Vraag 213

Bagnole

De open plaats voor de deur is onmiddelijk gevuld met een "bagnole". 

Dit woord laat zich vertalen als een 'oud autootje'. 

Zo erg is het gelukkig niet. Deze twintig jaar oude  Renault Express gaat hopelijk nog een paar jaartjes mee als boodschappenwagen.

Hier op het platteland heeft praktisch iedereen naast zijn luxe personenauto, zo'n bestelwagentje. Handig om haardhout , tuinaarde of wat dan ook mee te verplaatsen.

Terwijl ik doende was de auto uit te zuigen en te ontvetten (hij was behoorlijk "spekkig" van binnen), werd ik regelmatig gefeliciteerd met zo'n verstandige aankoop. 

Meerdere malen werd erbij gezegd dat ik het nu helemaal snapte, volgens onze dorpsgenoten hebben wij 'une belle bagnole' aangeschaft!

Dag trouwe blauwe

Vorig jaar begon de blauwe Picasso kuren te vertonen.
Af en toe hield de motor in. De garage in Oostenrijk was van mening dat het door de hoogte kwam, de garage in Frankrijk vond dat de turbo stuk was. Het ene moment niets aan de hand, dan weer dat vreemde verschijnsel.
Tijd voor iets betrouwbaarders, dus naast de blauwe kwam een witte Picasso.
Nu, na een jaar is de tijd gekomen om afscheid te nemen van de auto die ons zo vaak heen en weer heeft gereden tussen Nederland en Frankrijk.

Vraag 212

De een zijn brood . . . . .

Raar is dat. Wanneer je een nieuwe soort voor het eerst ziet, dan kom je die soort vanaf dat moment vaker tegen.
Vorige week zag ik voor het eerst de Argiope lobata. Het scheelde maar weinig of ik liep recht in zijn web.
Hij behoort tot de zelfde familie als de tijgerspin en bouwt zijn web identiek aan deze soort, maar dit exemplaar is wel enige centimeters groter.
Een grote spin heeft grote honger en moet het daarom hebben van grote insecten.
Menige cicade beëindigt zijn lawaaierige leven in het web van zo'n monster.
Ik zie deze webben nu overal; vooral in de wijngaarden.
Dat wordt dus oppassen voor mij tijdens de druivenpluk!

Bidsprinkhaan

Al dagen zoek ik tijdens mijn wandelingen naar spinnen en insekten.
Dit jaar zag ik nog maar weinig bijzondere soorten.
Bidsprinkhanen zag ik in het geheel nog niet, tot vanavond.
Aan het einde van de maaltijd landde er zo'n sprinkhaan op mijn schouder.
Zo zie je maar;  je kunt ook vinden zonder te zoeken.
Wonderbaarlijk.

LINDEPENDANT

In 1911 schilderde Pablo Picasso "L'Indépendant".
Het hangt nu in de MET's in New York.
Ik denk niet dat ik daar ooit zal komen om het te bekijken.
Voor het schilderij zou ik de reis nog wel willen maken, maar zoveel soesa voor een schilderij.....
Na honderd jaar behoort de L'INDÉPENDANT samen met de MIDI LIBRE, tot de meest gelezen kranten van het zuiden.
Jarenlang vormde mijn eigennaam de kop van mijn blog.
Ik ben er nooit zo gelukkig mee geweest, maar een betere, een vlag die de lading dekt, kon ik niet verzinnen.
Tot ik deze week in een krantenstandaard naar al die verschillende namen keek.
Ik zag ineens dat zonder de apostrophe de naam Lindependant ontstond en daarmee ook mijn nieuwe blognaam.

Vraag 211

Hondenvlees

In Nederland worden bijna 2.500.000 honden gehouden.
Als we ervan uitgaan dat de gemiddelde leeftijd van een hond 10 jaar is, dan worden er jaarlijks 250.000 honden onder de grond gestopt, gecremeerd, met het afval meegegeven of op een andere manier opgeruimd.
Bij een gemiddeld gewicht van 20 kg, verdwijnt er jaarlijks 5 miljoen kilogram onbenutte hond.
Na een hondenleven zou je als hond toch iets terug willen doen voor al de verzorging die je ontving, de stapels hondenvoer die je verorberde en de kilo's poep waarmee je de wereld verrijkte.
Mij lijkt opeten een redelijk alternatief.
Klik op internet de zoekterm hondenvlees en dan blijkt dit een onderwerp voor veel hypocrisie.
Wat is er simpeler dan je uitgeleefde huisdier in te leveren bij een verzamelpunt, alwaar van het onnuttige iets nuttigs wordt gemaakt, namelijk eetbaar vlees. Ik ben mij ervan bewust dat hond op de dis voor lange tanden zorgt, dus bijmengen in frikandellen, gehaktballen etc. ligt  meer voor de hand.
De uitvoering van dit idee draagt behoorlijk bij aan het verminderen van een milieuprobleem en behoedt bijvoorbeeld zestigduizend mestvarkens voor een erbarmelijk leven.

Hier een recept:
Doodt een middelgrote hond en verbrandt boven een gloeiend vuur het haar, of koop hem gevild.
Verwijder voorzichtig het vel zolang hij nog warm is.
Verdeel het vlees in 2 cm grote brokken en marineer deze 2 uur in een marinade van azijn, peperkorrels, zout en knoflook.
Verhit in een wok wat arachideolie  flink heet en schroei hierin het vlees dicht.
Voeg gesnipperde ui toe en eventueel stukjes ananas en laat dit even samen smoren.
Voeg hierbij tomatenpulp en wat kokend water en breng het op smaak met groene peper, laurierblad en Tabasco.
De deksel erop en op een klein vuur koken tot het vlees zacht en gaar is (circa twee uur).
Voeg een gepureerde hondenlever toe en kook het nog zeven minuten.
Serveren met gepofte aardappelen en rode kool.
Drink hierbij een Cahors van minstens tien jaren oud.
In Nederland worden 3.500.00 katten gehouden . . . . . . . . . .  .   .   .     .      .       .       .

