Orchideeën-trofeeën

Hondskruid

Bokkenorchis

Hommelophrys

Poppenorchis

Paarse aspergeorchis

Autowrak 11

Dit maal was het de jacht op orchideeën die mij dit wrak deed vinden.

Een bij vangst dus, want de bloemen waren echt spectaculair! 

Gedragsverandering

In de jaren dat het geld niet op kon raken, voor de crisis dus, stuurde menig bedrijf zijn werknemers naar een cursus bedrijfscultuur.
Alle neuzen dezelfde kant op, positief en iedereen aardig.
Ik heb het idee dat minstens de helft van de hotelwereld hiervan behoorlijk heeft geprofiteerd.
Twintig slaapkamers bezet, een goed draaiend restaurant en dito bar, enkel omdat er ook een zaaltje werd gefaciliteerd met flap-over, beamer en  tafeltjes in U-vormige opstelling met daarop de obligate schaaltjes met pepermuntjes.
Enigszins  argwanend  werd de trainer bij binnenkomst bekeken, maar al rap was iedereen al rap zo coöperatief als een slachtkuiken.
Een paar dagen later was het bedrijf een behoorlijke grijpstuiver armer en een half jaar later was het resultaat van dit sociale gestoei volledig verdampt.
Dit overdacht ik toen ik een sigarettendoosje van het bospad  opraapte.
Het is lang geleden dat ik zoiets in handen had en ik schrok van de opdruk: roken kan u doden!
Het pakje was leeg, leeg gerookt.
Terwijl ik het doosje bekeek moest ik aan die rare trainingen denken waaraan ikzelf ook eens deel moest nemen.
Dat soort dagen eindigen altijd met een rondje evaluatie.
Ik kon het toen niet laten om wijsneuzig op te merken dat de meeste rokers waarschijnlijk graag  van hun rookgewoonte af zouden willen en ondanks de aanwezigheid van hun wil, lukt het ze toch niet.
Hebben daarom al die bedrijven, die hun personeel willen omturnen in brave werknemers en daarvoor een behoorlijk bedrag fourneren, niet een veel te hoge verwachting dat de mens zo makkelijk zijn aard en gedrag zal veranderen?

Zinken emmer

Een zinken emmer, of feitelijk een verzinkte stalen emmer, in elk geval zo' n ouderwetse emmer van metaal, zo'n emmer heeft zich in mijn hoofd genesteld. Of beter gezegd, die emmer zat waarschijnlijk al jaren in mijn hoofd en onlangs kwam ik hem tegen en denk ik aan hem.
Wanneer zou die emmer in mijn kop zijn gekomen?
Lang, lang geleden, dat is zeker, maar wanneer precies?
Was er eerst het geluid en daarna het beeld, of waren ze direct al samen?
Ik weet haast zeker dat het begon met het geluid.
Een emmer wordt op de stoeptegels gezet - klonk! - onder de buitenkraan, die open wordt gedraaid.
Als de emmer met de punt van de schoen een beetje wordt verschoven, waardoor hij recht onder de kraan komt te staan, geeft dat een hard schurend geluid.
De waterstraal valt op de bodem van de emmer met een holle metaalklank die vrijwel direct overgaat in het geluid van het ruisen van het water dat, naarmate de emmer zich vult, steeds iets hoger van toon klinkt.
De kraan wordt gesloten, spons en zeem plonsen in het water. Met een droge klink wordt de emmer opgetild en stil wordt de emmer naar de straatkant van het huis verplaatst en weer is er het harde geluid als de emmer op de stoep naast de houten vouwladder wordt gezet. Geschuifel van het hout en gekras van het verschuiven van de emmer, het druppen van de spons, het gepiep van de zeem over schone ruiten.
Tenslotte wordt de emmer opgenomen en leeggegooid - flats!
Achter het huis wordt hij teruggezet onder de kraan en als het hengsel wordt losgelaten en terugvalt op de emmerrand is er het geluid van een schorre koebel.
Al deze geluiden moet ik hebben gehoord voordat ik er de beelden bij zag van mijn moeder als zij de ramen lapte.
Het zijn beelden uit vervlogen tijden.
Met verbazing realiseer ik mij dat ook de geluiden van een zinken emmer ook uit mijn wereld zijn verdwenen.
De emmer is niet langer van metaal maar werd van kunststof en gaat sindsdien vrijwel geruisloos door het leven, niet langer in staat lawaaierig te melden wat hem overkomt.
Wanneer heb ik voor het laatst het nostalgisch gerinkel van emmers gehoord?
Op de landbouwschool heb ik leren melken en werd zelfs een enthousiast melker. Ik ben zelfs een paar jaren in Zwitserland gaan werken als vacher.
Met de koeien op de alm dagelijks de koeien hoeden en tweemaal daags melken.
Gerinkel van de roestvrij stalen melkemmer.
De lucht van warme room, het gekreun van het warme vee.
Er was het gerammel van alle melkgerei als dit na het melken werd geborsteld en gespoeld.
Dus ongeveer veertig jaar geleden hoorde ik de klank van metalen emmers voor het laatst.
Zoveel jaren later klinken deze emmers nog in mijn hoofd en stel ik mij voor hoe mooi dat was!

Uitzicht

De wereld om mij heen is weer groen.

Het is een lente zoals ik hem nog nooit heb beleefd.

Zoveel bloemen, vlinders, vogels, om stil van te worden

Orchideeënjacht

De eerste gele ophrys die ik in bloei zag staan was voor mij een hele vondst.
Inmiddels heb ik er vele gevonden, maar wat ik nu heb ontdekt . . . het lijkt wel onkruid!

Vraag 245

\

Familiebezoek

Vandaag kwam mijn familie op bezoek.

Op de wandeling naar de moestuin met dochter en kleinzoon werden wij gekiekt door een vriendelijk dorpsgenoot. 

's Avonds belde de fotograaf mij om te vertellen dat hij de foto's naar mij had gemaild.

Die moet je op internet plaatsen zei dochterlief.

