Rijbewijs 1

Ik citeer even het AD van 6 februari 2016:

De clichés blijken te kloppen: Franse ambtenaren werken minder en verdienen meer dan hun collega's in andere landen. Het begrip 'Franse ambtenaar' doet sommigen dromen en anderen gruwen. Het is iemand die met héél veel collega's héél weinig doet, daar goed voor betaald krijgt, en die lang op vakantie mag.

Dat zijn de clichés, en die blijken niet geheel bezijden de waarheid. De liberale Franse denktank IREF (Instituut voor Economische en Fiscaal Onderzoek) maakte een vergelijking met vijftien andere rijke landen die zijn aangesloten bij de OESO (Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling) en de conclusies zijn niet mals

Een kwart van de beroepsbevolking (25,7 procent) is in Frankrijk werkzaam als ambtenaar. Het overgrote deel is in vaste dienst én heeft een arbeidscontract voor het leven. Daarmee is het land recordhouder. Gemiddeld werkt in de OESO-lidstaten 15,5 procent als ambtenaar.

'Als Frankrijk zich naar dat gemiddelde zou voegen, zouden 1,6 miljoen Franse ambtenaren een andere baan moeten zoeken, wat een besparing van 48,4 miljard euro per jaar oplevert,' staat in het IREF-rapport.

De Fransen die bij de rijksoverheid, regionale overheden of overheidsdiensten werken, zitten 35,5 uur per week achter hun bureau. Dat is de kortste werkweek van alle vergelijkbare landen. Zelfs de Italiaanse ambtenaren (36 uur) en de Spaanse ambtenaren (37,5 uur) werken langer dan hun Franse collega's.

Het werk houdt ook eerder op in Frankrijk. De officiële pensioenleeftijd is 62 jaar, terwijl die in het onderzochte OESO-gebied gemiddeld 67 is. En de Franse ambtenaar wordt ook nog (iets) beter betaald dan in het buitenland. Alleen onderwijspersoneel in Frankrijk is slechter af dan leraren elders.

Die situatie is niet vol te houden, zegt directeur Nicolas Lecaussin van het liberale IREF. Het Franse ambtenarenapparaat is te duur, terwijl het land al kampt met een enorme staatsschuld.

'De regering probeert te bezuinigen en in zo'n situatie is het onvoorstelbaar ons archaïsche systeem van overheidsfunctionarissen niet ook aan te pakken,' aldus het rapport.

Tot zover dit citaat.

Op 25 januari j.l. heb ik een Frans rijbewijs aangevraagd omdat mijn Nederlandse rijbewijs op 19 juli verloopt. 

Het bemachtigen van een rijbewijs alhier blijkt een behoorlijk do-it-yourself-gedoe. Formulieren, akten, foto’s, bewijsmateriaal dat ik nog leef  en de rekening van de elektriciteits-leverancier die moet aantonen dat ik woon waar ik woon heb ik aangeleverd.

Vervolgens een half jaar radiostilte. 

Vorige week een brief gestuurd naar de instantie met de noodkreet dat ik weldra niet meer mag chaufferen.

Vanmorgen, op het moment dat ik nogmaals bezig was om via de mailbox het ambtenarenapparaat aan te sporen om mijn dossier in behandeling te nemen, viel de begeerde brief op de mat. 

Tot  12 maart volgend jaar moet ik het stellen met een voorlopig rijbewijs, zijnde een flodderig A4-tje. Het artikel uit het AD bewijst wellicht: hoe meer ambtenaren, hoe minder productief het overheidsapparaat functioneert. 

Het wachten heeft 172 dagen geduurd!
Ik ben benieuwd hoeveel dagen het gaat nog duren tot de dag waarop ik mijn nieuwe rijbewijs in mijn bezit heb.

We have a lift-off

In de gril in de bijkeuken draait een stuk vlees.
Bovenop deze gril heb ik een blikje Campinggas gezet.
Gedachteloos en onzorgvuldig.
Na enige minuten klinkt er een enorme knal door het huis, gerinkel en geluid van vallend gruis en houtsplinters.
Verward kijken mevrouw L. en ik elkaar aan. Wat is er aan de hand?
Was dit binnen of buiten?
In de bijkeuken wordt het ons direct duidelijk, een geslaagde lancering van het blikje gas.
Het heeft een forse deuk in de bovenkant van de gril geslagen, die als lanceerplatform heeft gediend.
Recht daar boven is een keurig rond gat in het kalkplafond geslagen.
Uiteindelijk is de schade te overzien en herstelbaar.
We hebben met dit voorval weer een hoop geleerd.
Bijvoorbeeld dat een vol blikje gas in een oogwenk veranderen kan in een projectiel.

