Keukenhof

Het ras, vocht, behandeling, oogstmoment en -methode  zijn bepalend welke kleur de bladeren van de druivenstokken krijgen.
De herfst kleurt de velden in vele tinten geel, oranje tot diep-paars.
Ik heb de Keukenhof nooit bezocht en toch moet ik er in dit jaargetijde altijd even aan denken.

Petrus en het hanengekraai

Ik voelde mij vandaag een beetje Petrus.

De aanleiding is deze: 

Hier in Frankrijk zijn Nederlanders die zich verenigen in een club van Nederlanders. Er bestaan meerdere van dit soort clubs in de verschillende regio’s van Frankrijk.

Mevr. L. en ik zijn lid van  zo'n vereniging in onze regio en vorig jaar bezochten wij hiervan een bijeenkomst.
Het was geen onverdeeld genoegen. Tijdens de lunch zaten wij ingeklemd tussen mensen die elkaar als vrienden kenden. Zo werden wij getuige van het uitvoerig uitwisselen van de maten van elkaars zwembad, het barre Nederlandse klimaat en dito belastingklimaat werd doorgenomen en de vele onhebbelijkheden van de Fransen benoemd. Zwijgend hebben we dit alles met toenemende verbazing aangehoord en besloten hierop vooral niet te reageren en het bij deze eerste kennismaking te laten.

Tot vandaag. 

Vandaag was er door de vereniging van deze regio een wandeltocht georganiseerd, nota bene aan de rand van het dorp waar wij wonen. Aanleiding voldoende voor een tweede poging om, naar wij hoopten, aardige mensen te ontmoeten.

Het is niet moeilijk om kennis te maken met aardige landgenoten, maar het is echter een stuk lastiger om kennis te maken met een groep mensen, zeker als dit een hechte groep is. Je voelt je dan een beetje buitengesloten en bij elk contact dat toch ontstaat hoop je op een zinnig en beschaafd gesprek. Zulke ontmoetingen vonden gelukkig wel plaats op deze wandeling. Je loopt dan eens met deze en dan met gene en een praatje aanknopen is zodoende veel makkelijker als tijdens een eenmaal ingenomen positie aan een lunchtafel. 
Leuke ontmoetingen vonden dus plaats, maar . . . 

In de afgelopen weken is mij niet ontgaan hoe in Nederland  de opinie over de vluchtelingen is gekanteld. De stem van de Volksunie en verwanten klinkt steeds luider en hun ongenuanceerde drogredenen hoor ik steeds vaker en luider herhaald worden.

Deze stem wordt ook in Frankrijk gehoord en opgepikt.

Aan de eettafel waar de wandelgroep uiteindelijk de lunch gebruikte hoorde ik ongewild de botte mening over vluchtelingen. Naar ik mag hopen deelt slechts een minderheid deze mening.. Maar de mening werd gehoord en niemand reageerde erop. 
Ook ik hoorde het aan en liet het begaan. 

Van de ene kant is dat wijsheid, want het gemak zoals de vluchtelingen, die in Nederland een veilige plek zoeken, werden weggezet als banenrovers en onbetrouwbare profiteurs maakte duidelijk dat enige tegenspraak  boter aan de galg zou zijn. 
Van de andere kant; ik voel mij nu een beetje als Petrus voor de aanvang van de kruisweg.

Ik hoorde de hanen kraaien en liet het begaan.

Vraag 251

Vlucht

Wanneer er in Israël iemand in een bus wordt neergestoken is die dag in het journaal dat er weer een terroristische aanslag heeft plaatsgevonden en de regering van Israël een vergeldingsactie zal uitvoeren op Palestijns grondgebied. 

Zulk en soortgelijk nieuws krijg ik dagelijks voorgeschoteld. 

Maar het zijn allemaal incidenten en die vertellen niets over de ontwikkeling die er achter schuilt. In dit geval: er komt nooit nieuws over de bezetting van Palestijns grondgebied, de achterliggende oorzaak van de aanslagen blijft verborgen.

Nu hoor ik dagelijks en tot vervelens toe over stromen vluchtelingen en over het gemor hierover door het volk.

Meer dan veertig jaar geleden schreef ik een opstel over de oneerlijke verdeling van welvaart over de wereld en voorspelde ik dat als "wij" niet zouden delen, "die anderen" het uiteindelijk zouden komen halen!

Op dit moment zijn er meer dan 20 miljoen mensen op de vlucht. Met prikkeldraad en prikkeldraadpolitiek proberen we die nu weg te houden van onze welvaart. 

