Zielig

Van zuslief ontving ik een ansichtkaart van de Hoge Veluwe die gebruikt kan worden voor de determinatie van herpetofauna, handig.

Vanmorgen liep er in de vensterbank een kleine gekko. ik kon zo vlug niets anders vinden om hem mee te vangen dan de ansichtkaart. 

Net zoals ik dat vaak meemaakte bij hagedissen, hield deze gekko zich dood en was daardoor makkelijk te fotograferen. 

Terug op de vensterbank rende hij snel naar een plekje in de zon.

Pas toen ik de foto op mijn pc bekeek zag ik dat het gekkootje een stukje staart had verloren; tragisch maar niet dodelijk. Het maakt hem in elk geval herkenbaar. 

Ik zal volgend jaar naar hem uitzien!

Vraag 237

Halve bidder

Zou deze bidsprinkhaan aan iets één vinger hebben gegeven zodat daardoor zijn hele hand is genomen, of is hij een verstokte nagelbijter?
Het is hem vandaag in elk geval wel gelukt zijn kostje bijeen te scharen (?).
Maar bidden voor het eten . . . nee!

Zondagen

Gisteren en vandaag op het strand doorgebracht.
Kilometers strand voor ons alleen. 
Gisteren 27˚C en vandaag werd het met 30˚C nog een stukje warmer. 
Ideale dagen om te niksen. 
De afgelopen weken waren voor mevr. L. en mij behoorlijk inspannend. 
Meer dan vijf weken kennissen, vrienden en familie over de vloer is ons niet in de kouwe kleren gaan zitten.
Heerlijke dagen waren het, veel gekletst en getafeld, gelachen en verbaasd.
Nu we weer samen zijn lijkt ons huis even veel te groot,.
Maar . . . wat fantastisch is het ook weer te kunnen doen en laten waar we zin in hebben zonder met anderen rekening te hoeven houden.
Tot we daar ook weer genoeg van hebben . . . .

ADSL

Op mijn ochtendwandeling loop ik tegen een aantal palen met leiding aan, die er voorheen nog niet waren.
Technici zijn doende deze leiding te testen . . . en jawel mijn wens blijkt eindelijk in vervulling te gaan: er komt ADSL naar Montouliers!
Er flitst een regel uit het Franse volkslied, de Marseillaise, door mijn hoofd: "le jour de gloire est arrivé". Alhoewel, daar kan ik beter "le jour de gloire est presque arrivé" van maken, want de ervaring heeft mij inmiddels geleerd dat sommige zaken hier heel wat langer kunnen duren dan ik van huis uit gewend ben. Een hoorbaar voorbeeld is de kerkklok van het dorp die sedert januari niet meer luidt.
Eerst was het verhaal dat het kwam omdat hij was stilgezet omdat elektriciteitskabel van de klokluidinstallatie zou interfereren met die van de wifi-kabel. Later bleek het de hele schakelkast voor het luiden van de klok, inclusief uurwerk verrot was. Deze diagnose kostte drie maanden, dan moet er worden gespeurd naar een reparateur die de klus gaat klaren . . . tien maande later worden de uren weer geslagen. Dus wanneer mijn pc is aangesloten op deze leiding: geen idee! Maar de gedachte dat ik straks eindelijk zal kunnen genieten van een stabiele en snelle internetverbinding maakt mij nu al blij!

Vraag 236

Industrieterrein

Een industrieterrein is geen logische plek voor een wandeling.
Zeker niet om mijn hond uit te laten.
Door een samenloop van omstandigheden kwam ik toch in zo'n desolaat gebied terecht.
Naast veel gebouwen waarin een of ander bedrijf was gevestigd, zag ik vooral veel lege gebouwen en terreinen.
De economische crisis is duidelijk  zichtbaar op industrieterreinen.
Echter afnemende bedrijvigheid op dit bedrijventerrein heeft ook een leuke bijkomstigheid: het barst van de patrijzen!

De laatste van het seizoen

Uren later dan gepland verscheen zoon M. uit het vliegtuig.
Door mist (wat is dat ook alweer?) was zijn  vertrek vanuit Nederland vertraagd.
Snakkend naar koffie en een nicotineshot zaten we even later op een terrasje bij te kletsen.
Na al deze weken van bezoek zak het straks extra stil zijn . . . . . maar dat begint dus pas over tien dagen!

De Canigou re-re-re-re-revisited

Ik ben de tel een beetje kwijt van het aantal keren dat ik de Canigou heb beklommen.
Gisteren in elk geval nog eens een keer.
Niet zo`n indrukwekkende klim, omdat ik samen met D. de weg naar de hut Cortalets op 2150 meter met een auto heb afgelegd.
Vanaf Cortalets in de namiddag vertrokken naar de top en weer terug. Dat betekent 630 meter omhoog en omlaag in minder dan vier uren; en dat is op zich weer wel indrukwekkend.
Onderweg weinig bloeiends tegengekomen.
In de mist de alpenkauw gehoord, verder zagen we een marmot en nabij de top een sprong gemzen!

D. klom heel wat vlotter dan een aantal jaren geleden en dat deed mij genoegen.
Tanna, de hond, was ook van de partij.
's Avonds moest het teefje alleen in een hut bivakkeren en dat resulteerde in een wolvengehuil. Ik werd dus gepord en ging bij het hondje in de hut slapen....nou ja...slapen?