Vraag 210

Haardhout

De cicaden in de platanen zingen zo luid, dat hierdoor het gesjilp van de mussen op het plein voor mijn huis wordt overstemd.
Zojuist is hier het stookhout voor de komende winter gestort.
Bij een temperatuur van vierendertig graden stapel ik het in nette lagen in de garage.
Geen omhakken, verzagen en kloven zoals in in Nederland gewoon was te doen.
Maar er blijft voldoende werk om te merken dat haardhout je meerdere keren verwarmt.
Te vaak wordt ik door passerende dorpelingen aan de praat gehouden.
De fabel "La cigale et la fourmi" (De krekel en de mier) blijkt bij hen nog zeer bekend en wordt telkens wel even aangehaald; ja, ik weet het, wie er 's winters warmpjes bij wil zitten moet daartoe in de zomer maatregelen treffen.
"Il est vraiment très bien ce que vous faites, bon courage!"
Ik begin me nu werkelijk de mier uit de fabel van Jean de la Fontaine te voelen en bezie de dorpelingen als de cicaden.
Dan slaat het twaalf uur en volgen de stille uren van de siësta en kan ik ongestoord mijn werk afmaken.

Koningin van de nacht

Ik weet mij te herinneren dat mijn broer en ik 's nachts door mijn moeder uit bed werden getrommeld om "de koningin van de nacht" te bewonderen.
Op de vensterbank stond een onaanzienlijke cactus, niks bijzonders. Maar eenmaal in het jaar produceerde hij één bloem, die gedurende de nacht slechts enkele uren haar schoonheid toonde.
Niet alleen vonden wij die bloem prachtig, maar ook was de kamer gevuld met een heerlijke geur.
De plant ging mee met elke verhuizing en belandde tenslotte in het bejaardentehuis.
Na het overlijden van vader en moeder kwam de cactus bij mij wonen.
Nooit meer toonde hij mij een bloem zoals ik die als kind had gezien.
Voor straf ging de plant zomers buiten wonen en de winters bracht hij noodgedwongen binnen door.
Een plant met een herinnering.
Het is de kracht van die herinnering waardoor ik hem heb laten overleven.
Het was en bleef een lelijk en ondankbaar schepsel.
Nu woont de cactus in Frankrijk.
Eindelijk heeft hij zijn plek gevonden, want vorig jaar schonk hij de eerste bloem na een floristische staking van vijftig jaar.
Dit jaar kondigde de groei van een knop aan dat het weer zover was.
Ik heb de cactus binnen geplaatst onder continue fotobelichting, want ik wilde het opengaan en de bloei in time-lapse-movie vastleggen.
Vannacht nog even gekeken.
Een prachtige bloem was zich aan het openen.
Ook een fotootje gemaakt.
Gelukkig maar, want de filmcamera had de hele tijd in de standby-stand gestaan en van het filmpje is spijtig genoeg niets terecht gekomen..
Ik hoop op een derde bloem, volgend jaar!

Bach Barcelona . . . . vandaag

Vraag 209

65

Om in termen van de Tour de France te blijven: Deze etappe zit erop.
Nu maar eens kijken hoe het leven aan de andere kant van vijfenzestig jaar eruit ziet.
Wordt dat een leven van vissen, tuinieren, modeltreintjes bouwen of golfen?
Ik moet er nog even niet aan denken en kan het mij ook niet voorstellen.
Omdat mijn verjaardag in de zomervakantie valt ben ik van kleins af aan gewend dat elke verjaardag op een andere plek wordt gevierd.
Althans, dat was dus tot voor kort.
Nu ben ik kennelijk op mijn plek en wordt deze dag thuis gevierd.
Godallemachtig vijfenzestig!
Het blijft nog even onvoorstelbaar.....
Tot de AOW wordt bijgeschreven!

Mazelen

Mazelen is in het ergste geval letaal.
Voor 1-2 patiënten op de 1000 loopt de ziekte dodelijk af.
Mazelen is te voorkomen, na twee vaccinaties is het kind hier voor 97% tegen beschermd,
maar er zijn mensen die hun kinderen deze bescherming onthouden.
Het zijn veelal dezelfde mensen die voor de doodstraf, tegen het homohuwelijk, tegen de emancipatie van vrouwen, tegen abortus en voor een vloekverbod zijn. Zij hopen en verwachten dat hun lieve Heer zich om het welzijn van hun kinderen bekommert in de wetenschap dat dit geen genezing biedt.
Mogen deze ouders experimenteren met de gezondheid van hun kind?
Volgens Van der Staaij is het niet goed om dominees te dwingen deze groep mensen te overtuigen van het nut van een prik. De SGP-voorman vindt dat er ruimte moet zijn voor verschillende stellingnames. "Mensen moeten zelfstandig nadenken en dan een persoonlijke en gewetensvolle afweging maken over vaccinatie", aldus Van der Staaij.
Inmiddels heeft zelfs onze minister-president - als gelovig mens - de godvruchtige bewoners van de biblebelt opgeroepen om hun kinderen te laten vaccineren. 
Ik verwacht hier weinig goeds van. 
In tegendeel, de opgeroepenen zullen persisteren in hun donkere geloof.
Stel dat het niet de bevindelijk gereformeerden zijn die hun kinderen uitsluiten van vaccinatie tegen mazelen , maar de volgelingen van een baardige goeroe uit een geheimzinnig land, die zich verenigd hebben in een verlaten Limburgs kloostercomplex.
Hoe zou daarmee worden omgegaan? Zou Rutte met een megafoon voor de poort gaan prediken?
Ik weet haast zeker dat de Staat zich in dat geval zich het welzijn van de kinderen aantrekt, omdat hun gezondheid in het geding is.
De "sekte" zou door de ME worden bestormd met de vaccinatiespuit in de aanslag.
Om minder importante redenen is het ouderlijk gezag opzij geschoven in belang van het kind.
De Staat heeft als eerste taak het welzijn van zijn burgers te beschermen; waartoe ook de kinderen behoren!
Geen woorden maar daden zou ik denken.

