Stint

Afgelopen zomer liep ik door Leiden in de buurt van een school, die weldra zou beginnen, dus van alle kanten kwamen ouders met hun kroost toegestroomd.

Dat toestromen gebeurde op veelal (voor mij nieuw) verrassende wijze.

Ik zag bakfietsen, dan ofwel aan de voorkant of aan de achterkant van de fiets, met een of met meerdere koters gevuld. 

Ouders met achter hun fiets een minifietsje zonder voorwiel gekoppeld, met daarop een gehelmde en mee trappende kleuter.

Ik zag de dames met hun bakfietsen vol kleuters de kruispunten links en rechts opvliegen onder het motto: knappe automobilist die mij geen voorrang te verleent en daarbij hun nakomelingschap als wapen in de strijd gebruikten.     

De grootste verrassing waren de zuurstokkleurige mobiele badkuipen gevuld met een achttal kindjes met achterop chaufferende dame's, die geluidloos en in hoog tempo van alle kwamen aangevlogen.

Thuisgekomen vertelde ik mijn geliefde wat ik allemaal had gezien.

Ik deed moeite het kekke kinderwagentje te beschrijven.

Naar aanleiding een tragisch ongeval met dit vervoermiddel is mij de benaming daarvan nu welbekend. 

Maar om het haar toen duidelijk te maken zei ik: "Je weet wel zo'n karretje waarmee ze vroeger over de perrons scheurden met pakjes en bagage!"

Ook voor dat ding wist ik geen naam.

Ik maakte er een tekeningetje van en mailde dat naar het Spoorwegmuseum in Utrecht met de vraag of zij mij aan de naam konden helpen.

Per omgaande kwam het antwoord: "Het is een perronwagen, leuke tekening overigens! De machinist (!) van de perronwagen stuurde met zijn voeten  en remmen en tempo regelde hij met een hand.".

Aardige mensen, die spoorkezen.

Ik vertelde ook dat die dames achter die bak heel wat harder scheurden dat die dingen op de perrons (alhoewel, dat ging ook fors) en dat ik het dapperder zou vinden als zij eveneens als kapitein op een schip voorop zouden zouden staan in de oplaats zich achter de kinderen te verschuilen.
Dat waren mijn gedachten toen . . . ik zou dat laatste nu niet meer zeggen.                                            

Olijven

Ziezo, het zit erop.
Deze week mijn laatste pluk olijven ingeleverd en nu vind ik het wel weer genoeg.
La campagne oléicole duurt nog een week, maar daarna kun je geen olijven meer inleveren om er olie van te laten persen.
Ik heb iets meer dan 60 kilo ingeleverd.
Da betekent dat ik zo'n 14.000 olijven heb geplukt.
Dat zou ongeveer tussen de 8 tot 12 liter olijfolie moeten opleveren.
Afwachten dus.

Etienne Clavel

Vandaag overleed Étienne Clavel, mijn buurman, op vierennegentig jarige leeftijd.
Hij was tijdens zijn werkzame leven de garde champêtre in mijn dorp.
Nu is doet die titel vermoeden dat hij een veldwachter was, maar die vlag denkt niet de lading.
Hij was meer de duvelstoejager van het dorp, in de goede zin van het woord.
Je hebt het gemeente bestuur en je hebt iemand die het moet uitvoeren; en dat was Etienne.
Hij veegde de straten, ruimde op, verzorgde de watertoevoer, snoeide de bomen, harkte het kerkhof en hield een oogje op het buiten gebied.
Hij kende iedereen en iedereen kende hem.
Ik was graag bij hem en hoorde genoot zijn verhalen over lang geleden.
Deze foto heb ik gemaakt in een gehucht in de Montagne Noir.
Hier heeft hij zijn jeugd doorgebracht.
Hij was er in tientallen jaren niet meer terug geweest.
Een verhaal bij elke boom, bij elke ruïne, bij de wasplaats . .
Bij de wasplaats mopperde hij dat deze was overwoekerd en leeggelopen.
Was er dan niemand die voor onderhoud zorg droeg?
Het hele gehucht was leeggelopen.
Mensen sterven, vertrekken naar elders, komen niet terug.
Lastig te aanvaarden.
De afgelopen jaren hebben we veel generatiegenoten van Étienne naar de begraafplaats begeleid.
Zelf behoor ik tot de babyboomers van na de Tweede Wereldoorlog.
Nu realiseer ik mij pas dat Étienne tot de een van de laatsten van de generatie van kort na "La Grande Guerre" heeft behoort.

Alweer een Zwarte Piet

Van de premier van Canada Justin Trudeau kan Nederland nog veel leren.
Vooral op het gebied van respect en gelijkheid gaat het bij hem niet om woorden, maar om daden.
De helft van zijn kabinet bestaat uit vrouwen.
Op zijn initiatief zijn er wetten gekomen die de rechten van minderheden verbeteren.
Met de komst van immigranten uit andere culturen wordt heel erg gestuurd op het aanpassen van de wet voor deze mensen, in de plaats van de mensen aan de wet aan te passen.
Nederland heeft het moeilijk te accepteren dat de de witte, altijd gelijk hebbende, man niet langer zijn gelijk aan de rest van de bevolking kan opleggen.
Bijvoorbeeld de klaslokalen in Rotterdam zijn dit moment voor 70% gevuld met kinderen met een buitenlandse achtergrond.
Als ik nu zie hoe krampachtig en bovenal geëmotioneerd de Zwarte Pieten discussie weer oplaait dan bevestigt dit mijn openingszin.
Het gaat immers niet om het gelijk.
Het gaat er niet om of ZP wel of niet een slaaf moet uitbeelden.
Het gaat er ook niet om Sinterklaas al voor 1850 met een gekleurde knecht op pad ging.
Wat ik van Trudeau leer is dat een natie een er voor al zijn inwoners moet zijn.
Wanneer er mensen en kinderen in ons land zijn die gekwetst worden door de presentie van Zwarte Piet, zoals deze vorm heeft gekregen in de vorige eeuw dan is het m.i.z. hoog tijd om het feest aan te passen op zo een wijze dat het voor iedereen een feest is.