Les Poilus de Montouliers

Na weken van voorbereiding is nu de tentoonstelling over Montouliers in de Eerste Wereldoorlog geopend. Mevrouw L. en ik waren lid van het voorbereidings- en organisatiecomité. Ik heb tijdens het proces van voorbereiding veel geleerd over de Franse vergadertechniek, of beter gezegd, over het totaal ontbreken ervan. Overleggen gaat hier heel langzaam en verloopt uiterst moeizaam omdat: a. iedereen zijn plasje over elk onderwerp, dat ter tafel komt, wil doen,
b. iedereen veel liever zijpaden inslaat dan de hoofdweg bewandelt,
c. iedereen bijzaken belangrijker vindt dan hoofdzaken,
d. iedereen iets wil zeggen waarover ze niets te zeggen hebben.
Het is daarom des te opmerkelijker dat er uiteindelijk een fantastische tentoonstelling is opgebouwd: wat telt is het resultaat.
Vol trots kon het organiserend team na afloop terugkijken op een geslaagde actie met een verrassend bijkomend resultaat: naar aanleiding van alle research (Paulette M.) naar de vermiste en gesneuvelde militairen uit ons dorp, bleken er vier vergeten, hun namen zijn niet vermeld op het monument voor La Grande Guerre.
Bij de komende herdenking op 11 november zullen hun namen voor het eerst worden genoemd !

Drie gratiën

Familie over de vloer.
Meer dan vijfendertig jaar geleden vond ik de liefde van mijn leven en samen zijn we gewend aan het rustige leven in een dorpje, alwaar een dooie mus grote kans heeft om de voorpagina van de krant te halen.
De binnenkomst van familie in ons stille huis is voor mevrouw L. en mijzelf gelijk aan het binnenmarcheren van een bezettingsleger.
Maar wat een heerlijk leger.
Samen we hebben we dingen beleefd en ondernomen waar ik nooit zou zijn opgekomen.
En zo zie ik op het strand in Spanje niet alleen de liefde waarmee ik dertig jaar geleden begon, maar besef ik eens temeer dat ik inmiddels drie vrouwen in mijn leven heb . . . . .  . een aanleiding om hier eens mee te pronken!

Beetje trots

Eén nachtje in Spanje.

Twee dagen aan het strand.

Met z'n drieën op de foto. 

Druivenpluk

Ziezo, de druivenpluk voor dit jaar is gedaan.
Het hete en droge weer houdt maar aan; ook tijdens de pluk.
De aanhoudende droogte is de oorzaak van de kleinere oogst, die daarentegen kwalitatief hoog genoemd wordt.
Enfin dat gaan we strakjes, als de zoete muscat in de fles zit, uitgebreid proeven.
Het is in elk geval voor het kleine groepje handplukkers een bijzonder jaar.
Na meer dat zestig jaren actief geplukt te hebben stopt onze trouwe Armande ermee.
Zij was zo langzamerhand als een  mascotte voor ons en ze zal node gemist gaan worden.
Enfin ik ga proberen om een speciale fles op de markt te krijgen, met haar portret op het etiket en een vermelding wat 2014 tot zo'n bijzonder wijnjaar maakt,

Vraag 235

Gouden randje

Er zijn van die dagen met gouden randjes.
De afgelopen dagen behoorden daartoe.
Meneer en mevrouw A. waren enige dagen onze gasten, waarvoor het een genoegen was de deur open te houden.
Wat hebben we veel gekletst, getafeld, gelopen en de glazen geheven,  kortom wat hebben we veel gedaan in zo korte tijd en wat hebben we van elkaars gezelschap genoten.
Aan alles komt een einde en zojuist vertrokken zij richting Pyreneeën voor een sportief vervolg van hun vakantie.
Nu weer over tot de orde van de dag . . . .

Regen

Val ik in herhaling, of schrijf ik dit voor het eerst?
Dat ik de regen nog eens ging missen is nieuw voor mijzelf.
Wanneer ik zie hoe "gezegend" mijn vaderland is met de tranen van Pluvius, dan kan ik daar alleen maar jaloers op zijn.
Het is hier droog.
Dit jaar een kleinere druivenoogst en een nog kleinere olijvenoogst
Mijn moestuin besproei ik met het water van het Canal du Bas-Rhône.
Via een complex leidingenstelsel arriveert het kostbare nat in mijn "potagier".
Echter vanaf vorige week donderdag komt er geen druppel meer uit de kraan.
Een breuk in een leiding veroorzaakte de drooglegging van mijn dorpje.
Heen en weer lopen met gieters om te voorkomen dat de tere slaplantjes het zouden begeven.
Niet te spreken over pompoenen, prei, courgettes, selderij en dahlia's.
Elke dag werd mijn tuintje droger en triester.
Maandag werd de zaak gerepareerd en iedereen blij.
Iedereen behalve ik.
Er kwamen druppels uit de kraan, voldoende voor één gieter per uur.
Vanmorgen ontdekte ik de oorzaak.
Iedereen heeft in zijn tuin een aparte watermeter. De meter in mijn tuin heb ik gedemonteerd en toen werd duidelijk dat het filter volledig was dichtgeslibd met worteldeeltjes en zand.
Na de loodgietersklus zette ik de sproeiers open en onder mijn ogen zag ik de gewassen groener en mijzelf blijer worden.
Wat heb ik de afgelopen dagen die jaloersmakende Hollandse buien gemist!

Bio

Er wonen in dit dorp biomensen, althans zo noem ik hen.
Wanneer er iets te eten of te drinken voorbij komt zullen zij nooit nalaten te melden dat het bio is.
Ja, deze wijn komt van een bioboer. We zijn er helemaal voor naar X gereden om hem te proeven, het blijken ontzettend aardige mensen.
Ja, deze komkommer kochten we bij een jong stel op de weg tussen Y en Z. Alles is wat ze verbouwen is bio en het is een ontzettend aardig stel.
Steeds leer ik nieuwe bioproducten kennen en dito bioboeren en -tuinders.
Ik hoor het aan en probeer de ruimte tussen mijn oren open te houden zodat wat het ene oor ingaat er weer snel door het andere uit kan gaan.