Vraag 208

Don Giavanni

Met de vakantietijd is ook het festivalseizoen begonnen.

Vanavond gingen we naar een uitvoering van Don Giovanni in Caunes-Minervois.

Kort na aanvang was ik al van mening dat deze uitvoering niet my cup of tea was, integendeel.

Het duurde lang tot de pauze en het idee, daarna de opera uit te zitten stond mij tegen.

Ik ontdek dan zo'n zuinig Hollands trekje in mijzelf: weggaan is zonde want het deel na de pauze is ook betaald. Echter we waren het zo eens met elkaar, dat wij in de pauze onze biezen pakten en huiswaarts togen.

Maar het gevoel van zonde bekleef....

Vogelvraag

"Het is de Cetti's zanger", althans dat dacht ik.
Het heeft lang geduurd eer ik wist wat voor vogel ik in bos en veld rondom mijn dorp hoor.
Urenlang zingt hij in mijn moestuin.
Vreemd, kikkerachtig geratel met korte tsjilpjes hoor ik ook.
Beide geluiden blijken door hetzelfde vogeltje gemaakt te worden.
Sinds vandaag weet ik zijn naam.
Ik had het geluid op https://soundcloud.com/linde-h/ gezet en vragen gesteld aan mijn collegae in Nederland.
Maar ondertussen staat het geluid wel op het wereldwijde web eb kwamen er heel wat reacties.
Zo leerde ik weer even hoe nuttig internet kan zijn want het bleek toch een nachtegaal!

Vraag 207

Bak aardappels

Terwijl de mussen van het dak vallen door de hitte, ben ik aardappels aan het rooien.
Het loof is nu afgestorven en  ik ben bang dat als ik ze nu niet rooi, ze in de grond worden gebakken.
De broertjes van de aardappel, de tomaten heb ik gisteren volop kunnen plukken voor de soep.
Ja, het is nu volop zomer en de moestuin produceert maximaal.
Ik sta strak van de vitaminen en de courgettes groeien niet enkel in de tuin, maar beginnen ook al m'n neus uit te komen.
Zal ik nog boontjes gaan leggen?

Vraag 206

IJskast

Alls ik voor de koelkast sta vraag ik mij ineens af: wanneer kwam de koelkast in huis?

Ik stel mij die vraag, omdat de koelkast in het huishouden van mijn moeder, dus in mijn thuis, een mijlpaal symboliseerde, iets dat revolutionaire betekenis had.
Met de aanschaf van de koelkast splitste de geschiedenis zich in het tijdperk van ervoor en erna.
De koelkast (het apparaat werd thuis overigens consequent als ijskast genoemd, iets wat ik toen heel logisch vond, omdat het ook ijs produceerde in de vorm van kleine kubusjes) kreeg bij ons zijn plekje in 1962, bij elkaar gespaard met punten van Albert Heijn. (Dit jaartal kwam ik via Googlen aan de weet. In dat jaar lanceerde AH de stunt met de koelkast die door middel van spaarpunten van de Premie van de Maandclub kon worden verkregen).
Dagelijks wandelde mijn moeder naar "het pleintje".

Hier waren de slager (1), twee groenteboeren (2), drie kruideniers (3), twee banketbakkers (4) waarvan er een ook brood bakte, de drogisterij (5), de fietsenmaker (7), de sigarenboer (5),  de zuivelwinkel (8), de bloemisterij (9), de manufacturenzaak (11) en op woensdag de bibliotheekbus.
Dit pleintje met zijn winkels staat nog altijd geprägt in mijn geheugen.
Niet alleen ken ik nog alle winkels die er waren (11 zat eerder op 6 en 6 zat om de hoek in een garage), maar ook herinner ik mij in veel gevallen nog de inrichting, de geur, de eigenaardigheden van de uitbaters.
Dat ik dit alles weet komt voor een belangrijk deel door de afwezigheid van een ijskast in huis.
De dagelijkse gang van moeder. werd gestuurd door de dagelijkse behoefte aan verse waar. Vlees, groenten en fruit waren immers aan bederf onderhevig. Thuis werd niet geweckt en blikgroenten werden gewantrouwd. In de kelder lag een voorraad aardappelen en bovenaan de keldertrap hing een gevuld eierrek naast de vliegenkast. De schappen langs de wanden waren leeg, op een enkel blik Delmonte halve perziken op sap na.
Vaak vergezelde ik moeder op haar inkoopronde en zodoende leerde ik wat er omging in een huishouden en  de gebruiken van de lokale middenstand.
Al deze winkeltjes waren nog niet voldoende voor de behoefte van de wijk.
Dagelijks kwamen er venters aan de deur of door de straat.
Aan huis werd het dagelijks brood door de bakker bezorgd. De melkboer bracht de taptemelk en andere zuivel. Op vrijdag was er  de viskar op ratelende wielen. Met paard en wagen kwamen groentenboer en schillenman langs. Ook een bloemenman, met op zijn schouder een grote mand met boeketten, die zijn waar aanprees met een roep die door mij nooit werd verstaan.
Bezemventers en scharensliep waren ook gebruikelijke verschijningen. En verder de ambulante handelaren met gelegenheidsverkoop, kersen of aardbeien, kleedjes en zulks. In de herfst was er de invasie van kolensjouwers in hun leren vesten met zwarte gezichten, soms een orgelman, soms een voddenman, soms een ijsboer in de avond.
Terug naar de ijskast.
Zijn komst maakte het mogelijk om af en toe een inkoop over te slaan.
Vlees werd voor meerder dagen in huis gehaald. De juspan, waarin onder de jus het vlees werd bewaard, verdween uit de voorraadkast.
De planning van de inkopen nam toe, het aanbod veranderde.
De karkassen in de slagerij verdwenen uit de winkel naar achteren, nieuw waren de vleespakketten, nieuw de gekoelde toonbank met uitgestald vlees, gescheiden door groene plastic "heggetjes".
De kruidenier vulde niet langer de boodschappenmand aan de hand van het ingevulde boodschappenboekje, maar er waren vakken, waarlangs je nu zelf met een winkelmandje jouw keuzes kon maken.
Het aantal producten nam toe, vooral bij de kruidenier. Hier werd steeds meer branchevreemde waar aangeboden waardoor andere middenstanders van het pleintje werden weggeconcurreerd. Het werd stiller in de straat, de venters bleven vaker weg.
De ijskast stond aan het begin van een periode van geweldige groei.
Inkomensstijging maakte het mogelijk om op vakantie te gaan, een televisie, een auto te kopen, je kinderen te laten studeren.
Opeens leerden kinderen niet langer van hun ouders, maar werden deze geconfronteerd met hun wereldwijze kinderen. Heel snel ontstond de consumptiemaatschappij. De protesten hiertegen, aan het einde van de jaren zestig door de babyboomers, heeft hieraan niets veranderd.
Ik trek mijn ijskast open om mijzelf een koel glas rosé in te schenken.
Mijn blik gaat over een keur aan levensmiddelen en met de plof, waarmee de deur zich sluit, besef ik dat dit apparaat mijn jeugd plots in een andere tijd deed overgaan.