Stroelen

De regen kwam plotseling, in dikke stralen stroelde hij over de ramen.
Vandaag heb ik "Boy" van Bernlef uitgelezen.
Soms is het spijtig een boek terug in de boekenkast te plaatsen; net of je voor lange tijd afscheid van een goede vriend neemt.
In dit boek, op pagina 227 las ik bovenstaande zin en de betekenis van, het mij onbekende woord stroelen, werd in  de zin verklaard.
De laatste tijd heb ik heel wat regen over mijn ruiten zien stroelen.
Vele dorpen in de buurt hebben geleden door overstromingen en doden zijn te betreuren.
Maar een mooi woord.
Zo mooi dat ik de moeite heb genomen om het aan te melden in het radioprogramma "De Taalstaat" als een vergeetwoord dat gered moet worden.

Vraag 271

Thuiskomen

Het is 2 september en ik ben weer thuis.
De augustusmaand zal nog lang blijven spoken in mijn hoofd.
Niet eerder was ik in de zomer zo lang weg uit Frankrijk.
Het auto-ongeluk, het gedoe met de verzekering, het heen en weer reizen heeft er mede voor gezorgd dat de maand gelijk een jaar werd.
Pfffff!

Vesting

In de Elzas wandelen we soms even door de Route de Neuf-Brisach, langs het huis waar ooit de grootouders van mad. L. woonden en zij dus ook in vakanties logeerde.
Waar de Route de Neuf-Brisach heen leidt . . . geen idee.
Vandaag wilde ik het Musée de l'Instumentation Optique  in Biesheim bezoeken.
Het ligt op een steenworp van Neuf-Brisach dus na het bezoek (zeer de moeite waard) op naar dit stadje.

Tot mijn verrassing bleek het een perfect bewaard gebleven vesting te zijn. Uiteraard ontworpen door Vauban. Een nog grotere verrassing was dat tussen de twee stadswallen een expositie te bezichtigen was. Een hele wandeling langs orginele en minder orginele objecten. Opvallend en ontroerend was de kwaliteit van door schoolkinderen gemaakte objecten en installaties.

Ik vertrek opnieuw

Vandaag begint dezelfde reis als op 2 augustus.
Andere vertrektijd, andere route.
Ik kan niet zeggen dat ik welgemoed in de auto stap maar het zal wel loslopen hoop ik.
Nog maar 1350km te gaan!

Blij zijn dat je leeft

Als er een zin is die ik niet meer kan horen dan is dat wel: "Je mag blij zijn dat je nog leeft!"
Wanneer je zegt dat je net vijfduizend euro bent verloren, dan zal iedereen zeggen dat dat verschrikkelijk voor je is. Wanneer je van je paard valt en je ribben kneust krijg je te horen dat je te oud bent om nog uit rijden te gaan. Je dondert van de fiets en vol schaafwonden wordt  je van het asfalt geraapt. Ach arme man zal ik je naar het ziekenhuis brengen?
Allemaal cliché's waarvan "Je mag blij zijn dat je nog leeft!" wel de meest platte is.
Ik ben niet zomaar blij.
Alle dagen worden gevuld met gedoe en momenten van geluk, zo is mijn leven nu eenmaal.
Alleen een auto scoren binnen een paar dagen is niet mijn ding.
Toch staat 'ie inmiddels voor de deur.

Het kentekenbewijs is overgeschreven en bezorgd door de post.
Nu is het wachten op de groene kaart.
En dan is alles weer een beetje zoals het was.
Een beetje armer en misschien een beetje rijker.
Ik hoop vooral wat wijzer.

Naar huis

Op de afgesproken tijd staat de taxi, die ons naar Besançon gaat brengen, voor de deur.
De chauffeur-eigenaar loodst ons via binnenwegen naar onze bestemming.
Hij is duidelijk trots op zijn geboortestreek en weet er veel over te vertellen.
Aan ons trekt een prachtig gevarieerd landschap voorbij.
We doorkruisen juweeltjes van dorpen en gehuchten waar de renovatiewoede van pleisterwerk en plastic rolluiken gelukkig afwezig is gebleven.
Het is even vakantie, anderhalf uur lang.
Nadat we de sleutels van een gloednieuwe Opel Mocca (jawel . . .geen grapje) in ontvangst hebben genomen, rijden we terug via de snelweg naar het noorden.
We gaan naar Montigny-le-Roi de plek waar we onze auto terug hopen te vinden om de resten van de bagage over te laden.

opname Google Earth

We passeren de plaats des onheils. 

Op het asfalt zijn nog duidelijk de slipsporen zichtbaar.

Het gat in het wildkerend raster is inmiddels met twee grote hekken voorlopig gedicht.

We schrikken van de plek.

Zo overzichtelijk, het landschap zo idyllisch, hoe kon ons dit gebeuren?

We vinden onze auto terug. Inmiddels staat hij niet meer in de eerste rij. Vele tientallen autowrakken zijn erbij gekomen, een trieste aanblik.

In de brandende zon laden we zwijgzaam de bagage over.

Nadat we de verklaring van overdracht hebben getekend, in de wetenschap dat de auto gesloopt wordt, beginnen we aan onze thuisreis.

In de avond stoppen we in Tournus.

Daar vinden we een prachtige, heerlijk gekoelde kamer.

Vanuit de tuindeuren kan ik direct het zwembad in.

Een diner onder een sterrenhemel.

Is dit het paradijs?

Regeldag

De nacht was heet en slapeloos.
Het hoofd vol vragen en zoekend naar de antwoorden.
De dag wordt besteed aan telefonades met de verzekering.
Omdat er ontzettend veel vakantiegangers zijn, die ook iets moeten regelen met hun verzekering,
is er geen doorkomen aan.
We denken veel aan en praten veel over ons ongeluk.

Ondertussen gaan de telefonische pogingen om in contact te komen met de verzekering gestaag door,

evenals het oplopen van de temperatuur.

Om twee uur is het niet meer uit te houden op onze kamer. 

Tijd voor een kleine siësta.

De enige plek die zich hiervoor leent leek mij de kathedraal Saint-Mammès in het centrum van de stad.

De kerk geeft weinig verkoeling en de contemplentatie ging ook niet de goede kant op.

Terug naar het zweethok.