Bloeiende getuigenis

Op 11 november 1918 kwam er met de ondertekening van de wapenstilstand een einde de Eerste Wereldoorlog.
Met 10,5 miljoen doden werd deze oorlog terecht la Grande Guerre (the Great War) genoemd.
Deze oorlog der oorlogen zou tevens de laatste zijn, althans dat was na zoveel leed en vernieling de hoop en verwachting van iedereen. Helaas is daar niets van uitgekomen, in tegendeel
In mijn omgeving kleuren de de velden rood van de bloeiende klaprozen.
Het was de française Anna Guérin die  met idee kwam om de bloeiende klaproos tot symbool te maken van de tragische gevolgen van de oorlog.
Toen ik onderstaande foto nam sprak een een fransman mij aan: "Zelfs na honderd jaar spreken de doden nog tot ons".

 

Picknick

Het is vandaag een jaar geleden dat een groepje vrijwilligers is begonnen met het toegankelijk maken van de Gloriëtte.
De Gloriëtte is de bron die altijd het drinkwater voor het dorp leverde tot diep in de vijftiger jaren.
De bron was niet langer toereikend om aan de toenemende vraag naar water te voldoen.
Nu wordt het water diep uit de grond opgepompt en is bij lange na niet meer zo kalkhoudend als La Gloriëtte.
De omgeving van de bron is dus flink aangepakt en dat was aanleiding voor een klein feestje dat groots werd aangepakt.
Mosselen en worst bereid op gloeiende druivenstokken, lokale wijnen en het mooie weer waren de waren de basis voor een zeer geanimeerde middag.
Volgend jaar weer?

Renaissance van mijn Express

Stel je leent je auto uit en je kunt hem later ophalen met een gebroken distributieriem, een kapotte motor en een onduidelijk verhaal.
Mij overkwam dit en daardoor was ik verstoken van mijn trouwe vierwieler, mijn Renault Express.
Via de Franse marktplaats uiteindelijk in de buurt van Narbonne een wrak gevonden met een betrouwbare motor en deze met behulp van zoonlief opgehaald met een autoambulance.
Aangezien de stuurinrichting enkel een ratelend geluid produceerde, was het alles bijeen nog een heel gedoe om de auto van zijn standplaats naar de ambulance te rollen.
Dat was twee weken geleden.
Gisteren, samen met mecanicien Dominique de goede motor uit het wrak getakeld en vervolgens dezelfde operatie uitgevoerd met de kapotte motor uit mijn Express.
Tenslotte de aangekochte motor in mijn auto gestopt en slangen, leidingen, bouten en moeren bevestigd.
Om acht uur 's morgens begonnen en om zeven uur 's avonds draaide ik het contactsleuteltje om en startte de auto direct.
Alle complimenten voor Dominique, een ware maestro!
Vanmorgen maakte een plas vloeistof onder de auto duidelijk dat ik nagelaten had een klem om een waterslang goed aan te draaien. Een lekkage die snel te verhelpen was.
Tijdens de proefrit bleek dat de achteruitversnelling was verdwenen.
Dit kon ik zelf oplossen door een extra ringetje te monteren in de schakelklauw.
De motor is hetzelfde als die van de Clio, behalve de achteruit, ook vijf versnellingen vooruit in de plaats van vier.
Helemaal blij!
Overigens, het oude wrak en mijn oude motor schijnen nog goed te zijn voor vele reserve onderdelen.
Ik mag hem dus niet afvoeren,
Hij krijgt een mooi plekje ergens achteraf, aan de rand van een wijngaard.
Wordt dus vervolgd . .  .

What the fock

Groot nieuws in Nederland (en inmiddels ook in Frankrijk): Franse vakantiegangers lopen rond in safaripark. Het filmpje op Youtube (Tutube op z'n Frans) is megamaal bekeken.
Mij gaat het minder om het beeld, maar des te meer om de begeleidende tekst:

What the fock
  Oh wat erg
    In die auto mensen, kom op
      Oh wat erg
Jesus
  What the fock
    What the fock
      What the fock
Ok
  Jesus
    Kijk die kat
      Kijk dat beest
Oh
  Jesus
    Jesus
      Oh my God
        Oh my God
          Oh wat erg
Jesus
  Oh wat erg
    Nee, nee, nee
      Oh wat erg
Niet zo hard
  Oh my God
    Kind, nee
      Jesus, nee
        Jesus,
          Jesus
Doe normaal man
  Jesus
    Sorry maar
      Nee
        Nee
          What the fock
            What the fock
              Oh wat erg
In die auto mensen, kom op
  Oh wat erg
    Jesus
       What the fock!

Wat een rijk taalgebruik!
Een pracht van een gedicht: goeie tekst, lekker metrum.
Jammer dat mijn schoolgenoot (School 19) Johnny van Doorn, beter bekend als Johnny de Selfkicker
dit niet heeft mogen meemaken.
Hij zou genoten hebben van zulk een poëzie!

