Vraag 231

Hartverwarmend

Soms stijgt een reclame uit boven zijn commerciële doel en geeft het een boodschap die beklijft.

Grand Ballon d'Alsage

Vandaag de jaarlijkse beklimming van "der Grossen Belchen".
Traditioneel is dit een pittige wandeling die ik samen met Mad. L. onderneem.
Echter haar schouderoperatie heeft nog steeds tot gevolg dat zij flink is gehandicapt. In elk geval in die mate dat een klimmetje mij en haar onverantwoord leek.
Een solotocht dus, maar wel een hele mooie! Van plantje, naar bloemetje. Vlak onder de top verliet ik de gebaande wegen en volgde ik het spoor van de oude kabelbaan naar de top. Daar zag ik na dertig jaar weer eens de turkse lelie!

Goeie koop

Gisteren in het Kröller-Müller een filmpje gemaakt van de recente aankoop van het conceptuele werk van Simon Starling . . . . geweldig!

Seurat

Madame L wilde in Nederland zijn in verband met het bijwonen van een reünie.

Door de treinstakingen in Frankrijk en België werd ik haar chauffeur en daardoor kwam ik in de gelegenheid om de overzichtstentoonstelling van Seurat in het Kröller-Müller Museum te bezoeken.

Een vreugde om zoveel werken (48) bijeen te zien. 

Door zijn korte leven en door zijn tijdrovende wijze van schilderen is zijn œuvre niet erg groot. Uren verbleef ik in de zalen, want Seurat dwingt mij tot langdurig kijken. 

Buiten de werken van Seurat waren voor de Van Gogh-zaal de volgelingen van Seurat ten toongesteld.

Ik zou er veel meer over willen schrijven, maar dat staat al verwoord op http://www.kunstkrant.nl/seurat.html.

Aftakas

Gisteren maakte mijn buurman een domme fout met zijn tractor door deze te starten zonder te beseffen dat de hefinrichting was ingeschakeld. Achter de tractor was een spuitwagen gekoppeld en de heffing tilde deze via de aftakas op: aftakas verbogen.
Buurman ging werkelijk uit zijn dak van woede, dit is de tijd waarin van alles in de wijngaarden moet gebeuren en het is voor hem hollen en vliegen van de vroege morgen tot de late avond (daar tussen wel een flinke siësta).
Samen met hem de halve ochtend gewerkt om de aftakas weer recht te krijgen.
Thuis vertelde ik wat een achterlijke toestand het hier is omdat ik meer dan veertig jaar geleden tijdens mijn stages van de Landbouwschool, nooit een aftakas zonder beschermkap ben tegengekomen. "Het is vragen om ongelukken!" zei ik als laatste.
Vanmorgen zou ik mijn hond bij de buurman brengen en hij zou er de komende tij voor zorgen want ik ga naar Nederland.
Echter..... op dat moment werd in de wijngaard mijn buurman door zijn aftakas gegrepen.
Zo'n lullig koordje dat uit de zoom van een regenjack komt wikkelde zich razendsnel om de as en trok de man over de as.
Het is een pezige, ijzersterke vent en het lukte hem zich te redden.
Echter niet zonder vleeswonden aan beide bovenarmen en borst en enige gebroken ribben.
Het is meestal een dodelijk ongeluk en de buurman beseft zich dat terdege.
Inmiddels loopt hij alweer rond, maar de aftakas is nog steeds onbeschermd!

Filmset

Toen ik eens een keer wat te mopperen had kreeg ik van een dorpsgenoot het gevatte antwoord: "Niet zo zeuren, Kijk een om je heen, wie woont er nou op zo'n prachtige plek, het is toch net een filmset?"
Vandaag werd mijn dorp gebruikt als filmset.
Een toneelgezelschap speelde op diverse plaatsen in het dorp scenes uit bekende Franse films. Het halve dorp werd zo door zijn eigen bekende woonplaats geleid, maar toch kwamen we op deze wijze toch nog op plekjes die voor iedereen onbekend waren.
De opvoeringen waren af en toe zeer geestig, maar soms ook ontroerend mooi, zoals de scene uit het werk van Marcel Pagnol:

The Bird Of Dawning

Ik zal een jaar of zeven, acht geweest zijn toen mij het boek "The Bird Of Dawning", oftewel "Klipperschepen jagen naar Londen" geschreven door John Masefield in een vertaling van J.J. van Capellen en N.M. van der Wilde en prachtig geïllustreerd door Leon Holman, werd voorgelezen. 