Bio interesseert mij niet zo.
Ik weet ook niet goed wat het betekent.
Ik zie een winkel voor mij met kisten verschrompelde appels en beurse peren, flessen ahornsiroop, naast glutenvrije stroopwafels op houten stellages, waartussen magere klanten traag hun etenswaar bijeen zoeken, gehuld in ruimvallend, figuurverhullend Indiaas katoen.
Het doen van de inkopen is hun soort kerkgang, het bereiden van de maaltijd wellicht hun gebed, het praten erover tegen mij in elk geval hun missie.
Deze week zag ik op de televisie Annie Schreijer-Pierik.
Zij is voor mij de personificatie van de klagende boerenstand.
Als boegbeeld van de Christelijke Boeren Partij (CDA) werpt zij zich nu op om elke komkommer die Rusland niet inkomt, ruimschoots uit de staatskas vergoed te krijgen voor de gedupeerde telers.
Ik heb haar verhaal nu in meerdere variaties aangehoord en zij gaat aan het langste eind trekken verwacht ik.
Geld voor die arme tuinders en boeren en ook nog voor de chauffeurs die voor janlul met al die handel mee heen en weer karren.
Bepaald geen bio.
Bepaald niet duurzaam.
Komkommers, tomaten en allerlei ander tuinbouwgoed, dat voorheen rondom dorp of stad voor de plaatselijke bevolking werden geteeld, worden nu door enorme opschaling en gefinancierd door meneer RABO, geteeld voor de halve wereld. Vrachtwagens en vliegtuigen vervoeren dit desnoods naar de anderen kant van de wereld: in New York spreekt elke komkommer Hollands.
Heeft dit ook maar iets met duurzaam ondernemen te maken?
En wat zijn gevolgen voor het milieu?
Ik denk dat het louter winstmakerij is en dat daarbij dus een gezond ondernemersrisico een onderdeel van moet zijn.
Mooi zo'n boycot. Nu ook graag voor varkensvlees en zuivel.
Het gevolg zou moeten zijn dat er minder overschotten zijn die niet langer duizende kilometers getransporteerd worden om op verre markten terecht komen.
Het gevolg zou moeten zijn dat de Russen hun eigen varkens moeten gaan mesten, dat de Chinezen hun eigen babymelk produceren en dat Nederlanders iets meer ruimte krijgen in hun eigen land, waarvan op dit moment de helft van de oppervlakte gebruikt wordt voor productie van spul voor het buitenland.
En laat ik het nog maar niet hebben de schonere lucht door minder varkensmesterijen en minder vrachtwagenverkeer; lijkt mij behoorlijk bio!

Vraag 234

De Grote Oorlog

Zo vrolijk ginggen ze 100 jaar geleden ten oorlog.

Rode kepi, blauwe jas en rode broek. 

De kleurstoffen werden geleverd door Duitsland.

Voor mijn verjaardag kreeg ik het boek "De eerstgevallenen".
In dit boek van Theo Toebosch staan de levensverhalen van André Peugeot en Albert Mayer beschreven; de eerstgevallenen van de Eerste Wereldoorlog.
Bijna vijf jaren geleden vond ik tijdens het touren door de Franse campagne het monument ter ere van de eerste Franse gevallene: korporaal Andé Peugeot.
Ik kon toen niet bevroeden dat korporaal André op zijn beurt, verantwoordelijk was voor de eerste Duitse gevallene, de luitenant Albert Mayer.
Feitelijk onjuiste informatie, omdat de oorlog nog niet was uitgeroepen en dus werd de Fransman vermoord op eigen grond en daarmee is hij volgens mij slachtoffer in de plaats van gevallene.
Inmiddels zit ik hier in mijn Franse dorpje in het comittée ter voorbereiding van een tentoonstelling over de invloed van de Eerste Wereldoorlog op Montouliers.
Van de dorpelingen die aan de oorlog deelnamen keerden er elf niet terug.
De tentoonstelling beloofd iets indrukwekkends te worden, althans voor dit klein dorpje.
De opening is op 20 september in de salle polyvalante alhier.
Ik zou zeggen: komt allen . . . soyez nombreux!

Vraag 233

Vurige visite

Een aantal mensen konden door omstandigheden geen gehoor geven aan de uitnodiging voor mijn afscheid van Staatsbosbeheer, nu bijna drie jaar geleden. 

Eergisteren verscheen Adrie Hottinga met zijn vrouw Zwier bij mij op de stoep met Hollandse heerlijkheden. Destijds kon hij niet komen i.v.m. familieomstandigheden en door nu alsnog te verschijnen werd een extra feest.

Natuurlijk maakten we een excursie door de groene dreven. Adrie wilde graag de kust met zijn binnenmeren zien.

Staande op de hoogste heuvel bij Peyriac-de-Mer met het uitzicht over binnenmeren, eilanden en de zee toasten we met een glaasje rosé.

We spraken over de domme aanplant van dennenbomen en welk een weldadige en onderschat positief effect een bosbrand op de natuurontwikkeling zou kunnen hebben.

Vandaag zijn mijn gasten weer vertrokken en ook vandaag woedde bij Peyriac de eerste grote bosbrand van het seizoen, waarbij meer dan 500ha bos en struikgewas in vlammen opging.

Wat een idioot toeval, ik durf sommige dingen bijna niet meer uit te spreken!

Verwarrende beelden

Nu de doden van vlucht MH17 terugkomen naar Nederland bemerk ik hoe ver de afstand tot mijn vaderland is. 

Ik neem flarden van het nieuws tot mij via radio en tv, maar de emotie die door een groot deel van de Nederlandse bevolking wordt beleefd, komt niet over. 

Kennelijk ontbreekt het mij nog aan informatie, aan gesprekken in de straat, met familie, vrienden of collegae.

Als de lijkwagens passeren klinkt er applaus.

Ik weet dat het niet zo is bedoeld, maar ik ben gewend enkel te klappen voor een prestatie, meestal na een concert, een lezing, vuurwerk desnoods.

Voor het eerst zag ik dit klappen in de film The Godfather toen een lijkkist de kerk verliet.