Laat in de middag lukt het mij om de verzekering te bereiken. Door de gekte aan vakantieverkeer op de weg (het is het weekend van chassé-croissé) komt de hulp maar moeilijk op gang.

Er wordt een huurauto voor 24 uur aangeboden om thuis te kunnen komen. 

Ik geef aan dat dat geen kleintje moet zijn omdat wij vrij veel bagage bij ons hebben. Tevens vertel ik dat 24 uur onvoldoende tijd is om thuis te komen, in verband met die verkeersgekte en omdat ik alleen moet chaufferen.

Hier is gelukkig begrip voor; we krijgen een grotere huurauto en mogen die 48 uren gebruiken. 

Er is echter een maar, die auto staat in Besançon: 200 kilometer verderop.

Onze hotelkamer kijkt uit op de Rue Diderot. We zitten in het centrum van de mooiste vestingstad van Frankrijk. Veel renaissance-huizen uit dikke blokken natuursteen opgetrokken.  

De hitte van de dag, 39°C, is in de stenen gekropen en daardoor blijft de nacht even heet als de dag.

Onze laatste nacht in Langres wordt daardoor een heel lange.

We leven nog

Vanmorgen vertrokken.

Op weg naar Nederland om vakantie te vieren.

Geen zorgen en geen moeten en vooral eens het hoofd proberen leeg te maken.

Echter tussen vertrek en aankomst moet een lange weg worden afgelegd.

Je verwacht altijd dat alles goed gaat.
De wereld staat op z'n kop als het mis gaat.

Het ging mis en de wereld stond op z'n kop.

Precies tussen hier en daar, ter hoogte van Langres. zijn we van de snelweg geraakt.

En toen was het even heel stil. . . . .

Geen geraas van verkeer, alleen luisteren naar elkaars ademhaling. . . . .

Vragen of het goed gaat.

Om ons in de auto een ravage van kapotte en wanordelijke bagage.

Om de auto brokstukken van spatborden, flarden van autobanden, een smeulende uitlaat.

Even waren wij helemaal alleen op de wereld en helemaal van elkaar.

Toen kwamen er mensen:

De vrachtwagen chauffeurs uit de wagen die we nog maar kort daarvoor waren gepasseerd.

Verpleegsters uit een toevallig passerende privé-ambulance, politie, hulpverleners van de brandweer.

Iedereen even aardig en behulpzaam, maar wij raakten elkaar kwijt.

Mevr. L. verdween in de ambulance richting ziekenhuis en ik kon mee met de takelwagen die de auto was komen halen.

Om tien uur in de avond kon ik met mijn lief het ziekenhuis verlaten.

Een aardige zuster had voor ons een hotelkamer geregeld in het centrum van Langres.
Tussen vrolijke vakantiegangers door slopen wij naar onze schuilplaats.
Praktisch geen bagage bij ons, enkel de kleren die wij droegen.
Hoe gelukkig ben je als je nog leeft?
Gelukkig?
Eerder verdoofd zou ik zeggen. 

Rijbewijs 1

Ik citeer even het AD van 6 februari 2016:

De clichés blijken te kloppen: Franse ambtenaren werken minder en verdienen meer dan hun collega's in andere landen. Het begrip 'Franse ambtenaar' doet sommigen dromen en anderen gruwen. Het is iemand die met héél veel collega's héél weinig doet, daar goed voor betaald krijgt, en die lang op vakantie mag.

Dat zijn de clichés, en die blijken niet geheel bezijden de waarheid. De liberale Franse denktank IREF (Instituut voor Economische en Fiscaal Onderzoek) maakte een vergelijking met vijftien andere rijke landen die zijn aangesloten bij de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) en de conclusies zijn niet mals

Een kwart van de beroepsbevolking (25,7 procent) is in Frankrijk werkzaam als ambtenaar. Het overgrote deel is in vaste dienst én heeft een arbeidscontract voor het leven. Daarmee is het land recordhouder. Gemiddeld werkt in de OESO-lidstaten 15,5 procent als ambtenaar.

'Als Frankrijk zich naar dat gemiddelde zou voegen, zouden 1,6 miljoen Franse ambtenaren een andere baan moeten zoeken, wat een besparing van 48,4 miljard euro per jaar oplevert,' staat in het IREF-rapport.

De Fransen die bij de rijksoverheid, regionale overheden of overheidsdiensten werken, zitten 35,5 uur per week achter hun bureau. Dat is de kortste werkweek van alle vergelijkbare landen. Zelfs de Italiaanse ambtenaren (36 uur) en de Spaanse ambtenaren (37,5 uur) werken langer dan hun Franse collega's.

Het werk houdt ook eerder op in Frankrijk. De officiële pensioenleeftijd is 62 jaar, terwijl die in het onderzochte OESO-gebied gemiddeld 67 is. En de Franse ambtenaar wordt ook nog (iets) beter betaald dan in het buitenland. Alleen onderwijspersoneel in Frankrijk is slechter af dan leraren elders.

Die situatie is niet vol te houden, zegt directeur Nicolas Lecaussin van het liberale IREF. Het Franse ambtenarenapparaat is te duur, terwijl het land al kampt met een enorme staatsschuld.

'De regering probeert te bezuinigen en in zo'n situatie is het onvoorstelbaar ons archaïsche systeem van overheidsfunctionarissen niet ook aan te pakken,' aldus het rapport.

Tot zover dit citaat.

Op 25 januari j.l. heb ik een Frans rijbewijs aangevraagd omdat mijn Nederlandse rijbewijs op 19 juli verloopt. 

Het bemachtigen van een rijbewijs alhier blijkt een behoorlijk do-it-yourself-gedoe. Formulieren, akten, foto’s, bewijsmateriaal dat ik nog leef  en de rekening van de elektriciteits-leverancier die moet aantonen dat ik woon waar ik woon heb ik aangeleverd.

Vervolgens een half jaar radiostilte. 

Vorige week een brief gestuurd naar de instantie met de noodkreet dat ik weldra niet meer mag chaufferen.

Vanmorgen, op het moment dat ik nogmaals bezig was om via de mailbox het ambtenarenapparaat aan te sporen om mijn dossier in behandeling te nemen, viel de begeerde brief op de mat. 