Nadien is het mij op mijn aandringen nog wel vaker voorgelezen.

De tijd verstrijkt en herinneringen worden levendiger.

Op een boekenmarkt vond ik dit boek terug, een herdruk uit 1949.

Ik herlees het ongeveer om de vijf jaren .

Gisteren las ik het op het strand aan zee bij 37˚C in de schaduw.

Het boek beschreef op dat moment een schipbreuk in storm. . . regen en koude; ik kon het zo meebeleven dat de hitte mij niet hinderde.

Vandaag las ik het boek uit. 

Ik heb het idee dat ik er telkens meer van weet te genieten.

Op zolder staan vele niet uitgepakte dozen met boeken.

In huis is een heuse bibliotheek, volgepakt met kastenvol leesgenot.

Ik heb nu de gewoonte dat als ik een boek heb uitgelezen, en met aan een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid besef dat ik het nooit zal herlezen, ik het boek in de papiercontainer gooi. 

Ik weet het, 't is zonde, maar er wordt hier niet veel Nederlands gelezen.

Dat geldt overigens ook voor Nederland zelf.
Echter het boek van Masefield zal dit lot voorlopig beschoren blijven, maar wat is het jammer dat schepen vergaan . . . . .

Zomer

Zouden er nog steeds mensen zijn die de klimaatverandering ontkennen?

Het zou mij verbazen.

De streek, waar ik nu woon, ken ik al meer dan twintig jaar.

Het weer in de eerste tien jaren was veel betrouwbaarder dan in de volgende decade.

Het weer is grilliger geworden, de variaties groter, onbetrouwbaar zeggen de mensen hier.

Zo was de vorige winter voor deze streek extreem koud en lang, de afgelopen winter was relatief kort, buitengewoon mild en extreem droog. 

Het voorjaar bracht zeer veel wind en de zomer wilde maar niet komen.

De zomer begint hier normaal zo rond 1 juni. 

Nu kwam de zomer op de tweede Pinksterdag met het kraken van de eerste cycaden. 

Ik schrijf dit om zeven uur 's morgens en de thermometer staat al op 25,5˚C.

Het is zomer . . . . . en ik verbaas mij erover.

Heftige ekster

http://www.magpieshort.com/

Gebreken

Ik kan nog niet echt zeggen dat de oude dag met gebreken komt, maar dat er een waarheid in dit gezegde schuilt, kan ik inmiddels beamen.

Gisteren bij de oogarts geweest in verband met vreemde kriebeltjes die ik steeds voor mijn linkeroog zie bewegen. Ik weet inmiddels dat dit verschijnsel "mouches volantes" heet en bestaat uit kristalletjes die in het glaslichaam van dat oog rondzweven. Niets verontrustends, maar volgens de arts een teken dat bij de veroudering hoort. Hij zei nog net niet: "Geniet ervan!"

Een paar uren later heb ik mad. L. afgeleverd bij een kliniek voor een schouderoperatie om een kapotte pees uit haar arm weer te laten hechten op de plek waar 'ie had moeten blijven zitten.

Geen leuke operatie bleek vandaag. 

Vier uren was mijn meissie buiten westen en naar het zich laat aanzien zal ze nog een flinke tijd gehandicapt blijven.

Waardoor deze blessure is ontstaan . . .  geen idee. 

Zou het ook met de oude dag te maken hebben? 

Laat haar dat maar niet ter ore komen!