Zou dit beeld aan de oorsprong van dit nieuwe gebruik liggen?

Waarvoor klapt men?

Op facebook en twitter zag ik de black-ribbons als tekens van medeleven.

Voor het eerst zag ik die ribbon-cultuur opleven in de VS, waarvan de pink-ribbon als eerste bodem kreeg in ons land en nu is daar een nieuwe kleur aan toegevoegd.

Voor wie is het medeleven op de sociale media bedoeld?

Voor het eerst zag ik het publiek langs de weg een soort van Hitlergroet brengen toen de stoet van vele lijkwagens met hun droeve lading passeerde: duizenden camphones werden omhoog gehouden om een plaatje of filmpje te maken. 

Waarvoor maakt men zulke foto's?

Allemaal nieuwe beelden die ik zag en mij verwarden.

Maar beelden vervagen . . . 

Gisteren zag ik op televisie nogmaals een lange stoet wagens waaraan geen einde leek te komen.

Het geluid van de televisie staat uit, het is stil in huis.

Geen beelden in mijn hoofd, maar het besef dat in elke wagen een leed wordt vervoerd waaraan voor de geliefden nooit einde zal komen en . . . . dat ik mij daar geen voorstelling van kan maken.

Icoon

Zo heb ik iemand gekend die het schilderen van iconen als hobby beoefende.
Ze was daar erg druk mee, want het kwasten van een icoon is geen sinecure, maar een heel gedoe.
Het ideale plankje moet worden uitgezocht en dat alleen al, kan dagen in beslagnemen.
Vervolgens wordt het paneeltje gladder dan een babybilletje geschuurd, er moet een juiste ondergrond worden aangebracht en ten slotte wordt in vele bewerkingen de afbeelding van de een of andere heilige, de goddelijke familie of Maria met kind aangebracht aan de hand van een historisch voorbeeld.
Deze heiligen maken geen van allen de indruk dat zij de blijde boodschap onder de leden hebben en de maagd Maria met haar boreling op de arm kijkt meestal zo zuur, dat de term "gelukkige moeder"niet op haar van toepassing lijkt te zijn.
Het uiteindelijke resultaat oogt meestal als een futloze fotokopie in bruinige tint alsof deze decennia lang voor de invoering van het rookverbod achter de bar in een kroeg heeft gehangen.
Mijn kennis beschreef het maken van een icoon als een reeks sacrale handelingen die zeker geen schilderen mochten heten doch schrijven: een icoon wordt geschreven of ik daar maar goede nota van wilde nemen.
De slot-apotheose van dit schrijven is de wijding van het paneeltje door een heuse priester.
Ik schilder dit verhaal omdat mij iets stoort aan dit gedoe.
Ik heb niets tegen het maken van een kopietje van een religieuze afbeelding.
Ik vind echter dat je pas het interessante woord "schrijven" van een icoon mag gebruiken wanneer je een originele, unieke voorstelling creëert; de rest is ordinair kopiëren.
Tijdens en na de Russische revolutie van 1917 zijn er duizenden iconen verbrand, kapotgeslagen of vertimmerd, nadat zij van hun kostbare opsmuk van edelmetalen en dito stenen waren bevrijd.
De iconen werden beschouwd als het icoon van een achterlijk, slaafs en duister geloof.
Wat overbleef is deels handelswaar, staat te pronken in musea, of heeft weer een plaatsje gekregen in de orthodoxe kerk van Rusland alwaar het af en toe wordt beroerd door de lippen van Poetin.
Ik heb geleerd dat schrift slechts een hulpmiddel is om taal te fixeren.
Dit kan op een verhullende of op een heldere wijze.
Wanneer je het schilderen van een icoon, schrijven gaat noemen, dan is dat behoorlijk verhullend.
Schrijven is volgens Van Dale iets dat met potlood, inkt en papier, met brieven, literatuur of nota's van doen heeft.
Wellicht waren er ooit religieuze heremieten of pilaarheiligen, die beweerden dat zij hun icoon hadden opgeschreven naar Gods stem, het zij zo.
Ik ken het oud-Russisch onvoldoende om te weten of in die taal schrijven meerdere betekenissen heeft, waaronder het maken van plaatjes.
Duidelijk is wel dat de combinatie van paneel, verf, penselen en bladgoud behoorlijk dicht bij schilderen komt en iemand die een icoon kopieert is taalkundig een kopiist en niets anders!

Ook feestelijk

In 2012 vond ik hier in de buurt een paar planten met de naam Kalketrip en met een paar bedoel ik dat er slecht twee planten stonden. Een smalle basis om te overleven en daarom verzamelde ik er wat zaad van. Ik heb het in de buurt van de moederplanten uitgezaaid in de hoop en verwachting dat de soort ter plekke zal overleven.
Is dit natuurvervalsing? Ik vind van niet. Ik koloniseer geen nieuw gebied, ik verander de groeiplaats niet.
Resultaat: eenenvijftig planten staan er nu te bloeien; helemaal blij!

Feest

Er was een aanleiding voor een feestje: mijn verjaardag.

Die hebben we in redelijke afzondering gevierd, want hier telt niet de verjaardag, maar de naamdag en de mijne is ergens in augustus. 

Enfin ik werd door mijn geliefde ontvoerd naar een weilandje in de Montagne Noir, met de kwaliteiten van de Bennekomse Meent of Allemans Kamp.

Te midden van Trilgras, Ratelaar, Blauwe knoop, Spaanse ruiter, Kale jonker, Gele gentiaan, Stijve ogentroost, Grote brunel en nog veel meer moois, kon ik van een feestelijke picknick genieten. En niet bij een hoge temperatuur, maar bij 22˚C en een fris windje. 

Wat een mooi cadeau, om een herinnering, een verlangen naar een Hollands Blauw Grasland, 1400 kilometer zuidelijker driedimensionaal  te ontvangen en te beleven!

