Vraag 2015

Kerst

De kersttafel van de familie Kröller-Müller in het jachtslot St. Hubertus.
Terwijl ik de wijnglazen met prachtige gravures bewonder vraag ik mij af met wie zij hier hun kerstdiner deelden.
Mogelijk alleen hun vier kinderen; de ideale situatie.
Wie kent niet de stress die altijd aan kerst vooraf gaat: wat doen we met onze ouders, of met de jouwe?
Moeten lieve tante en oom of die eenzame neef uitgenodigd worden?
Dat nieuwe vriendinnetje van zoonlief is vast geen blijvertje, dus die maar niet?
En wat doen we dan met die vrijer van onze dochter?
Het is lang geleden dat ik ook die stress kende.
Al zo lang vieren mevrouw L en ik met z'n tweetjes kerst.
In pais en vree.
Moge dat lang zo blijven.
Iedereen wens ik ook zo'n kerstviering toe!

Zon

Na drie weken Nederland en drie dagen Elzas nu weer thuis.

We hebben veel mooie momenten beleefd en veel slecht weer meegemaakt.

Na zoveel grijze luchten en regen en korte dagen is het weer fijn om bij te tanken in een warme zuidelijke zon. Ik had niet kunnen bedenken dat ik dit zó zou missen . . . .

Ikea-ijs

Na het winkelen in IKEA had ik nog tijd over.

Bij de uitgang is een buffet waar ik een kopje koffie nam.

Toen ik naar een tafeltje slenterde om daar van mijn koffie te genieten viel mijn oog op een echtpaar dat op een bankje richting uitgang zat en waarvan hij een ijsje consumeerde.

Mevrouw Stofnest en meneer Afwaskwast doopte ik ze direct.

Een echtpaar van net over de zeventig. 

Een beetje versleten, maar zo te zien in goeden doen.

Mevrouw S. was een kordaat ogend corpulent wijfie in cameljas met stopverfteint (rookster?) en een beetje uitgroei in haar eveneens camelkleurig permanentje.

Meneer A. had zijn lakschoenen al lang verwisseld voor senioren-Mefisto's en hij maakte een versleten indruk.

De reden dat ik naar ze keek was omdat hij op bijzondere wijze van hun ijsjes smikkelde: met een metalen lepeltje. 

Wie eet nou een ijshoorntje met een lepeltje?

Enfin, ik ging zitten aan een tafeltje waardoor het echtpaar voor mij niet langer zichtbaar was.

Opeens verscheen mevrouw Stofnest, zij scharrelde richting ijsautomaat.

Inmiddels weet ik hoe je aan een ijsje komt bij IKEA. 

Aan de balie betaal je €0,50 en daarvoor krijg je een hoorntje. Hiermee ga je naar een ijsautomaat en plaats je het hoorntje in een houdertje, druk je op een knop en hup, er wordt een schattig toefje ijs op het hoorntje geplaatst.

Terug naar mevrouw S. 

In haar hand had zij het inmiddels leeggegeten ijshoorntje van Afwaskast.

Toen zij in de buurt van de automaat was, kwam er van achter de balie een medewerkster met een keukendoekje om de automaat af te nemen.

Mevrouw S. maakte een kokette pirouette, het hoorntje verdween met een Napoleon-gebaar onder haar jas en ze scharrelde zo onopvallend mogelijk in het rond.  Juist hierdoor trok ze mijn belangstelling. 

Ze zal toch niet?

Jawel!

De baliemedewerkster was uitgepoetst en liep terug naar haar plek en onmiddellijk plaatste mevrouw S. geroutineerd het hoorntje in de automaat en bediende zij zich opnieuw van een ijsje om dit haar geliefde aan te bieden. 

Zodoende spaarde zij vijftig centen uit.

Toen ze terugliep keken wij elkaar in de ogen en besefte zij dat ik haar gisse actie had opgemerkt.

Langslopend zei ze tegen mij: Is er iets?

Ik vond dat wel van enig lef getuigen en antwoordde gevat: Jazeker, ook een klein diefstalletje is een diefstal!

Mijn opmerking deed een flinke blos op haar gezicht verschijnen, wat haar jaren jonger maakte. 

Even later stond ik op en passeerde ik het echtpaar.

Zwijgend zaten ze naast elkaar.

Afwaskwast lepelde weer van zijn ijsje.

Mevrouw Stofnest had haar oorspronkelijke kleur weer terug en wachtte geduldig tot zij opnieuw haar ondeugende trucje zou toepassen om haar Afwaskwast te plezieren.

Terwijl ik door de draaideur liep wist ik wat ik had gezien; een hongerig musje dat door zijn moeder wordt gevoerd.