Vraag 230

Dauwtrappen

   Hij zal zijn weg op
het
asfalt vervolgen. Steekt zijn duimen onder de riempjes van de rug-
zak, voor de borst, naast de oksels, om het lopen aan te vangen vindt
hij dat
een fijne positie voor  de
handen. Even kijkt hij naar zijn schoenen, dan wordt welbewust de
eerste stap gezet,- met de linkervoet. Nu is de tocht voor  hem
pas
echt begonnen.

   Het
loopritme begeleidend fluistert hij: links, rechts, links,
rechts,
links, rechts... en ziet hoe zijn besmeurde schoenen hem verplaatsen.
Hij is tevreden. Links, recht, links, rechts, links, rechts... naast de
weg
zo
hier en daar een boom, slapend nog, zo schijnt het hem toe. Stilte.
Links, rechts, links, rechts...

   Zijn wimpers plakken wat als hij
knippert
met
de ogen. Evenals alles om hem heen is ook hijzelf inmiddels bedekt
met een fijn laagje dauw. Dat het niet veel lichter wordt en de mist
maar
niet definitief verdwijnt,
komt in hem op , terwijl hij naar de lucht tuurt, die als een egaal
grijze deken op het land rust. Richt
zijn blik weer op een enkele boom, mompelt Slaap zacht, bij zichzelf, en glimlacht.

   Haalt
dan, om slapende handen te voorkomen, zijn
duimen onder de riempjes vandaan en laat zijn armen langs het lichaam
heen en weer bewegen. De
linkerarm begeleidt het rechterbeen, de rechterarm het linker-, wat
ook de meest logische,
de
meest natuurlijke beweging is - het gemakkelijkst om uit te voeren,
concludeert hij terecht, al mompelend, links, rechts, links, rechts...

   De gedachte die in hem opkomt om de meest voor de hand lig-
gende onlogische loopbeweging
uit
te proberen, die er voor hem uit bestaat dat de linkerarm met
het linkerbeen en de rechterarm met het rechterbeen meezwaait, wordt
terstond onderdrukt. Het
spel heeft hij al een hele tijd geleden afgezworen, houdt hij zich
voor, al mompelend: links, rechts, links, rechts...

   Die
bewolkte lucht, de egaal bewolkte lucht, dat is iets waar zijn ge-
moed zeker niet onder te lijden
zal
hebben, integendeel zelfs: het vooruitzicht dat de zon vandaag waar-
schijnlijk zijn kop niet meer kan tonen - om het maar eens in zijn
jargon uit
te
drukken -, doet hem
goed. Zo'n zonbeschenen landschap met het zich daaraan aangepaste
leven, dat dat hem tijdens deze wandeltocht waarschijnlijk
bespaard
blijft, stemt hem tevreden.

Voor Jaap

Stil in huis

Samen met mevrouw L. zoon M. op het vliegtuig naar Nederland gezet.
Hiermee sluiten we een periode van ruim een maand bezoek af. (Hiermee verklaar ik tevens waarom ik zo weinig tijd heb genomen om te bloggen).
In drie golven hadden we familie over de vloer en soms verlangden we even naar rust.
Nu ons "hotel" geen gasten meer heeft is de stilte overweldigend en dat maakt ook verdrietig.

Over golven gesproken; met M. meerdere golfbanen bezocht, Falgos in de Pyreneeën en gisteren 18 holes in Carcassonne gelopen.
Als caddy heb ik misschien te weinig aandacht voor het spel en teveel voor de vegetatie.
Nu valt er, door de maaiwoede van de terreinbeheerders, aan de begroeiing van een golfterrein weing spannend te beleven, maar toch waren er uizonderingen.
In Falgos bloeide het bosvogeltje nog enthousiast:

en in Carcassonne, tussen hole veertien en vijftien telde ik meer dan honderd paarse asperge-orchissen op een prachtig beheerd veldje.

Wat blijft zijn dus mooie herinneringen aan veel emotionele dagen . . . . maar het wennen aan de stilte zal nog even duren.