Lente

Wanneer begint de lente?

Is dat als de amandelbomen bloeien? 

Dat is dan wel erg vroeg, de eerste bloesem zag ik in januari.

Is het wanneer de eerste zwaluw uit Spanje op weg naar Nederland passeert?

Eén zwaluw maakt nog geen lente.\

Twee weken geleden hoorde ik voor het eerst dit jaar hop roepen, maar vanmorgen zag ik er twee op de kerktoren, druk roepend.

"Nu is het lente!", sprak ik mij zelf toe.

Vraag 270

Reden

Er zijn van die dagen waarop niets meezit.
Van die dagen waarop ik niet blij kan zijn.
Dagen zonder zon.
Maar als ik voor het slapen gaan,
nadat ik mijn schoenen heb uitgetrokken,
naar mijn voeten kijk,
Moet ik glimlachen;
Alles heeft een reden!

Weer een referendum

Ik mag toch hopen dat het raadgevend referendum betreffende de sleepwet tevens het allerlaatste referendum is dat er wordt uitgeschreven.
Opnieuw wordt er €8.000.000 over de balk gegooid.
Een koopje omdat er tevens de gemeentelijke verkiezingen worden georganiseerd.
Het zal wel weer een onduidelijke uitkomst opleveren.
Het lijkt wel of iedereen zo graag meer democratie wil (wat is het verschil tussen democratie en meer democratie) behalve als er gestemd kan worden; steeds een lagere opkomst.
In de prullenmand met het referendum en leve het parlement.
Als Nederlander in het buitenland ontving ik vandaag mijn stemkaart en uiteraard heb ik voor gestemd. Waarvoor interesseert mij niets.  Ik meegedaan aan de Tweede Kamerverkiezingen en dat vind ik voldoende!

Trapleuning

Mijn blog van 1 februari 2017 handelde over de teakhouten randgarde die ik op trapleuning aan het maken was.
Ik eindigde met de opmerking: we zullen zien ....
Dat had ik veertien dagen daarna kunnen doen, maar ben dat toen volkomen vergeten.
Bij deze:

Vraag 269

Aangezicht

Wie zijn neus schendt, schendt zijn aangezicht.
Als kind een onbegrijpelijk gezegde, later nooit meer horen gebruiken.
Een vergeten gezegde?
Deze week is het koperwerk op de voordeur na lange tijd weer eens gepoetst en opgewreven.
Dienstbodewerk, maar kom er maar eens om, om een dienstbode . . .
Toen alles blonk als een zonnetje moest ik aan bovenstaand gezegde terugdenken en was de context mij eveneens zonneklaar.
Om op z'n Apeldoorns te besluiten, ja net!

Vorkpijn

"Auw", denk ik als ik mijzelf met mijn vork prik.

Als ik daarna de vork nauwkeurig inspecteer merk ik op dat de meest rechtse punt ervan, door het vele glijden over vele borden bijna de scherpte van een naald heeft gekregen. 

Ik heb dit familiezilver meegekregen als vervroegde erfenis en dus at ik er als kind al mee. 

Niet met een grote vork natuurlijk, maar voor mij werd lange tijd het ontbijtbestek naast mijn bord gedekt.

Ook toen overkwam het mij wel eens dat ik in mijn tong of wang stak met zo'n scherp geworden vorktand. 

Wanneer dit vaker gebeurde werden de scherp geworden vorken via de leverancier opgestuurd naar de firma M.J. Gerritsen & Co. te Zeist. Daar werden de scherpe punten eraf gezaagd en door nieuwe vervangen en prachtig verzilverd kwamen de vorken retour.

Ik herinner mij nog goed hoe wonderbaarlijk ik het vond . . . pijnloos eten!

Mijn vorken zullen nu dagelijks alleen nog maar scherper worden. 

De fabriek in Zeist bestaat niet meer en kan mij dus niet meer helpen en er is geen ander adres te vinden die het werk heeft overgenomen.

Na bijna 100 jaar zal mijn bestek langzaamaan ook onderdeel worden van de wegwerpmaatschappij, lastig en vooral jammer.

Vogelverkeer

In de krant van een paar dagen geleden had ik gelezen dat in de buurt van Perpignan veel kraanvogels zich verzamelden.
Vandaag is het een windstille dag, helderblauw en 21°C.
Terwijl ik in het zonnetje zit te genieten hoor ik kraanvogels roepen.
Zo'n prachtig geluid boven mij.
Gelukkig was er één wit wolkje in de lucht en daardoor ontdekte ik de vlucht vogels, meer dan dertig.
Waar ik al niet blij van kan worden.