Tot  12 maart volgend jaar moet ik het stellen met een voorlopig rijbewijs, zijnde een flodderig A4-tje. Het artikel uit het AD bewijst wellicht: hoe meer ambtenaren, hoe minder productief het overheidsapparaat functioneert. 

Het wachten heeft 172 dagen geduurd!
Ik ben benieuwd hoeveel dagen het gaat nog duren tot de dag waarop ik mijn nieuwe rijbewijs in mijn bezit heb.

We have a lift-off

In de gril in de bijkeuken draait een stuk vlees.
Bovenop deze gril heb ik een blikje Campinggas gezet.
Gedachteloos en onzorgvuldig.
Na enige minuten klinkt er een enorme knal door het huis, gerinkel en geluid van vallend gruis en houtsplinters.
Verward kijken mevrouw L. en ik elkaar aan. Wat is er aan de hand?
Was dit binnen of buiten?
In de bijkeuken wordt het ons direct duidelijk, een geslaagde lancering van het blikje gas.
Het heeft een forse deuk in de bovenkant van de gril geslagen, die als lanceerplatform heeft gediend.
Recht daar boven is een keurig rond gat in het kalkplafond geslagen.
Uiteindelijk is de schade te overzien en herstelbaar.
We hebben met dit voorval weer een hoop geleerd.
Bijvoorbeeld dat een vol blikje gas in een oogwenk veranderen kan in een projectiel.

Bloeiende getuigenis

Op 11 november 1918 kwam er met de ondertekening van de wapenstilstand een einde de Eerste Wereldoorlog.
Met 10,5 miljoen doden werd deze oorlog terecht la Grande Guerre (the Great War) genoemd.
Deze oorlog der oorlogen zou tevens de laatste zijn, althans dat was na zoveel leed en vernieling de hoop en verwachting van iedereen. Helaas is daar niets van uitgekomen, in tegendeel
In mijn omgeving kleuren de de velden rood van de bloeiende klaprozen.
Het was de française Anna Guérin die  met idee kwam om de bloeiende klaproos tot symbool te maken van de tragische gevolgen van de oorlog.
Toen ik onderstaande foto nam sprak een een fransman mij aan: "Zelfs na honderd jaar spreken de doden nog tot ons".

 

Picknick

Het is vandaag een jaar geleden dat een groepje vrijwilligers is begonnen met het toegankelijk maken van de Gloriëtte.
De Gloriëtte is de bron die altijd het drinkwater voor het dorp leverde tot diep in de vijftiger jaren.
De bron was niet langer toereikend om aan de toenemende vraag naar water te voldoen.
Nu wordt het water diep uit de grond opgepompt en is bij lange na niet meer zo kalkhoudend als La Gloriëtte.
De omgeving van de bron is dus flink aangepakt en dat was aanleiding voor een klein feestje dat groots werd aangepakt.
Mosselen en worst bereid op gloeiende druivenstokken, lokale wijnen en het mooie weer waren de waren de basis voor een zeer geanimeerde middag.
Volgend jaar weer?

Renaissance van mijn Express

Stel je leent je auto uit en je kunt hem later ophalen met een gebroken distributieriem, een kapotte motor en een onduidelijk verhaal.
Mij overkwam dit en daardoor was ik verstoken van mijn trouwe vierwieler, mijn Renault Express.
Via de Franse marktplaats uiteindelijk in de buurt van Narbonne een wrak gevonden met een betrouwbare motor en deze met behulp van zoonlief opgehaald met een autoambulance.
Aangezien de stuurinrichting enkel een ratelend geluid produceerde, was het alles bijeen nog een heel gedoe om de auto van zijn standplaats naar de ambulance te rollen.
Dat was twee weken geleden.
Gisteren, samen met mecanicien Dominique de goede motor uit het wrak getakeld en vervolgens dezelfde operatie uitgevoerd met de kapotte motor uit mijn Express.
Tenslotte de aangekochte motor in mijn auto gestopt en slangen, leidingen, bouten en moeren bevestigd.
Om acht uur 's morgens begonnen en om zeven uur 's avonds draaide ik het contactsleuteltje om en startte de auto direct.
Alle complimenten voor Dominique, een ware maestro!
Vanmorgen maakte een plas vloeistof onder de auto duidelijk dat ik nagelaten had een klem om een waterslang goed aan te draaien. Een lekkage die snel te verhelpen was.
Tijdens de proefrit bleek dat de achteruitversnelling was verdwenen.
Dit kon ik zelf oplossen door een extra ringetje te monteren in de schakelklauw.
De motor is hetzelfde als die van de Clio, behalve de achteruit, ook vijf versnellingen vooruit in de plaats van vier.
Helemaal blij!
Overigens, het oude wrak en mijn oude motor schijnen nog goed te zijn voor vele reserve onderdelen.
Ik mag hem dus niet afvoeren,
Hij krijgt een mooi plekje ergens achteraf, aan de rand van een wijngaard.
Wordt dus vervolgd . .  .

What the fock

Groot nieuws in Nederland (en inmiddels ook in Frankrijk): Franse vakantiegangers lopen rond in safaripark. Het filmpje op Youtube (Tutube op z'n Frans) is megamaal bekeken.
Mij gaat het minder om het beeld, maar des te meer om de begeleidende tekst:

What the fock
  Oh wat erg
    In die auto mensen, kom op
      Oh wat erg
Jesus
  What the fock
    What the fock
      What the fock
Ok
  Jesus
    Kijk die kat
      Kijk dat beest
Oh
  Jesus
    Jesus
      Oh my God
        Oh my God
          Oh wat erg
Jesus
  Oh wat erg
    Nee, nee, nee
      Oh wat erg
Niet zo hard
  Oh my God
    Kind, nee
      Jesus, nee
        Jesus,
          Jesus
Doe normaal man
  Jesus
    Sorry maar
      Nee
        Nee
          What the fock
            What the fock
              Oh wat erg
In die auto mensen, kom op
  Oh wat erg
    Jesus
       What the fock!

Wat een rijk taalgebruik!
Een pracht van een gedicht: goeie tekst, lekker metrum.
Jammer dat mijn schoolgenoot (School 19) Johnny van Doorn, beter bekend als Johnny de Selfkicker
dit niet heeft mogen meemaken.
Hij zou genoten hebben van zulk een poëzie!