Echter ik begin ik het internet te wantrouwen.

Google en Facebook verkopen informatie van hun gebruikers zonder dat precies bekend gemaakt wordt wat er wordt verhandeld en wat daarmee wordt verdiend.

De berg digitale informatie groeit zo exponentieel dat ik zelf niet meer weet wat er over mijzelf op internet is te vinden. 

Ook is er ook informatie opgeslagen van mijn betalingen met creditcards. 

Wat, wanneer en voor hoeveel heb ik iets gekocht of besteld. 

Welke sites heb ik bekeken op internet, welke "vrienden" in contact met mij staan. 

Waar en hoe laat ik de tolweg op en af reed. 

Welke webcam mijn omzwervingen registreerde.

Eng veel informatie, dat is zeker.

Ik vond de foto's in mijn mailbox.

Ik durf nog niet vrijelijk een familiekiekje te delen!

Is dit het begin van een digitale fobie?

Vraag 243

Schaliegas

Ik weet nog dat ruim tien jaar geleden de wegen in de Minervois volgekalkt werden met leuzen tegen de mogelijke bouw van een nucleaire energiecentrale.
De centrale is er bij mijn weten niet gekomen en de leuzen zijn allang verbleekt.
Nu verschijnen er overal in mijn omgeving protesten tegen de mogelijke winning van schaliegas.
Ik weet te weinig van het voor of tegen van deze vorm van energie en zal mij er eens in gaan verdiepen om een standpunt te kunnen innemen.
Spaarzamer met energie omgaan is op dit moment het enige positieve dat ik aan de verkleining van het energieprobleem kan bijdragen.
Gelukkig was het een zachte winter en komt de zomer eraan.

Steenmannetjes 4

Ik kan het niet laten.
Vooral met wankel evenwicht.
Zo kwetsbaar dat zelfs de wind er mee kan spelen.
Wellicht loopt een dronken kever er een omver.
Dan heb ik niet de gedachte dat mijn bouwsels door mensen zijn vernield.
Toen in het dorp bekend werd dat ik gestopt was met stapelen ontving ik
de nodige support om vooral door te gaan.
En aan de andere kant, het zal mij ook een zorg zijn wat ervan gevonden wordt.
Stapelen, gewoon stapelen . . .

Tuinbonen

Steenmannetjes 3

Gisteren was de eerste ronde van de departementale verkiezingen.

Mevrouw L. moest vier uur in het stembureau achter de stembus de wacht houden. 

Een lange zit, maar je hoort wel veel nieuwtjes uit onze kleine gemeenschap.

Na zessen moest zij weer opdraven om bij het tellen der stemmen te assisteren.

Daar hoorde zij: Er loopt een type rond die overal "onze" stenen op elkaar stapelt."

Er was zelfs al een verdachte.

Mijn geliefde bekende dat haar geliefde dat deed.

Het werd als een zeer onbegrijpelijk gedrag ervaren.

Tja, het gevoel voor humor is niet overweldigend.

De veranderingen van het weer worden kennelijk  als voldoende ervaren en subtiele toevoegingen aan het landschap brengt de gemeenschap in verwarring.

Ik geloof dat ik er beter aan doe het hierbij maar te laten.

Wat is het Oudste boek in Mijn Verzameling?

Het was even zoeken, letterlijk op zolder, maar daar vond ik mijn oudste boek:
Keur Van Bybel-Stof Zoo Des Ouden, ALS Nieuwen Testaments, in XXXV .: Predicatien Verklaert En Nader Toegepast Door Den Eerwaerdigen, Godtzaligen, En Zeer Geleerden Heer Cornelius Walingius, in Zyn Leven Bedienaer Des Goddelyken Woorts Tot Twisk.
Sedert ik het Grafisch Lyceum in Utrecht bezocht ben ik altijd een klein beetje bibliofiel gebleven.
Normaal ga ik natuurlijk ook voor de inhoud, maar soms kom ik een bijzondere uitgave tegen die ik bewonder om typografie, bindwerk of vormgeving.
Ik weet nog dat ik deze uitgave kocht vanwege de kalfsleren omslag en ook de katernen zijn op kalfsleren riemen gebonden.

Dit stichtelijke werkje werd uitgegeven in 1728 en verkeert nog in prima conditie.

Het zal ongeveer vijf jaar geleden zijn dat ik dit boek kocht en bij een boekbinder heb laten herstellen en conserveren.

Ik blader nu voor het eerst door de pagina's en lees af en toe een stukje tekst.

Ik kan mij voorstellen dat de vader van Jan Siebelink van dit boek zou hebben genoten na de aanleg van een bed violen.

De zon schijnt

Het is hier vandaag weer een zonnige dag.
In Nederland is het dat zeker: het duo hondenkop is afgetreden.
Dit wereldnieuws bereikte mij gisteravond om tien uur en zo'n bericht stemt mij vrolijk.
Zelden twee van zulke ongure type's op Justitie gezien.
De halve wereld is op dit moment wegen aan het zoeken om het drugsbeleid te liberaliseren.
Echter niet dit duo, dat jarenlang weinig anders naar buiten bracht dan: "Eh, gewoon eh harder aanpakken en eh strenger optreden, gewoon eh doen!"
Regeren is niet voor politieagentje spelen, maar beleid ontwikkelen en uitvoeren.
De reorganisatie van de politie moet nu werkelijk eens goed gecoacht worden, de privacywetgeveing beter gewaarborgd, het drugsbeleid gemoderniseerd, de omgang met immigranten (vluchtelingen) gehumaniseerd.
Voldoende te doen na drie jaren stilstand.
Ik ga heerlijk genieten van de zon

Overloop

Na de gang, de keuken, het trappenhuis ben ik nu op de overloop aangeland.
Ook hier weer meters behang verwijderd.
De kale muren vertonen een imitatie leisteen beschildering en een geschilderde lambrisering in bruin, geel en steenrood; niet echt vrolijkmakende kleuren.
Dit kan ik echt niet zo laten.
Aan de andere kant, verstoppen vind ik ook een slecht idee.
Eerst maar een een nachtje slapen.