Museumbezoek

Wereldburger

Ja, ik weet het, er wordt momenteel weinig door mij geblogd .
Dat heeft meer redenen dan enkel een beroerde internetverbinding.
Er zijn  nu eenmaal belangrijkere zaken dan de digitale wereld.
Ik ben in Nederland om de geboorte van een kleinkind af te wachten.
Een zaak van importantie.
Vandaag was het tijd voor de boreling om de moederschoot te verlaten
Dit kleine mannetje is op het moment van zijn geboorte de 7.258.421.767ste burger op aarde.
Nog maar een paar uurtjes in het daglicht en het weet je hand te vinden.
Zo hoort dat, houvast zoeken en houvast geven.
Mooi is dat.
Ontroerend mooi.

Apenland

Ik zit nu achter een pc in de VVV van Narbonne.
Narbonne ligt in Apenland.
Momenteel is het bewolkt en daardoor is mijn internetverbinding uitgevallen.
Alleen als de zon schijnt wordt er voldoende vermogen opgewekt voor de accu`s die het krakkemikkige wifinetwerk in de lucht proberen te houden.
Nu dus al een paar dagen geen internet.
Juist nu we op reis willen gaan en nog een aantal bankzaken willen afhandelen, een hotel boeken, bestellingen plaatsen.
Daarom zit ik nu achter een pc te typen op een azerty-toetsenbord en dat valt niet mee.
Deze week een adsl-aansluiting aangevraagd, maar nog niet aangesloten.
Trouwens als dat wel het geval zou zijn, dan is het nog afwachten of daar een beetje snelheid in zit, want ook dat is hier zeer twijfelachtig.
Hier in de departementale hoofdstad zijn er nog steeds wijken die het nog met een trage, zeg maar middeleeuwse aansluiting moeten stellen.
Laat ik maar stoppen, want ik wind mij teveel op.
Eind deze week verlaat ik voor een paar weken dit digitale apenland.
 Ik reis dan af naar Nederland. Het land dat vol ligt met snelle glazvezelverbindingen . . . een digitaal paradijs!

Sinterklaas

Nederland is een beetje in de war.
Oproer van witte en zwarte pieten teisteren het land.
Er is een discussie gaande, waarvan ik mij niet kan voorstellen dat die ooit zo in Frankrijk zou worden gevoerd. De racistische ondertoon van het feest die in Nederland niet wordt gezien, wordt hier direct herkend.
In menig praatprogramma zag ik voor- en tegenstanders elkaar in de haren vliegen zonder dat er enig begrip voor elkaars standpunt was.
Wat ik wel zag gebeuren is dat het onderwerp langzamerhand steeds politieker werd en Zwarte Piet de oogappel van PVV en de Rita Verdonk-aanhangers is geworden.
Op een werkelijk fysieke afstand ontstaat een ander perspectief:

Oude ansichten

Vraag 240

Sterfdag van Freddy Mercury

Sterfdag van Freddy † 2012

Armistice

Elk jaar op 11 november vertrekt om elf uur vanuit het gemeentehuis een optocht naar het kerkhof. Daar bevindt zich het herdenkingsmonument voor de gevallenen van de eerste wereldoorlog.

Ter plekke worden bloemen gelegd en spreekt de burgemeester de herdenkingsrede uit.

Er waren keren dat mevrouw L. en ik de enigen, naast het gemeentebestuur en enkele dorpelingen, waren die hieraan deelnamen. Je krijgt dan gauw het idee dat La Grande Guerre hier niet zo leeft.

Het is natuurlijk ook lastig je een voorstelling te maken van een oorlog op eigen bodem, die tegelijkertijd enorm ver van je bed is. Het grootste deel van Frankrijk was gedurende 1914-18 niet bezet en de oorlog deed zich enkel voelen in schaarste en het vertrek van rekruten naar de lugubere slagvelden in het noorden.

Vandaag was de deelname beduidend meer dan andere jaren en de brandweer ging voltallig voor in de stoet.

In zijn rede noemde de burgemeester de namen van de gevallen militairen uit ons dorp en waar en wanneer zij  stierven.

Het meest bijzondere was, dat naar aanleiding van de tentoonstelling "Les Poilus de Montouliers" op 20-21 september er een viertal gevallen zonen van Montouliers aan deze lijst konden worden toegevoegd en wier namen nu dus voor het eerst werden uitgesproken.

Vraag 239

Muurgekko

Hoewel de gekko hier niet zeldzaam is, kun je hem ook niet algemeen noemen.

Zeker niet in mijn dorp Montouliers, dat toch op een behoorlijke afstand van stromend water is gelegen. Want de nabijheid van water is belangrijk voor overwinterende gekko's.