Twee armen

Na zes weken als éénarmige door het leven te moeten gaat mijn Mad. L. vanaf heden weer met twee armen door het leven. Nu nog vijftig bezoekjes aan de fysiotherapeut . . . .

Vraag 232

Vakantie

Het begin van de zomervakantie betekent voor heel veel mensen vertrekken, huis en haard en vertrouwde omgeving inruilen voor een bestemming achter de horizon.
Nu ligt de horizon, in een polder, op minder dan 5 kilometer, dus hoeft de reis niet oneindig te zijn.
In Frankrijk gaat 30% van de vakantiegangers naar het buitenland, 22% prefereert de kust, 10% gaat naar de bergen en 34% naar La Campagne (het platteland)
De buitenlandse vakantiebestemming is hoofdzakelijk Spanje, Italië.
Waar overnachten ze?
10% Van de Fransen boekt een hotel, 5.5% gaat naar de camping, 9,5% huurt een huisje of gaat naar een chambre d'hôte. Een behoorlijke groep, 9,9% verblijft in een eigen tweede woning en 48% gaat logeren bij familie en 11,2% doet dat bij vrienden.
Wie verre reizen maakt kan veel verhalen, zegt een oud spreekwoord.
Het is duidelijk een gezegde uit een analfabete samenleving want zelf ken ik weinig interessante verhalen van verre reizigers, of het moeten de verhalen van Cees Nooteboom zijn. Ik weet uit al die verhalen waar de maaiste landschappen zich bevinden, de mooiste steden zijn, het lekkerste eten te genieten valt en de aardigste mensen wonen. Wat die verhalenvertellers zelf niet weten is, dat dat alles ook om de hoek te vinden is.
De meeste Fransen schijnen deze mening te delen en blijven dus in eigen land.
Ik vind dat een prettige gedachte, want anders zou je hier in de vakantietijd bijna enkel de Engelse taal horen spreken en daar moet ik niet aan denken!

Veertien juli

Vandaag reed de Tour de France door Münster in de Elzas.

Tien dagen geleden dronk ik hier op het terras van een konditorei in het centrum een espresso en bekeek de ooievaars op de gebouwen rondom dit plein; ik telde er zo'n 75.

Mijn gedachten gingen terug naar de ooievaarstellingen in Nederland en de aanvragen van  STORK voor het bijklimmen van nesten in reservaten waarover ik toen iets te vertellen had.

Ik weigerde op een gegeven moment de vergunning voor het bijklimmen van een nest op Cortenoever langs de IJssel.

De wereld werd te klein: ik was een nieuwe bedreiging voor de ooievaars in Nederland.

Toen ik vertelde dat ik meerdere malen had waargenomen dat ooievaars de pullen van grutto's als voer verzamelden en ik vond dat je op een gegeven moment moet accepteren dat het weer redelijk gaat met de ooievaar in Nederland en dat we blij moeten zijn dat deze vogel zich nu redt zonder allerlei extra hulp, keerde de (telefonische) rust enigszins terug.

De zorg voor het milieu moet op een zeker moment belangrijker worden dan de zorg voor de individuele soort.

Enfin, zouden de jonge ooievaars in Münster vandaag genoten hebben van de Tour die onder hen door reed?

Quatorze juillet

Het is feest in Frankrijk.

Vanavond gaat overal het vuurwerk weer de lucht in en zal op het dorpsplein de farandole in alle vrolijkheid gedanst worden.
Naast het vieren van deze nationale feestdag is er al de voorpret van alle vieringen rondom het 100-jarige jubileum van La Grande Guerre (1914-1918), vooral in 1916, als de slag om Verdun herdacht gaat worden, zal Frankrijk een natte broek krijgen van trots.
En ik gun het ze, want in principe is er weinig te vieren.
Of hier nu een linkse of een rechtse wind waait, het conservatisme staat elke vernieuwing van de samenleving en economie in de weg.
Frankrijk is zo langzamerhand het zieke kindje van Europa.
Maar in mijn dorp merk je niet dat men bezig is met de nationale politiek of het moet gaan over zo'n zakkenvuller als Sarkozy, die op dit moment de Calimero uithangt, dus zal het mij niet verbazen dat hij nog eens president gaat worden.
Het is leuk dat dit dorp met z'n 260 inwoners een eigen, dagelijks geopend, postkantoor heeft.
Binnen een straal van 5 kilometer bevinden zich nog drie andere postkantoren. Wanneer ik vertel dat in Nederland het laatste zelfstandige postkantoor op 28 oktober 2011 werd gesloten dan word ik meewarig aangekeken: "Vous pauvres Néerlandnais" en is er geen enkel besef dat het eigen postkantoor een enorme en exemplarische kostenpost is.
Hoe naïef kun je zijn?

Vanaf mijn terras heb ik mijn bijdrage aan de feestvreugde geleverd, op naar het volgende feest!

Taart

Gisteren had ik vrienden over de vloer. 

Vrienden uit Nederland waarmee mad. L. en ik een bijzondere band hebben. 

We hebben elkaar leren kennen naar aanleiding van de aankoop van een huis in Frankrijk. 

In Nederland woonden we slechts enkele kilometers bij elkaar vandaan en allebei kochten we een huis in Frankrijk ook slechts enkele kilometers bij elkaar vandaan. 

Op een gegeven moment kwamen op wij op de hoogte van elkaars overeenkomstige activiteit en hieruit ontstond de vriendschap.

Gisteren kwamen ze met een taart op bezoek om met met ons te vieren dat wij op dertien juli 1994 de koopakte voor onze woning in Ornaisons tekenden.

Ik kan niet zeggen dat dat lijkt alsof het gisteren was. 

Het is lang geleden.

Ik stond toen heel wat anders in het leven dan nu. 

Bij het vieren van zo'n gebeurtenis besef ik mij dat pas ten volle.