Lente

Wanneer begint de lente?

Is dat als de amandelbomen bloeien? 

Dat is dan wel erg vroeg, de eerste bloesem zag ik in januari.

Is het wanneer de eerste zwaluw uit Spanje op weg naar Nederland passeert?

Eén zwaluw maakt nog geen lente.\

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst dit jaar hop roepen, maar vanmorgen zag ik er twee op de kerktoren, druk roepend.

"Nu is het lente!", sprak ik mij zelf toe.

Vraag 270

Reden

Er zijn van die dagen waarop niets meezit.
Van die dagen waarop ik niet blij kan zijn.
Dagen zonder zon.
Maar als ik voor het slapen gaan,
nadat ik mijn schoenen heb uitgetrokken,
naar mijn voeten kijk,
Moet ik glimlachen;
Alles heeft een reden!

Weer een referendum

Ik mag toch hopen dat het raadgevend referendum betreffende de sleepwet tevens het allerlaatste referendum is dat er wordt uitgeschreven.
Opnieuw wordt er €8.000.000 over de balk gegooid.
Een koopje omdat er tevens de gemeentelijke verkiezingen worden georganiseerd.
Het zal wel weer een onduidelijke uitkomst opleveren.
Het lijkt wel of iedereen zo graag meer democratie wil (wat is het verschil tussen democratie en meer democratie) behalve als er gestemd kan worden; steeds een lagere opkomst.
In de prullenmand met het referendum en leve het parlement.
Als Nederlander in het buitenland ontving ik vandaag mijn stemkaart en uiteraard heb ik voor gestemd. Waarvoor interesseert mij niets.  Ik meegedaan aan de Tweede Kamerverkiezingen en dat vind ik voldoende!

Trapleuning

Mijn blog van 1 februari 2017 handelde over de teakhouten randgarde die ik op trapleuning aan het maken was.
Ik eindigde met de opmerking: we zullen zien ....
Dat had ik veertien dagen daarna kunnen doen, maar ben dat toen volkomen vergeten.
Bij deze:

Vraag 269

Aangezicht

Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht.
Als kind een onbegrijpelijk gezegde, later nooit meer horen gebruiken.
Een vergeten gezegde?
Deze week is het koperwerk op de voordeur na lange tijd weer eens gepoetst en opgewreven.
Dienstbodewerk, maar kom er maar eens om, om een dienstbode . . .
Toen alles blonk als een zonnetje moest ik aan bovenstaand gezegde terugdenken en was de context mij eveneens zonneklaar.
Om op z'n Apeldoorns te besluiten, ja net!

Vorkpijn

"Auw", denk ik als ik mijzelf met mijn vork prik.

Als ik daarna de vork nauwkeurig inspecteer merk ik op dat de meest rechtse punt ervan, door het vele glijden over vele borden bijna de scherpte van een naald heeft gekregen. 

Ik heb dit familiezilver meegekregen als vervroegde erfenis en dus at ik er als kind al mee. 

Niet met een grote vork natuurlijk, maar voor mij werd lange tijd het ontbijtbestek naast mijn bord gedekt.

Ook toen overkwam het mij wel eens dat ik in mijn tong of wang stak met zo'n scherp geworden vorktand. 

Wanneer dit vaker gebeurde werden de scherp geworden vorken via de leverancier opgestuurd naar de firma M.J. Gerritsen & Co. te Zeist. Daar werden de scherpe punten eraf gezaagd en door nieuwe vervangen en prachtig verzilverd kwamen de vorken retour.

Ik herinner mij nog goed hoe wonderbaarlijk ik het vond . . . pijnloos eten!

Mijn vorken zullen nu dagelijks alleen nog maar scherper worden. 

De fabriek in Zeist bestaat niet meer en kan mij dus niet meer helpen en er is geen ander adres te vinden die het werk heeft overgenomen.

Na bijna 100 jaar zal mijn bestek langzaamaan ook onderdeel worden van de wegwerpmaatschappij, lastig en vooral jammer.

Vogelverkeer

In de krant van een paar dagen geleden had ik gelezen dat in de buurt van Perpignan veel kraanvogels zich verzamelden.
Vandaag is het een windstille dag, helderblauw en 21°C.
Terwijl ik in het zonnetje zit te genieten hoor ik kraanvogels roepen.
Zo'n prachtig geluid boven mij.
Gelukkig was er één wit wolkje in de lucht en daardoor ontdekte ik de vlucht vogels, meer dan dertig.
Waar ik al niet blij van kan worden.

Verjaardagscadeau

De tijd waarin ik mij kon verheugen op verjaardagscadeaus heb ik al lang achter mij gelaten, evenals mevrouw L. Er komt in het leven een moment dat je vindt dat je alles hebt wat je hartje begeert en veel meer dat als lastig gaat ervaren.
Dat is ook de reden dat wij elkaar, toen we nog in Nederland woonden, een boom voor ergens bij huis als present schonken.
Sinds enige jaren is deze gewoonte veranderd in het uitnodigen van een reisje waarvan enkel de gever de bestemming kent.
Nadat ik gereserveerd had, bleek het gemeentebestuur op haar verjaardag de nieuwjaarsreceptie gepland te hebben.
Nu moest ik de inhoud van mijn cadeau wel verklappen en in goed overleg is de reservering een week vooruit geschoven. Immers deze receptie is het enige moment van het jaar waarop je alle dorpsbewoners tegelijk kunt ontmoeten.
Nu heeft  mevrouw L. dus kennis van plaats en tijd van mijn plannetje om een week in Arcachon door te brengen.
Dagelijks wordt nu met behulp van WeatherPro de weersvoorspelling te Arcachon gevolgd en die voorspelt maar zelden goed weer. Het is regen en wind wat de klok slaat aldaar.
We kunnen nog steeds besluiten de reis te annuleren . . . of blijven hopen op een wondertje?

Vraag 268

Afscheid 2017

Ik wou de overgang van 2017 naar het volgende jaar opnemen.
Dus mijn cameraatje op statief ergens in de heuvels opgesteld.
Vanmorgen ging ik alles ophalen.
Echter het was nog een heel gezoek.
Een stormpje blies om 03.35h de opstelling omver.
Rest dus enkel de schemer van 2017.