Dit bepaalt het dagelijkse nieuws in de krant, op radio en tv; de incidenten en het handelen van politici.

Ik hoor echter niets over de groei van het vluchtelingenaantal.

De VN verwacht dat er in 2050 meer dan 250 miljoen vluchtelingen over de aarde zullen zwerven. Hoe zou dat komen en hoe gaan we hiermee om? 

Zijn wij zelf op de vlucht voor de werkelijkheid?

Waarom vluchten?

Mierengevecht

Vraag 250

Wijnoogst

De druivenoogst is voorbij, voor mij in elk geval.
Deze week zag ik dat er op nog enkele plekken werd geplukt, maar nu is het echt gedaan.
Het was voor de derde keer dat ik deelnam aan de pluk en ik kijk al weer uit naar volgend jaar.
De eerste uren zijn altijd heftig.
Niet gewend aan het vele bukken en alsmaar oppassen dat je niet je eigen vingers doorknipt in de plaats van het steeltje van de druiventros.
De controle is streng, dus steeds opletten dat er geen enkel druifje aan de stok wordt overgeslagen.
Daarna ontstaat routine en ritme.
Het plukken gaat steeds meer automatisch en is het een genoegen te luisteren hoe de lokale plukkers de roddels van het dorp doornemen.
Aan alles komt altijd een einde, zo ook aan de druivenpluk.
Op mijn wandelingen viel mij op dat er nog steeds wordt geoogst.
Her en der hangen nog trossen in de wijngaarden die de plukmachines of de handplukkers hebben gemist.
Nu zijn de dassen aan de beurt.
Ik vond zelfs een snurkende das langs een pad, midden op de dag.
Kennelijk was zijn geest beneveld geraakt door de gisting van de druiven in zijn maag: een dronken das!
Overal zie ik dassenlatrines die tot aan de rand toe gevuld met de resten van ware bachanalen!
Ik mag toch hopen dat ze oppassen bij het oversteken van wegen . . . . .

Omkijken

De hele dag op het strand liggen luieren met doorloper-puzzles.
Ook even in zee.
Het voelt allemaal nog als zomer.
Maar toen ik om vier uur naar huis vertrok, toch even omgekeken met de gedachte: "Was dit de laatste keer dit jaar?"

Een ongeluk . . . . .

Een ongeluk komt nooit alleen.
Hierin geloof ik niet, maar soms schuilt er een waarheid in en dat werd mij de afgelopen week aangetoond.
Als eerste begon er een lampje op het dashboard te branden met de melding: "Motorstoring".
De garage constateerde dat de egr-klep (?) een defect had.
Er werd een geheimzinnige vloeistof toegevoegd aan de brandstof en wellicht zou hierdoor het probleem al rijdend letterlijk opgelost worden.
Ik verliet €100 armer de garage, met als resultaat dat het oranje waarschuwingslampje nu de ene dag wel en de andere dag niet brandt.
Het toilet en de afvoer van de douche begonnen rare gorgelende geluiden te maken.
Bij het openen van een riooldeksel op straat voor het huis bleek dat het riool geheel met plantenwortels was gevuld: een slimme manier van de klimop om aan water en voedingsstoffen te komen.
Inmiddels verholpen.
Uit de kranen kwam opeens geen heet water.
Het verwarmingselement van de boiler bleek versleten en kapot.
Dus zaterdagmiddag een nieuwe boiler gekocht en buurman-loodgieter was zo vriendelijk het ding te installeren.
Dus inmiddels verholpen.
Om acht uur wil ik de tv aanzetten om even naar het journaal te kijken. Er volgde een knetterend geluid en een felle lichtflits met als resultaat een dode televisie.
Op maandag naar de tv-winkel en een nieuw apparaat aangeschaft.
Dus inmiddels ook verholpen.
Met een auto vol versleten elektrische apparaten ga ik naar de vuilstort, op het dashboard brand weer dat oranje lampje; er moet nog iets verholpen worden . . .
Ach, deze week leerde mij dat de meeste ongelukken verholpen kunnen worden.
Ik hoop dat ik enkel nog door dit soort ongelukken wordt getroffen!

Voorspellen

Alles wat eik heet draagt volop eikels. Ik zie struiken (de steeneik groeit hier meer als struik dan als boom) waar werkelijk meer eikels aan de takken zitten dan bladeren.
Ik hoor dan ook zeggen dat het een strenge winter gaat worden.
Ik snap best dat er iets aantrekkelijks schuilt in het doen van lange termijn voorspellingen, maar om dat te doen op basis van de eikenmast lijkt mij onbetrouwbaar.
Ik voorspel dat de winter een beetje zachter zal zijn dan normaal, zeker het begin van de winter. Natuurlijk is dit een onbetrouwbare voorspelling, enkel gebaseerd op statistisch materiaal.
Te voorspellen dat de jagers het verdomd moeilijk zullen krijgen om de stand van wilde zwijnen onder controle te houden is veel makkelijker en 100% betrouwbaar: let maar op!

