuisreis scheen na Lyon de zon. 

Door de nieuwsberichten die ik op het NOS-journaal had gezien, had ik mij erop voorbereid dat het hier een natte boel zou zijn. Echter niets van dat al. Volgens mijn buren enige druppels, niet vermeldenswaard.

Het klopt, de velden zijn droog en de wereld is groener en bloemiger dan verwacht.

Op mijn wandeling vandaag kwam ik zowaar een Atalanta tegen; nu al op weg naar het noorden?