Gelukkig nieuwjaar

Hier behoort het afsteken van vuurwerk niet tot het nationale erfgoed.

Hier vallen ter gelegenheid van nieuwjaar geen zware metalen in het oppervlaktewater.

Hier vallen ook geen doden.

Hier veranderen de straten niet in een oorlogsgebied.

Hier worden vluchtelingen niet gestrest door het geluid van oorlogsgeweld.

Hier vluchten duizenden vogels niet in de lucht en vliegen zich dus ook niet te pletter.

Hier geen problemen voor mensen met luchtwegen ziekten door de fijnstof.

Hier geen in elkaar geslagen brandweerlieden, geen problemen voor hulpverleners.

Hier geen afgerukte vingers of andere ledematen.

Hier geen lege oogkassen.

Hier raken geen katten en honden van slag en blijven kippen aan de leg.

Hier blijven winkelruiten heel, staan auto's niet in brand. 

Hier blijft €80.000.000 in de portemonnee.

Hier valt niets te beleven, net zoals in het Nederland van 1960.

Doch hier klinkt de zachte plop van de champagnefles en klinken  de glazen,

en verder blijft het stil.

Alhoewel  . . . .  

nog altijd zoemt en fluit de tinnitus in mijn oren dankzij Hollands nationale erfgoed en zo beleef ik elke dag het feest van vuurwerk!

Kerst 2017

Voor de bakker die zijn vuur laat doven
voor de boer die zijn ploeg laat staan
voor de metselaar die geen huis meer wil bouwen
voor de herders die niet meer verder gaan

Voor de meester die niet meer durft vertellen
voor de priester die zijn gebed vergeet
voor de dokter die niet meer kan genezen
en voor de rechter die geen raad meer weet

Voor de grootmoeder alleen op haar kamer
voor opa die al vergeten is
voor de angsten en slapeloze nachten
voor ‘t verdriet dat niet geweten is

Voor de minnaars die niet meer zingen
voor de liefste die het huis verlaat
voor al het nutteloze leed van de wereld
voor ons zieltje dat tenonder gaat

Voor de kinders in kelders gevangen
zoveel onschuld verkracht en vermoord
voor de politieke heersers
door geld en macht ontspoord

Voor onze bitsige bijtende woorden
voor onze leugens en onze achterklap
voor het paradijs dat we verloren
voor onze levenslange ballingschap

Voor cipiers en advocaten
voor presidenten en inspecteurs
voor adjudanten en commandanten
voor commissarissen en controleurs

Voor fabrikanten en voor commercianten
en farizeeërs met groot gewin
in hormonen drugs en wapens
voor al ‘t kwaad er tussenin

Ook voor vissers en voor matrozen
en voor het boerenvolk op de tracteur
voor ‘t zigeunervolk langs de wegen
voor de schipper en de vrachtchauffeur

Voor de buurvrouw en de glazenwasser
voor de smid en voor de timmerman
voor het ventje aan zijn loketje
voor de zanger voor de orgelman

Voor de moeder van ‘t kreupele kindje
voor het lief van een dode soldaat
voor het meiske zonder beminde
voor al ‘t zeer dat nooit meer overgaat

Voor wie zal ik hier nu nog zingen
voor diegene die ‘k hier vergeet
er kan niemand zonder wat vrede
rijke boer of arme proleet

Lichtjes in donkere dagen

Tijdens uitstapjes en vakanties worden in de bezochte steden en dorpen vaak de kerkhoven en kerken ook als toeristische attractie gezien.

Hoe slechter onderhouden het kerkhof is, hoe ruïneuzer de kerk, hoe meer deze plaatsen op mijn waardering kunnen rekenen.

Bemoste en scheefgezakte zerken onder breed uitgegroeide bomen, kerken waarbinnen zijbeuken zijn afgezet met rood-wit lint in verband met neerstortend pleisterwerk, staan hoog op mijn lijst van plaatsen waarvoor een stuk omrijden vaak de moeite loont.

Altijd is er wel een plekje te vinden waar iemand een brandend lichtje heeft achtergelaten.

Zo'n lichtje wordt dan ook meestal door mij, met achterlating van wat muntstukjes, als souvenir meegenomen..

Inmiddels heeft deze gewoonte geleid tot een flinke collectie en nu is het tijd voor een opruiming; december is immers dé tijd voor wat extra licht!

Zondagmorgen

Het is zondag.
Uit de radio klinkt OVT waar ik deze keer niet naar luister,
maar ik herschik de boeken in mijn bibliotheek.
Het zijn meer dan tweeduizend titels waar ik mijn ogen langs laat dwalen.
Ik sorteer thema's zo goed mogelijk bijeen en op alfabet.
Ik zoek naar boeken die ik weg kan doen.
Boeken die hun plaats zullen geven aan titels die op de grond staan gestapeld,
in afwachting van een plek op een plank.
Regelmatig talm ik met een boek.
Heb ik dit eerder gelezen, is het waard te bewaren, om ooit te herlezen, is het een naslagwerk dat niet door Google vervangen wordt?
De titel Edelman-Bedelman, gedichten van Michel van der Plas, valt open bij:

EEN DROOM

Ik droomde deze nacht een nieuwe droom:
dat ik ontwaakte voor de kathedraal
waar, aan de gevel boven het portaal,
een vogel nestelde in een stenen boom.

Adam en Eva stonden met de vrucht
onder de takken; maar de vogel floot,
tegen zijn graf in, tegen zijn eigen dood,
en roekeloos als op een vrije vlucht.

Ik ben niet wakker. Het is nog geen dag ,
maar ik wil denken aan die droom, ik wil
geloven dat ik ervan leven mag,
morgen misschien, eenmaal als ik lag stil
stil gelegen heb in uw toereikendheid,
onze Vader die in de hemel zijt.

Een mooi gedicht, overdenk ik
en geef het boek een nieuwe plaats.

