Oudjaar

Terug op mijn honk

Weer terug op mijn honk.
M'n hoofd is vol van de vele ontmoetingen.
Indringende gesprekken.
Familiebezoeken.
Mijn kleinkind voor het eerst een zwembad laten ervaren.
Van alles en allen weer afscheid moeten nemen.
Van sommigen een afscheid voor het leven.
Terug naar huis
Hier is alles vertrouwd.
Tanna was blij en vlooienvrij toen ik hem uit de kennel van Narbonne ophaalde.
Dorpelingen hadden mij gemist.
De afvalcontainers puilen uit van de verpakkingen van kerstcadeaux.
De zon schijnt alle dagen en het is nu 18 graden.
Ik ga maar eens een wandelingetje maken om mijn zinnen te verzetten.

Kerst

Vanavond is het Kerstavond, maar nu is er nog tijd voor een wandeling.
Met mevrouw L. wandel ik over de Bollenberg in de Elzas.
We passeren een kapelletje en zien in de verte de Beierse- en Zwitserse Alpen,  zelfs is de Mont Blanc  te herkennen.
De wereld is verstild en ook wij zwijgen, maar weten van elkaar dat wij allebei het afgelopen jaar overdenken.
Het is een jaar dat we voor het eerst van ons leven geheel samen vorm hebben kunnen geven.
Moe en tevreden dalen we af naar het dal en rijden naar ons hotel in Rimbach.
Van de plannen om naar de nachtmis in Thierenbach te gaan komt niets terecht.
In Rimbach luiden de klokken voor de Kerstmis, ik ga het dorp niet uit en kan te voet naar de kerk.
Wat een feestelijke Kerstavond.
Ik hoop dat iedereen op de wereld hetzelfde kan zeggen, in elk geval wens ik allen een vrolijk Kerstfeest!

Boem

Vraag 192

Tafelpraat

Ik zit aan tafel te dineren in gezelschap van leeftijdsgenoten.
Ik weet dat niemand daarvan zich ook maar in het minst iets heeft afgevraagd over de Vietnamoorlog, de vrijheidsstrijd van Angola, de fascistische regimes van Spanje, Portugal of Griekenland of wat voor onrecht ook in de wereld.
Dat geeft niet.

Iedereen leeft in de wereld die hij kan overzien. en hoe kleiner die wereld is, des te overzichtelijker zij blijkt te zijn.
Het moest hun goed gaan en het is hun beter gegaan.
Tafelgesprekken behoren onderhoudend en aangenaam te zijn is mij van huis uit geleerd.
Politiek en geld behoren aan tafel geen plaats te krijgen is mij van huis uit geleerd.
Maar aan deze tafel hield men zich niet aan deze goede gewoonte.
"Stukje grond gekocht voor €200.000 dat inmiddels €1.200.000 doet. Leuk hè?"
"Vakantie hoeft niet duur te zijn. Mijn woning laatst geruild met iemand uit het centrum van Parijs.
Geweldig, zeven slaapkamers, de kinderen verdronken in het speelgoed, geen cent gekost. Leuk hè?"
"Dat Depardieu naar België is vertrokken om de Franse fiscus te ontvluchten was toch onvermijdelijk?"
"Rutte stelt toch helemaal niks voor, zoals hij zich door links liet inpakken..."
Ik hoor dit aan en verbaas mij over het onfatsoen.
"Ik heb geld dus ben ik iemand.
Als ik er meer van heb, dan ben ik meer.
Hoe meer ik ben, hoe holler ik word!"
De Grote Graaicultuur lijkt de rattenvanger van Hamelen wel,  overal volgelingen.
Mijn zwijgen viel op en om de feestvreugde niet te bederven plaatse ik wat passende opmerkingen die aansloten bij het gesprek en daarmee werd ik een farizeeër!
Ik gierde van binnen van het lachen.
Alles is dubbel!