Bloedrode supermaan

De wekker stond op kwart voor vier en direct de beentjes uit bed.
Een kwartier later stond ik op een heuvel met vrij uitzicht op de horizon rondom.
Ik keek naar de maan.
Pas in 2033 zou ik opnieuw de kans krijgen om een "super maansverduistering" te zien.
Statistisch gezien betwijfel ik of ik dat nog ga meemaken.
Dus heb ik mij door de media laten opfokken om mijn warme bedje te verruilen voor een fris uurtje bovenop een heuvel.
In het oosten zag ik prachtig de morgenster Venus verschijnen.
Tot mijn verdriet stond hoog aan de hemel Orion, een teken dat de winter in aantocht is.
En in het westen de maan: rood en redelijk groot.

Achter mij zat een uil te keuvelen: schorre blafgeluidjes, zacht en vooral hees.
Het werd uit de verte beantwoord. Er volgde een moeizaam en ingewikkeld gesprek tussen twee uilen, nooit eerder zo gehoord, het had iets intiems en buitenaards.
Ik voelde mij een beetje een audio-voyeur.

Ik maakte een kiekje van de maan als bewijs dat ik hem heb gezien en ging terug naar huis, ik had het koud gekregen. In bed duurde het lang voor ik weer zo warm was geworden waarbij je inslaapt.
Van uilen droomde ik niet.

Blij thuiskomen

Drie weken van huis, voor mij een lange periode.
De eerste twee weken verbleef ik in Nederland.
Lastig is dat geworden.
Familie bezoeken is een logisch gedrag.
Met vrienden is dat anders geworden merk ik.
Opbellen om te vragen of je op bezoek kunt komen.
Jezelf uit nodigen, nooit eerder gedaan.
Lastig is dat.
Wachten tot een vriend  mij uitnodigt; hoelang kun je wachten?
Lastig.
Weg gereden uit Nederland.
Familiebezoek in Duitsland en Frankrijk.
Vandaag kwam ik thuis en voelde mij direct thuis.
Maar het terugkijken is lastig!

Pijn

Ik ben in Arnhem, de stad waar ik geboren ben.
Veranderd en hetzelfde gebleven.
Lopend door de binnenstad herken ik de meeste gevels.
Echter veel winkels, die erachter hun nering drijven zijn mij vreemd.
Uitverkoopachtige teksten, weinig artistieke etalages, goedkope uitstraling.
Het is niet vrolijk stemmend.
Zie daarbij de vele leegstaande panden en je kunt het uitgesproken droef noemen; het motregent bovendien.
Bij elke mij vreemde winkel wordt in mijn geheugen gezocht naar een beeld van vroeger: hier was chocolaterie Mousset, hier banketbakker Janssen, de boekwinkels Kroneman, Van Beek of Oranje.
Het lukt mij vaak een plaatje van vroeger op te roepen, echter in veel gevallen lukt dat niet meer.
Weemoed, oppoetsen van die Jugendzeit, romantiseren?
Is dit een gedrag dat alleen ik vertoon of beziet een ieder op dezelfde wijze de stad van zijn jeugd . . . . . . en wat zoek je dan?

Natte voeten

Ik heb in dit blog al eerder geschreven over mijn afkeer van natte schoenen met daarin mijn natte, koude voeten.
Door hoeveel weilanden, bosbesstruwelen, bospercelen met een ondergroei van varens en blauwe graslanden heb ik gezworven met natte voeten van de dauw?
Eens per jaar is het Hemelvaartsdag en daarbij horen zulke voeten, maar op die overige 364 dagen van het jaar had ik daaraan de pest.
Vandaag wandel ik door de beeldentuin van het Kröller-Müller.
Samen met mevrouw L. bewonder ik voor de zoveelste keer de Needle tower van Kenneth Snelson. Telkens weer de verbazing dat iets dat door de zwaartekracht zou moeten vallen, juist opstijgt.
Langs het wandelpad staan een paar metalen stoeltjes in kekke kleur geschilderd.
Even later, als we de hoek om lopen, zien we weer een aantal van zulke stoeltjes voor het beeld Man en vrouw.
Even uitproberen, besluiten we en verlaten het pad en lopen erheen over het gras.
De zon schijnt, het is twee uur en als ik naar mijn schoenen kijk: Jawel, dauw!
Verrast blijf ik staan en maak een selfie van mijn voeten, want zoiets maak ik al jaren niet meer mee.
Even denk ik na of daardoor mijn mening over natte voeten hierdoor is veranderd.
Nee!