Invasie

Nietsvermoedend beantwoordde ik afgelopen zaterdag de klop op de deur en ineens was mijn huis gevuld met mijn kinderen; een verrassing georganiseerd door mevrouw L. ter gelegenheid van mijn naderende "historische" verjaardag.
Een geweldig leuke invasie. De kamers gevuld met drukte en stemmen. De eettafel uitgeschoven en glazen gevuld. Picknick's onder een blauwe hemel, gelachen en gezwommen. Zo vertrouwd, en zo gewaagd aan elkaar (zelfs de einduitslag van de jeu de boules bleef gelijkspel).
Inmiddels zijn ze allemaal alweer vertrokken en veilig geland in Nederland.
Altijd is er dan even die brok in je keel, die tranen die achter je ogen blijven, maar dat gaat gelukkig ook voorbij.
Blijven de mooie herinneringen en de dankbaarheid ....

Vraag 205

Nederlanders.fr

Nederlanders in Frankrijk hebben één ding gemeen; namelijk de vijf woorden van deze zin.
Waarschijnlijk zijn zij daarnaast net zo verschillend van elkaar als Nederlanders in Nederland.
Toch zijn er allerlei clubs en verenigingen waar Nederlanders in Frankrijk elkaar kunnen en willen ontmoeten.
Ik kijk af en toe op de site van www.nederlanders.fr en dit heeft tot nu toe geen aanleiding gegeven om bij de populatie, die deze site bevolkt, aansluiting te zoeken.
De reden om naar Frankrijk te emigreren mag divers zijn, maar regeltjes, bureaucratie, drukte, hoge prijzen, weinig ruimte, veel buitenlanders en onveiligheid zijn de vezels die deel uitmaken van een rode draad.
Frankrijk geeft deze populatie ruimte, prettig (fiscaal) klimaat, goedkope grondprijzen, de kans om opnieuw te beginnen en Velderhof uit te hangen.
De grote liefde voor Frankrijk, voor cultuur en natuur, wordt er echter weinig verkondigd.
Er wordt gemopperd over miscommunicatie, bureaucratie (nu die van Frankrijk) en over geld.
Geld is een sowieso een behoorlijk thema want "ons bent immers zunig": er is zelf een beleggingsclubje.
Op deze site is ruimte voor berichten, een soort forum.
Boeken en huisraad, niet benutte treinkaartjes, vrachtruimte en liftmogelijkheden worden aangeboden, vragen worden gesteld, adviezen en tips worden gegeven.
Tussen al dit wetenswaardigs laten onaangename scribenten van zich horen: de commentaargevers, de betweters, de predikers.
Als rechtgeaarde Hollandse calvinisten typen zij achter hun pc met twee wijsvingertjes omhoog, teksten die de azijn in een vinaigrette met glans als surrogaat kan vervangen.
Zou dit het ultieme bewijs zijn dat een Hollander nooit een Bourgondiër kan worden, laat staan kan zijn?

Soms

Soms kan ik aan niets denken of iets bedenken
Smos kna ik ana nites endken of ites ebnedken
Msos ank ki naa siten nekdne fo stei nebeknen

Even rust

Nu de grote hitte hier al een tijdje brandt, raakt veel uitgebloeid.
Dat geeft rust.
De afgelopen weken bijna koortsachtig op zoek geweest naar interessante plekjes met vreemde plantjes of beestjes.
Nu zijn de grassen bijna uitgebloeid en het graan op de velden is aan het rijpen.
De uitbundige voorjaarszang van vogels gaat plaatsmaken voor het zomergeluid van krekels en cicaden.
Dus even rust op observado.org en het vakantiegevoel tot mij laten komen.