Wellicht komt het door de automatische beregeningsinstallatie die ik in de plantenbakken langs het huis heb, waardoor ik zo af en toe een gekko zie.

Nu vanavond was het een makkie: tegen het plafond in het trapportaal zat een gekko of tjitjak van mijn interieur te genieten.

Ik mag toch hopen dat 'ie voor binnenkomst z'n pootjes heeft geveegd.

Nederlandse wildernis

Soms vragen dorpelingen mij waarmee ik vroeger in Nederland mijn brood verdiende.
Als ik dan vertel dat dat met de natuur te maken had, word ik vaak met ongeloof aangekeken.
Bestaat er dan zoiets als natuur in jouw land?
Bij het noemen van het aantal broedgevallen van raven werd mij verzekerd dat ik het verschil tussen een kraai en een raaf niet wist, want het is immers onmogelijk dat er in Nederland raven voorkomen!
Ik kan de locals niet betrappen op een grote kennis van de wereld buiten Frankrijk en laat staan van enig benul van natuurterreinen in Nederland.
Het tonen van de film "De Nieuwe Wildernis", die werd opgenomen in een terrein van Staatsbosbeheer, vervult mij telkens met trots, als ik zie hoe verbaasd men is dat zoiets prachtigs zich in Nederland heeft kunnen ontwikkelen!
Nu ontdekte ik dat een compilatie van beelden uit deze film is uitgeroepen tot Vimeo Staff Pick!
Goeie reclame voor NL!

Autowrak 8

Het blijven voor mij sieraadjes in het landschap.
Veel mooier dan al dat blinkende spul op de snelweg vind ik het wagenpark
dat het asfalt heeft verruild voor een zachte bosbodem.
Niet langer vervuilend onderweg.
Niet langer bedoeld om te pronken of te zwoegen.
Elke keer weer een verrassing voor de toevallige passant.
Pure poëzie!

Ochtendlicht

Het is niet vaak.
En als het er is, dan alleen heel vroeg.
Lastig te fotograferen dus.
Vanmorgen was het er heel even.....ochtendsluiers.
Spookachtig mysterie kruipt vanuit het duister over het laagland.
Alsof de nacht zich laat verlengen.
Lastig te fotograferen, nog lastiger te ontwikkelen.
Dit is maar een probeersel!

Trillende lucht

Thuis werd niet over geld gesproken waar de kinderen bij waren; ik kan mij althans geen enkel monetair gesprek tussen mijn ouders herinneren.
Wel weet ik dat ik eens tijdens de maaltijd bedelde om een zakgeldverhoging: van een dubbeltje naar drie stuiver!
"Aan tafel wordt niet over geld gesproken" was de reactie. Overigens kreeg ik de daarop volgende zaterdag wel drie stuivers uitbetaald.
Laatst bezocht ik voor het eerst een bijeenkomst van Nederlanders in de Languedoc-Roussillon.
Vanaf de parkeerplaats liep ik met een Hollandse dame op. Na het voorstellen maakte ik een opmerking dat het nog zulk mooi zomers weer was. Twee minuten later wist ik hoe enorm groot haar tuin was, hoeveel zij tuinierde en dat ze een mannetje voor het zwembad zocht. Met het hele gesprek wilde ze maar een ding zeggen: "Ik heb het breed"!
Tijdens het gezamenlijke eten zat ik ingeklemd tussen landgenoten die thuis niet de les betreffende geldgesprekken hebben gekregen zoals ik. Het toppunt vond ik: "Natuurlijk kan iemand met een klein pensioentje hier niet rondkomen, die moet gauw terug naar Nederland"!
Weldra kende ik de (interessante) beroepen van de heren en was hun welstand makkelijk in te schatten. Veel geldbesparende tips werden uitgewisseld en de verdere verhalen betroffen de successen van hun kinderen en kleinkinderen.
Mensen praten veel.
Waarschijnlijk om niet te hoeven luisteren.

Stille tocht

In Haarlem schoot een diender een kreng van een hond af en vervolgens werd er door de buurt (?) een stille tocht georganiseerd voor het zielenheil van het kadaver.
Dit "nieuws" hoorde ik vanmorgen in de nieuwsuitzending op NPO1.
Dat laatste is natuurlijk voor mij het meest verbazingwekkende: wat doet deze maffe actie in het nieuws? Als het in chocoladeletters op de voorpagina van een bepaalde ochtendkrant als nieuws wordt gepresenteerd dan begrijp ik dat, maar in een nieuwsuitzending op de radio . . . . . zijn ze gek aan het worden in Nederland?
Het toont voor mij aan dat stille tochten in Nederland behoorlijk aan inflatie onderhevig zijn!

Vraag238