Keukengeheim

De keukenmuren gebruikte ik tot voor kort als kladpapier.
Handig voor een recept, een gedachte of een artistiek probeersel.
Het liep een beetje uit de hand.
Daarnaast is het voorjaar en hoog tijd voor een grote schoonmaak, zeker in de keuken.
Dus heb ik de afgelopen week besteed aan behang afweken, plamuren verven en allerhande reparaties en verbeteringen in de keuken.
Alles is nu klaar, zelfs de marmeren vloer glimt als nooit tevoren.
De muren strak en wit . . . . . echter wanneer zal ik mijn potlood weer tevoorschijn durven halen?

Vraag 241

Geconserveerd

Alle goede raad heb ik opgevolgd.
Het werk is klaar.
Alles is helder en opnieuw ingericht en boven de deur naar de drankvoorraad blijven de vogeltjes mijn bezoekjes in de gaten houden . . . .

Steenmannetjes 2

Het schilderwerk even ontvlucht en een creatieve wandeling met Tanna gemaakt.

Ik kan de paden inmiddels wel dromen en vind het tijd worden voor wat landart.

Dus begon ik met het rondstrooien van steenmannetjes.

Als ik een beetje flink stapel dan lukt het mij er zo'n tien per wandeling in het veld achter te laten.

Ik ben benieuwd wanneer dit een onderwerp van gesprek wordt in het dorp!

Autowrak 10

Ik was de trotse aankoop van een jong stel.
Ik diende als schuilplaats, vakantieverblijf, als liefdesnest.
Ik werd bemind.
Ik werd gewassen en in de was gezet, opgewreven tot ik blonk in de zon.
In mij werd de liefde bedreven.
Ik haalde de jonge moeder met haar tweeling op uit het ziekenhuis.
Ik ging mee op vakantie.
Op mijn achterbank groeiden de kinderen op, keken door mijn raampjes, noteerden de nummers van de departementen die ze lazen op de kentekenplaten van passerende auto's.
Ik werd geparkeerd naast de wijngaard en beschutte mijn eigenaar tegen regen en kou:
Ik werd zijn schaftwagen.
Ik wacht op hem, op zijn vrouw, op de kinderen.
Ik kan maar niet geloven dat zij mij zijn vergeten.
Ik wacht . . . .

Huiselijke archeologie

Mijn huis is samengesteld uit vier woningen.
Vier kleine woningen maken samen een grote van 365m³.
Wanneer ik elke dag een vierkante meter zou kunnen renoveren dan was ik dus in een jaar klaar.
Was het maar zo.
Af en toe pak ik wat aan en dan blijkt alle werk meestal veel langer te duren dan gepland en gehoopt.
Het huis is gemiddeld zo'n driehonderd jaar oud.
Dit dorp is honderd jaar geleden geëlektrificeerd en delen van de bedrading in dit huis komen nog uit die tijd: houten gootjes met daarin bedrading met katoenen isolatie. Veel zekeringen zijn nog van porcelein met daarin een loden draad.
Romantisch maar toe aan vervanging.
Nu ben ik bezig de tien meter lange gang op te knappen.
Deze was "verfraaid" met door mij gehate crepie en een lichtgroen behang met een soort marmerachtige structuur.
Dus behang eraf en de crepie verstoppen achter stucwerk.
Het behang was geplakt met een betere soort lijm. Het kostte dus de nodige moeite om het af te weken.
Als verrassing toont zich dan de nieuwe, oude behanglaag en daar onder een muurschildering.
Meestal is het behang niet fraai en de muurschildering stelt niet veel meer voor dan een marmer-imitatie.
Nu vond ik als laatste behanglaag een verrukkelijke afbeelding van een paar vogeltjes, amandelbloesem en  besdragende takken.
Even nadenken of ik dit laat verdwijnen of dat ik het als museaal element in zicht laat.

Geschiedeniscorrectie

Het geheugen is een vreemde zaak denk ik weleens.
Vanmorgen was ik wat aan het opruimen op zolder.
Daar zijn een hoop zaken terecht gekomen die nog een plekje moeten krijgen: ofwel bewaren, ofwel de deur uit!
Telkens als ik aan het opruimen ben geslagen kom ik iets tegen dat herinneringen oproept en direct aanleiding is om te stoppen met het gerommel.
Uit een map viel deze foto.
Achterop staat: opn. aug. '99, gepl. Handhaving 1999/6.
Ik kijk lang naar de foto.
Ik herken de plek op de meter nauwkeurig, ik voel nog de cadans van een rustige stap, ik weet welke zweep ik draag en ik weet de naam van dit paard: Lucas.
Maar dat jaartal 1999, dat herken ik niet.
Voor mijn gevoel is het veel langer geleden.
Neemt de tijd zo'n loop met mij of had achterop de foto 1989 moeten staan?

Ik zoek naar referenties en vind nog een foto van mij met paard in de Bibliotheekkrant van november 1992.

Ik sta op deze foto met Eros, de opvolger van Lucas.

Nu weet ik dat het jaartal op de foto fout is, in elk geval voor wat betreft de opnamedatum.
Ik stel met voldoening vast dat ik een paar fragmenten uit mijn verleden een plek heb kunnen geven.

Autowrak 9

Tussen oude dennenbomen zie ik hem liggen.
Prikkend struikgewas maakt het moeilijk erbij te komen.
Eenmaal bij hem blijkt hij groter dan ik had verwacht.
Alsof hij uit de middenaarde is komen rijden, op weg naar het licht.
Nu staat hij stil naar de hemel te kijken.
Hoeveel vrachtwagen verschuilt zich nog in de aarde?