Vriendschap

Het is lang geleden dat ik Nederland verruild heb voor Frankrijk.
Tijd is relatief, dus is het niet lang geleden, maar het voelt lang.
Lang genoeg om veranderingen te herkennen.
Lang genoeg om vriendschappen te zien oplossen.
Veel vriendschap is langzaam opgelost, verdroogd, verdwenen; alsof hij niet eerder bestond.
Ik beleef dit zonder oordeel of wrok.
Het behoort kennelijk tot de onvermijdelijkheid der dingen.
Vriendschap ontstaat uit gemeenschappelijkheid.
Veel gemeenschappelijks is door mijn vertrek beëindigd, niet meer aanwezig.
De meeste lege plekken zijn ingenomen door goede buren en andere dorpsgenoten, door nieuwe vriendschappen; de meeste ... maar niet alle.
Wanneer verandert een vriend in een vreemdeling?
Wanneer is er bij mij het besef dat een vriend veranderd is in een dood paard waaraan niet meer getrokken moet worden?
Ik constateer dat ik aan het filteren ben.
Nu komen de vriendschappen uit mijn kindertijd duidelijker uit het verleden naar voren.
Dit heeft meer met het ouder worden te maken, dan met mijn vertrek uit Nederland.
Het filteren resulteert in het afschrijven van vriendschappen.
Afschrijven wat er niet meer is.
Wat rest zijn goede herinneringen.
En dan zijn er de momenten, waarin de kinderlijke gewoonte om in snikken uit te barsten vanzelf weer in werking treedt, zij het stilletjes en zonder tranen, en zonder de aanspraak die je als kind kunt maken op troost.

Kersentijd

Nee, ik heb geen kersenboom in de moestuin en toch plukken we ons suf.
Onze goede buur heeft ons een aantal van zijn kersenbomen ter pluk aangeboden.
Erop af met emmers en veel energie.
Even later kom je thuis met volle emmers en een buik vol kersen.
Wat moet je daar mee?
Dus kersenjam, kersengelei, kersensap en clafoutis bereid.
Nu even geen kersen graag!

Het kan verkeren

Niet de eerste stranddag, maar met 33˚C wel de heetste tot nu toe.
Een ideale dag leek het te worden.
Luieren, dobberen en luieren.
Weinig mensen op het strand, de vakantie moet nog beginnen.
Niet ver naast ons arriveert een een stel, een man en een vrouw.
In de middag meldt mevr. L. mij dat zij een auto zag stoppen nabij het busje met aanhanger van onze strandburen.
De chauffeur van de auto had zich vreemd gedragen, vertelde zij mij.
Had hij wellicht de banden lek gestoken?
Onze buren braken op en toen kwam de waarheid aan het licht; hun auto was gekraakt.
Mevr. L. boodt haar hulp aan.
Het bleek dat de buren uit Duitsland kwamen en op doorreis naar Mallorca waren. Zij spraken geen woord Frans.
Dat betekende dat mevr. L. met de eigenaar naar het politiebureau vertrok om aangifte te doen en ik achterbleef met zijn wederhelft.
Ik kreeg een tragisch levensverhaal te horen.
Na veel ellende waren zij onderweg voor een korte vakantie op Mallorca.
Hun kentekenbewijzen en de kaarten voor de overtocht waren geroofd; niet iets waar de autokraker profijt van zou hebben.
Mijn kijk op de wereld is optimistisch; ik zie mensen die erop uit zijn een samenleving te vormen op basis van ondersteuning. Dit in tegenstelling tot mevr. L. die achter elke boom een struikrover verwacht.
Ik confronteerde haar met wat er zojuist was gebeurd en haar eigen rol daarin.
Een autokraker veroorzaakt ellende. Twee mensen bieden hulp en krijgen uit dankbaarheid zowaar een vakantie op Mallorca aangeboden (waarvan wij overigens geen gebruik zullen maken) : 2-1!
In werkelijkheid zal de uitslag nog heel wat hoger uitvallen is mijn voorspelling. 
Het goede wil altijd zegevieren.

Eitje?

Vraag 204

Elk meent zijn valk een uil te zijn

Gisteravond keek ik op televisie naar de film "Drôle de oiseaux" oftewel "The big year".
Deze film gaat over een aantal fanatieke vogelaars die hun best doen om in één jaar zoveel mogelijk ogels in The States te scoren; een lijst van circa 750 vogelsoorten.
Leuke film.
Vandaag begaf ik mij in de voetsporen van deze film.
Ik zou vandaag de kleine torenvalk Falco naumanni gaan "scoren".
Deze valk is nu slecht op twee plaatsen te zien en een van deze plaatsen is voor mij heel dichtbij.
Het valkje houdt zich op in het dorpje F., 28 kilometer van mijn  huis.
Vanmorgen met mevrouw L. op valkenjacht gegaan.
Ik ken nu elke woning van dit dorp, maar na anderhalf uur vogelspotten was ik niet verder gekomen dan wat tortelduiven, spreeuwen en een paar kauwtjes.
Teleurgesteld liep ik terug naar het kerkhof, waar mevrouw L. in de auto op mij wachtte.
Dan maar even naar zee.
We reden nog geen 200 meter of zij sprak: "Is dat soms de vogel die je zoekt?"
En werkelijk, boven ons vloog de kleine valk; alle eer voor mevr. L.
Nu nog zijn nestplaats vinden.
Overigens ... vandaag voor het eerst in zee gezwommen, heerlijk!

Kleine trap

Vanmiddag was ik op zoek naar de kleine trap.

De kleine trap is behoorlijk zeldzaam, zeker als broedvogel. 

Hier in Frankrijk heeft hij sinds een paar jaren de vlakte zuidelijk van mijn dorp als broedbiotoop 

Begin mei zag ik hem voor het eerst, echter zonder dat ik mij hiervan bewust was.

Ik liep op een heuvel en zag vlak onder mij een een vreemde bergeend vliegen. 