De dagen glijden voorbij in het slome ritme van een trage golfslag en dat geeft mij het geruststellende gevoel dat er niet veel in mijn leven verandert. 

Echter het herdenken van deze dag, waarop we bij de notaris in Narbonne de koopakte tekenden, geeft toch weer even een andere kijk op het leven!

Zwervers

De cicaden zingen en dus zijn de zwervers weer in het land.
Met zwervers bedoel ik in dit verband ambulante bedelaars, zigeunerachtig volk en twijfelachtige straatartiesten.
Ze zijn afgedaald uit Parijs en andere grote noordelijke steden naar de kuststreek van de Middellandse Zee. Hier zijn nu volop vakantiegangers en toeristen en is er weinig kans op regen; hier is wat te verdienen!
Als je moet stoppen voor het rode licht staat er in het gunstigste geval een zwijgzame junk naast je auto die uitnodigend zijn lege blikje tegen het raam tikt met hoop op een muntje. In het ongunstigste geval wordt bij dat rode licht je auto omzwermd door een wolk zigeunerkinderen die onmiddellijk je autoramen in het zeepsop zetten. Als je die activiteit niet waardeert of honoreert dan leer je een flink aantal nieuwe scheldwoorden en heb je de kans, dat als het licht eindelijk op groen springt, je auto is opgesierd met een nieuwe deuk of kras en dit soms in meervoud.
Op internet vind je de site https://www.snurkbeddengoed.nl/ waar je een dekbedhoes kunt bestellen met het dessin van straatkeien of van kartonnen dozen. Een deel van de opbrengst komt ten goede aan de opvang van zwerfjongeren.
Jammer dat ik er geen raamsticker bij krijg zodat de bedelaars die mij belagen op de hoogte worden gebracht van mijn goede aankoop!

Vraag 231

Hartverwarmend

Soms stijgt een reclame uit boven zijn commerciële doel en geeft het een boodschap die beklijft.

Grand Ballon d'Alsage

Vandaag de jaarlijkse beklimming van "der Grossen Belchen".
Traditioneel is dit een pittige wandeling die ik samen met Mad. L. onderneem.
Echter haar schouderoperatie heeft nog steeds tot gevolg dat zij flink is gehandicapt. In elk geval in die mate dat een klimmetje mij en haar onverantwoord leek.
Een solotocht dus, maar wel een hele mooie! Van plantje, naar bloemetje. Vlak onder de top verliet ik de gebaande wegen en volgde ik het spoor van de oude kabelbaan naar de top. Daar zag ik na dertig jaar weer eens de turkse lelie!

Goeie koop

Gisteren in het Kröller-Müller een filmpje gemaakt van de recente aankoop van het conceptuele werk van Simon Starling . . . . geweldig!

Seurat

Madame L wilde in Nederland zijn in verband met het bijwonen van een reünie.

Door de treinstakingen in Frankrijk en België werd ik haar chauffeur en daardoor kwam ik in de gelegenheid om de overzichtstentoonstelling van Seurat in het Kröller-Müller Museum te bezoeken.

Een vreugde om zoveel werken (48) bijeen te zien. 

Door zijn korte leven en door zijn tijdrovende wijze van schilderen is zijn œuvre niet erg groot. Uren verbleef ik in de zalen, want Seurat dwingt mij tot langdurig kijken. 

Buiten de werken van Seurat waren voor de Van Gogh-zaal de volgelingen van Seurat ten toongesteld.

Ik zou er veel meer over willen schrijven, maar dat staat al verwoord op http://www.kunstkrant.nl/seurat.html.

Aftakas

Gisteren maakte mijn buurman een domme fout met zijn tractor door deze te starten zonder te beseffen dat de hefinrichting was ingeschakeld. Achter de tractor was een spuitwagen gekoppeld en de heffing tilde deze via de aftakas op: aftakas verbogen.
Buurman ging werkelijk uit zijn dak van woede, dit is de tijd waarin van alles in de wijngaarden moet gebeuren en het is voor hem hollen en vliegen van de vroege morgen tot de late avond (daar tussen wel een flinke siësta).
Samen met hem de halve ochtend gewerkt om de aftakas weer recht te krijgen.
Thuis vertelde ik wat een achterlijke toestand het hier is omdat ik meer dan veertig jaar geleden tijdens mijn stages van de Landbouwschool, nooit een aftakas zonder beschermkap ben tegengekomen. "Het is vragen om ongelukken!" zei ik als laatste.
Vanmorgen zou ik mijn hond bij de buurman brengen en hij zou er de komende tij voor zorgen want ik ga naar Nederland.
Echter..... op dat moment werd in de wijngaard mijn buurman door zijn aftakas gegrepen.
Zo'n lullig koordje dat uit de zoom van een regenjack komt wikkelde zich razendsnel om de as en trok de man over de as.
Het is een pezige, ijzersterke vent en het lukte hem zich te redden.
Echter niet zonder vleeswonden aan beide bovenarmen en borst en enige gebroken ribben.
Het is meestal een dodelijk ongeluk en de buurman beseft zich dat terdege.
Inmiddels loopt hij alweer rond, maar de aftakas is nog steeds onbeschermd!

Filmset

Toen ik eens een keer wat te mopperen had kreeg ik van een dorpsgenoot het gevatte antwoord: "Niet zo zeuren, Kijk een om je heen, wie woont er nou op zo'n prachtige plek, het is toch net een filmset?"
Vandaag werd mijn dorp gebruikt als filmset.
Een toneelgezelschap speelde op diverse plaatsen in het dorp scenes uit bekende Franse films. Het halve dorp werd zo door zijn eigen bekende woonplaats geleid, maar toch kwamen we op deze wijze toch nog op plekjes die voor iedereen onbekend waren.
De opvoeringen waren af en toe zeer geestig, maar soms ook ontroerend mooi, zoals de scene uit het werk van Marcel Pagnol:

The Bird Of Dawning

Ik zal een jaar of zeven, acht geweest zijn toen mij het boek "The Bird Of Dawning", oftewel "Klipperschepen jagen naar Londen" geschreven door John Masefield in een vertaling van J.J. van Capellen en N.M. van der Wilde en prachtig geïllustreerd door Leon Holman, werd voorgelezen. 