Vasarely

Het zal in 1967 geweest zijn dat ik op de Kunstacademie in Arnhem een voordracht over op-art door Vermeulen bijwoonde. Daar zag ik voor het eerst reproducties van het werk van Vasarely.
Tijdens de trip door de Provence kreeg ik de kans voor het eerst originelen van Vasarely te zien. Enorm grote werken, meters hoog en telkens zes in een zaal.
Een bijzonder museum, waarvan ik heb genoten.
Tijdens de bouw van het museum, die in 1973 begon, hebben aannemers de kluit behoorlijk belazerd; nu wordt het gerenoveerd voor bijna €9.000.000, bijna niet op te brengen voor een particulier museum.
Als de restauratie voltooid is, zal ik zeker nog eens gaan kijken!

Saint-Tropez

Een herfstige dag aan de Côte d'Azur.
De zee was dus grauw en woest, maar toch kon ik genieten van het zomerse licht van het zuiden.
Een bezoek aan het museum l'Annonciade toonde mij prachtige schilderijen die het gebrek aan zonlicht buiten ruimschoots aanvulden.

Vrijwel altijd wordt Saint-Tropez afgebeeld in prachtig zonlicht vol met aangemeerde zeilboten.

De werkelijkheid is echter wel iets weerbarstiger: niet altijd schijnt de zon en de romantische vissersbootjes met de kenmerkende Latijnse bazaan, zijn allang afgezonken of verrot. In elk geval hebben ze plaats moeten maken voor poenige motorjachten van smaakloze miljonairs, die kennelijk liever de wal op gaan om de evenzo vele poenige boetieks van Louis Vuton, Gucci, Prada, Cartier, Hermès etc. te bezoeken met hun plastic bruidjes en zodoende het havenfront volledig verpesten met hun Adidas-boten!

Gelukkig zijn er nog vele dorpjes en stadjes in de Provence die gespaard zijn van een vermelding in de toeristengidsen. Daar valt nog voldoende authentieks te bewonderen en te genieten. 

De beklimming naar de citadel en het bezoek aan het Scheepvaartmuseum maakte veel goed. Mevrouw L. en ik waren de enige bezoekers en dat vind ik een gratis gevoel van rijkdom geven . . . we genoten!

Angst

Het Front National is in de Provence een grote, zoniet de grootste partij: madame Le Pen kan hier een potje breken.

Zoals zo vaak tijdens in tijden van crises maakt men een ruk naar rechts en tracht te beschermen wat men wil behouden: desnoods met dit maffe bordje. 

Ik vraag mij af hoeveel procent van het inbrekersgilde leest Engels?

Ontvoering

Vandaag is mijn geliefde jarig.
Reden voor een ontvoering.
Gisteren lokte ik haar mee voor een weekje in de Provence.
Mooi weer, lekker eten en veel cultuur.
Ik heb een gîte gehuurd tussen Aix-en Provence en Draguignan.
In "the middle of nowhere" net zoals we vroeger in Nederland wonen . . . . ook hier wilde zwijnen tot de voordeur.
Vandaag en morgen zijn het feestdagen in de dichtstbijzijnde stad Barjols.
De plaatselijke heilige Saint Marcel zal dit weekend voor de 665ste maal door de straten worden gezeuld onder luide geweerschoten en vooral veel drankgenot.
We maken er iets van mee, maar begrijpen doen wij het niet.

Malpas

Zo vaak heb ik hier het Canal du Midi overgestoken.
Nooit ben ik een keer uitgestapt om een stukje langs het kanaal te lopen en daardoor ook de tunnel te bezoeken.
Het is een bijzondere plek waar drie tunnels elkaar kruisen.
De diepste tunnel is voor de afwatering van een drooggelegd meer.
De middelste tunnel is voor de spoorweg van Béziers naar Narbonne en de bovenste tunnel is voor het kanaal. Deze werd in 1679 in 8 dagen gegraven.
Terwijl ik door de tunnel wandel springt Tanna het water in en zwemt voor mij de tunnel uit.
Later blijkt dat het haar om een enorme rat was te doen.
Zonder scheepvaart toch reuring in de tunnel!

Wel Charlie

Vandaag werd overal in Frankrijk geprotesteerd tegen de aanslagen, die deze week plaats vonden en voor tolerantie en vooral voor de laïcité.
Bij deze gelegenheid vond ik het meer gepast om aan de demonstratie in Narbonne deel te nemen dan op tv de actie's te volgen.
Ik weet hoe druk het in Narbonne kan zijn, tijdens de zomerfeesten, met al de toeristen.
Nu was de hoofdstad van de Aude afgeladen vol met mensen die uiting wilden geven aan hun gevoelens over de aanslag op de redactie van Hebdo Charlie.
Ik was dus ook even een Charlie. Door de drukte schuifelden we met z'n allen maar langzaam vooruit. Achter mij werd gediscussieerd over de naam Charlie. Niemand wist waar die voor stond.
Ik draaide mij om en voegde mij in het gesprek. Toen ik vertelde dat deze naam betrekking had op de voornaam van De Gaulle was men hierover stomverbaasd, en al helemaal om dit van een Nederlander te vernemen.
Al met al een indrukwekkende, maar vreemd genoeg ook gezellige demonstratie

Geen Charlie

Je suis Yeon-Mi Park coréenne du Nord.
Je suis Youssef, jeune chrétien irakien contraint de fuir mon pays. Je suis réfugié syrien sans identité sur un bateau à la dérive au sud de l’Italie. Je suis Fabienne Terral-Calmès, enseignante assassinée à Albi. Je suis Mustapha, palestinien, enfermé dans un camp à ciel ouvert. Je suis Hadassah, maman israélienne murée dans la peur, derrière les clôtures de ma colonie. Je suis Iwao Hakamada, dans le couloir de la mort depuis 46 ans au Japon.Je suis Cédric Roland, 33 ans, mort de froid à Lille en 2014. Je suis Asia Bibi, condamnée à mort pour blasphème au Pakistan.Je suis Jean-Marie Boudot, retrouvé mort chez lui 3 ans après... Je suis Anne-Lorraine Schmitt, assassinée dans le RER en 2007. Je suis Yohan Barros, mort accidentellement en 2010. Je suis cet agriculteur qui croule sous des dettes et a décidé d’en finir. Je suis cette maman qui a donné la vie, malgré les risques pour sa propre vie. Je suis ce pompier volontaire qui a donné sa vie pour en sauver une autre. Je suis cet anonyme que tout le monde a oublié. Je suis cet anonyme qui est mort sans un bruit. Je suis moi parce que je suis eux.  Je suis moi parce que leur mémoire fait grandir l’humanité. Je suis Charlie parce que ça crève l’écran aujourd’hui. Je serai Charlie demain et toujours parce que l’oubli est pire que tout