"Wat doet een bergeend hier?" dacht ik bij mijzelf en nam mij voor thuis de vogelgids eens flink door te spitten. Het plaatjes kijken leverde geen resultaat op..

Maar vandaag was ik bewust op zoek naar de kleine trap.

Die zoektocht begon met theoretische studie: ... kenmerkend is de eendachtige vlucht met snelle, ondiepe vleugelslagen, waarbij de witte vleugels met zwarte uiteinden opvallen.

"Verrek," dacht ik bij het lezen van deze tekst, "ik heb jou eerder gezien!"

Vandaag geen trap gezien, maar wel ontdekt dat ik er al eerder een zag.

Wel leverde de zoektocht mij een prachtige groeiplaats van de bijenorchis.

Zo zie je maar; een vliegende kraai vangt altijd wat.

Blijde boodschap

De nieuwe paus Franciscus: echt een verfrissing. 

Hij komt met een blijde boodschap: hij pleit voor grote gezinnen. 

Een volkomen nieuw inzicht. 

Hij vindt dat ouders teveel aan zichzelf denken door teveel op vakantie te gaan en teveel achter de tv te hangen. Hierdoor vergeten zij zich te wijden aan de instandhouding van de soort. 

Een scherpe analyse van deze paus. 

Goed dat er iemand is die zich druk maakt over de bevolkingsafname. 

Het uitsterven van de Homo sapiens wordt eindelijk als een groot probleem erkend!

We zijn nog met slechts zes miljard mensen op onze aarde. 

Als ik Franciscus een tip mag geven: schaf het onderwijs af. 

Immers ongeletterden hebben beduidend grotere gezinnen dan geschoolde alfabeten. 

Een bijkomend voordeel is, dat het woord van de curie weer gewicht krijgt. 

Bravo Franciscus, zo vang je twee vliegen in één klap. 

Nu nog enkel nog het celibaat afschaffen en de priesters en nonnen opdracht geven om ook deel te namen aan het spel der voortplanting en onze toekomst is veilig gesteld.

Ik zou zeggen: Franciscus geef het voorbeeld!

Vraag 203

Franse homofobie 2

Op 14 januari schreef ik al eens over de Franse homofobie.
Intussen is de wet, die homo's het recht geeft zich met elkaar te huwen, aangenomen.
In dit land van vrijheid, gelijkheid en broederschap is de gelijkheid relatief.
Daarvan getuigden vandaag in Parijs zo'n 150.000 demonstranten.
Weer demonstraties tegen deze wet.
Het is duidelijk dat rechts en ultra rechts de motoren achter deze actie's zijn.
In hun kielzog zie je ook steeds meer nazi-aanhangers meelopen.
Enge toestanden.

Ondertussen bezie ik de Fransen soms met andere ogen.
Waar zijn die homo's, waarover die brave, fatsoenlijke burgers zich zo druk maken?
Waarschijnlijk zijn de meesten braaf getrouwd en duiken ze in de schemeruurtjes af en toe in de struiken van het stadspark om aan hun gerief te komen.
Zo wordt het goed gevonden, als de kinderen in bed liggen, mag pappa even de natuur in.
Over die dubbele moraal heb ik niets vernomen.
Trieste toestanden.
Ik mag toch hopen dat de Fransen zich eens iets meer gaan richten op de zaken waar het in dit land echt over zou moeten gaan.  De Fransen van nu slikken meer antidepressiva dan welk ander volk ter wereld ook. Het percentage zelfmoorden onder jongeren is hoog. Het aandeel van de industrie in het bnp is de afgelopen tien jaar teruggelopen van 18 naar 12 procent. De publieke sector slokt 56 procent van het bnp op. De Franse industrie is noch concurrerend, nog modern. De werkloosheid is opgelopen tot boven de 12 procent. De werklozen krijgen tweemaal zoveel aan uitkeringsgelden uitbetaald als hun Duitse lotgenoten. Om door te gaan met deze vergelijking. in Duitsland zijn in de afgelopen 12 jaar de salarissen met 20 procent gestegen, in Frankrijk met het dubbele.
Echte toestanden.
Maar hier wordt weinig of niets aan gedaan, de echte hervormingen blijven uit.
Druk maken over het homohuwelijk, daar kan ik mij nou over druk maken!

Vraag 202

Waarnemen

Als ik wandel door bos en veld kan ik het niet laten om wat ik aan bijzonderheden zie te determineren, te observeren, te fotograferen of te noteren. 

Het is een beetje een beroepsdeformatie denk ik. 

Voorheen waren deze handelingen een onderdeel van mijn beroep en nu niets meer hoeft, blijf ik deze gewoonte aanhouden. 

Zodoende vergaar ik informatie waarmee ik verder niets doe en waar ook niemand wat aan heeft. 

Tot nu.

Om structuur aan mijn opname's te geven plaats ik deze nu op http://observado.org/ .

Geeft dat even een heerlijk opgeruimd gevoel!

Nog meer vreemde vegetaria

Floristisch is een weiland met viooltjes niet zo bijzonder, wel de omvang ervan.

Wat ik werkelijk vreemd vind zijn de heidevelden die blauw en geel zijn gekleurd met narcissen en violen.

De top van de Pic de Nore is iets boven de 1200 meter.

Niet zo'n hoge berg, maar hoog genoeg om veel variatie in vegetatie te tonen die door de temperatuursverschillen en het verschil oppositie.

De top van de berg is begroeid met struikheide en als ik daar nu niet was geweest zou ik deze, voor mij vreemde, bloemenpracht niet kennen. Een leuke ontdekking!

Vreemde vegetaria

Veel vegetaties gezien, maar zo mooi als vandaag zag ik het wellicht nog nietr eerder, weilanden vol met viooltjes.

Prachtige weilanden overvol met blauwe viooltjes. 