Nadien is het mij op mijn aandringen nog wel vaker voorgelezen.

De tijd verstrijkt en herinneringen worden levendiger.

Op een boekenmarkt vond ik dit boek terug, een herdruk uit 1949.

Ik herlees het ongeveer om de vijf jaren .

Gisteren las ik het op het strand aan zee bij 37˚C in de schaduw.

Het boek beschreef op dat moment een schipbreuk in storm. . . regen en koude; ik kon het zo meebeleven dat de hitte mij niet hinderde.

Vandaag las ik het boek uit. 

Ik heb het idee dat ik er telkens meer van weet te genieten.

Op zolder staan vele niet uitgepakte dozen met boeken.

In huis is een heuse bibliotheek, volgepakt met kastenvol leesgenot.

Ik heb nu de gewoonte dat als ik een boek heb uitgelezen, en met aan een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid besef dat ik het nooit zal herlezen, ik het boek in de papiercontainer gooi. 

Ik weet het, 't is zonde, maar er wordt hier niet veel Nederlands gelezen.

Dat geldt overigens ook voor Nederland zelf.
Echter het boek van Masefield zal dit lot voorlopig beschoren blijven, maar wat is het jammer dat schepen vergaan . . . . .

Zomer

Zouden er nog steeds mensen zijn die de klimaatverandering ontkennen?

Het zou mij verbazen.

De streek, waar ik nu woon, ken ik al meer dan twintig jaar.

Het weer in de eerste tien jaren was veel betrouwbaarder dan in de volgende decade.

Het weer is grilliger geworden, de variaties groter, onbetrouwbaar zeggen de mensen hier.

Zo was de vorige winter voor deze streek extreem koud en lang, de afgelopen winter was relatief kort, buitengewoon mild en extreem droog. 

Het voorjaar bracht zeer veel wind en de zomer wilde maar niet komen.

De zomer begint hier normaal zo rond 1 juni. 

Nu kwam de zomer op de tweede Pinksterdag met het kraken van de eerste cycaden. 

Ik schrijf dit om zeven uur 's morgens en de thermometer staat al op 25,5˚C.

Het is zomer . . . . . en ik verbaas mij erover.

Heftige ekster

http://www.magpieshort.com/

Gebreken

Ik kan nog niet echt zeggen dat de oude dag met gebreken komt, maar dat er een waarheid in dit gezegde schuilt, kan ik inmiddels beamen.

Gisteren bij de oogarts geweest in verband met vreemde kriebeltjes die ik steeds voor mijn linkeroog zie bewegen. Ik weet inmiddels dat dit verschijnsel "mouches volantes" heet en bestaat uit kristalletjes die in het glaslichaam van dat oog rondzweven. Niets verontrustends, maar volgens de arts een teken dat bij de veroudering hoort. Hij zei nog net niet: "Geniet ervan!"

Een paar uren later heb ik mad. L. afgeleverd bij een kliniek voor een schouderoperatie om een kapotte pees uit haar arm weer te laten hechten op de plek waar 'ie had moeten blijven zitten.

Geen leuke operatie bleek vandaag. 

Vier uren was mijn meissie buiten westen en naar het zich laat aanzien zal ze nog een flinke tijd gehandicapt blijven.

Waardoor deze blessure is ontstaan . . .  geen idee. 

Zou het ook met de oude dag te maken hebben? 

Laat haar dat maar niet ter ore komen!

Vraag 230

Dauwtrappen

   Hij zal zijn weg op
het
asfalt vervolgen. Steekt zijn duimen onder de riempjes van de rug-
zak, voor de borst, naast de oksels, om het lopen aan te vangen vindt
hij dat
een fijne positie voor  de
handen. Even kijkt hij naar zijn schoenen, dan wordt welbewust de
eerste stap gezet,- met de linkervoet. Nu is de tocht voor  hem
pas
echt begonnen.

   Het
loopritme begeleidend fluistert hij: links, rechts, links,
rechts,
links, rechts... en ziet hoe zijn besmeurde schoenen hem verplaatsen.
Hij is tevreden. Links, recht, links, rechts, links, rechts... naast de
weg
zo
hier en daar een boom, slapend nog, zo schijnt het hem toe. Stilte.
Links, rechts, links, rechts...

   Zijn wimpers plakken wat als hij
knippert
met
de ogen. Evenals alles om hem heen is ook hijzelf inmiddels bedekt
met een fijn laagje dauw. Dat het niet veel lichter wordt en de mist
maar
niet definitief verdwijnt,
komt in hem op , terwijl hij naar de lucht tuurt, die als een egaal
grijze deken op het land rust. Richt
zijn blik weer op een enkele boom, mompelt Slaap zacht, bij zichzelf, en glimlacht.

   Haalt
dan, om slapende handen te voorkomen, zijn
duimen onder de riempjes vandaan en laat zijn armen langs het lichaam
heen en weer bewegen. De
linkerarm begeleidt het rechterbeen, de rechterarm het linker-, wat
ook de meest logische,
de
meest natuurlijke beweging is - het gemakkelijkst om uit te voeren,
concludeert hij terecht, al mompelend, links, rechts, links, rechts...

   De gedachte die in hem opkomt om de meest voor de hand lig-
gende onlogische loopbeweging
uit
te proberen, die er voor hem uit bestaat dat de linkerarm met
het linkerbeen en de rechterarm met het rechterbeen meezwaait, wordt
terstond onderdrukt. Het
spel heeft hij al een hele tijd geleden afgezworen, houdt hij zich
voor, al mompelend: links, rechts, links, rechts...