Zoveel commentaren, interviews, meningen gehoord over de aanslagen in Frankrijk, over de vrijheid van meningsuiting en over de rol van de islam, zoveel beelden gezien . . . .  mijn hoofd is er dol van.
Mij viel op als islamieten werden bevraagd over de drijfveren van de terroristen, het antwoord altijd was dat het hier geen "echte" islamieten betrof.
Sterker nog, echte islamieten doen zoiets niet!
In vele fora werd gesteld dat achterstelling, discriminatie, stigmatisering en geringe kansen op de arbeidsmarkt het radicaliseren van islamitische jongeren  in de hand werken.
Vreemd.
De vele vervolgde joden die zich onder andere in Nederland vestigden, bleven ook in ons land onderhevig aan discriminatie en van een volledige deelname aan onze maatschappij was geen sprake. Sterker nog, integratie werd hun onmogelijk gemaakt, zoals in veel landen in Europa.
Het heeft echter niet geleid tot calimero-gedrag inclusief kalasjnikovs.
De vele Surinamers die zich na de verzelfstandiging van Suriname in Nederland vestigden kwamen eveneens moeilijk aan werk en de tweede generatie leek zelfs hetzelfde stigma te krijgen als de "kut-Marokkaantjes". Hetzelfde geldt min of meer voor de Antilliaanse jongeren. Uiteindelijk zijn deze groepen onderdeel van de samenleving geworden en de wrijving is veel minder dan aanvankelijk werd verwacht. Dat criminaliteit deels als metier wordt beschouwd is eerder een cultuurkwestie dan dat het een verband heeft met achterstelling.
Ik denk overigens niet dat achterstelling de oorzaak is van radicalisering -wat een rotwoord overigens- maar dat de kiem van geweld zich in de islam zelf bevind.
Je kunt moeilijk spreken van een vreedzaam en tolerant geloof.
Voor Mohammed is elke niet-moslim een vijand, het kan zelfs een moslima zijn, die in verband met overspel wordt gestenigd.
Mohammed heeft vele gezichten, maar het gezicht dat ik het meeste zie is dat van een humorloze, en laffe wraakzuchtige despoot.
Ik zie geen imams die de kansels in de moskeeën beklimmen en zich afkeren van haatzaaiers en betweters.
Die hun gelovigen meenemen naar een wereld waarin ruimte is voor zelfspot, zelfs voor bittere ironie.
Imams die hun gelovigen leren dat hun geloof een religie is en geen bestuursvorm.
Imams die prediken dat wanneer je respect wilt ontvangen, je dat in gelijke mate moet tonen.
Ik zie dat niet en verwacht het niet.
Wat ik nu zie zijn mensen die zich Charlie noemen.
De hypocrisie ten top, het zijn eerder charlatans!
Ik ben echt geen Charlie, ik ben een beetje bang voor al die nieuwe Charlie's.
Nu madame Le Pen, de Witte Neger uit Venlo en God mag weten wat voor burgermannetjes en idem-vrouwtjes zich de naam Charlie aanmeten is er plaats voor nieuwe angst.

Blij met een bij

De auto is ziek en moet naar de dokter.
De dokter zit drie dorpen verderop.
Samen met Tanna leverde ik de auto af en begreep dat pas voorin de middag de diagnose zou worden gesteld en dat ik hierover telefonisch op de hoogte zou worden gesteld.
Ik had de keuze om naar huis te bellen en mevrouw L. te vragen mij op te komen halen of om naar huis te lopen.
Het werd drie en een half uur lopen onder een behoorlijk warm zonnetje bij een temperatuur van meer dan zestien graden.
Thuisgekomen werd mij gevraagd of ik onderweg nog iets bijzonders had gezien.
Natuurlijk waren dat de afwisselende landschappen, de machtige platanen, het kabbelende water van het Canal du Midi, de vele kerktorentjes, die ik inmiddels allemaal een naam kan geven of de mannen in de velden, druk met snoeien van de wijnstokken, die mij onder een fijne wandeling toe wensten.
Toch was het iets kleins: een bij met klompjes stuifmeel die op weg naar huis even een pauze nam en mij de gelegenheid gaf haar te bewonderen.

Oliebollen

Op 31 december bakte ik de traditionele oliebollen en normaal duurt het 365 dagen voor ik dat opnieuw doe.
Echter vandaag had ik er weer trek in, dus opnieuw 25 oliebollen geproduceerd.
Zou het er nog een keer van komen . . . . .?

Charlievraag

Vraag 2015

Kerst

De kersttafel van de familie Kröller-Müller in het jachtslot St. Hubertus.
Terwijl ik de wijnglazen met prachtige gravures bewonder vraag ik mij af met wie zij hier hun kerstdiner deelden.
Mogelijk alleen hun vier kinderen; de ideale situatie.
Wie kent niet de stress die altijd aan kerst vooraf gaat: wat doen we met onze ouders, of met de jouwe?
Moeten lieve tante en oom of die eenzame neef uitgenodigd worden?
Dat nieuwe vriendinnetje van zoonlief is vast geen blijvertje, dus die maar niet?
En wat doen we dan met die vrijer van onze dochter?
Het is lang geleden dat ik ook die stress kende.
Al zo lang vieren mevrouw L en ik met z'n tweetjes kerst.
In pais en vree.
Moge dat lang zo blijven.
Iedereen wens ik ook zo'n kerstviering toe!