Nu weet ik waar die Milkakoeien grazen!

Bouwput

Vanmorgen stond ik bij een nieuwe bouwput aan de rand van het dorp.
Een half voetbalveld wordt plat geschoven om er een vakantiewoning voor twee mensen te bouwen, natuurlijk met tennisbaan en zwembad.
Er is een groep mensen die niet getroffen zijn door de economische crisis, in tegendeel.
Het tarief van veel bouwlieden is tijdelijk verlaagd, de grondprijs is verlaagd, de prijzen van de bouwmaterialen zijn gedaald tot ramsj-niveau. De crisis werkt enkel in hun voordeel
Dus nu dit nieuwe bouwproject.
De dorpelingen zijn er best gelukkig mee.
Weer een nieuwe cirkel rond het dorp die aangewezen wordt als bouwterrein betekent voor hen dat hun onrendabele wijngaarden ineens potentiële bouwkavels zijn en dus in prijs omhoog kunnen schieten.
Het gemeente bestuur is blij met een paar centen extra inkomsten en rekent zich rijk, zonder in de gaten te hebben dat van de oorspronkelijke aantrekkelijkheid van het dorp uiteindelijk weinig zal overblijven.
Met weemoed bekijk ik de purperorchissen die over een paar uur door de graafmachine zullen zijn platgewalst. Jammer dat die orchideeen door hun geringe zeldzaamheidswaarde volgens de Rode Lijst deze bouw niet konden stoppen.

Keukenhof

Wanner je verlegen zit om een praatje, plant dan tulpen voor je deur!
Iedereen die mijn huis passeert voelt zich geroepen om iets over de tulpen te zeggen.
Zo prachtig, zo bijzonder, zo'n mooi souvenir uit Holland.
Soms valt zelfs de naam Keukenhof.
Ze moesten eens weten, tulpen van de Aldi!

Koningslied van Damaru

Oranje vind ik een uitgesproken lelijke kleur.
Hiermee bevind ik mij in goed gezelschap, immers de oud-directeur van het Stedelijk Museum, Willem Sandberg dacht er hetzelfde over.
Smaken verschillen.
Niet alleen vind ik het een lelijke kleur, maar ik heb ook niets met oranje met een hoofdletter.
Om toch de feestvreugde niet te verpesten pikte ik van het Surinaamse jeugdjournaal dit koningsliedje.
Er blijkt geen taalfout in te zitten en dat stemt vrolijk.

Vreemde toekomst

Boerenlulligheid

L

Ik ben even terug in Nederland.
Een jaar geleden was ik hier voor de geboorte van mijn kleindochter en nu voor haar eerste verjaardag.
Ik verbaas mij erover dat mij nu in Nederland zoveel opvalt.
Zaken die ik waarschijnlijk normaal vond toen ik er woonde, zijn nu geworden tot iets dat extra mijn aandacht krijgt.
Ik ben afkomstig uit een gastvrij gezin.
Ik herinner mij dat iedereen er welkom was en 's avonds was er vaak en veel bezoek.
Degene die vandaag gast was, kon de volgende dag opnieuw worden begroet alsof hij een jaar niet was gezien.
Ik ontmoet deze dagen in Nederland veel oude bekenden en het verschil tussen de Franse en Hollandse etiquette is overweldigend, net zo groot als het temperatuurverschil tussen beide landen op dit moment.
Waarschijnlijk zou de Verloren Zoon in Nederland worden begroet met de woorden: "Heb je je voeten goed geveegd?"
Bijna bij elke ontmoeting denk ik: heb ik iets fout gezegd of gedaan?
Maar het antwoord zit in mijzelf.
Thuis maak ik elk ochtend mijn wandelingetje en koop de croissants voor het ontbijt.
Daarbij ontmoet ik dorpelingen die ook hun dagelijkse brood halen en beleef ik de dagelijkse begroetingrituelen.
Elke buurtgenoot is een uitgebreide begroeting waard. Handen schudden, zoenen, informeren naar gezondheid en thuisfront en tot slot een beetje metereologie en een au-revoir!
Altijd hartelijk en altijd min of meer volgens deze structuur.
Hier in Nederland valt mij de schutterigheid, de afstandelijkheid, de ongeïnteresseerdheid op. Ook  de angst voor aanraking, of soms het tegenovergestelde, het overdrevene, extatische, de drie, vier zoenen, een Amerikaanse uitsloverigheid die uit tv-series lijkt gekopieerd.
Het afscheid is vaak helemaal van de zotte: "Nou doehoe..... ja doei doei, doeoeohoei, doehoeg!"
Op zulke momenten mis ik mijn nieuwe thuis heel erg.
Au revoir!

Taal

Op weg naar Nederland probeer ik op de radio een Hollandse zender te ontvangen.
Er klinkt een liedje.
Het blijkt niet zomaar een liedje, maar het is HET LIED dat op 30 april  door 16 miljoen vebroederde Nederlanders richting koning Willem moet worden gezongen.
Met mevrouw L. neem ik flarden tekst door en we schateren het uit.
Een gemiddeld sinterklaasrijm is poëzie van de hoogste plank in vergelijking met dit Koningslied.
Vanaf 2 februari heeft een comité onder voorzitterschap van Wijers tijd gehad om met iets fatsoenlijks voor de dag te komen en voilá!
Heeft niemand van dit clubje notabelen in de gaten gehad wat voor een gedrocht dit lied is?
Door de wijsheid "elk land krijgt de regering die het verdient" aan te passen, zou je kunnen stellen dat elke koning het lied krijgt dat hem toekomt en daar moet Willem het dan mee doen.
Wat is dat toch met mij?
Steeds meer valt mij het slechte gebruik van de Nederlandse taal op.
Bij het lezen van boeken stoor ik mij in toenemende mate aan rammelende vertalingen, malle interpuncties en stroeve zinnen.
Het taalgebruik van de burger op internet is stuitend en vaak op het onbeschofte af.
Maar ook in blogland ergert mij de teloorgang van fraai Nederlands.
Dat brengt mij tot het volgende dilemma: als je niets te vertellen hebt, maar je kunt goed schrijven.....
of: je hebt veel te vertellen maar je kunt niet schrijven..... wat te doen?