   Die
bewolkte lucht, de egaal bewolkte lucht, dat is iets waar zijn ge-
moed zeker niet onder te lijden
zal
hebben, integendeel zelfs: het vooruitzicht dat de zon vandaag waar-
schijnlijk zijn kop niet meer kan tonen - om het maar eens in zijn
jargon uit
te
drukken -, doet hem
goed. Zo'n zonbeschenen landschap met het zich daaraan aangepaste
leven, dat dat hem tijdens deze wandeltocht waarschijnlijk
bespaard
blijft, stemt hem tevreden.

Voor Jaap

Stil in huis

Samen met mevrouw L. zoon M. op het vliegtuig naar Nederland gezet.
Hiermee sluiten we een periode van ruim een maand bezoek af. (Hiermee verklaar ik tevens waarom ik zo weinig tijd heb genomen om te bloggen).
In drie golven hadden we familie over de vloer en soms verlangden we even naar rust.
Nu ons "hotel" geen gasten meer heeft is de stilte overweldigend en dat maakt ook verdrietig.

Over golven gesproken; met M. meerdere golfbanen bezocht, Falgos in de Pyreneeën en gisteren 18 holes in Carcassonne gelopen.
Als caddy heb ik misschien te weinig aandacht voor het spel en teveel voor de vegetatie.
Nu valt er, door de maaiwoede van de terreinbeheerders, aan de begroeiing van een golfterrein weing spannend te beleven, maar toch waren er uizonderingen.
In Falgos bloeide het bosvogeltje nog enthousiast:

en in Carcassonne, tussen hole veertien en vijftien telde ik meer dan honderd paarse asperge-orchissen op een prachtig beheerd veldje.

Wat blijft zijn dus mooie herinneringen aan veel emotionele dagen . . . . maar het wennen aan de stilte zal nog even duren.

Eindelijk de gevraagde regen

In mijn moestuin heb ik drie punten om water te tappen.
Het is geen drinkwater, maar de leiding komt vanaf de Rhône.
Ik heb dus geen probleem met droogte in mijn tuin. Dat geldt echter niet voor de wijnboeren die deze winter, of in recente afgelopen jaren, nieuwe wijnstokken hebben geplant en geen irrigatie systeem in hun wijngaard hebben. De jonge planten moeten dus met de hand begoten worden, een hele arbeid.
Eindelijk viel gisteren in de namiddag een flinke regenbui . . . . men hoopt op meer!
Wellicht aanstaande maandag?
P.S.
Ja, ik weet het.
Foutje in de aftiteling: Couteau moet zijn Cousteau.
Helaas, ik kan het niet meer veranderen.

Vraag 229

Vraag 228

1 Mei

Op 22 februari blogde ik over de brand die in de heuvels rondom het dorp woedde.
Dat ik dit als een positieve bijdrage aan de natuur heb genoemd werd niet door iedereen begrepen.
Inmiddels heeft er op de Hoge Veluwe ook een brand gewoed, waarbij 500 hectare grond verloren ging.
Toen ik dat laatste las gingen bij mij de wenkbrauwen omhoog: die 500 hectare zal wel behoorlijk overdreven zijn en grond gaat nooit verloren!
Inmiddels zijn de berichten over deze brand bijgesteld; de 500ha is met 150ha verlaagd en er is geen grond verloren gegaan, maar slechts de vegetatie van heide en vooral van buntgras is verbrand.
Reken maar dat de beheerders hier niet ongelukkig mee zijn.
De Hoge Veluwe heeft als beheersdoelstelling het instandhouden van natuur alsof het een kerststukje betreft. Als morgen de oude eigenaren, Anton en Hélène, weer een wandelingetje op hun voormalige jachtgronden konden maken, dan zouden ze alles nog aan moeten treffen zoals zij het nalieten.
Deze brand helpt de beheerders daarbij.
In natuurlijke systemen komt struikheide op zeer kleine oppervlaktes voor; vlekje heide hier, toefje heide daar. Na een grote brand gedraagt dit plantje zich als superieure pionier en kan zij grote kale vlaktes koloniseren, tot uiteindelijk het bos de heide verdringt.
Met kunst en vliegwerk (lees maaien, begrazen, plaggen en . . branden) lukt het om grote heidevelden in stand te houden. Een prachttig voorbeeld is de heide van het artillerieschietkamp 't Harde. Door schietoefeningen vliegt de vegetatie er regelmatig in de fik en dat levert een zeer waardevol (vooral entymologisch) gebied op.
Terug naar het brandje rond het dorp.
Alles wat knol en bol heeft, zat op het moment van de brand veilig onder de grond en staat nu volop in bloei.
Het mooiste voorbeeld hiervan is het bosvogeltje.

En dat brengt mij op 1 mei, een belangrijke feestdag in Frankrijk.

Het is niet enkel de dag van de arbeid, maar ook de dag waarop je je geliefde verrast met een bosje lelietjes van dalen: un bouquet des muegettes:

Ainsi donc, jeunes midinettes,

Petits trottins et trottinettes,

Vous n’avez pas votre muguet,

Du premier mai, frêle et mystique,

A moins d’aller dans les boutiques

Où le syndicat fait le guet.

Mais consolez-vous, à tout prendre,

Vous ne perdrez rien pour attendre

Vous aurez le muguet des bois

Un peu plus tard, et plus sincère,

Que celui qui pousse dans des serres.

Et plus parfumé mille fois.

Overal langs de weg worden nu de boeketjes met lelietjes te koop aangeboden.

Echter in deze streek zal geen oudere ook maar een centime uitgeven om deze bloempjes te kopen.

Zij gaan het bos in en plukken Cephalanthera longifolia, de ernstig bedreigde en beschermde orchidee: het witte bosvogeltje. 

Hier wordt deze plant de wilde muguet genoemd, alsof het lelietje-van-dalen niet wild genoeg is!