Zon

Na drie weken Nederland en drie dagen Elzas nu weer thuis.

We hebben veel mooie momenten beleefd en veel slecht weer meegemaakt.

Na zoveel grijze luchten en regen en korte dagen is het weer fijn om bij te tanken in een warme zuidelijke zon. Ik had niet kunnen bedenken dat ik dit zó zou missen . . . .

Ikea-ijs

Na het winkelen in IKEA had ik nog tijd over.

Bij de uitgang is een buffet waar ik een kopje koffie nam.

Toen ik naar een tafeltje slenterde om daar van mijn koffie te genieten viel mijn oog op een echtpaar dat op een bankje richting uitgang zat en waarvan hij een ijsje consumeerde.

Mevrouw Stofnest en meneer Afwaskwast doopte ik ze direct.

Een echtpaar van net over de zeventig. 

Een beetje versleten, maar zo te zien in goeden doen.

Mevrouw S. was een kordaat ogend corpulent wijfie in cameljas met stopverfteint (rookster?) en een beetje uitgroei in haar eveneens camelkleurig permanentje.

Meneer A. had zijn lakschoenen al lang verwisseld voor senioren-Mefisto's en hij maakte een versleten indruk.

De reden dat ik naar ze keek was omdat hij op bijzondere wijze van hun ijsjes smikkelde: met een metalen lepeltje. 

Wie eet nou een ijshoorntje met een lepeltje?

Enfin, ik ging zitten aan een tafeltje waardoor het echtpaar voor mij niet langer zichtbaar was.

Opeens verscheen mevrouw Stofnest, zij scharrelde richting ijsautomaat.

Inmiddels weet ik hoe je aan een ijsje komt bij IKEA. 

Aan de balie betaal je €0,50 en daarvoor krijg je een hoorntje. Hiermee ga je naar een ijsautomaat en plaats je het hoorntje in een houdertje, druk je op een knop en hup, er wordt een schattig toefje ijs op het hoorntje geplaatst.

Terug naar mevrouw S. 

In haar hand had zij het inmiddels leeggegeten ijshoorntje van Afwaskast.

Toen zij in de buurt van de automaat was, kwam er van achter de balie een medewerkster met een keukendoekje om de automaat af te nemen.

Mevrouw S. maakte een kokette pirouette, het hoorntje verdween met een Napoleon-gebaar onder haar jas en ze scharrelde zo onopvallend mogelijk in het rond.  Juist hierdoor trok ze mijn belangstelling. 

Ze zal toch niet?

Jawel!

De baliemedewerkster was uitgepoetst en liep terug naar haar plek en onmiddellijk plaatste mevrouw S. geroutineerd het hoorntje in de automaat en bediende zij zich opnieuw van een ijsje om dit haar geliefde aan te bieden. 

Zodoende spaarde zij vijftig centen uit.

Toen ze terugliep keken wij elkaar in de ogen en besefte zij dat ik haar gisse actie had opgemerkt.

Langslopend zei ze tegen mij: Is er iets?

Ik vond dat wel van enig lef getuigen en antwoordde gevat: Jazeker, ook een klein diefstalletje is een diefstal!

Mijn opmerking deed een flinke blos op haar gezicht verschijnen, wat haar jaren jonger maakte. 

Even later stond ik op en passeerde ik het echtpaar.

Zwijgend zaten ze naast elkaar.

Afwaskwast lepelde weer van zijn ijsje.

Mevrouw Stofnest had haar oorspronkelijke kleur weer terug en wachtte geduldig tot zij opnieuw haar ondeugende trucje zou toepassen om haar Afwaskwast te plezieren.

Terwijl ik door de draaideur liep wist ik wat ik had gezien; een hongerig musje dat door zijn moeder wordt gevoerd.

Museumbezoek

Wereldburger

Ja, ik weet het, er wordt momenteel weinig door mij geblogd .
Dat heeft meer redenen dan enkel een beroerde internetverbinding.
Er zijn  nu eenmaal belangrijkere zaken dan de digitale wereld.
Ik ben in Nederland om de geboorte van een kleinkind af te wachten.
Een zaak van importantie.
Vandaag was het tijd voor de boreling om de moederschoot te verlaten
Dit kleine mannetje is op het moment van zijn geboorte de 7.258.421.767ste burger op aarde.
Nog maar een paar uurtjes in het daglicht en het weet je hand te vinden.
Zo hoort dat, houvast zoeken en houvast geven.
Mooi is dat.
Ontroerend mooi.

Apenland

Ik zit nu achter een pc in de VVV van Narbonne.
Narbonne ligt in Apenland.
Momenteel is het bewolkt en daardoor is mijn internetverbinding uitgevallen.
Alleen als de zon schijnt wordt er voldoende vermogen opgewekt voor de accu`s die het krakkemikkige wifinetwerk in de lucht proberen te houden.
Nu dus al een paar dagen geen internet.
Juist nu we op reis willen gaan en nog een aantal bankzaken willen afhandelen, een hotel boeken, bestellingen plaatsen.
Daarom zit ik nu achter een pc te typen op een azerty-toetsenbord en dat valt niet mee.
Deze week een adsl-aansluiting aangevraagd, maar nog niet aangesloten.
Trouwens als dat wel het geval zou zijn, dan is het nog afwachten of daar een beetje snelheid in zit, want ook dat is hier zeer twijfelachtig.
Hier in de departementale hoofdstad zijn er nog steeds wijken die het nog met een trage, zeg maar middeleeuwse aansluiting moeten stellen.
Laat ik maar stoppen, want ik wind mij teveel op.
Eind deze week verlaat ik voor een paar weken dit digitale apenland.
 Ik reis dan af naar Nederland. Het land dat vol ligt met snelle glazvezelverbindingen . . . een digitaal paradijs!