Nationalisme

Op de NL televisie zag ik onlangs een uitzending waarin een scene voorkwam van een groep mensen die het Wilhelmus zongen.
Daarbij viel mij op dat minsten een derde van deze vaderlanders tijdens niet allen gingen staan, maar ook hun rechterhand op het hart hadden geplaatst.
Ik behoor nog tot de generatie die op de lagere school het Wilhelmus moesten leren. Tijdens die lagere schooltijd werden wij geacht op het marktplein een aubade te brengen aan de commissaris van de koningin en daarbij ontbrak het Wilhelmus niet.  Ik heb de tekst dus geleerd maar die is mij niet beklijfd.; behalve flarden  tekst kan ik het niet vlotjes meezingen.
Geeft niet, want ik kan mij geen enkele gelegenheid herinneren waarbij ik het volkslied mee had moeten zingen.
Het gaat mij dus om die nieuwe malle Amerikaanse gewoonte om met de hand op het hart mee te blèren.
Wat is dat voor nieuwigheid?
Heb ik iets gemist?
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Op voorspraak van een christelijk partijtje (neen, deze keer niet de LPF) staat er nu een Nederlandse vlag in de tweede kamer.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Ter vergroting van het nationale gevoel moet het Wilhelmus onderwezen en geleerd worden op school.
Is mijn vaderland de weg kwijt?
Dus laten we meteen de rest invoeren: 's morgen een gebed voor de staat.
In elke schoolklas de nationale driekleur.
Niet meer vlaggen op een nationale feestdag, nee, op elke dag en wel door iedereen.
Neem daar nog bij dat er een soort van (vrijwillige) sociale dienstplicht komt en het is een rijtje geworden waarvan ik denk: het gaat om meer nationalisme.
En meer nationalisme heeft nooit tot iets goeds geleid!
Kees Boeke schreef in 1928:
Wij zingen niet meer van Wien Neêrlands Bloed
van vreemde smetten vrij ...,
want de mensen van een ander land
hebben even goed bloed als wij.
Wij zingen niet meer van een Duitse prins.
die een koning van Spanje eert,
want al gaf hij al zijn goed,
hij vergoot toch bloed,
en dat is en blijft verkeerd.
Zing het mee, zing het mee,
Wij zingen van liefde en vree.
En als er nog eenmaal een oorlog komt,
Doen wij met z'n allen niet mee!
Koningin Juliana heeft wellicht dit lied gekend, omdat zij direct na de oorlog haar dochtertje Trix heeft opgegeven als leerling van de Werkplaats Kindergemeenschap van Kees en Betty Boeke in Bilthoven.

Pijntje

Het steekt allemaal niet meer zo in elkaar als het zou moeten.
De scanner onthulde mij de waarheid dat de oude dag zich met gebreken openbaart.
Evengoed heb ik tot nu toe zonder het syndroom van PHPD (pijntje hier, pijntje daar) kunnen leven.
Nu ben ik echter een halte gepasseerd die mij vertelt dat ik iets zuiniger op mijn eigen machientje moet zijn.
Hoewel ik mij de pijn van de eerste dagen niet meer voor de geest kan halen ben ik nog steeds niet zonder een zeurende rug.
Niet echt pijnlijk met een grote P, maar voldoende om mij langdurig uit de slaap te houden.
De beste medicijn is de gedachte: Alles gaat voorbij!

Gevloerd

Plat lig ik op de vloer.
Een tegelvloer is mijn bed.
Tien dagen, tien nachten.
Mijn uitzicht is een plafond.
Het is mijn projectiescherm.
Hersenspinsels worden er, aangemoedigd door morfine, op verbeeld.
Het begon op 21 oktober.
Een vage pijn onderin mijn rug.
Pijn verandert in een gevoel dat zich niet meer laat verwoorden.
Op maandagmorgen bracht een ambulance mij naar het ziekenhuis in Narbonne.
Hoeveel pijn heeft u op de schaal van 1 tot 10?
Maak er maar elf van!
Thuis weer plat.
Niets zo fijn als plat op mijn rug.
Op tegels.
Veel pillen doen veel.
Pillen maken mij beter.
Nu weet ik al niet meer hoe erg het een paar dagen geleden was.
Morgen zal het dus beter zijn.
Later lig ik weer op een bed en vergeet ik hoe dit was.
De pijn zal ik wel vergeten,
Maar ik hoop dat ik mijn visioenen op het plafond zal blijven zien.

Bosbrand

Vanaf mei tot heden is het zomer.
Elke dag dus warm en droog.
Ook vandaag is het weer 27°C.
Rond twaalf uur hoorden we brand, brand roepen.
Mevr. L. belde direct de gemeente en brandweer.
En toen begon de show op gang te komen!
Ondertussen kon ik beginnen met mijn nieuwe fototoestel uit te proberen.

Overigens inmiddels gehoord dat het vuur niet door een bbq, maar door het gebruik van een bosmaaier werd veroorzaakt. De brandweerman bleek minder geblesseerd dan de dorpskoerier vermeldde, hij mocht de volgende dag al naar huis.
Weer een les: nieuws moet altijd een paar dagen rijpen!

Vraag 267

Onbegrijpelijk

Er zijn van die dingen die ik zie en niet wil zien.
Er zijn van die dingen die ik niet wil zien en niet begrijp.
Er zijn van die dingen die ik niet begrijp . . . .
En waarvoor ik geen oplossing kan bedenken . . .

Komkommertijd

Het is komkommertijd in Nederland.
Geen ramp te melden of het moet gaan over het gerommel in de wereld die ei heet.
Met enige verbazing vernam ik uit Nederlandse nieuwsbronnen dat het niet zoveel uitmaakt of er een beetje gif in sommige eieren zitten. Daarbij heeft elk ei een nummer zodat de consument zelf zijn keuze kan maken tussen een giftig of een schoon eitje.
In een ei hoort toch geen enkel spoor van gif te zitten?
Dus ook niet een beetje?
Ik voorspel dat de eiermarkt voor jaren uit balans zal zijn.
Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Wel is het paard inmiddels al achter de horizon en ik zie hem zo gauw niet terugkeren.
Komkommertijd zal ook wel de oorzaak zijn dat er ineens een oud wetsartikel (Art 314 W.vS.) in het zonnetje wordt gezet: bramen plukken kan je een flinke boete opleveren.
Ooit bespoot de gemeente Arnhem bramenstruiken met Roundup, nota bene in de oogsttijd van bramen. Mijn buurman, landschapsconsulent bij Staatsbosbeheer, nam op hoge poten contact op met de gemeente en de volgende dag was het afgelopen met het gifspuiterij en kon de hele buurt weer voort met de pluk van bramen.
Datzelfde Staatsbosbeheer loopt nu een beetje moeilijk te doen over het plukken.
Wie is er nou gek aan geworden?
Inmiddels ben ik dicht bij de 10kg geoogste bramen.
De voorraad bramengelei (met steranijs), bramenjam en- sap vormen inmiddels een flinke voorraad voor de komende winter.
Vergeet ik het belangrijkste: bramenlikeur.
In oktober mag ik proeven . . . 'kan niet wachten!