Hagedisslang

Soms hoef je niet ver van huis te gaan om iets bijzonders te vinden.
In een goot langs de weg kroop deze slang.
Kennelijk had hij de goot al een tijd gevolgd omdat het voor hem lastig was de steile kanten te bedwingen.
Zodoende was hij het dorp binnengekropen.
Het is een jonge hagedisslang (couleuvre de montpellier / Malpolon monspessulanus).
Zijn ouders zijn heel wat indrukwekkender, wellicht een meter langer dan dit jonkie. Daartegenover staat dat zij egaal zijn gekleurd en dus de opvallende tekening van de kop missen zoals dit jonkie
Gelukkig had ik nog een handschoen op zak waarmee ik de slang kon bevrijden uit zijn gevangenis. Ik was bang dat als hij eenmaal de goot verlaten had, hij direct onder een autoband zou worden geplet.
Hij beet zich uit dankbaarheid vast in mijn handschoen (ja, hij is giftig) en het kostte nog moeite hem ervan te overtuigen dat ik hem op een veilige plek achterliet!

Bijvangsten

Je zoekt het ene en je vindt het andere.
Gisteren vond ik een plantje dat ik hier nog niet eerder had gezien.
Geen fototoestel bij mij om er een plaatje van te maken zodat ik het thuis op naam zou kunnen brengen.
En uitsteken of plukken was ook geen optie, omdat ik maar twee plantjes zag en aannam dat het om een zeldzaamheid zou kunnen gaan.
Dus vandaag terug naar die vindplek.
Onderweg zag ik de eerste koningspages. Niet één, maar hele vluchten kwamen voorbij zodat fotograferen enkel slordige plaatjes opleverde.

Toen ik de plek bereikte waarvan ik dacht dat ik daar dat vreemde bloempje had gevonden spotte ik een parelhagedis.

De hagedis was zo sportief te blijven zitten en zenuwachtig prutste ik mijn cameraatje uit m'n broekzak.

Deze hagedis heeft de beschikking over een zogenaamd derde oog die bewegingen goed kan waarnemen.

Dat klopte ook deze keer. Toen ik mijn toestel ook maar iets in zijn richting bracht verdween het beest in een flits.

Niet meer teruggezien, net zoals dat plantje, waar ik de komende dagen naar zal blijven zoeken. 

Benieuwd wat dat nog voor bijvangsten gaat opleveren.

Niets nieuws

Met een vreemd gevoel werd hij wakker.

Een sensatie, die hij nog kende uit zijn jeugd, had hem gewekt: Verdomme, ik lig te pissen in bed!

Hij voelde hoe de urine over zijn liezen vloeide en in het matraslaken trok.

Zijn ochtenderectie, die dit had moeten voorkomen, was aan het verslappen.

Verdomme, wat moet ik nou?

Omdat hij het antwoord niet kon vinden, bleef hij op zijn rug liggen.

Rond de lamp, die in het midden van het plafond hing draaide, in het schemerig ochtendlicht, een vlieg zijn rondjes.
Hij bleef daar lang naar kijken

Vreemde rondjes vond hij, rondjes met haakse bochten.

Als ik hier blijf liggen stinken zullen straks een hoop vriendjes van je komen .

Waarom zou ik mij druk maken, voor wie, voor wat?

Hij woonde al jaren alleen.

Twee jaar na zijn pensionering overleed zijn vrouw.

Kinderen hadden ze nooit gekregen.

Toen hadden die verdomde erecties ook al geen nuttig effect!

Na haar dood was het contact met familie langzaam doodgebloed.

Hij had er gewoon geen fut meer voor,  geen zin meer in.

Eigenlijk was alles een gedoe geworden.

In de vensterbank stonden enkel nog uitgedroogde planten, of waren geheel verteerd.

In hetzelfde jaar dat zijn vrouw overleed ging ook z’n hond dood.

Met enig berouw constateerde hij dat om de dood van het domme dier hij meer verdriet had gehad dan die van Emma.

Toos, zo heette zijn hond, dwong hem dagelijks met haar het huis uit te gaan, terwijl Emma hem juist liever in huis hield.

Nou, ze had uiteindelijk haar zin gekregen.

Hier lag hij dan, niet het huis uit, niet het bed uit.

Zijn billen begonnen koud te voelen op de natte matras.

Ik moet opstaan, maar waarom zou ik opstaan.

Om te wassen, te zuigen, te dweilen, te koken?

Tot dit moment had hij netjes op de spullen gepast, uitgezonderd de planten.

Hij had geleerd de wasmachine te bedienen, kon netjes strijken en het eten dat hij voor zichzelf kookte vond hij smaken.

Vond hijzelf.
Want buiten hem wist niemand wat hij uitvoerde in dit grote huis, omdat niemand wilde weten wat hij daar uitvoerde.

Niemand die het zag of bewonderde, niemand die het wist.

Als hij vanaf nu de boel de boel zou laten en niemand zag dat, dan zou hij er toch niet op aangekeken worden?

Als ik blijf liggen word ik beroemd, bedacht hij.

Als ik blijf liggen ga ik uiteindelijk dood.

Als ik uiteindelijk dood ben verdroog ik net als de planten in de vensterbank.

Niemand die meer water geeft.

Niemand die mij mist.....

Tot ik beroemd word in een gek krantenartikeltje......

Als er dan nog kranten zijn!