Sinterklaas

Nederland is een beetje in de war.
Oproer van witte en zwarte pieten teisteren het land.
Er is een discussie gaande, waarvan ik mij niet kan voorstellen dat die ooit zo in Frankrijk zou worden gevoerd. De racistische ondertoon van het feest die in Nederland niet wordt gezien, wordt hier direct herkend.
In menig praatprogramma zag ik voor- en tegenstanders elkaar in de haren vliegen zonder dat er enig begrip voor elkaars standpunt was.
Wat ik wel zag gebeuren is dat het onderwerp langzamerhand steeds politieker werd en Zwarte Piet de oogappel van PVV en de Rita Verdonk-aanhangers is geworden.
Op een werkelijk fysieke afstand ontstaat een ander perspectief:

Oude ansichten

Vraag 240

Sterfdag van Freddy Mercury

Sterfdag van Freddy † 2012

Armistice

Elk jaar op 11 november vertrekt om elf uur vanuit het gemeentehuis een optocht naar het kerkhof. Daar bevindt zich het herdenkingsmonument voor de gevallenen van de eerste wereldoorlog.

Ter plekke worden bloemen gelegd en spreekt de burgemeester de herdenkingsrede uit.

Er waren keren dat mevrouw L. en ik de enigen, naast het gemeentebestuur en enkele dorpelingen, waren die hieraan deelnamen. Je krijgt dan gauw het idee dat La Grande Guerre hier niet zo leeft.

Het is natuurlijk ook lastig je een voorstelling te maken van een oorlog op eigen bodem, die tegelijkertijd enorm ver van je bed is. Het grootste deel van Frankrijk was gedurende 1914-18 niet bezet en de oorlog deed zich enkel voelen in schaarste en het vertrek van rekruten naar de lugubere slagvelden in het noorden.

Vandaag was de deelname beduidend meer dan andere jaren en de brandweer ging voltallig voor in de stoet.

In zijn rede noemde de burgemeester de namen van de gevallen militairen uit ons dorp en waar en wanneer zij  stierven.

Het meest bijzondere was, dat naar aanleiding van de tentoonstelling "Les Poilus de Montouliers" op 20-21 september er een viertal gevallen zonen van Montouliers aan deze lijst konden worden toegevoegd en wier namen nu dus voor het eerst werden uitgesproken.

Vraag 239

Muurgekko

Hoewel de gekko hier niet zeldzaam is, kun je hem ook niet algemeen noemen.

Zeker niet in mijn dorp Montouliers, dat toch op een behoorlijke afstand van stromend water is gelegen. Want de nabijheid van water is belangrijk voor overwinterende gekko's.

Wellicht komt het door de automatische beregeningsinstallatie die ik in de plantenbakken langs het huis heb, waardoor ik zo af en toe een gekko zie.

Nu vanavond was het een makkie: tegen het plafond in het trapportaal zat een gekko of tjitjak van mijn interieur te genieten.

Ik mag toch hopen dat 'ie voor binnenkomst z'n pootjes heeft geveegd.

Nederlandse wildernis

Soms vragen dorpelingen mij waarmee ik vroeger in Nederland mijn brood verdiende.
Als ik dan vertel dat dat met de natuur te maken had, word ik vaak met ongeloof aangekeken.
Bestaat er dan zoiets als natuur in jouw land?
Bij het noemen van het aantal broedgevallen van raven werd mij verzekerd dat ik het verschil tussen een kraai en een raaf niet wist, want het is immers onmogelijk dat er in Nederland raven voorkomen!
Ik kan de locals niet betrappen op een grote kennis van de wereld buiten Frankrijk en laat staan van enig benul van natuurterreinen in Nederland.
Het tonen van de film "De Nieuwe Wildernis", die werd opgenomen in een terrein van Staatsbosbeheer, vervult mij telkens met trots, als ik zie hoe verbaasd men is dat zoiets prachtigs zich in Nederland heeft kunnen ontwikkelen!
Nu ontdekte ik dat een compilatie van beelden uit deze film is uitgeroepen tot Vimeo Staff Pick!
Goeie reclame voor NL!

Autowrak 8

Het blijven voor mij sieraadjes in het landschap.
Veel mooier dan al dat blinkende spul op de snelweg vind ik het wagenpark
dat het asfalt heeft verruild voor een zachte bosbodem.
Niet langer vervuilend onderweg.
Niet langer bedoeld om te pronken of te zwoegen.
Elke keer weer een verrassing voor de toevallige passant.
Pure poëzie!

Ochtendlicht

Het is niet vaak.
En als het er is, dan alleen heel vroeg.
Lastig te fotograferen dus.
Vanmorgen was het er heel even.....ochtendsluiers.
Spookachtig mysterie kruipt vanuit het duister over het laagland.
Alsof de nacht zich laat verlengen.
Lastig te fotograferen, nog lastiger te ontwikkelen.
Dit is maar een probeersel!

Trillende lucht

Thuis werd niet over geld gesproken waar de kinderen bij waren; ik kan mij althans geen enkel monetair gesprek tussen mijn ouders herinneren.
Wel weet ik dat ik eens tijdens de maaltijd bedelde om een zakgeldverhoging: van een dubbeltje naar drie stuiver!
"Aan tafel wordt niet over geld gesproken" was de reactie. Overigens kreeg ik de daarop volgende zaterdag wel drie stuivers uitbetaald.
Laatst bezocht ik voor het eerst een bijeenkomst van Nederlanders in de Languedoc-Roussillon.
Vanaf de parkeerplaats liep ik met een Hollandse dame op. Na het voorstellen maakte ik een opmerking dat het nog zulk mooi zomers weer was. Twee minuten later wist ik hoe enorm groot haar tuin was, hoeveel zij tuinierde en dat ze een mannetje voor het zwembad zocht. Met het hele gesprek wilde ze maar een ding zeggen: "Ik heb het breed"!
Tijdens het gezamenlijke eten zat ik ingeklemd tussen landgenoten die thuis niet de les betreffende geldgesprekken hebben gekregen zoals ik. Het toppunt vond ik: "Natuurlijk kan iemand met een klein pensioentje hier niet rondkomen, die moet gauw terug naar Nederland"!
Weldra kende ik de (interessante) beroepen van de heren en was hun welstand makkelijk in te schatten. Veel geldbesparende tips werden uitgewisseld en de verdere verhalen betroffen de successen van hun kinderen en kleinkinderen.
Mensen praten veel.
Waarschijnlijk om niet te hoeven luisteren.