Op reis

Daar gaan we weer richting Nederland.

Maar we gaan niet alleen.

Alle vakantiegangers uit het Noorden rijden met ons in dezelfde richting, met als apotheose de ringweg om Parijs.

Weliswaar geen zwart weekend, maar wel oranje!

We zullen zien waar we stranden, hopelijk in Senlis!

Jonge kuifkoekoek

Ik ga op mijn blog niet pronken met mijn waarnemingen, dat doe ik op een andere site.

Maar zo af en toe kan ik het niet laten om een waarneming te melden.

Zonder te zoeken kun je heel wat vinden.

Mij is dat zojuist overkomen.

Tijdens de wandeling bij 32˚C heb ik het hoofd zo koel weten te houden en de blik zo scherp dat ik een bijzondere veer kon oprapen.

Een paar jaar geleden vloog er een vogel, door mij opgeschrikt, langs een hek dat zij even beroerde.

Daardoor verloor de vogel één veer.

Nog altijd bewaar ik hem als tastbaar bewijs dat ik een kuifkoekoek, Clamator glandarius, heb gezien.

Tijdens mijn wandelingen zie ik hem zo af en toe, maar meestal op grote afstand.

Nu vond ik dus deze veer, een handpen die de overduidelijke de roestbruine kleur heeft waaraan een jonge kuifkoekoek in vlucht is te herkennen.

Oogsten

Vanaf half mei is het zomer.

Het aantal dagen waarop het heeft geregend zijn een een hand te tellen.

Alles rijp nu sneller dan voorheen.

Dat betekent veel werk aan de winkel.

Er is veel te oogsten.

De aardappels zijn gerooid en ingekuild.

De uien geoogst en liggen op het veld te drogen.

De bramen zijn er in overvloed en de tweede golf vijgen is enorm.

In de keuken zijn nu al bijna alle lege jampotjes weer opnieuw gevuld met confituren.

Ik kan mij nu al verheugen op de amandelen, de kastanjes en de paddestoelen.

Ont-stoken

Ik ben gezegend met een hoge pijngrens.
Dat is een prettig gegeven, vooral bij het ouderen.
Want ouder worden betekent ook dat er af en toe een pijntje bij komt.
Beetje stijver bij het opstaan, gewrichten die een beetje piepen, achterom kijken doe ik tegenwoordig meer vanuit de schouders dan dat ik mijn nek hiervoor gebruik.
Maar zojuist heb ik gelukkig eens een pijntje minder.
Bijna een maand geleden sloeg de naald van de naaimachine in mijn duim, precies in het midden van de nagel. Omdat ik onmiddellijk mijn hand terugtrok, brak de naald onder de nagel af.
Door de felle pijn had merkte ik dat pas nadat de pijn wat dragelijker werd.
Tja, ik zou in die week naar de Pyreneeën gaan en dacht er niet over om een dokter te bezoeken.
De pijn van de eerste inslag werd verdrongen door de pin van een ontsteking.
Telkens als ik met het topje van mijn duim iets beroerde werd ik getrakteerd op een felle pijn.
Maar ik hield mij vast aan de wijsheid "de tijd heelt alle wonden" en dat overkwam mij vandaag.
Diep onder de nagel zag ik vanmiddag iets glinsteren.
De naald wilde naar buiten maar werd nog door de nagel tegengehouden.
Kort gezegd; na een do-it-yourself-operation kon ik de naaldpunt uit het bot trekken.
Ik voel nu even geen enkel pijntje meer, heerlijk!

Zomerhaasje

Ik kan mij niet heugen dat ik ooit in de zomer een haas heb bereid.
Maar gisteren werd ik eigenaar van een haas met een lichaamstemperatuur van minus 20˚c.
Vreemde gewoonte hier. Een geschoten haas wordt niet alleen met huid en haar in de vriezer gegooid maar zelfs inclusief de ingewanden, een vreemde gewoonte.
Enfin het vel is hem inmiddels over de oren getrokken en nog een half uurtje en het beestje valt van het bot.
Wanner zal de haas op tafel staan?
Probleem is de temperatuur buiten.
Hoog zomer en het liefst geniet ik van een haas als de eerste sneeuw is gevallen.
Dat wordt dus lang wachten . . .