Verjaardagscadeau

De tijd waarin ik mij kon verheugen op verjaardagscadeaus heb ik al lang achter mij gelaten, evenals mevrouw L. Er komt in het leven een moment dat je vindt dat je alles hebt wat je hartje begeert en veel meer dat als lastig gaat ervaren.
Dat is ook de reden dat wij elkaar, toen we nog in Nederland woonden, een boom voor ergens bij huis als present schonken.
Sinds enige jaren is deze gewoonte veranderd in het uitnodigen van een reisje waarvan enkel de gever de bestemming kent.
Nadat ik gereserveerd had, bleek het gemeentebestuur op haar verjaardag de nieuwjaarsreceptie gepland te hebben.
Nu moest ik de inhoud van mijn cadeau wel verklappen en in goed overleg is de reservering een week vooruit geschoven. Immers deze receptie is het enige moment van het jaar waarop je alle dorpsbewoners tegelijk kunt ontmoeten.
Nu heeft  mevrouw L. dus kennis van plaats en tijd van mijn plannetje om een week in Arcachon door te brengen.
Dagelijks wordt nu met behulp van WeatherPro de weersvoorspelling te Arcachon gevolgd en die voorspelt maar zelden goed weer. Het is regen en wind wat de klok slaat aldaar.
We kunnen nog steeds besluiten de reis te annuleren . . . of blijven hopen op een wondertje?

Vraag 268

Afscheid 2017

Ik wou de overgang van 2017 naar het volgende jaar opnemen.
Dus mijn cameraatje op statief ergens in de heuvels opgesteld.
Vanmorgen ging ik alles ophalen.
Echter het was nog een heel gezoek.
Een stormpje blies om 03.35h de opstelling omver.
Rest dus enkel de schemer van 2017.

Gelukkig nieuwjaar

Hier behoort het afsteken van vuurwerk niet tot het nationale erfgoed.

Hier vallen ter gelegenheid van nieuwjaar geen zware metalen in het oppervlaktewater.

Hier vallen ook geen doden.

Hier veranderen de straten niet in een oorlogsgebied.

Hier worden vluchtelingen niet gestrest door het geluid van oorlogsgeweld.

Hier vluchten duizenden vogels niet in de lucht en vliegen zich dus ook niet te pletter.

Hier geen problemen voor mensen met luchtwegen ziekten door de fijnstof.

Hier geen in elkaar geslagen brandweerlieden, geen problemen voor hulpverleners.

Hier geen afgerukte vingers of andere ledematen.

Hier geen lege oogkassen.

Hier raken geen katten en honden van slag en blijven kippen aan de leg.

Hier blijven winkelruiten heel, staan auto's niet in brand. 

Hier blijft €80.000.000 in de portemonnee.

Hier valt niets te beleven, net zoals in het Nederland van 1960.

Doch hier klinkt de zachte plop van de champagnefles en klinken  de glazen,

en verder blijft het stil.

Alhoewel  . . . .  

nog altijd zoemt en fluit de tinnitus in mijn oren dankzij Hollands nationale erfgoed en zo beleef ik elke dag het feest van vuurwerk!

Kerst 2017

Voor de bakker die zijn vuur laat doven
voor de boer die zijn ploeg laat staan
voor de metselaar die geen huis meer wil bouwen
voor de herders die niet meer verder gaan

Voor de meester die niet meer durft vertellen
voor de priester die zijn gebed vergeet
voor de dokter die niet meer kan genezen
en voor de rechter die geen raad meer weet

Voor de grootmoeder alleen op haar kamer
voor opa die al vergeten is
voor de angsten en slapeloze nachten
voor ‘t verdriet dat niet geweten is

Voor de minnaars die niet meer zingen
voor de liefste die het huis verlaat
voor al het nutteloze leed van de wereld
voor ons zieltje dat tenonder gaat

Voor de kinders in kelders gevangen
zoveel onschuld verkracht en vermoord
voor de politieke heersers
door geld en macht ontspoord

Voor onze bitsige bijtende woorden
voor onze leugens en onze achterklap
voor het paradijs dat we verloren
voor onze levenslange ballingschap

Voor cipiers en advocaten
voor presidenten en inspecteurs
voor adjudanten en commandanten
voor commissarissen en controleurs

Voor fabrikanten en voor commercianten
en farizeeërs met groot gewin
in hormonen drugs en wapens
voor al ‘t kwaad er tussenin

Ook voor vissers en voor matrozen
en voor het boerenvolk op de tracteur
voor ‘t zigeunervolk langs de wegen
voor de schipper en de vrachtchauffeur

Voor de buurvrouw en de glazenwasser
voor de smid en voor de timmerman
voor het ventje aan zijn loketje
voor de zanger voor de orgelman

Voor de moeder van ‘t kreupele kindje
voor het lief van een dode soldaat
voor het meiske zonder beminde
voor al ‘t zeer dat nooit meer overgaat

Voor wie zal ik hier nu nog zingen
voor diegene die ‘k hier vergeet
er kan niemand zonder wat vrede
rijke boer of arme proleet