Vraag 266

Boerenkool

Om de draad weer op te pakken moet er een aanleiding zijn.
Niet dat er elke dag geen dingen door mijn hoofd gaan waarvan ik denk dat ik ze wil bewaren op mijn blog, in tegendeel.
Dagelijks stel ik mijzelf teleur door dat niet te doen.
Is het luiheid, ongeïnteresseerdheid, onwil . . . . ik kan er geen vinger op leggen.
Wat ik wel weet is dat ik veel momenten, waarvan ik denk dat ik ze later graag zou willen herinneren, zonder een blog mij niet meer voor de geest zal kunnen halen.
Bijvoorbeeld boerenkool in de zomer.
Alhoewel.
Dit nou juist zo'n belevenis waarvan ik verwacht dat ik hem niet vergeet.

Het is nu bijna drie maanden zomer, waarvan de laatste twee tropisch zijn te noemen.
Dagen met temperaturen boven de 35ºC zijn bepaald geen zeldzaamheid.
En toch staat er boerenkool op tafel.
Boerenkool uit eigen moestuin.
Dit komt voort uit een combinatie van onkunde en van gelegenheid.
Bij mijn kweker zag ik boerenkoolplantjes te koop en ik kocht de laatste drie.
Die kolen zijn nu klaar voor de keuken, of beter klaar voor de Franse keuken.
Hier is stamppot van boerenkool onbekend maar wordt "chou kale" als een salade gegeten.
Nu zijn de drie planten te oogsten.
Een kool ging mee naar de keuken en het gestripte groen verdween voor een nachtje in de vriezer.

Vandaag dus boerenkool met worst.
En wat blijkt?
Hij smaakt net als een oliebol op 1 juli: altijd lekker!

Baby

Op de laatste dag van mei is het voorjaar voorbij.
Zeker dit jaar is deze regel een waarheid.
De orchideeën en andere voorjaarsbloeiers zijn uitgebloeid, het graan rijpt, het zwemwater is 27°C.
In de avond maakte ik mijn laatste meiwandeling.
In de verte hing een baby te hangen.
Even vroeg ik mij af hoe jong je jezelf kunt verhangen.
Zag ik een record in de verte?
Het bleek een realistisch pop.
Ik ging er even bij zitten.
Zomaar wat denken . . .
Laat maar hangen dacht ik.
Zo heeft een volgende passant ook een nieuwe ervaring . . .

Kleine trap

Wat ik zo dagelijks in de groende wereld om mij heen waarneem, publiceer ik meestal op https://observation.org/user/profile/20019 .
Maar graag maak ik een uitzondering voor het beest wat ik vandaag zag.
Al jaren is mij bekend dat er in de buurt van mijn dorp in het voorjaar wel eens een Kleine trap wordt gezien.
Al jaren kijk ik naar deze vogel uit,
Vanmorgen was het raak!
Aan de rand van een braakliggende akker stond een mannetje Tetrax terxax op de uitkijk.
Zou de balts al voorbij zijn?
Wordt er gebroed?
Zou het wijfje zich nog eens tonen?
Zo zie je maar, een waarneming leidt vaak tot meer . . . .

Birkles Hütte

In de zomer van 1960 was ik met mijn ouders en mijn broer Peter op vakantie in Baiersbronn in het Zwarte Woud.

Nu ben ik na 57 jaren terug in deze streek.

Het is onherkenbaar veranderd.

Waar hooiland was, staan nu zilverdennen die haast dikker zijn dan ikzelf.

De weilanden voor ons vakantiehuisje zijn volgebouwd met woningen, villa's, zelfs flatgebouwen.

De winkels in het dorp . . . onherkenbaar.

Ik had het oude vakantiealbum meegenomen.

Twee filmrolletjes zijn er tijdens ons verblijf vol geknipt: vierentwintig foto's.

In de bossen vond ik plekken terug die nog herkenbaar waren, zoals de Birkles Hütte waar mijn broer toen in poseerde en ik nu een selfie nam.
Het is vreemd om terug te komen op exact dezelfde centimeters waar ik zolang geleden was.
Ik realiseerde mij dat het toen een totaal andere wereld was.
Niet alleen voor mij . . . . 

De weg naar de Friedensbaum uit 1870 wist ik ook nog te vinden.

De sequoia werd geplant in 1871 ter gelegenheid van de beëindiging van de Frans- Duitse Oorlog.

Er is nadien nog heel wat geknokt tussen deze twee naties.

Gazania

Daar stond ik op het strand met een raadsel.
Wat bloeit daar op dat kleine duintje?
Een grote gele bloem, eentje maar.
In de verre omtrek gezocht naar een tweede, doch niet kunnen vinden.
Mijn flora heeft 2078 pagina's, dus op één ervan moest ik de naam van deze plant kunnen vinden.
Dat ging echter niet zonder veel moeite en hulp . . . . op pagina 649 stond het verlossende antwoord: Gazania rigens, eindelijk!
Maar nu komt het.
De moestuin vraagt aandacht.
Plhoudt ook in dat ik regelmatig naar de tuinder in Capestang ga om slaplantjes, tomatenplanten, plantuitjes enzovoorts te kopen.
Vandaag wandelde ik daar even door de kassen met siergoed; geraniums, begonia's, petunia's en nog véél meer.
Ineens valt mijn oog op bloempotten gevuld met nog niet bloeiend groen.
Onmiddelijk dacht ik Gazania's!
Het klopte volgens het bordje dat erbij stond,
Gazania €6,00 per stuk!