Stille tocht

In Haarlem schoot een diender een kreng van een hond af en vervolgens werd er door de buurt (?) een stille tocht georganiseerd voor het zielenheil van het kadaver.
Dit "nieuws" hoorde ik vanmorgen in de nieuwsuitzending op NPO1.
Dat laatste is natuurlijk voor mij het meest verbazingwekkende: wat doet deze maffe actie in het nieuws? Als het in chocoladeletters op de voorpagina van een bepaalde ochtendkrant als nieuws wordt gepresenteerd dan begrijp ik dat, maar in een nieuwsuitzending op de radio . . . . . zijn ze gek aan het worden in Nederland?
Het toont voor mij aan dat stille tochten in Nederland behoorlijk aan inflatie onderhevig zijn!

Vraag238

Bruin goud

Gisteren vroeg een buur mij of ik met hem mee wilde gaan paddenstoelen zoeken.
De consequentie van mijn instemming was dat ik om zes uur vanochtend naast mijn bed stond, om kwart voor zeven in noordelijke richting vertrok en nog in het donker ergens in de Montagne Noir een helling beklom om die te gaan afzoeken.
Paddenstoelen zoeken is hier een half geheimzinnige bezigheid. De goeie plekken worden geheim gehouden en om ze niet te verraden moet je er in het donker naar toe, zodat niemand kan zien waar je gaat zoeken. Er zijn zelfs plukkers die dit midden in de nacht doen, en met een schijnwerpertje op hun hoofd aan het plukken slaan.
Het resultaat van onze expeditie is een ruime kilo eekhoorntjesbrood en dat vind ik, gezien de oppervlakte die we afzochten, niet echt bijzonder.
Maar eenmaal thuis veranderde de inhoud van mijn mand al snel in een verrukkelijke ragout; voldoende voor twee dagen smullen!

Blij met Ebola

Nog dagelijks denk ik terug aan een gesprek dat ik enige weken geleden had.
Het gesprek maakte diepe indruk op mij.

Door het van mij af te schrijven hoop ik dat het niet langer door mijn hoofd blijft spoken en er weer ruimte komt voor positievere zaken.

Via de radio hoorden we over de uitbreiding van de ebola-epidemie. 

Dat ontlokte mijn gespreksgenoot de uitspraak, dat dit weliswaar triest was voor de Afrikanen, maar dat het goed was voor de rest van de wereld, omdat het mede zou helpen de groeiende overbevolking te stuiten; de wereld zou immers door de overbevolking ten onder gaan.

Ik was even met stomheid geslagen. 

Wat een uitspraak. 

Het was niet zozeer de stupiditeit van deze uitspraak die mij verbaasde, maar de perversiteit ervan die mij choqueerde.

Uiteindelijk werd ons gesprek toch in alle beleefdheid voortgezet en stelde ik dat het einde van de wereld op meerdere manieren veroorzaakt kan worden, maar het gelijkstellen van  het einde van de mensheid met het einde van de wereld is echter onzin. Als de laatste mens van de aarde is verdwenen, draait de aarde nog vrolijk door, echter als de aarde verdwijnt is daarmee natuurlijk ook de mens verdwenen.

Maar mijn gesprekspartner was stellig van mening dat er te veel mensen op aarde komen en dat daardoor de mensheid zal uitsterven: de groei van de wereldbevolking is een bedreiging voor de wereldbevolking!

Een redenatie die ik niet kan volgen. De redenatie heeft meer een religieus dan een beredeneerd karakter: het is een kwestie van geloven.
Ik zie in de feiten het tegenovergestelde: de wereldbevolking groeit omdat zij kan groeien. 

Van 1 miljard mensen in 1800 naar meer dan 7 miljard mensen op dit moment en groeiprognoses voorspellen dat de groei zich zal doorzetten tot 11 miljard in 2100 en vervolgens zal afvlakken.
Vele malen hebben futurologen voorspeld dat het maximum is bereikt en telkens is de wereldbevolking verder toegenomen en tevens groeide ook de welvaart.

Toch bleef mijn gesprekspartner opperen dat oorlogen en uitbraken van epidemieën een goed remmend effect heeft op de "funeste" aanwas van de wereldbevolking.

Wat moest ik daarop zeggen?
Dat de pestepidemieën tijdens keizer Justicianus met 25 miljoen slachtoffers en de zwarte dood in de middeleeuwen met wellicht 200 miljoen doden bij een veel lagere wereldbevolking, de bevolkingsgroei slechts tijdelijk heeft vertraagd?
Dat de eerste wereldoorlog met 35 miljoen doden en de tweede wereldoorlog met 60 miljoen doden samen met de 1,5 miljoen aid-slachtoffers niet hebben gezorgd voor een afname van de wereldbevolking?
Dat ik desondanks blij moest zijn met een uitbraak van Ebola?

Enkel ontwikkeling van kennis en een eerlijke deelname aan de welvaart zullen leiden tot een stabilisering van de bevolkingsgroei. In heel wat westerse landen (en Japan) is de bevolkingsgroei inmiddels negatief en dat heeft niets te maken met ziekten of rampen.

Ik weet niet wat ik er verder over moet zeggen. 

Het gesprek is voorbij. Mijzelf neem ik kwalijk dat ik veel technocratische argumenten heb gebruikt: Ebola lost niets op, omdat het getalsmatig geen rol speelt, Het juiste argument moet natuurlijk naastenliefde zijn. Mensen zijn ook altijd je broeders en zusters en hun noden zijn onze noden!

Ik heb geprobeerd het verhaal van mij af te schrijven.

Nu maar denken aan leukere dingen . . . .