Eindelijk de gevraagde regen

In mijn moestuin heb ik drie punten om water te tappen.
Het is geen drinkwater, maar de leiding komt vanaf de Rhône.
Ik heb dus geen probleem met droogte in mijn tuin. Dat geldt echter niet voor de wijnboeren die deze winter, of in recente afgelopen jaren, nieuwe wijnstokken hebben geplant en geen irrigatie systeem in hun wijngaard hebben. De jonge planten moeten dus met de hand begoten worden, een hele arbeid.
Eindelijk viel gisteren in de namiddag een flinke regenbui . . . . men hoopt op meer!
Wellicht aanstaande maandag?
P.S.
Ja, ik weet het.
Foutje in de aftiteling: Couteau moet zijn Cousteau.
Helaas, ik kan het niet meer veranderen.

Vraag 229

Vraag 228

1 Mei

Op 22 februari blogde ik over de brand die in de heuvels rondom het dorp woedde.
Dat ik dit als een positieve bijdrage aan de natuur heb genoemd werd niet door iedereen begrepen.
Inmiddels heeft er op de Hoge Veluwe ook een brand gewoed, waarbij 500 hectare grond verloren ging.
Toen ik dat laatste las gingen bij mij de wenkbrauwen omhoog: die 500 hectare zal wel behoorlijk overdreven zijn en grond gaat nooit verloren!
Inmiddels zijn de berichten over deze brand bijgesteld; de 500ha is met 150ha verlaagd en er is geen grond verloren gegaan, maar slechts de vegetatie van heide en vooral van buntgras is verbrand.
Reken maar dat de beheerders hier niet ongelukkig mee zijn.
De Hoge Veluwe heeft als beheersdoelstelling het instandhouden van natuur alsof het een kerststukje betreft. Als morgen de oude eigenaren, Anton en Hélène, weer een wandelingetje op hun voormalige jachtgronden konden maken, dan zouden ze alles nog aan moeten treffen zoals zij het nalieten.
Deze brand helpt de beheerders daarbij.
In natuurlijke systemen komt struikheide op zeer kleine oppervlaktes voor; vlekje heide hier, toefje heide daar. Na een grote brand gedraagt dit plantje zich als superieure pionier en kan zij grote kale vlaktes koloniseren, tot uiteindelijk het bos de heide verdringt.
Met kunst en vliegwerk (lees maaien, begrazen, plaggen en . . branden) lukt het om grote heidevelden in stand te houden. Een prachttig voorbeeld is de heide van het artillerieschietkamp 't Harde. Door schietoefeningen vliegt de vegetatie er regelmatig in de fik en dat levert een zeer waardevol (vooral entymologisch) gebied op.
Terug naar het brandje rond het dorp.
Alles wat knol en bol heeft, zat op het moment van de brand veilig onder de grond en staat nu volop in bloei.
Het mooiste voorbeeld hiervan is het bosvogeltje.

En dat brengt mij op 1 mei, een belangrijke feestdag in Frankrijk.

Het is niet enkel de dag van de arbeid, maar ook de dag waarop je je geliefde verrast met een bosje lelietjes van dalen: un bouquet des muegettes:

Ainsi donc, jeunes midinettes,

Petits trottins et trottinettes,

Vous n’avez pas votre muguet,

Du premier mai, frêle et mystique,

A moins d’aller dans les boutiques

Où le syndicat fait le guet.

Mais consolez-vous, à tout prendre,

Vous ne perdrez rien pour attendre

Vous aurez le muguet des bois

Un peu plus tard, et plus sincère,

Que celui qui pousse dans des serres.

Et plus parfumé mille fois.

Overal langs de weg worden nu de boeketjes met lelietjes te koop aangeboden.

Echter in deze streek zal geen oudere ook maar een centime uitgeven om deze bloempjes te kopen.

Zij gaan het bos in en plukken Cephalanthera longifolia, de ernstig bedreigde en beschermde orchidee: het witte bosvogeltje. 

Hier wordt deze plant de wilde muguet genoemd, alsof het lelietje-van-dalen niet wild genoeg is!

Zondagwandeling