Vraag 191

Vraag 190

Pauze

Vlooien

De honden in het dorp hebben vlooien.
Toen ik dat hoorde ging ik mijn eigen hond eens wat nader bekijken: verrek Tanna heeft vlooien!
Ondertussen heb ik al wat chemische middelen op het ongedierte losgelaten.
Echter deze vlooien hebben de overlevingsdrang van ehec-bacteriën.
Dus dagelijks gaat de vlooienkam over de hond en vang ik zo'n vlooitje of vijf.
Daarbij vraag ik mij af of dit nu haar vlooien zijn of dat zij dagelijks de beestjes van haar dorpse collega's mee naar binnen sleept.
Eind deze week vertrek ik voor twee weken naar Nederland en dan gaat Tanna naar het dierenhotel in Narbonne.
Goed voor haar taal.
Hopenlijk goed voor haar vlooien.
Ik hoop wel dat haar vlooien in het asiel smakelijkere honden vinden zodat ze er definitief van verlost wordt.

Verbouwing

Dat ziet er anders uit dan die violette jaren zestig tegeltjes à la Française.
Nooit verwacht dat ik zoveel verschillende ambachten in mijn vingers had.
Sloper, transporteur, steenhouwer, metselaar, tegelzetter, loodgieter, binnenhuisarchitect, etc.
Het ene gaat mij natuurlijk beter af dan het andere.
Het beste ben ik in het bedenken van wat er nu of later moet gebeuren.
Als ik nu de wanden van de badkamer bekijk, moet ik denken aan een kapsalon in Arnhem die er precies hetzelfde uitziet..
Zo'n afwerking wordt daar heel kinky gevonden.
Jammer dat mevrouw L. dat niet zo ervaart, anders was ik nu klaar met de verbouwing.

Infime

Vraag 189

Zomaar

Noordenwind is nu koude wind.
Vanaf het Massif Central wordt ijzige wind over dit dorpje geblazen.
Zijn bewoners moeten daar nog aan wennen, truien en dikke winterjassen worden opgezocht en aangetrokken.
Maar ze zijn er wel tevreden mee, want de noordenwind verjaagt de vochtige zeewind uit het zuiden.
Het stil op straat.
De bewoners zullen in de weer zijn met het bereiden van Cassoulet of andere zware kost.
Zelf ook binnen gebleven en over het beeldscherm naar buiten gestaard.
Naast mij klikte een fototoestel; elke 5 seconde een fotootje.

Internet 3

De ontwikkelingen met het internet zijn hier dramatisch te noemen.

We hadden enige hoop geput uit het decreet van Sarkozy, dat een internetverbinding tot het basisrecht van elke Fransman behoort. Hij vergat erbij te zeggen dat het wel een verbinding van enige kwaliteit zou moeten zijn.

Dagelijks is het nu een verrassing of ik wel of niet met internet ben verbonden.

Dus heb ik eens een expeditie ondernomen naar de oorzaak van alle ellende. 

Op een heuvel in de buurt, staat een houten paal waarop de antenne is gemonteerd die een wifi-signaal doorzendt naar een ontvanger in onze kerktoren. Hier vandaan wordt in vier richtingen het wifi-signaal over mijn dorp uitgestrooid.

Een tijdje is dit goed gegaan, tot het inbrekersgilde de mast ontdekte.

De ene keer worden de zonnepanelen gestolen, een andere keer de accu. Deze accu's zijn vooral gewild bij eigenaars van campers, dus goed verhandelbaar.

Ter plekke kwam ik er achter dat het wel een heel kwetsbare installatie is. Hij staat zo geïsoleerd dat het verbazing wekt dat hij nog niet is omgezaagd.

De burgemeester heeft inmiddels een bijeenkomst georganiseerd waar wij te horen kregen dat we voorlopig nog niet van de problemen verlost zullen worden. In 2014 of in 2015 zal Orange (Fance Telecom) dit dorp aansluiten op het glasvezelnet. 

Dit dorp gaat nu investeren in een betonnen keldertje naast de houten paal, om daarin de accu te verstoppen.

Geweldig, dit is nog eens investeren in de toekomst!

De dame

Toen ik vandaag aan het eindpunt van mijn wandeling kwam, was de schemer al ingevallen.
Op weg naar huis reed ik over een bospad.
Hier en daar waren nog waterplassen te zien, ontstaan door de regenbui van een week geleden.
In het licht van de koplampen zag ik een houtsnip in zo'n plas.
Ik haastte mij om mijn fototoestel te pakken.
Haast was helemaal niet nodig, want de dame met het lange gezicht bleef rustig poseren en maakte geen enkele aanstalte om te vluchten.
Toen ik zachtjes doorreed wandelde ze rustig van de weg af de hoge kruidlaag in.
Leuke ontmoeting, maar de dame kan natuurlijk ook een heer zijn geweest.

Simeon ten Holt

Vandaag overleed componist Simeon ten Holt

Als afscheidscadeau bij ons vertrek naar Frankrijk kregen wij de cd-box van de Canto Ostinato, gecomponeerd door Ten Holt in 1976 (Bedankt Frans!).
Wij genieten vaak van deze bijzondere muziek, die ons altijd herinnert aan onze lange ritten naar Frankrijk in de afgelopen achttien jaar.
We schrokken dus een beetje van zijn overlijdensbericht, alsof een goede bekende is verdwenen.
Toch maar weer even luisteren naar zijn "Koppige lied"............

Vraag 188

Huis in Frankrijk

Het is inmiddels meer dan een jaar geleden dat we huis en haard in Nederland verlieten om permanent in La Douce te gaan wonen.
Wanneer ontstond het idee, de wens, het verlangen naar een huis in Frankrijk?
Mijn eerste zelfstandige vakanties voerden mij naar Parijs, Parijs en nog eens Parijs.
Later, met mevr. L. en de kinderen huurden we altijd gîtes, steeds in een andere streek op het Franse platteland en familie in de Elzas was aanleiding voor regelmatige bezoeken aan die streek.
Het is twintig jaar geleden dat we op een advertentie uit de krant reageerden: een huis ergens onder Lodève werd aangeboden. De echtscheiding van de eigenaar was aanleiding om snel zijn huis te verkopen.
De volgende dag, op zondagmorgen belden wij de eigenaar en kregen te maken met de eerste teleurstelling, het huis was juist toegezegd aan een Duitser.
Dat moment markeerde de opening van het jachtseizoen. Uiteindelijk heeft de huizenjacht nog geen half jaar geduurd, maar lang genoeg om ons van deze vorm van jacht te leren houden.
We hebben wat huizen bezocht en bekeken. Menig makelaar hebben we tot razernij gebracht. Van krotwoning tot landgoed hebben we bezocht.
Nooit zal ik die vriendelijke Engelsman vergeten die ons door zijn indrukwekkend grote boerderij rondleidde. Stallen met plaats voor 1.000 schapen, talloze kamers, meerdere keukens, badkamers, broodovens,  bronnen en waterputten. Nadat hij de zoveelste deur voor ons opende verzuchtte hij : "Mister, it's a never ending story!"
De makelaar vertelde dat hij ervan uitging dat Nederlanders graag een enorm huis kopen en tevens enorm afgelegen: "Ze lijken van Frankrijk te houden, maar niet van de Fransen!"
Meer dan dertig jaar hebben we alleen in een Veluws bos gewoond.
Wij leefden uniek, gelukkig en veilig, maar of het een plek zou zijn om oud te worden betwijfelden we zeer.
Dat Nederlanders uit het drukke en stedelijke Nederland hun Eden op het platteland in alle isolement kochten vonden we voor hen voorstelbaar, maar niet meer voor ons.
Na veel mooie en lelijke huizen kozen we niet zozeer een huis om in te wonen, maar een dorp om in te leven.
Nu wonen we permanent in een huis in Frankrijk..
Maar we leven in een dorp, in een gemeenschap. Na dertig jaren zonder buren of buurt is dat wel wennen.
Nu maken we deel uit van een gemeenschap en hebben we na lange tijd buren.
Zo hoort het te zijn in onze optiek, uiteindelijk mens tussen mensen te zijn!

Bloemkolen

Aan deze carnavalsschlager van Hollandse bodem moest ik denken toen ik in m'n moestuin werd verrast door de eerste bloemkool.
Het is de eerste keer dat het mij gelukt is om een bloemkool uit eigen tuin in de keuken te krijgen.
In mijn vorige tuinen groeide er altijd meer onder de grond dan er boven in de vorm van knolvoet.
Wat ik er ook aan deed om de bodem middels bekalking te verbeteren, deze ziekte bleef aanhouden en tenslotte heb ik het telen van kolen opgegeven.
Nu dus in mijn Franse tuintje, met een uitstekend kalkhoudende beekklei, gedijen kolen uitstekend.
Met een trots gebaar plantte ik onderstaande kool op het aanrecht tot verrassing van mevrouw L.
We hebben er van gesmuld!